အခန်း (၁၈၀)

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဝမ်ရွှေရှန်သည် အစည်းအဝေးပွဲတက်ရန် ကော်မတီသို့သွားကာ ပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း မောင်းထုပြီး ရပ်ရွာလူထုအားလုံးကို စုပြီး အစည်းအဝေးလုပ်သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က စင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး “အခြေအနေက ပိုပြီး ပိုပြီး ပိုဆိုးလာတယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ ခရိုင်ခေါင်းဆောင်တွေက ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွေကို ပြုပြင်ပေးဖို့အတွက် အကြီးစား စာတမ်းတစ်စောင် ထုတ်ခဲ့တယ်။ ခေါင်းဆောင်က လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ချိန်းတွေ့တာဟာ အယူဝါဒကို ကျူးလွန်တာဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် လက်မထပ်ရသေးတဲ့ လူငယ်တွေက စိတ်ပါဝင်စားရင် ပွဲကျင်းပရမယ် ဒါမှမဟုတ် အသိမှတ်ပြု လက်မှတ်ယူရမယ်။”

အဲ့တာကို အားလုံးကြားသောအခါတွင် ချက်ချင်းပင် ပျာယာခတ်သွားကြသည်။

ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့တွင် ရပ်နေသော တကျီ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖျော့ပြီး ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

အစတွင် သူမသည် ချောင်ကျန်းကော်ကို မျက်နှာရိပ် မျက်နှာကဲပြလိုက်သည်။ အဲ့ဒီလူက သစ်သားတုံးတစ်တုံးဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ? မဟုတ်ဘူး သစ်သားတုံးကတောင် သူ့ထက် ပါးနပ်လိမ့်မည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ဝမ်ယန်ရှန်ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် တစ်ဖက်သားကို အခွင့်ကောင်းယူရန် သက်သက်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို လက်ထပ်ချင်သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ သူသည် သူမကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ပိုစိတ်ဆိုးတာက နောက်မှာ တစ်ဖက်က အိမ်ထောင်ကွဲတစ်‌ယောက်နှင့် စေ့စပ်ထားသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက်တွင် သူမသည် သူမ၏ အလုပ်ကို ကူညီရန် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အခြားအမျိုးသားများကို ရှာဖွေလိုသေးသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ လူတိုင်းက သူမအား အခြားသူများကို နှိပ်စက်သည်ဟု ထင်ကြသည်။ သူတို့သည် သူမကိုတွေ့သောအခါ အဓိပ္ပါယ်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။ အဲ့တာက အကြိမ်တိုင်း သူမကို စိတ်ဆိုးစေသည်။

အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူမသည် အရှုပ်ထုတ် ကော်ရှန်၏ အကူအညီကို လက်ခံခဲ့ရသည်။ သူက ရုပ်ဆိုးပြီး အသုံးမကျပေမယ့် သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး သန်မာတဲ့ သူတွေထက် ပိုကောင်းသည်။

ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူမဟာ လယ်ကွင်းကိုသွားပြီး နေ့စဉ်အချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းဖို့ပဲ လိုသည်။ သူမသည် လေးလံသော အလုပ်တွေကို ကော်ရှန်က လုပ်ရန် ချန်ထားခဲ့သည်။ ဤစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားစုက သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်ကို လုပ်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

ဒါကိုတွေးရင်း သူမ ခဏတာ တုန်လှုပ်ချောက်ခြားသွားသည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူမသည် ဒါကြောင့်​ ခွေးလေးကို လက်ထပ်ရမယ်ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

အစည်းအ​ဝေးပြီး​နောက်​ သူမကို ချက်​ချင်း သတင်းပို့တယ်​ဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ?

နေ့တစ်ဝက်မပြည့်ခင်မှာပဲ ဝမ်ရွှေရှန်က သူမကို စကားပြောဖို့ ရုံးကို ခေါ်သွားသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က သူမနှင့် ကော်ရှန်တို့ ချိန်းတွေ့သည့်အကြောင်း တိုင်ကြားချက် အနည်းငယ်ရှိကြောင်း ပြောပြသည်။ သူသည် သူမကို ဘာဆက်လုပ်မလဲမေးသည်?

