အခန်း (၁၇၅)

ရှန်အိမ်။

သာ့ချောင်နှင့် ရှန်ထျန်းရုံသည် တူတူပုန်းတိုင်း မကစားမီ အိမ်ထဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ ကစားခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်‌မေက ဖုန်းဖြေပြီး အပြင်ထွက်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့ကို အပြင်မထွက်ဖို့ပြောခဲ့သည်။ ရှန်ထျန်းရုံသည် မထိုင်နိုင်တော့ပေ။

ရှန်ထျန်းရုံသည် မျက်လုံးများ လှည့်နေပြီး "အစ်မ သာ့ချောင် အပြင်ထွက်ပြီး ကစားရအောင်!"

မိသားစုအကူ အန်တီလန်းက အသီးအရွက်ဝယ်ဖို့ ထွက်သွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ အိမ်ထဲတွင် အနားယူနေသော အဘိုးရှန်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတော့သည်။ ရှန်ထျန်းရုံက ဒီအချိန်ဟာ လွတ်မြောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်လို့ ခံစားရသည်။

သာ့‌ချောင်က သူမခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အကြံကို လက်မခံဘဲ “မွေးစား အမေက ငါတို့ကို အပြင်မထွက်သွားဖို့ မှာသွားတယ်။ မင်း လိုက်နာရမယ်၊ နားလည်လား?”

ရှန်ထျန်းရုံက ဒေါသထွက်လာပြီး "ငါ နားမထောင်ဘူး။ အိမ်မှာ နေ့တိုင်း နေနေရတာ အသက်ရှူကျပ်တယ်။ ငါ အခု အပြင်ထွက်သွားမယ် ​​အစ်မ ငါနဲ့ လိုက်မှာလား၊ မလိုက်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်ယမ်းပြပြန်သည်။ "ငါမသွားဘူး။ ငါက နာခံတတ်တဲ့ ချစ်စရာ ကလေးလေး။"

သံသည် သံမဏိဖြစ်ရန် ဆန္ဒရှိသဖြင့် ရှန်ထျန်းရုံက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မီးရှူးမီးပန်းလို လှည့်‌ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး “အစ်မ မလိုက်လည်း ငါတစ်ယောက်တည်း သွားမယ်!"

"မောင်လေး ထျန်းရုံ ပြန်လာ!" သာ့ချောင်က စိုးရိမ်တကြီး ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမခေါ်လေလေ ရှန်ထျန်းရုံက ပိုပြေးလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် သာ့ချောင် လိုက်ဖမ်းနေသလားဆိုတာကို ခဏခဏ ပြန်ကြည့်သည်။ သာ့ချောင် လိုက်ဖမ်းနေတာကို သူမြင်လိုက်ရတော့ သူက ပိုပိုပြီး အသဲအသန် ပြေးသွားသည်။

"အစ်မ သာ့ချောင်လာ၊ ငါ့ကို လိုက်ဖမ်း!"

သာ့ချောင်သည် ထိုအကျင့်မကောင်းသော ကောင်လေးကို ဖမ်းမိသောအခါ သူ့ဖင်ကို ဘယ်လိုကန်ရမည်ကို တွေးလိုက်မိသည်။

ရှန်ထျန်းရုံက ပြည့်ပေမယ့် ဒါက သူ့ကို သွက်သွက်လက်လက် ထွားကြိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မတားထားနိုင်ပေ။ သာ့ချောင်သည် သူ့ကို ဖမ်းဖို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်ကြာလိုက်သည်။

နှစ်ယောက်သားသည် ရပ်တန့်ကာ မောဟိုက်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဘယ်ညာကြည့်လိုက်သည်။ ထိတ်လန့်စွာ သူတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်... သူတို့ လမ်း‌ပျောက်သွားပြီ!

