အခန်း (၁၈၁)

သို့သော် အပြင်မှ ခြေသံများကြားသောအခါတွင် သူမသည် ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းရသေးသည်။

ရှက် ရှက် ရှက်!

အသံက သူမ၏ နှလုံးသားကို ခေါက်လိုက်သလိုပင်။ လင်းဟွေ့သည် သူမ၏နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ခုန်ထွက်သွားတော့မလို စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ကျောက်တုံးကို ကောက်ကိုင်ဖို့ သူမသည် ကိုင်းညွတ်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမဗိုက်က ကြီးလွန်းသည်။ ထိုင်ထလုပ်ရတာ အရမ်းခက်သည်။ ဒါတင်မကသေးဘဲ သူ့နောက်စေ့က နာကျင်မှုက တကယ်ကို ဆိုးရွားသည်။ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူမ၏ အမြင်အာရုံသည် ခဏတာ မည်းမှောင်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂူ၏ ဝင်ပေါက်တွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစက အခြားသူ၏နောက်မှ အလင်းရောင်ကြောင့် လင်းဟွေ့သည် သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ပုံသဏ္ဍာန်က အနည်းငယ်ရင်းနှီးသည်ဟုသာ သူမခံစားမိသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ သိသွားသည်။

“အိုး၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက ဒီလိုဖြစ်လာဖို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး။ မင်း မြန်မြန်နိုးလာပြီပဲ။ ဘာလဲ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?” ထိုလူက ပြုံးပြသည်။

အဲ့တာက ဖန်းရှောင်ကျွမ်းရဲ့အစ်ကို ဖန်းဖူကွေ့ဖြစ်သည်။

လင်းဟွေ့သည် ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ့ကို သတိထား စိုက်ကြည့်ပြီး “ဖန်းဖူကွေ့ နင် ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ?”

ဖန်းဖူကွေ့က လျှောက်လာပြီး အူမြူးကာ ပြောလိုက်သည်။ “လင်းဟွေ့ လင်းဟွေ့ မင်း ငါ့ကို အသာတကြည် လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် အခု မင်း အခုအဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်!”

လင်းဟွေ့က ရှုံ့ချလိုက်ပြီး “ငါ နင့်ကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် ငါ့အရိုးတွေက ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ နင့်ရဲ့ သေသွားတဲ့ မိန်းမလိုပဲ!”

အမြီးနင်းမိသောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖန်းဖူကွေ့က ချက်ခြင်းပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူက သူမကို ပါးလာရိုက်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး သူမ၏နောက်ဘက် လှိုဏ်ဂူနံရံသို့ လဲကျသွားသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဂူနံရံကို အချိန်မီ မထိန်းနိုင်ရင် မြေပေါ်လဲကျသွားလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လင်းဟွေ့သည် သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသောလူသည် လူစိတ်မရှိကြောင်းကို လင်းဟွေ့သိလိုက်သည်။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး ဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်။ သူမသည် ဒီအချိန်မှာ သူနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မနေသင့်ပေ။

ဖန်းဖူကွေ့က ပြုံးပြီး "ဆက်ပြောလေ၊ မင်းပါးစပ်က အရမ်းအားရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား? မင်း အခု ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ?”

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ ဒေါသနှင့် ရွံရှာစရာများကို မျိုသိပ်ကာ “ဖန်းဖူကွေ့ ငါ နင်နဲ့ မကျေနပ်စရာ မရှိပါဘူး။ နင်ငါ့ကို လွှတ်လိုက်လို့ ငါထွက်သွားပြီးရင် နင့်ကို ဘယ်တော့မှ မတိုင်ဘူးလို့ ငါကတိပေးတယ်။”

ဖန်းဖူကွေ့က ရယ်လိုက်ပြီး “မင်း ငါ့အရူးလို့ ထင်နေတာလား? မင်းကို လွှတ်လိုက်ရင် ငါ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား?

လင်းဟွေ့က သတင်းမပို့ဘူးဆိုတဲ့ ကတိကို တကယ် တည်မယ်ဆိုရင်တောင် ချောင်မိသားစုနှင့် လင်းမိသားစုက သူ့ကို လွှတ်ထားမှာလား? မဖြစ်နိုင်ပေ!

မြှားကို မီးရှို့ပြီး နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်လို့မရပေ။ ဒါကြောင့် ဒါကို သူလိုက်နာရမည်။ လင်းဟွေ့သည် ဒီနေရာတွင် သေဆုံးရန် ရည်မှန်းထားသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ဖောင်းနေတဲ့ ဗိုက်ပေါ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းကံမကောင်းဘူးလို့ ခံစားရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ မသေခင် အချိန်ကောင်းရှိမယ်ဆိုတာ သေချာသည်။ အခုတော့ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လင်းဟွေ့သည် သူက သူမ ဗိုက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာသည်။ ဗိုက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့အုပ်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ နောက်မှာ ဘာလမ်းကြောင်းမှမရှိပေ။

ဖန်းဖူကွေ့သည် ဂူပေါက်ဝသို့ လျှောက်သွားပြီး အရင်က ပစ်ထားခဲ့သည့် သစ်သားချောင်းကို ကောက်ယူကာ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ လင်းဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူက “မင်းအပြစ်တင်ချင်ရင် ငါ့ညီမ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းကို အပြစ်တင်လိုက်။ သူက မင်းကို သတ်ခိုင်းတာ။ နောက် မင်းသရဲဖြစ်ရင် သူ့ကိုသွားရှာ!”