ဒေါသတကြီးနဲ့ တကျီက သူ့အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူမကို လိမ်လည်စွပ်စွဲနေတယ်လို့ အခိုင်အမာဆိုခဲ့သည်။ သူမနှင့် ကော်ရှန်သည် လုံးဝမချိန်းတွေ့ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရိုးသားကြသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားသောအခါ မျက်လုံးမလှိမ့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဒီလို အစီရင်ခံစာတွေ မရှိခဲ့ရင်တောင် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို မေးမြန်းမည် ဖြစ်သည်။ ဘာလို့ဆို ကော်ရှန်က သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကူညီတာကို မြင်ဖူးသည်။

လူတွေကို နေ့တိုင်း အခွင့်ကောင်းယူနေတာက ရိုးသားတာလား?

သူမသည် ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆိုးနေပါစေ ဝမ်ရွှေရှန်က အထက်အရာရှိရဲ့ ဆောင်ရွက်မှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောခဲ့သည်။ "မင်းလက်ထပ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် မင်း အဖမ်းခံပြီး လမ်းတွေပေါ်မှာ လှည့်လည်ပြသခံရမယ်။ အကျဉ်းချပြီးနောက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် မင်းကို လယ်ကွင်းတွေဆီ ပို့မယ်!"

ချိုးရှင်းယုံကဲ့သို့ အကျင့်ပျက်ခြစားသူတစ်ဦးသည် မြို့တွင်း၌ ပေါ်လာသောကြောင့် ခရိုင်မြို့၏ ခေါင်းဆောင်များကို မြို့တော်၏ ခေါင်းဆောင်များက ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။ ဒါကြောင့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်တဲ့ အရာရှိအသစ် မဟုတ်သေးရင်တောင် ခရိုင်မြို့က ခေါင်းဆောင်တွေက ကောင်းကောင်းနေရသည်။

ဤထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အဆင့်အနိမ့်ဆုံး 'အရာရှိများ' ဖြစ်သည်။ အထက်လူကြီးက လုပ်ခိုင်းတာကို လုပ်ရမည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မနာခံလျှင် ထိုသူတို့ကို ဖမ်းကြမည်။

တကျီသည် ဒေါသတကြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး “ခေါင်းဆောင်... ငါက တကယ် မဟုတ်…”

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို နှောင့်ယှက်လိုက်ပြီး "ငါပြောစရာရှိတာကို ပြောပြီးပြီ။ မင်းကို စဉ်းစားဖို့ အချိန် တစ်ရက်ပေးမယ်။ မင်း လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး နာမည်တွေကို စာရင်းပို့လိုက်မယ်!"

တကျီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဆုံးတွင် လမ်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်ပြီး လယ်ကွင်းသို့ မသွားရစေရန် တကျီကို ကော်ရှန်နှင့် လက်ထပ်ရန် သဘောတူဖို့ အတင်းအကြပ် ဖိအားပေးခဲ့သည်။

ကော်ရှန်သည် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကြာ လူပျိုကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့မှာ မိန်းမရတော့မည်။ အိပ်မက်ထဲတွက် ရယ်မောသလို သူသည် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့လုံး သူ့ပါးစပ်က ကွေးညွှတ်နေသည်။ အဲဒါက သူ့ကို ပိုမိုက်မဲပြီး ရူးသွပ်စေသည်။

ကော်ရှန်ရဲ့ မိသားစုက ဆင်းရဲသည်။ ဧည့်သည်တွေကို မင်္ဂလာဝိုင်နဲ့ ဧည့်ခံဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တကျီက အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ရဖို့ သူနဲ့အတူ မြို့ကို မသွားချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ခေါင်းဆောင်များ၏ 'သက်သေ' အောက်တွင် တကျီသည် ချုံးချုံးကျပြီး ပျက်စီးနေသော ကော်ရှန်၏ အိမ်သို့ ထုတ်ပိုးပြီး သွားခဲ့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို အိမ်ထောင်သည်လို့ သတ်မှတ်လိုက်သည်။

တကျီ နှင့် ကော်ရှန်တို့ စုံတွဲအပြင် ပညာတတ်လူငယ်လေးငါးယောက်လည်း အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ကြသည်။ ရွာသူရွာသားတွေနှင့် လက်ထပ်ကြသော ပညာတတ်လူငယ်တွေလည်း ပါသည်။ မများပါဘူး ယောင်္ကျားတစ်ယောက်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ရာသီဥတုက ပူလောင်နေသည်။ အပြင်ဘက်က သစ်ကိုင်းတွေက မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသည်။ လေသည် လုံးဝမတိုက်ပေ။ အကိုင်းအခက်ပေါ်ရှိ ပုစဉ်းရင်ကွဲများသည် ဆူညံ့နေကြသည်။

