အခန်း (၁၇၀)

ရှောင်ချောင်က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ ‌ဒါက လုပ်ချင်လား မလုပ်ချင်လားဆိုတဲ့ မေးခွန်းမဟုတ်ဘူး။ သမီးတော့ ဒါက မလိုအပ်ဘူးလို့ထင်တယ်။”

သူမသည် ချောင်မိသားစုကို အလွန်နှစ်သက်သည် မဟုတ်ပေ။ ချောင်မိသားစုက သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုကြောင်း သူမရှေ့မှာ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ရှင်းရှင်း‌လင်းလင်း စာမရေးထားသရွေ့ ချောင်မိသားစုက သူမကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ တာဝန်ရှိသေးသည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်နဲ့ နောက်ဆုံး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာက သူ့ရှေ့မှာ အလှကို မကြည့်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ စွန့်လွှတ်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ချောင်မိသားစုနှင့် လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းကို မဖြတ်ချင်ပေ။

ဟူမြို့မှာ မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ဒါမှမဟုတ် မုန့်ဟောင်ကွမ်က စိတ်မချရဘူးဆိုတာ သက်သေပြရင် ချောင်အိမ်ကို ပြန်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ပြတ်ဆဲစာ တစ်စောင်ပေးလိုက်တာနဲ့ ဒီအခွင့်အရေးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမ စိတ်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမအမေရှေ့မှာ ဒါကို ပြောဖို့မလွယ်‌ပေ။

"နင်ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့! နင်က ဒီအရံလမ်းကို မဖြတ်ချင်ဘူး။ ချောင်မိသားစုကို အရံလမ်းတစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်ဆံတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချောင်မိသားစုက နင့်ကို သူတို့ရဲ့ ကလေးအဖြစ် ဆက်ဆံမှာလား။ တစ်ခုခု တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင် နင်ဟူမြို့ကို သွားနိုင်ဦးမယ်လို့ထင်လား? စိတ်ကူးယဉ် မနေစမ်းနဲ့!”

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းသည် ရှောင်ချောင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို စူးချွန်ချွန်ဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။

သူမသည် မုန့်ဟောင်ကွမ်က သာ့ချောင် အတင်းဆွဲခေါ်ခိုင်းမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ ရှောင်ချောင်နှင့် ချောင် မိသားစုကြား ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း သူမသိလိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ပြဿနာမရှိတော့ပေ။

ရှောင်ချောင်က ဒီအချိန်မှာ အဲ့တာကို မလိုလားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ချက်ခြင်း မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။

ဒီကလေးက တကယ်ကို မိုက်မဲတာဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရန် သူမကို မြို့သို့ခေါ်သွားချင် သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာ သူမသည် ချောင်မိသားစုကို အရံအဖြစ်ထားလိုသည်။ သူမသည် အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို ခံစားရလိမ့်မည်။

ရှောင်ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွကိုက်ရင်း ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်း - " ချောင်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်မဖြတ်ချင်ရင်တော့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ဆက်နေလို့ရတယ်။ ငါ ဟူမြို့ကို တစ်ယောက်တည်းသွားမယ်။"

ရှောင်ချောင်က ဒီစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ သူမမှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ "သမီး သိပါတယ်။ အဲ့တာကြောင့် ချောင်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပါ့မယ်။"

ဒီနေ့ထက် ပိုကောင်းတဲ့နေ့မရှိပေ။ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းသည် ရှောင်‌ချောင် တစ်ခုခုအမှားလုပ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမအား ချောင်အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူတို့သည် သူမ၏ မိခင်အိမ်မှပြန်လာသော လင်းဟွေ့တို့နှင့် တိုက်မိကြသည်။

လင်းဟွေ့က 'ရန်သူလမ်းကျဉ်းမှာ တွေ့ကြပုံ' ဆိုပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူမ အမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမတို့သည်  မတွေ့သလိုပဲ သဘောထားပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက သူတို့ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “ချောင်ကျန်းကျွင်း ဒီမှာ ရပ်လိုက်”