အခုပဲ သာ့ချောင်က သူ့ကို ဖမ်းမမိစေဖို့အတွက် ရှန်ထျန်းရုံသည် လှမ်းမြင်လိုက်ရတဲ့ လမ်းတစ်လမ်းကို ပြေးလာခဲ့သည်။ အခု သူသည် ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် သူမွေးကတည်းက ဒီမြို့မှာနေထိုင်ခဲ့ပေမယ့် ရှန်မိသားစုက တစ်ဦးတည်းသောသားမို့ တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ကစားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အချိန်အများစုက ကားနဲ့ထွက်ရသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာ သူမသိပေ။

သာ့ချောင်က လိုက်ဖမ်းဖို့ အာရုံစိုက်ခဲ့၍ သူမသည် လမ်းကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် မြို့ကို အကြိမ်အနည်းငယ်သာ ရောက်ဖူးသည်။ သူမသိသော နေရာများသည် အလွန်အကန့်အသတ်ရှိသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားကြသည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ပြည့်လေးကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ အပေါ်ကို မော့ကြည့်ပြီး သူသည် အပြစ်ရှိတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ သာ့ချောင် အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?"

သာ့ချောင်က သူ့ကို စပျစ်သီးအမည်းရောင်လို မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။ "မင်းကို အပြင်မထွက်ပါနဲ့လို့ အတင်း ပြောတယ်လေ။ မင်းအမေပြန်လာလို့ ငါတို့ကို မတွေ့ရင် သူ အရမ်းစိုးရိမ်သွားမှာ သေချာတယ်။ မင်းက တကယ်ကို နာခံမှုမရှိတာပဲ!"

ရှန်ထျန်းရုံ၏ ဝဝကစ်ကစ် ပါးပြင်များသည် ပူထူလာပြီး နီမြန်းလာသည်။ သူက လက်ချောင်းတွေကို ထိပြီး အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ သာ့ချောင် ငါမှားမှန်းသိပါတယ်။ ငါတို့ ပြန်ရောက်လို့ အဖေနဲ့အမေက ငါ့ကို ရိုက်ရင် အစ်မ ငါ့ကိုကာကွယ်ပေးနိုင်မလား?"

ရှန်မိသားစုတွင် အဖိုးရှန်နှင့် အဖွားရှန်တို့သည် ကလေးအပေါ်တွင် ချစ်မြတ်နိုးကြပြီး ရှန်ရှို့ခိုင်နှင့် ချင်းရှောင်မေတို့သည် ရဲဆိုးများအဖြစ် မကြာခဏဆိုသလို ကစားခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ရှန်ထျန်းရုံကို အရမ်းတင်းကြပ်သည်။ သူသည် အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိရင် သေချာပေါက် သင်ခန်းစာရလိမ့်မည်။ ပြင်းထန်သောကိစ္စများတွင် သူသည် အရိုက်ခံရလိမ့်မည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏အမှားသည် အနည်းငယ်ကြီးသည်ဟု ခံစားမိသည်။ သူပြန်လာတဲ့အခါ သူ့တင်ပါးကို ရိုက်မှာကို ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သာ့ချောင်ထံမှ ကြိုတင် အကာအကွယ်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူ့မျက်နှာလေးကို တည်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး။ မွေးစား အဖေနဲ့ မွေးစားအမေပဲ မင်းကို ရိုက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး ငါလည်း မင်းကို ရိုက်ချင်တယ်!"

ပြန်သွားဖို့ မစောင့်ဘဲ ရှန်ထျန်းရုံဘက်လှည့်ပြီး သူရဲ့ အသားပြည့်‌နေသော တင်ပါးကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်လိုက်သည်။

ရှန်ထျန်းရုံ၏ ဝဝကစ်ကစ် မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သွေးကျလုမတတ် ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။ “အစ်မသာ့ချောင်၊ အစ်မ ဘာလို့ ငါဖင်ကို ရိုက်တာလဲ!"

သာ့ချောင် - “မင်း စကား မနာခံတဲ့အတွက် မင်း အရိုက်ခံရမယ်။ အခုကစပြီး မင်းငါ့စကားကို နားထောင်ရမယ် မဟုတ်ရင် မင်းကို ငါရိုက်မယ်!”