မိုးမရွာတာ တစ်လနီးပါးရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် လယ်ကွင်းတွေထဲက စပါးတွေ ရေငတ်သေလိမ့်မည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ရွာသူရွာသားများကို လယ်စိုက်ခင်းများ ရေသွင်းရန်အတွက် မြစ်မှရေကို နေ့စဉ် သွယ်ရန် စီစဉ်ပေးသည်။ ဒါပေမယ့် ရေသွင်းဖို့ လယ်တွေ အများကြီးရှိတော့ ရွာသူရွာသားတွေ ပင်ပန်းလွန်းလို့ ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်ကုန်သည်။

သာ့ချောင်သည် ကန်စွန်းဥ ဟင်းချိုပန်းကန်တစ်လုံး ယူပြီး မီးဖိုခန်းမှ ထွက်လာကာ အဲ့တာကို သူမ အမေရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဟင်းချို အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ နည်းနည်းတော့ ပူသေးတယ်။ မစားခင် အအေးခံထားလိုက်ဦး။"

လင်းဟွေ့သည် သက်တောင့်သက်သာ နားနေသည်။ အပူဒဏ်ကြောင့် သူမပါးပြင်တွေ နီမြန်းနေသည်။ "သာ့ချောင်က အရမ်း‌တော်တယ်။ မင်းရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့် အမေက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းနေလို့ကောင်းနေတာ အမေတကယ် ကျေးဇူးတင်တယ်နော်!"

သူ့ဗိုက်က ကိုးလရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အမွှာတွေက စောစောမွေးမယ်လို့ လူတော်တော်များများက ပြောကြသည်။ ဒါပေမယ့် လှုပ်ရှားမှုတော့ မရှိသေးပေ။

ဒီလိုပူပြင်းတဲ့ ရာသီဥတုမှာ နေ့တိုင်း ဒီလို ဗိုက်ကြီး ထမ်းထားရတာ ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးတင်စရာကောင်းစွာ သာ့ချောင်သည် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမကို အရသာရှိသော အစားအစာတွေကို ချက်ပြုတ်ပေးသည် သို့မဟုတ် ရောင်ရမ်းနေသော ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်ပေးသည်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဗိုက်ထဲက မောင်လေးတွေကို ပုံပြင်တွေပြောပြပြီး သီချင်းဆိုပြသည်။ ဤကလေးသည် အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသောကြောင့် ဒါက လူတွေ၏ နှလုံးသားကို ထိစေသည်။

သာ့ချောင်က မျက်လုံးတွေ လခြမ်းတွေလို ကွေးသွားအောင် အရမ်းပြုံးလိုက်သည်။ သူမက ချိုမြိန်စွာဖြင့် “မေမေက သမီး အမေပဲလေ။ အမေ့ကို ဂရုစိုက်ရတာကို သဘောကျတယ်။”

ဒါကိုကြားတော့ လင်း‌ဟွေ့ရဲ့ နှလုံးသားက အရည်ပျော်သွားပြီး “လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး မေမေက အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီး အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့လို့ ရပါတယ်။”

သာ့ချောင်က သူမခေါင်းကို ခါနေချိန်မှာပဲ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက သူမကို အပြင်ကနေ ခေါ်နေတာကို ကြားလိုက်ရသည်။ လင်းဟွေ့က သူမကို သွားခိုင်းသည်။

သူမရဲ့ဗိုက်က ကြီးနေပေမယ့် တခြားလူတွေက သူမကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတဲ့အဆင့်မရောက်သေးပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် ကျန်းမာရေးကောင်းသည်။

သူမ အမေရဲ့ အ‌ခြေအနေက ကောင်းတာကို မြင်တော့ သာ့ချောင်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းပြီးမှ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

အန်းပင်းက ရောက်လာပြီး သာ့ချောင်ကို သူ့ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေ ကြော်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းသည်။ သူ့အစ်မအကြီးဆုံးက အဲဒါကို လုပ်နိုင်ပေမယ့် သာ့ချောင်လောက် အရသာက မကောင်းဘူးလို့ အမြဲခံစားရသည်။