ချောင်ကျန်းကျွင်းက လှည့်မကြည့်ပေ။ သူက လင်းဟွေ့ကို ထိန်းပေးပြီး ရှေ့ကို သွားနေသည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက ဒေါသတကြီးနှင့် သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်ပြီး “ရှင် နားမကြားဘူးလား? ကျွန်မ ရှင့်ကို ရပ်ခိုင်း‌နေတယ်လေ။ ရှင်မကြားဘူးလား? ကျွန်မ ရှောင်ချောင်ကို ရှင်နဲ့ ရှင်မိသားစုကို အဆက်သွယ် ဖြတ်ခိုင်းမလို့”

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ကျန်းကျွင်းက ရပ်တန့်သွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ အမေ၏ စကားကြောင့် အံ့သြသွားသည်။

သူမသည် အရင်က ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တယ်ဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ အစ်ကိုဟော်ချီက သူမကို အသေးစိတ်ရှင်းပြပြီး ဥပမာများစွာပေးပြီးနောက် သူမနားလည်လာသည်။

နားလည်ပြီးနောက် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သူမ မိသားစုက သူမကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတာမို့ ဒီဝမ်းနည်းမှုတွေကို သူမ နောက်ပို့လိုက်သည်။

ညီမငယ်က သူမ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။

အနီးနားမှ ရွာသားတွေက အပြင်မှာ ဆူပူသံတွေ ကြားပြီး ကြည့်ဖို့ ချက်ခြင်း ပြေးလာကြသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဖန်းရှောင်ကျွမ်းကို မကြည့်ပေ။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရှောင်ချောင်ကို ကြည့်နေပြီး မေးလိုက်သည်။ " ရှောင်ချောင် မင်းက ငယ်ငယ်တည်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို မင်းနားလည်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်းတကယ်ပဲ ချောင်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်တာလား။"

သူ့မိဘတွေက ရှောင်ချောင်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက သီးသန့် သတိပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဒါကို နောက်မှသိခဲ့သည်။ သူသိပြီးနောက် အလွန်အားကိုးရာမဲ့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီဆက်ဆံ‌ရေးကို တကယ် မဖြတ်တောက်သရွေ့ ရှောင်ချောင်ဟာ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူ့ကလေးအဖြစ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဘာလဲ? မင်းနောက်တစ်ခါ အဆက်အသွယ်ဖြတ်တော့မှာလား? နောက်ဆုံးအကြိမ်က သာ့ချောင်။ ဒီတစ်ခါက ရှောင်ချောင်။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် မင်းတို့‌ချောင်မိသားစုက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။”

"မှန်တယ်မဟုတ်လား? ဒီဆယ်မိုင်နဲ့ ရှစ်မိုင်မြို့အတွင်းမှာ ဘယ်သူကမှ မကြာခဏ အဆက်အဆံမဖြတ်ကြဘူး။"

"ကွာရှင်းထားတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးရှိတဲ့ မိသားစုကို ငါ ရှာမတွေ့ဖူးဘူး!"

လူတိုင်း၏အမြင်တွင် ချောင်မိသားစုသည် မြင့်မားသော သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားပြီး မိသားစုသည် ချမ်းသာသော်လည်း သူတို့သည် ထူးဆန်းနေဆဲပင်။

မိသားစု၏ ကလေးငါးယောက်မှာ သုံးယောက်သည် ကွာရှင်းခဲ့သည်။ ဒုတိယချောင်က ပိုလို့တောင် ထူးဆန်းသည်။ အမြွှာသမီးလေးတွေသည် သူတို့မိဘတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ်၊ ဒီ အတင်းအဖျင်းက အချိန်အကြာကြီး သူတို့၏ ပါးစပ်ထဲ ဝါးဖို့ လုံလောက်သည်။

ရှောင်ချောင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှင်းပြသည်။ “ဟူမြို့က ဦးလေး မုန့်က သူ့သမီးဖြစ်ချင်ရင် ချောင်မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ရမယ်တဲ့"

