အခန်း (၁၇၃)

စက်ဘီးဝယ်ရာတွင် စက်မှုကူပွန်ငါးဆယ် လိုအပ်သည်။ ရှန်မိသားစု၊ ချူမိသားစုနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ကူပွန်ငါးဆယ်ကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းခဲ့သည်။

ဩဂုတ်လ ၁ ရက်နေ့တွင် ချောင်မိသားစုသည် Phoenix စက်ဘီးကို ပြန်လည်ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုသည် Phoenix အမှတ်တံဆိပ် စက်ဘီးကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ စက်ဘီးက ကြီးပြီး လေးသည်။ သာ့ချောင် ကဲ့သို့သော ကလေးများ တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် အရာမဟုတ်ပေ။

အခုခေတ်မှာ စက်ဘီးတွေကို စီမံခန့်ခွဲခြင်းသည် အရမ်းတင်းကျပ်သည်။ စက်ဘီးဝယ်ပြီးနောက် ယာဉ်ထိန်းဌာနတွင် မှတ်ပုံတင်ရသည်။ ထို့နောက် မော်တော်ယာဉ်စီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသည် ပိုင်ရှင်အား "စက်ဘီးလိုင်စင်" လက်မှတ် ထုတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

အပြင်သွားတဲ့အခါတိုင်း သူတို့ရဲ့ အိုင်ဒီကို အမြဲဆောင်ထားရသည်။ စစ်ဆေးရေးဂိတ်တွင် စစ်ဆေးစဉ်အတွင်း ၎င်းကို မထုတ်ယူနိုင်ပါက သူတို့ကို စက်ဘီးသူခိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့စက်ဘီးစီးပြီး ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ပြန်သွားတဲ့အခါ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်။

ရှန်မိသားစုသည် ယခင်က ကားဖြင့်လာခဲ့သော်လည်း ရှန်မိသားစုသည် သူတို့အတွက် အလှမ်းဝေးလွန်းသည်။ မမြင်နိုင် မထိနိုင်သောကြောင့် ဒီလိုသွားလာခြင်းကို သူတို့သည် သဘောကျကြလိမ့်မည်။ သူတို့ဘဝနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပေ။

ချောင်မိသားစုသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ပထမဆုံးစက်ဘီး ဝယ်ခဲ့သူတွေဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည်ပင် တစ်စီးမရှိပေ။

ချောင်မိသားစုက အရမ်းအံ့ဩစရာကောင်းသည်။ ဒါက လူတိုင်းအတွက် အကျိုးရှိသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် စက်ဘီးတစ်စီးဖြင့် သူတို့သည် အရေးပေါ်ကိစ္စများအတွက် ချောင်မိသားစုထံမှ ငှားယူနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ချောင်မိသားစုနှင့် အနာဂတ်တွင် သူငယ်ချင်းကောင်းများဖြစ်လာရန် စိတ်ကူးထားကြသည်။ သူငယ်ချင်းကောင်းမဖြစ်နိုင်ရင်တောင် စက်ဘီးငှားတာကြောင့် သူတို့ကို စော်ကားလို့မရပေ။

"ပဉ္စမမြောက်အစ်ကို ချောင် မင်း ဒီစက်ဘီးကို တကယ်ဝယ်ခဲ့တာလား? ဒီစက်ဘီးက ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်မယ် မလား?"

လူတိုင်းက စက်ဘီးကို မနာလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့က အဲဒါကို ထိဖို့ လက်လှမ်းချင်ကြပေမယ့် စက်ဘီးပျက်စီးမှာကို ကြောက်ကြသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါက ယွမ်တစ်ရာကျော်ပါပဲ"

အဲ့တာပဲ!

သူ့လေသံကို ကြည့်ပြီး သွားတွေကြိတ်လိုက်သည်။ ချောင်မိသားစုက တကယ်ကို ကွဲပြားသည်။

"အိုး၊ ဒီစက်ဘီးက ဘယ်လောက်ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ ပြောမနေနဲ့၊ စက်မှုကူပွန်တွေ အများကြီး စုဆောင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး။ ပဉ္စမမြောက်ချောင် မင်းမိသားစုမှာ စက်မှုကူပွန်တွေ အပို‌ရှိလား? ရှိရင် မင်းနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ တခြားကူပွန်တွေကို ငါသုံးမယ် ”