ရှန်ထျန်းရုံသည် မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များဝဲနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အစ်ကို အန်းပင်းက ဘာလို့ အစ်မ သာ့ချောင်ကို အရမ်းကြောက်တာလည်းဆိုတာ သူနားလည်သွားသည်။ သူလည်း အခု အဲ့လိုခံစားရသည်။

သာ့ချောင်သည် ရှန်ထျန်းရုံ၏ အသားပြည့်ပြည့်လက်ကလေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်အား တည်နေရာ သွားမေးဖို့တွက် လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက နည်းနည်းဝေးသည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်သည် ရှန်ထျန်းရုံနှင့် မြန်မြန် ပြေးသွားပြီး ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မေးလိုက်သည်။ "အန်တီ သိရင် နည်းနည်းလောက် မေးလို့ရမလား..."

အမျိုးသမီးက အလျင်လိုနေသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည် “ငါ မသိဘူး။ ငါ မသိဘူး။ သွား တခြားသူတွေကို မေး။”

စကား​ပြောပြီး​တော့ အမျိုးသမီးက အမြန်ထွက်သွားသည်။

သာ့ချောင်နှင့် ရှန်ထျန်းရုံတို့သည် ရှေ့ဆက်လျှောက်ရန်မှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ လမ်းလျှောက်ရင်း အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသည်ကို မသိလိုက်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အခြားလူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် ယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပေါ်သည်။ သူ့မျက်လုံးအစုံက သူတို့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း "မင်းတို့ ပြောနေတဲ့နေရာကို ငါမသိဘူး။ မင်းတို့ ဘာလို့ ငါနဲ့အရင် အိမ်မလိုက်တာလဲ… ငါအားရင် မင်းတို့ မိသားစုကို ငါသွားရှာပေး။ အဆင်ပြေလား?"

သာ့ချောင်က သူ့ရှေ့က လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက သူမကိုပြောထားတာကြောင့် သူမသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုမှားနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး။ သမီးတို့ တခြားသူတွေကို မေးလိုက်ပါ့မယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ရှန်ထျန်းရုံကို ထွက်သွားရန် ဆွဲလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ထိုလူငယ်လေးက သူတို့ကို တားလိုက်ပြီး "မင်းတို့ ဒီကိုရောက်လာကတည်းက ထွက်သွားဖို့မစဉ်းစားနဲ့!"

သူသည် သာ့ချောင်နှင့် ရှန်ထျန်းရုံကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူလက်လှမ်းမှီတဲ့အခါ သာ့ချောင်က သူ့ခြေသလုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာလာသည်နှင့်အမျှ သာ့ချောင်၏ ကြံ့ခိုင်မှုသည် အားကောင်းလာသည်။ သူမ၏ အဘွားနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေမယ့် ခွန်အားက ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ယောက်မှာ ရှိနိုင်တဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ခြေသလုံးကို ကန်ခံလိုက်ရသော လူငယ်လေးမှာ အလွန်နာကျင်လွန်းလို့ မျက်ရည်များ သူသည် စီးကျလာသည်။ "သေစမ်း! မပြေးနဲ့!"

ဒီအချိန်မှာ မပြေးရင် သူတို့သည် အရူးများသာဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်သည် ရှန်ထျန်းရုံကို ဆွဲလိုက်ပြီး ရှေ့ကို အတင်း ဆောင့်တွန်းလိုက်သည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် အစက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ဉာဏ်ပညာများ ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါတွင် အနည်းငယ် ထွားကျိုင်းမှု မရှိသော အလားအလာကို အသုံးချခဲ့သည်။

ကန်ချက်ကြောင့် လူငယ်၏ ခြေသလုံးသည် နာကျင်သွားသည်။ သူသည် မြန်မြန်မပြေးနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်က မြန်မြန်ပြေးနိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ ထောင့်တစ်ထောင့်ပြီးတော့ မကြာခင်မှာ သူတို့ပျောက်သွားသည်။

“သေစမ်း၊ နောက်တစ်ခါ ငါနဲ့ မတွေ့စေနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ကို သတ်ပစ်မယ်!” လူငယ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် သူထွက်သွားပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ရှန်ထျန်းရုံကို ခွေးတိုး‌ပေါက် တစ်ခုမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူတို့မျက်နှာနဲ့ အဝတ်တွေက ညစ်ပတ်နေသည်။ သူတို့သည် ထိုလူငယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်တွေ့မှာ ကြောက်သောကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် ဦးတည်ချက်သည် ပို၍ပို၍သွေဖည်လာသည်။ ထိုလမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကျေးလက်သို့ ဦးတည်သောလမ်းဟု ထင်ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့လည်း ထိုလမ်းအတိုင်းပဲ ပြန်သွားသည်။