သာ့ချောင်သည် ဤကဲ့သို့သော ရိုးရှင်းသော တောင်းဆိုမှုကို သဘာဝအတိုင်း မငြင်းဆန်ပေ။ သူ့အမေကို အသိပေးပြီး အိမ်ဟောင်းကို သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ခြံဝင်းကျဉ်းလေးထဲတွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး “မင်းမိသားစုရဲ့ တုန်းလင်က တောင်ပေါ် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ခြေထောက်ကျိုးသွားတယ်။ မြန်မြန် သွားကြည့်လိုက်ဦး!”

မကြာမီ ဖီဖီလေးသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟောင်နေသည်။

လင်းဟွေ့သည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူမလက်ထဲတွင်ရှိသော ကြွေပန်းကန်လုံးဟောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ အပြင်ထွက်သွားတော့ ဘယ်သူမှမတွေ့ပေ။

သူမ မျက်ခုံးတွေ ကျုံ့သွားသလို သူမ နှလုံးသည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို ဂရုစိုက်ချင်တာကြောင့် တုန်းလင်လေးနှင့် ယိမင်လေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မကြာသေးမီက အိမ်ဟောင်းကို ခေါ်သွားခဲ့ပြီး ညနေအထိ ပြန်မလာသေးပေ။

လက်တွေ့ကျကျပြောရရင် ချောင်မိသားစုရဲ့ ကလေးတွေက သူတို့ကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပေးလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက မိုက်မဲပြီး အဆော့မက်တဲ့ အရွယ်တွေ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခိုးထွက် ပြေးပြီး လဲကျမှာကို သူမကြောက်သည်။

လူတွေက ဒီဟာကို ဟာသအဖြစ်သာ ထင်ကြလိမ့်မည်။

ဒါကိုတွေးပြီး သူမသည် ခါးကိုထောက်ပြီး တောင်ရဲ့အလယ်ကို အမြန်ပြေးသွားသည်။

တောင်ပေါ်ကို တစ်ဝက်လောက်တက်ပြီးနောက် သူမသည် မြက်ခင်းပြင်မှာ ကလေးငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာသည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းတွေကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ တုန်းလင် ဟု အော်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ နောက်စေ့ကို တစ်ခုခုက ထိသွားသည်။

သူမရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ မှောင်ကျလာပြီး မူးလဲသွားသည်။

သာ့ချောင်ရဲ့ စိတ်က သူ့အမေအတွက် စိတ်ပူနေတုန်းပင်။ သူမသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲတွေကို ချက်ပြီး မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ငယ်လေးကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူမ အမေ မရှိတာကို တွေ့လိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းတိုင်းကို လိုက်ရှာပေမယ့် ဘယ်သူမှမတွေ့ပေ။ ချက်ချင်းပင် သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူမသည် သူမအမေကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူမ အမေက လင်းအိမ်သို့ သွားသည်ဟု ထင်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းအိမ်သို့ သူမ ပြေးသွားခဲ့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူမကို ဟော်ချီက တားလိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏ပါးပြင်များ နီမြန်းနေပြီး ခေါင်းတွင် ချွေးများ ထွက်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူက မေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ?”

သာ့ချောင်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ “ညီမ အမေအိမ်မှာ မရှိဘူး။ သူမ လင်းအိမ်မှာ ရှိမရှိသဖို့ အဲ့ကိုသွားကြည့်မလို့!”

ဟော်ချီက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး “ငါမင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်။”

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် လင်းအိမ်ကို ရောက်သွားပေမယ့် သူမ အမေသည် မရောက်လာဘူးလို့ ပြောသည်။

ထို့နောက် သာ့ချောင်က အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားသည်။ “မေမေက အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အိမ်ဟောင်းကိုလည်း မသွားဘူး။ ဒီကို မလာဘူးဆိုရင် သူ ဘယ်သွားတာလဲ?”

ဟော်ချီက သူမကို နှစ်သိမ့်ပြီး “အဘွားချောင်နဲ့ အဘိုးချောင်တို့ဆီကို ရေပို့ပေးဖို့ လယ်ကွင်းထဲကို သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား?”