"ငါလည်း လဲလှယ်ပေးမယ်။ အထည်ကူပွန်နဲ့ လဲပေးမယ်။ အစားအသောက်ကူပွန်တွေလည်း ပေးမယ်။ ဒါက မင်းရွေးချယ်မှုပေါ် မူတည်တယ်။”

ယနေ့ခေတ်တွင် အရှားပါးဆုံးအရာမှာ စက်မှုကူပွန်ဖြစ်သည်။ နေရာတကာ တောင်းနေရင်တောင်မှာ လူတစ်ယောက်သည် ကူပွန်တစ်ခုကို ရဖို့မလွယ်ပေ။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တိုင်းပြည်က သံကို လုပ်ချင်ခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်စုတိုင်း၏ အိုးများကို တောင်းယူကြသည်။ တချို့လူတွေက အိမ်မှာ အိုးတစ်လုံး‌တောင် မဝယ်နိုင်ကြပေ။ သံအိုးကြီးတစ်လုံးဝယ်ရန် စက်မှုကူပွန်များ လိုအပ်သည်။ စက်မှုကူပွန်မရှိလျှင် ပိုက်ဆံက အသုံးမဝင်ပေ။

ပဉ္စမမြောက်ချောင်က သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လောလောဆယ် မရှိတော့ဘူး။ နောင်ကျ ရှိလာရင် ငါမင်းတို့ကို ထပ်အကြောင်းကြားမယ်"

ရွာသားတွေရဲ့ စကားတွေကြောင့် ဒါက ငွေရှာဖို့ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူနားလည်သွားသည်။

သူသည် ရွာသားများလက်ထဲရှိ အစားအသောက်ကူပွန်များကို စုဆောင်းနိုင်ပြီး စက်မှုကူပွန်များကို အခြားသူများနှင့် လဲလှယ်နိုင်သည်။ အလယ်မှာ သူက အကျိုးအမြတ်အချို့ကို ထုတ်ယူနိုင်မည်။

ဒါပေါ့၊ သူ ဒါကို အခု သူတို့ကို သေချာမပြောနိုင်သေးပေ။ သူတို့ကိုလည်း အတိအကျ အဖြေမပေးနိုင်ပေ။ အဲ့တာတွေက လွယ်လွန်းရင် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ထောက်ခံမှာ မဟုတ်ပေ။

သူပြောတာကို လူတိုင်းကြားတဲ့အခါ ချောင်မိသားစု နဲ့ ကောင်းမွန်စွာဆက်ဆံဖို့ ပိုပိုပြီးတော့ စိတ်စွဲနေကြသည်။ ဒီနှစ်တွေမှာ သူတို့သည် စက်မှုလက်မှတ်တွေ ရဖို့ မစွမ်းဆောင်‌နိုင်တော့ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်က စက်ဘီးစီးပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ ချောင်မိသားစု၏ ကလေးများသည် စက်ဘီးကိုမြင်သောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

"ပဉ္စမ‌မြောက် ဦးလေး၊ ဒါက သားတို့မိသားစုရဲ့ စက်ဘီးလား။" အန်းပင်းသည် ပထမဆုံး အပြေးလာခဲ့သည်။ သူသည် စက်ဘီးကို ရတနာတစ်ခုလို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဒီစက်ဘီးက အခုကစပြီး ငါတို့ပိုင်တော့မှာ။"

အန်းပင်းသည် ခုန်လိုက်ပြီး "ကောင်းလိုက်တာ ငါတို့မှာ စက်ဘီးတစ်စီးရှိပြီ။ ပဉ္စမ‌မြောက်ဦးလေး သားကို စက်ဘီးစီးနည်းသင်ပေးလို့ရမလား?"

"ဟင့်အင်း!" ချောင်တုန်းယင်က လှမ်းပြောပြီး "အကြီးက အငယ် စနစ်တကျပဲ။ အသက်အရွယ်အလိုက် တန်းစီရမယ်။ အစ်မနဲ့ ငါ သင်ယူပြီးရင် မင်းအလှည့်ရောက်လိမ့်မယ်!"

အန်းပင်းသည် ချက်ချင်းပင် ပြုတ်ကျသွားသည်။ အစ်မကြီးရှေ့မှာ အကြီးတွေ အများကြီးရှိသည်။ ဒါဆို သူ့အလှည့်က ဘယ်တော့လဲ?

သူဘာလို့ အသက်ပို မကြီးတာလဲ?