ယခုအချိန်တွင် ရှောင်ချောင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ထွက်ပေါက် ချန်ထားချင်သေးသည်။ သူမသည် ဒီဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရန် ဖိအားပေးခံရကြောင်း လူတိုင်းကိုသိစေလိုသည်။

သေချာတာကတော့ လူတိုင်းက သူ့စကားကြားပြီး ဆွေးနွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မုန့်ဟောင်ကွမ်သည် ဘာကြောင့် ဒီလို တောင်းဆိုမှုမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို အများစုက နားလည်နိုင်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြသည်။

"ပညာတတ်လူငယ် မုန့်က ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ နားလည်နိုင်တယ်။ တခြားသူရဲ့ ကလေးတွေကို ဘယ်သူကမှ မပြုစုမပျိုးထောင်ပေးချင်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်။ သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာမှာ အများကြီး စိုက်ထုတ်ပြီး သူမ ကြီးပြင်းလာချိန်မှာ ချောင်မိသားစုက ပြန်ခေါ်မယ်ဆို အားထုတ်မှုတွေကို ဖြုန်းတီးခြင်းပဲမလား?”

လူတစ်ချို့က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ လှောင်ပြောင်ကြပြီး "ဒါဆို မင်း ဟူမြို့ကို သွားလို့မရဘူတော့ဘူး။ ချောင်အိမ်မှာပဲ နေရတာ ပိုမကောင်းနိုင်ဘူးလား?”

ရှောင်ချောင်က သူ့အဖေကို မျက်ရည်များနှင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ဝမ်းနည်းပြီး သနားစရာပုံပေါ်သည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက အော်ပြီး “ ရှောင်ချောင်က မလိုချင်ဘူးလို့ ထင်လို့လား? ချောင်မိသားစုက ရှောင်ချောင်ကို မကြိုဆိုဘူး။ နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက သူတို့က ချောင်အိမ်ထဲကို မဝင်ဖို့ သူ့ကိုတည့်တည့်ပြောခဲ့တာ။ အဖွားက ဒါကို တစ်ခုခုလုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တာလား?”

“အာ ရှို့ကျီက အဲ့လိုပြောခဲ့တာလား?" လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်း - "ငါ မင်းကို လိမ်မလား၊ သူတို့ အရင်က ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောတူခဲ့တာ..."

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းသည် ချောင်မိသားစု၏ တစ်လလျှင် ၃ ကြိမ် အသားနှင့်ဥများ ပေးမည်ဟု ကတိလိုချင်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းသိကြသည့် စကားအတိုင်း ပြန်ပြောခဲ့သော်လည်း ရှောင်ချောင်က ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

"အမေ မပြောပါနဲ့တော့!" ရှောင်ချောင်က မျက်ရည်တွေ ဝဲပြီး ပြောခဲ့သည်။ “ သမီးက အစ်မလိုမျိုး မဟုတ်လို့။ အဖွား သမီးကို မကြိုက်တာက သမီးအပြစ်ပဲ။ အဖွားကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

"သြော် ဒီကလေးက အရမ်းလိမ္မာပြီး နာခံတတ်သူလေးပဲ။ သူ့ကို ဒီလိုမြင်ရတာ ငါ့နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေတယ်"

"ချောင်ရှို့ကျီက ဖန်းရှောင်ကျွမ်းကို ဘက်လိုက်မိလို့ အပြစ်တင်ဖူးတယ်။ သူမကလည်း ဘက်လိုက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ရှောင်ချောင်ပေါ် စည်းကမ်းတွေ တင်းကြပ်နေချိန် သူမက သာချောင်ကို ကောင်းတာမှန်သမျှ ပေးလိမ့်မယ်။ သူမက နောက်ကျ နောင်တရလိမ့်မယ်။”

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့မိဘတွေကို တခြားသူတွေပြောနေတာကို နားမထောင်ချင်ပေ။ သူက ရှောင်ချောင်ကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အဖေမေးမယ်  သမီး‌ချောင်မိသားစုနဲ့ တကယ် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ချင်တာလား" 

"အဖေ၊ အဖေ့မှာ အန်တီဟွေ့၊ အစ်မနဲ့ တခြားလူတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေမှာက သမီးတစ်ယောက်ထဲ သူ့ဘေးမှာ ရှိတာ။ ဒါကြောင့် အမေနဲ့ လိုက်သွားချင်တယ်။ ​တောင်းပန်​ပါတယ်​​အ​ဖေ..."