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ “အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကိုမှန်တယ်။ ညီမ အခုသွားကြည့်လိုက်မယ်!”

ချောင်ရှို့ကျီက လင်းဟွေ့ကို ရေမပို့ဖို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် လင်းဟွေ့ဟာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံမရှာနိုင်သလို အိမ်မှုကိစ္စများကိုလည်း မလုပ်နိုင်ပေ။ လူတွေက ပျင်းရိတယ်လို့ ထင်မှာ စိုးရိမ်၍ ရံဖန်ရံခါ ရေပို့ပေးသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သာ့ချောင်က စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အမေက ရေလုံးဝမပို့ခဲ့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ချွေးတွေရွှဲနေတဲ့ သူမကိုမြင်တော့ လည်ပင်းမှာဆွဲထားတဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါနဲ့ မျက်နှာကို သုတ်ပေးပြီး မေးခဲ့သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ? မင်းဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲ?”

သာ့ချောင်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ “အဘွား သမီးအမေ ရေပို့ဖို့လာသေးလား?”

ချောင်ရှို့ကျီက အေးခဲသွားပြီး သူမကို ခါယမ်းပြီး "ဟင့်အင်း မင်းအမေ အိမ်မှာမရှိဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ငိုတော့မည်ပင်။ “မရှိဘူး။ သမီး နေရာတိုင်းလိုက်ရှာပြီးပြီ။ သူ ပျောက်နေတယ်။”

ချောင်ရှို့ကျီရဲ့ နှလုံးသားက ပြုတ်ကျသွားပြီး “လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့အိမ်ပြန်ပြီး မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ ရှာကြည့်မယ်။ မင်းအမေက အိမ်ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

လင်းဟွေ့ ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း ချောင်မိသားစုက ကြားသောအခါတွင် သူတို့သည် သူမကို လိုက်ရှာဖွေကြသည်။

သူတို့သည် တတ်နိုင်သမျှ လိုက်ရှာဖွေကြပြီး သူမ၏ အရိပ်တောင် မတွေ့ကြပေ။

ချောင်ရှို့ကျီသည် တစ်ခုခုလွဲနေပြီဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက ဒီကိစ္စကို ဝမ်ရွှေရှန်ကို ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

ချောင်မိသားစုသည် ဝမ်မိသားစု၏ ယောက္ခမဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လင်းဟွေ့သည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ခုခုမှားရင် အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် အသက်သုံးယောက် ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထိုအချက်ကို တွေးလိုက်သောအခါ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ချောင်မိသားစုနှင့် လင်းမိသားစုမှ လူတစ်ဒါဇင်ကျော်အပြင် သူသည် ရွာသားတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို ချက်ချင်းခေါ်ခဲ့သည်။ သူမကို အတူတကွ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက် လင်းဟွေ့သည် ကမ္ဘာမှ အငွေ့ပျံသွားပုံရသည်။ သူမကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရပေ။

အားလုံးက တစ်ခုခု အမှန်တကယ် မှားနေပြီဆိုတာ သိသည်။

ချောင်မိသားစုနှင့် လင်းမိသားစု၏ စိတ်သည် ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသည်။

လင်းဟွေ့သည် အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် သတိလစ်နေမှန်းမသိပေ။ သူမနိုးလာသောအခါတွင် သူမသည် ဂူထဲတွင်ရောက်နေကြောင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မူးမေ့လဲမသွားမီ သူမ နောက်စေ့ကို ထိခိုက်မိကြောင်း မမှတ်မိခင်မှာ သူမသည် အကြာကြီး ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အဲ့တာကို လက်လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ဦးခေါင်းနောက်က နာကျင်ပြီး သွေးတွေ ခြောက်နေသည်။

ဘယ်သူလုပ်တာလဲ?

ဒီနေရာက ဘယ်မှာလဲ?

တခြားလူက သူမကို ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ?

လင်းဟွေ့သည် ထိုအကြောင်းကို ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိသည်။ သို့သော် သူမ၏ ခေါင်းသည် နာကျင်လွန်းလှသည်။ အခု အရေးကြီးဆုံးက သူမသည် ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့နေရာက ထွက်သွားဖို့ပင်။ သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ စဉ်းစားတာကို လက်လျှော့လိုက်ကာ ဂူနံရံ၏ အကူအညီဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာထရပ်လိုက်သည်။