သူတို့ စထွက်လာတဲ့ နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီလူငယ်ကို ပြန်တွေ့လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ လူငယ်က အဘိုးအိုကို တွန်းနေသည်။ “အဘိုးကြီး၊ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပေး။ ခင်ဗျားရဲ့ သွေးသားက ဆုံးသွားပြီ။ ခင်ဗျားဘာလို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး သိမ်းထားသေးတာလဲ? အခေါင်းထဲကို သယ်သွားမလို့လား?”

အဘိုးအိုသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ မျက်နှာသည် နီလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် စာအိတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ဘဲ “မင်း... ခွေးကောင်၊ မင်း အပြစ်ဒဏ်ခံရလိမ့်မယ်! မိုးကြိုးပစ်ပြီး သေလိမ့်မယ် သတိထား!”

လူငယ်က ပြုံးပြီး “တကယ် အပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်ဆို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ? အသက်ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ သနားစရာ ဝမ်းကွဲအစ်ကို။ သူက မိုးကြိုးပစ်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်လား?”

သူ့သားအကြောင်း ပြောတာကို မြင်တော့ အဘိုးကြီးသည် ရူးသွပ်လွန်းလို့ အသက်ရှူမဝသလို ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်း လူငယ်သည် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး သူ့ကို တွန်းထုတ်ကာ သူ့လက်ထဲရှိ စာအိတ်ကို လုယူခဲ့သည်။ ပြုံးပြီး သူက ပြောသည်။ “ခင်ဗျားသေရင် ခင်ဗျား ပိုက်ဆံနဲ့အိမ်က ငါ့ပိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလား? ငါက ကြိုပြီးသုံးရုံပါ!”

အဘိုးအိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့နေသည်။ တုန်ရီနေသော သူ့လက်များဖြင့် သူ့ကို ထိုးပြီး "မင်း...မင်း...ငါ့ကို ပိုက်ဆံပေး...ပြန်ပေး..."

သူသည် စာတိုက်မှ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပြီး မနက်ဖြန် ဈေးသို့ သွားကာ သူ့ဇနီးအတွက် အာဟာရဖြစ်စေသော အစားအစာများ ဝယ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

အဘွားကြီးသည် သားဖြစ်သူ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားသည့်အချိန်မှစ၍ ပိုဆိုးလာသည်။ သူသည် အရမ်းစိုးရိမ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ထိုခွေးကောင်လူဆိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကို တင်းတင်း စေ့ထားသည်။ သူမက ရှန်ထျန်းရုံဘက် လှည့်လာပြီး “ဒီကောင်ကို ငါ လုပ်မယ်။ မင်းကြောက်လား?”

ရှန်ထျန်းရုံသည် အစ်မ သာ့ချောင်ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းယမ်းပြီး “မကြောက်ဘူး!”

သာ့ချောင်က သူ့ပခုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပုတ်လိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ ငါ အဲဒီ့လူကို ငါ့နောက်ကို ခဏလိုက်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်း ထောင့်မှာ ပုန်းနေလိုက်။ သူရောက်လာရင် ခြေထောက်ကို တုတ်နဲ့ရိုက်လိုက်။ နားလည်လား?”

ရှန်ထျန်းရုံက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နားလည်တယ်။ အစ်မ သာ့ချောင်၊ အစ်မ သတိထား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ သူ့ကို မျှားခေါ်သွားရမလား?”

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ကို မဖမ်းနိုင်ဘူး!”

မနီးမဝေးက အမှိုက်ပုံကြီးထဲမှာ စားပွဲကျိုး ရှိသည်။ သာ့ချောင်သည် လျှောက်လာပြီး လက်ဗလာဖြင့် စားပွဲခြေထောက်များကို ဖြတ်ကာ ရှန်ထျန်းရုံကို လှမ်းပေးလိုက်ကာ “မင်း အင်အားသုံးရမှာ။ မင်းသူ့ကို မထိရင် ချက်ချင်း ပြေး။ သူ့ကို ဖမ်းမမိ‌စေနဲ့!”