သူမပြောနေစဉ် သူမမျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ လိမ့်ကျလာပြီး နောက်ဆုံးစကားပြောပြီးသည်နှင့်  တစ်ချိန်တည်းမှာ မျက်ရည်များက တလိမ့်လိမ့်ကျလာသည်။

အခုခေတ်မှာ သရုပ်ဆောင်တွေသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမဟာ တကယ်ကို သင့်လျော်တဲ့ မင်းသမီးဆုရဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ယောက်ပေ။

"ဒါဆိုရင် အခုပဲ စာချုပ်စာတမ်းရေးဖို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို သွားကြရအောင်။" ချောင်ကျန်းကျွင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူလှည့်သွားပြီး သာ့ချောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ အမေနဲ့ အိမ်ပြန်လိုက်။”

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ မိခင်အရင်းနှင့် ညီမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ “သမီး သိပြီ။”

လင်းဟွေ့က ချောင်ကျန်းကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ကလေးတွေနဲ့ ကျွန်မ အိမ်မှာ ရှင်ပြန်လာတာကို စောင့်နေမယ်" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "သိပါတယ်။ ကလေးတွေနဲ့ အိမ်အမြန်ပြန်တော့။”

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချစ်မြတ်နိုး‌နေပုံကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မကျေနပ်တာတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမက "ချစ်ကြည်နူးချင်ရင် အိမ်ပြန်ကြ။ လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ အရှက်ကင်းမဲ့မနေကြနဲ့။ နင့်အစား ငါရှက်တယ်"

လူအုပ်ကြီးက ရယ်ကြသည်။

လင်းဟွေ့၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့ခေါင်းမော့ပြီး သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခုပဲ သူသည် ရှောင်ချောင်ကို နည်းနည်း သနားတုန်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ လူအနည်းငယ်၏ သက်သေအောက်တွင် သူတို့သည် အရင်အကြိမ်တုန်းကလို သားအဖဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရန် စာလေးစောင်ရေးခဲ့သည်။

ဖန်းရှောင်ကျွမ်းသည် သားအဖဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ယူကာ နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ စားသောက်နေစဉ်အတွင်း အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်လာပြန်သည်။ ချောင်မိသားစု၏ စိတ်ဝင်စားစရာသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တုနှိုင်းမယှဉ် ပြိုင်နိုင်ပေ။

အဘွားကြီး ဖန်း၏ မြေးအငယ်ဆုံး ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူမ၏ စိတ်အခြေအနေသည် များစွာ ယိုယွင်းလာခဲ့သည်။ အရင်က သူ့သမီးကို ဟူမြို့မှာ မြေးတစ်ယောက် ခေါ်သွားစေချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူမလိုချင်တော့ပေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းနဲ့ ရှောင်ချောင်တို့က ထုတ်ထားတဲ့ ဆင့်ခေါ်စာတစ်စောင် ယူခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ မနာလိုသော မျက်လုံးများအောက်တွင် သူမသည် ဟူမြို့ သို့ တရားဝင်ခြေချခဲ့သည်။

ရွာသားတွေ အထူးသဖြင့် မုဆိုးမတွေ အရမ်းမုန်းတီးကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တစ်နေ့တွင် ဖန်းရှောင်ကျွမ်းကဲ့သို့ အာဏာကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။

ချောင်မိသားစုအတွက် သူတို့၏နားများ သန့်ရှင်းလာပြီး ဖန်းရှောင်ကျွမ်း၏ အမေနှင့်သမီး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ပေါ့ပါးလာကြသည်။