သာ့ချောင်သည် စက်ဘီးကို အလွန်စပ်စုနေခဲ့သည်။ သူမက လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း “ပဉ္စမ‌မြောက်ဦးလေး၊ ဒီစက်ဘီးကို ပလပ်စတစ်ဖလင်နဲ့ ချည်ထားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?”

အရင်က မြို့ထဲမှာ စက်ဘီးစီးသူ တော်တော်များများ တွေ့ဖူးသည်။ စက်ဘီးများ၏ လက်ကိုင်ဘားများနှင့် တန်းအားလုံးနီးပါးကို ပလပ်စတစ်ဖလင်ဖြင့် လုပ်ထားသည်။ စက်ဘီးကို ကာကွယ်ဖို့တွက် တပ်ဆင်ထားကြောင်း အဖွားကပြောပြသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ အဲ့တာ တပ်ချင်တယ်၊ မင်း ပဉ္စမမြောက် ဦးလေးကို တပ်ဖို့ ကူညီပေးချင်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့!" သာ့ချောင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်သည် ဝန်းရံထားသော ကလေးအုပ်စုဖြင့် စက်ဘီးကို လှဲလိုက်သည်။ လူတိုင်းက စက်ဘီးကို ပလပ်စတစ်ဖလင်ဖြင့် ပတ်ကြသည်။

တပ်သောအခါ အသစ်စက်စက်စက်ဘီးသည် ချက်ချင်းပင် အရောင်အသွေး စုံလင်လာပြီး အနည်းငယ်ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ပေ။

ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ မကြိုက်ကြဘဲ မနေကြပေ။ စက်ဘီးတွေက အရမ်းတန်သည်။ သဘာဝအတိုင်း သူတို့စက်ဘီးကို သူတို့ ကောင်းကောင်းကာကွယ်ထားရမည်။

စက်ဘီးကိုမြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ချမ်ကျီက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်နှာလေး လှုပ်သွားသည်။ သာ့ချောင်သည် စက်ဘီးကို ထိချင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ စက်ဘီးကို အကြီးဆုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် လုံးဝမှတ်ယူခဲ့သည်။

ယောက္ခမကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းမှာကို မကြောက်ရင် စက်ဘီးကို သူ့အခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားဖို့ ရွှေ့ထားလိမ့်မည်။

ထိုညက အိပ်ချိန်ရောက်သောအခါတွင် သူ့ ယောင်္ကျားကို စက်ဘီးအမြန် စီးတတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး ဒါမှ သူသည် သူမကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲသို့ လှည့်ပတ်မောင်းနှင်ကာ ချမ်းသာမှုအတုများကို ပြသနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ချောင်ကျန်းကော်က မငြင်းခဲ့ပေ။ အဓိကကတော့ သူက စက်ဘီးစီးချင်နေတာ ဖြစ်သည်။ သူသည် မနက်ဖြန်ကစပြီး သင်ယူဖို့ စီစဉ်ချခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား ဆန္ဒတွေ မကြာခင်မှာ သနားစရာကောင်းအောင် ပြိုပျက်သွားသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ရွှယ်ချွမ်သည် စက်ဘီးကို သိမ်းလိုက်သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် ဇနီးဖြစ်သူအား ပျော်ရွှင်စရာနေ့အတွက် မြို့သို့ခေါ်ဆောင်ရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ တမင်တကာ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဒီနေ့ဟာ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ၃၅ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။ ချောင်ကျန်းကော်နဲ့ တခြားကလေးတွေ သိသွားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့ မိဘနဲ့ အတူ ဆင်နွှဲချင်ကြသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

ချောင်ရှို့ကျီ နှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့က သူတို့က မခေါ်သွားချင်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ သာ့ချောင်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့မြို့ကိုရောက်တာနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ အချိန်လေးမဖြတ်သန်းခင် သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က သာ့ချောင်ကို ရှန်အိမ်မှာ ထားခဲ့သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် ခြေတံရှည်များဖြင့် စက်ဘီးပေါ်တက်ကာ သာ့ချောင်ကို ချီလိုက်ပြီး သူမကို ရှေ့အလျားလိုက်ဘားတန်းပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဇနီးဖြစ်သူအား ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ခေါ်ကာ "လာ၊ ငါမင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားမယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်ချွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုကောင်းလာသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်တွင်း သူသည် တစ်ခါမှ မဖျားခဲ့ပေ။ ချောင်ရှို့ကျီက သူက သူတို့ကို မသယ်နိုင်တော့မှာကို စိတ်မပူပေ။ သူမသည် နောက်က ဘောင်ပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်သည်။

ရွှယ်ချွမ်က သူ့ခြေထောက်တွေကို တွန်းလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို အဝေးကို တင်နင်းသွားသည်။

ကျန်ရစ်သူတွေကတော့ - "..."