ရှန်ထျန်းရုံက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့ခေါင်းလေးကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "သိပါတယ်။ ငါ သူ့ကို ဖမ်းခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး!"

သာ့ချောင်က မနှောင့်နှေးတော့ပဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လူငယ်နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

လူငယ်သည် သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည့် ခြေသံများကို ကြားပြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ပြီးပြည့်စုံတယ်လို့ ပြောလို့ရသည်.. ကံမကောင်းတဲ့အချိန် သူ့နဖူးကို ကျောက်ခဲနဲ့ ပစ်ပေါက်သွားသည်။

#ဘန်း

သူသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ​သွေး​နွေးနွေးတွေက ချက်​ချင်း ထွက်​လာသည်။

လူငယ်က အဲ့တာကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ့လက်ပေါ်တွင် သွေးများ စီးကျလာသည်။ သူ့ကို ခဲပစ်တဲ့သူက အခုမှပဲ မိန်းကလေးမှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အံကြိတ်ကာ "ကောင်မ၊ ငါ မင်းကို သတ်မယ်!"

သာ့ချောင်က အများကြီး မပြောပေ။ လှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

ဒေါသတကြီးနဲ့ လူငယ်က တခြားဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ ဒီ​ကောင်​မ​လေးကို သူသည် ဒီ​နေ့မသတ်​ရရင်​ ​ဝေ့ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို မသုံးတော့ဘူး။

သာ့ချောင်၏ ခြေထောက်များသည် လေကဲ့သို့ သွားနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူမက ဘယ်လောက်ပဲ မြန်ပါစေ သူမဟာ ကလေးပဲ ရှိ‌သေးသည်။ သူမသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းမိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ လူငယ်သည် အရိုက်ခံရပြီး ခေါင်းအနည်းငယ်မူးနေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြေးပြီးနောက် သူ့အရှိန်က နှေးသွားသည်။

ရှန်ထျန်းရုံ ပုန်းနေတဲ့ ထောင့်နားကိုရောက်တော့ သာ့ချောင်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ရှန်ထျန်းရုံဆီ ပြေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သုံး၊ နှစ်၊ တစ်!"

ရေတွက်ပြီးသောအခါ ရှန်ထျန်းရုံသည် သစ်သားချောင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး လူငယ်၏ ခြေသလုံးကြွက်သားကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

လူငယ်၏ ခြေသလုံးသည် အစောပိုင်းက ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ အခုလည်း ဒဏ်ရာရသွားပြန်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သာ့ချောင်က ပြန်ပြေးလာပြီး ရှန်ထျန်းရုံရဲ့ လက်ထဲက သစ်သားချောင်းကို ယူလိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းနောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

လူငယ်လေးသည် ဒီနေ့ အကျင့်မကောင်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ချင်းရှောင်မေ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကလေးနှစ်ယောက်သည် အိမ်မှာမရှိတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယောက္ခမကို နှိုးသော်လည်း တစ်ဖက်က ဘာမှမသိပေ။

သူမ နှလုံးသည် တဒိန်းဒိန်းခုန်နေသည်။ သူမသည် တစ်အိမ်လုံးကို လိုက်ရှာသည်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေတောင် လိုက်မေးသည်။ သူတို့အားလုံးက ကလေးနှစ်ယောက်ကို မမြင်ဘူးလို့ ပြောကြသည်။ သူမမှာ အန်တီလန်နဲ့ ကလေးတွေ အပြင်ထွက်ပြီး အသီးအရွက်ဝယ်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ ရှိတော့သည်။

ဒါပေမယ့် အန်တီလန် ပြန်လာသောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်က သူမနဲ့ မလိုက်လာဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ မှောင်လာပြီး မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးရှန်က ပိုလို့တောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ခေါင်းကိုက်လို့ အနားယူဖို့ အခန်းထဲကို မသွားခဲ့သင့်ပေ။