…

ဖန်းမိသားစုထွက်သွားပြီး ငါးရက်အကြာတွင် ထန်မိသားစုနှင့် ချူမိသားစုတို့ ပြဿနာများ ကြံခဲ့ကြရသည်။

ပြဿနာဖြစ်တဲ့နေ့မှာ ထန်ကျန်းမင်နဲ့ အမေထန်တို့ဟာ ထန်ကျန်းမင်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ချူရဲ့အိမ်မှာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ အဓိက မင်္ဂလာဆောင်လက်ဆောင် လေးခုဝယ်ဖို့ မလွယ်ပေ။ လူအများစုက သူတို့ထဲက တစ်ခုတောင် မဝယ်နိုင်ဘူး။

သို့သော် ချူရှင်းယောင်အတွက် ဤကိစ္စသည် လုံးဝအရေးမကြီးပေ။ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့တူလေးအတွက် အမြန်ဝယ်လိုက်သည်။

အမေထန်က သူမရဲ့ ကြည်နူးမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ “ကျန်းမင် မင်းရဲ့ ဒီတစ်ကြိမ် ကိစ္စအတွက် မင်းရဲ့ဦးလေး ကျေးဇူးကို ဆပ်ရမယ်။ နောင်မှာ မင်းက ဦးလေးကို ဝတ်ပြုဆုတောင်းပေးရမှာနော်၊ ကြားလား?"

ထန်ကျန်းမင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်  "အမေ၊ အမေ မပြောလည်း ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဒါကို အမေ မကြားချင်ပေမဲ့ အဖေနဲ့ အမေထက် ဦးလေးက သားနှလုံးသားထဲမှာ ပိုရင်းနှီးတယ်"

သူ့တူလေးပြောတာကို ချူရှင်း‌ယောင်က ကျေနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးက ပွင့်သွားသည်။ လှုပ်ရှားနေသော ခြေသံများ အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါ... ဘာဖြစ်တာလဲ?" ထန်ကျန်းမင်၏ အဖွားသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး နှလုံးဖောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

အမေထန်က အမြန်ပြေးပြီး သူ့အမေကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမက "မေမေ စိတ်မပူနဲ့။ ဒီမှာ ဒုတိယသားရှိပါတယ်။ သူက စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ!”

ချူရှင်းယောင်က မည်းမှောင်သော မျက်နှာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်ကောင်က သတ္တိရှိရှိ သူ့အိမ်ကို ဝင်လာကြည့်ရဲတာလဲဆိုပြီး သွားကြည့်တော့  လူတစ်အုပ်သည် ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ကို တွေ့တာနဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဖမ်းလိုက်သည်။ 

သူ့ကို ဖမ်းတဲ့လူက အစိမ်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ သေနတ်တစ်လက်နှင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့မှဖြစ်သည်။

ချူရှင်းယောင်၏ နှလုံးသည် လျင်မြန်စွာခုန်နေသည်။ "မင်း... ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ဒီလူတွေကို မြင်တော့ တစ်ခုခု မမှန်ဘူးဆိုတာ သူသိသည်။

စစ်ဘက်အရာရှိတစ်ယောက်နှင့် တူသည့် လူတစ်ယောက် ဝင်လာကာ သူ့ကိုငုံ့ကြည့်ပြီး “ချူရှင်းယောင် စည်ပင်ကော်မတီက မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ အစီရင်ခံစာကို လက်ခံရရှိပြီးပြီ။ အစီရင်ခံစာမှာတဲ့ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မှန်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်တယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက် လာပြီး အိမ်တွင်းနှင့် အပြင်ကို သေချာ ရှာဖွေပါ!"

အိမ်ရှိ အမျိုးသမီး ဆွေမျိုးများက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြသည်။ ထန်ကျန်းမင်၏ အဖွားလည်း မူးလဲသွားသည်။

ထိုလူများက သူ့ဦးလေးကို ဖမ်းလိုက်သောအခါ ထန်ကျန်းမင်သည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်သွားသည်။ သူ့နှလုံးသားက မိုးခြိမ်းသလို ခုန်နေသည်။