သူတို့မြို့သို့ရောက်သောအခါ သာ့ချောင်ကို ရှန်အိမ်သို့ ဦးစွာခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ရှန်မိသားစုသည် သာ့ချောင် ရောက်ရှိလာခြင်းကို ကြိုဆိုခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်ထျန်းရုံသည် အခန်းကို ပျော်ရွှင်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။

နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ စက်ဘီးစီးပြီး ထွက်သွားကြသည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် အစိုးရပိုင် စားသောက်ဆိုင် သို့မဟုတ် ကုန်တိုက်သို့ စက်ဘီးမစီးခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား သူက လမ်းကြားတစ်ခုသို့ နင်းကာ နောက်ဆုံးတွင် ခြံဝင်းလေး တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းလေးသည် အဝေးမှသာမကဘဲ အနီးနားရှိ အိမ်များနှင့် တိကျသောအကွာအဝေး ခြားထားသည်။ မကောင်းတာတွေလုပ်ဖို့အတွက် အလွန်သင့်လျော်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုမရှိပေ။ သူမသည် ဤနေရာ၌ မစိမ်းမှန်း သိသာသည်။

ရွှယ်ချွမ်က ရှေ့ကို တိုးလာပြီး တံခါးကိုခေါက်လိုက်သည်။ အထဲမှာ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကထွက်လာသည်။ "ဘယ်သူလဲ? "

"ကျွန်တော် ရွှယ်ပါ" ရွှယ်ချွမ်က ပြန်ဖြေသည်။

အထဲမှာ ခြေသံက နည်းနည်း မြန်သွားသည်။ မြည်သံနှင့်အတူ သစ်သားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးနောက်တွင် အသက်ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရိုးရှင်းသောအပြုံးဖြင့် ပေါ်လာသည်။ "မင်းတို့ ဒီနေ့ နည်းနည်းစောပါလား!"

ထိုလူ၏အမည်မှာ ရှု ဖြစ်သည်။ သူ့အဖိုးက ရွယ်မိသားစုရဲ့ အိမ်ထိန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရွှယ်မိသားစုသည် သူတို့၏ ကျွန်စာချုပ်ကို ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြုရန် ငွေတစ်ထောင်ကို ပေးခဲ့သည်။

ရှုမိသားစုသည် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ စီးပွားရေးသည် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဥစ္စာ အနည်းငယ်ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း ရွှယ်မိသားစု ကျဆင်းသွားသောအခါ ရှုမိသားစုက နောက်ကွယ်မှာ အများကြီး ကူညီပေးခဲ့သည်။ နှစ်တွေကြာလာတာတောင် မိသားစုနှစ်စုက အဆက်အသွယ်မပြတ်ခဲ့ပေ။

ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းကို ယခု ခွင့်မပြုတော့ပေ။ ရှုမိသားစုက စားသောက်ဆိုင်လုပ်ငန်းကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် မီးဖိုချောင်ရှိ ပစ္စည်းများကို ကောင်းစွာသိမ်းဆည်းထားဆဲဖြစ်သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ရင်းနှီးစွာဝင်လာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်တွင် ပါဝင်ပစ္စည်းများ အမျိုးမျိုးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူက သူ့အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်ပြီး သူ့ဇနီးအတွက် ဟင်းပွဲကောင်းတစ်ခု ချက်ပြုတ်သည်။

ဝက်သားပြုတ်၊ မာပို တို့ဟူး၊ ကြက်စွပ်ပြုတ်၊ ငါးပေါင်း၊ နှင့် လက်လုပ်ခေါက်ဆွဲ နှစ်ပန်းကန်ဖြစ်သည်။ အရောင်အသွေး၊ အနံ့နှင့် ပြည့်စုံသည်။ အနံ့က ခြံတစ်ခုလုံး လွှမ်းသွားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ အနီးနားတွင် မည်သူမျှမရှိခဲ့ပေ။ မဟုတ်ရင် ဟင်းရဲ့ အနံ့ကိုရရင် အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလိမ့်မည်။

အဘိုးကြီး ရှုက သူတို့ဝင်လာပြီးနောက် ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့လင်မယားအတွက် နေရာကို ပညာရှိစွာ ထားခဲ့သည်။

ထိုင်ပြီးနောက် ရွှယ်ချွမ်သည် ချောင်ရှို့ကျီအတွက် ဟင်းပန်းကန်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ "ဒီဟင်းရည်ကို နာရီပေါင်းများစွာ ပြုတ်ပြီးပြီ အရမ်းအရသာရှိတယ်။ စားကြည့်လိုက်ဦး"

ချောင်ရှို့ကျိီသည် ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ဟင်းသည် ပြီးပြည့်စုံပြီး ငန်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများ အားလုံးသည် သူမ စိတ်ကြိုက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် သူမသောက်ပြီးသည်နှင့် သူမအတွက် အသားအချို့ညှပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီနှစ်တွေမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း နေခဲ့ရတာ။"

ချောင်ရှို့ကျီသည် ခင်ပွန်းသည်၏ ချောမောသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး “ရှင်နဲ့ပဲဟာ။ မပင်ပန်းပါဘူး။"

နောက်ထပ်ကြည်နူးစရာတွေ သူတို့မပြောတော့ဘဲ။ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ တစ်ဖက်လူကသာ သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ရှိနေကြသည်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတက်အကျတွေကို အတူတူ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ နောင်လာမည့်နေ့ရက်များတွင် သူတို့သည် တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက် တွဲပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဘဝတစ်ခုရှိလျှင်လည်း သူတို့သည် လင်မယား‌ဖြစ်နေဦးမှာ ဖြစ်သည်။

အစားအသောက် ပြီးခါနီးချိန်မှာတော့ ရွှယ်ချွမ်က သူ့ရဲ့ တူတွေကို ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်။"

ချောင်ရှို့ကျီကလည်း သူမရဲ့ တူတွေကို ချလိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? အဲ့တာ အရေးကြီးလား?"

ရွှယ်ချွမ်က "ဟုန်းမေက ငါတို့ရဲ ကလေးမဟုတ်ဘူးလို့ ငါတို့အမြဲတမ်းခံစားခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ရှုကို ငါ့ကို ကူညီဖို့ အကူညီတောင်းခဲ့တယ်။ နှစ် ပေါင်းများစွာကြာနေပြီမို့ လူတော်တော်များများကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ မကြာသေးခင်ကမှ ဆေးရုံမှာ သူနာပြုလုပ်ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက သူ့ကိုရှာခဲ့တယ်။ သူနာပြု‌ဟောင်းရဲ့ စကားအရ ကလေးကို ရေချိုးဖို့ မကူညီခင် သူ့ကို ခေါ်ထုတ်ခဲ့တယ်။ သူ ပြန်လာတော့ ကလေးက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူက လန့်သွားခဲ့တယ်။ ရှာမတွေ့တာကြောင့် သူက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးဆိုပြီး အသံလွှင့်ပြီး ဆေးရုံကနေ ထွက်ခဲ့တယ်။ မကြာသေးခင်ကမှ သူသေတော့မယ်ဆိုတာ သူသိခဲ့တယ်။ အဲ့တာကြောင့် သူ့တူကို ရှုကို ခေါ်လာခိုင်းခဲ့တယ်။”

ချောင်ရှို့ကျီက စားပွဲအနားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို ဟုန်းမေက ငါတို့ရဲ့ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးပေါ့။"

ရွှယ်ချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး “အဲ့တုန်းက ကလေးလဲခဲ့တာ။ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲမသိဘူး။ တခြားလူက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ!"

ချောင်ရှို့ကျီမှာ ကလေးမွေးဖို့အခက်ခဲ ဖြစ်တဲ့အခါ သူမကို မြို့ဆေးရုံကို အမြန်ပို့ခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေက အရမ်းစိုးရိမ်ရသည်။ မီးဖွားပြီးနောက်တွင် သူမသည် သွေးများစွာထွက်နေသည်။

နှစ်ဖက်မိဘများ ကွယ်လွန်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်တာကြောင့် မိသားစုတွင် ကူညီရန် အခြားလူကြီးများ မရှိခဲ့ပေ။ ကလေးကို မွေးဖွားပေးခဲ့တဲ့ သူနာပြုဆရာမထံ အပ်နှံပြီး သမီးလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။