သူပြောပြီးသည်နှင့် သူ့လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို လင်းဟွေ့၏ ခေါင်းကို ထပ်မရိုက်ခင်မှာ မြှောက်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် အော်ဟစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

လင်းဟွေ့သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖန်းဖူကွေ့သည် တုတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဒီနေရာက တော်တော်လျှို့ဝှက်သည်။ တစ်ယောက်ယောက် သူမ တွေ့ရင် သူမသေပြီးနေလောက်ပြီ။

သူထွက်သွားပြီးနောက် လင်းဟွေ့ နာကျင်စွာနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ ဗိုက်သည် အရမ်းနာသည်။ က​လေး​တွေ ထွက်​​တော့မယ်​ထင်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက် ထိခိုက်သွားမလားမသိပေ။

လင်းဟွေ့သည် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေပြီး ထုံကျဉ်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

ဗိုက်ထဲက နာကျင်မှုက ဆက်ပေါ်လာသည်။ ဖန်းဖူ‌ကွေ့ကို ပြန်လာအောင် အသိပေးသလို ဖြစ်မှာ ကြောက်လို့ သူမသည် အသံမထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

ရုတ်​တရက်​ သူ့ကိုယ်​​အောက်​က​နေ လျှောကျသွားပြီး က​လေးတစ်​​ယောက်​ ထွက်​လာသည်​။

သူမ ထထိုင်ရန် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။ သူမသည် ကလေးကို ကောက်ယူပြီး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ ငိုခဲ့သည်။

ကလေးက အသက်ရှင်နေသေးသည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏အဝတ်အစားများကို ချွတ်လိုက်ကာ အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးကို သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးထားသည်။

ချက်ကြိုးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ အခု ဖြတ်ထုတ်ဖို့ အခြေအနေ မရှိသေးပေ။ သူမ ဒီအတိုင်း ထားထားလို့ပဲ ရသည်။ သူမ မိသားစုက သူမကို အမြန်ရှာတွေ့ဖို့ပဲ မျှော်လင့်သည်။ မဟုတ်ရင် သူမ နှင့် ကလေး ဒီမှာသေလိမ့်မည်!

ခဏကြာတော့ ဗိုက်က နာကျင်လာပြန်သည်။ ဒုတိယကလေး ထွက်လာတော့...

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ လူတိုင်းသည် လင်းဟွေ့၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေနေကြသည်။ ရွာသူရွာသား အများအပြားသည် ထွက်လာပြီး ကူညီကြသည်။

လူအချို့က ချောင်မိသားစုကို မျက်နှာသာပေးမှုကနေ ငွေလိုချင်သော်လည်း လူအများစုက မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားသည်ကို မမြင်ချင်ကြပေ။ လင်းဟွေ့သည် အမွှာကိုယ်ဝန်ရှိသည်။ တစ်ခုခုမှားရင် အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် အသက်သုံး‌ချောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

လင်းဟွေ့သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားရှိသည်။ သူမဟာ ဘယ်တုန်းကမှ လူတွေနဲ့ ရန်မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ နေရာတိုင်းက လူတွေအကြောင်း အတင်းပြောရတာလည်း သူမသည် မကြိုက်ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် လှသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် သူမကို ကောင်းသောအမြင်ရှိသော လူများစွာရှိသည်။

ဒါပေမယ့် အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ရွေ့လျားလာတာနဲ့အမျှ တွေ့နိုင်သမျှ နေရာတွေကို သူတို့သည် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ လင်းဟွေ့၏ တည်နေရာကို ရလဒ်ထွက်ပေါ်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ လုံးဝထွက်သွားခြင်းမရှိကြောင်း လူတိုင်းက သေချာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့မှ ထွက်သွားရင် လယ်မြေများကို ဖြတ်သန်းရမည်။ ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး သူမကို မတွေ့ခဲ့ကြပေ။ သူမ ထွက်သွားရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိထားမိမှာ သေချာသည်။

ဒါဆို လင်းဟွေ့က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ?

သာ့ချောင်၏ ရှည်လျားပြီး ထူထပ်သော မျက်တောင်များသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာကာ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။ “ဒါက သမီးအမှားပဲ။ သမီးသာ အမေကို စောင့်ရှောက်ရင် အမေ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး!”

အန်းပင်းက အလိုမကျဖြစ်ကာ မြေကြီးကို ကန်လိုက်ပြီး “ညီမလေး သာ့ချောင်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ ညီမလေး သာ့ချောင်ကို ငါ့အတွက် ပုစဉ်းရင်ကွဲလေး ကြော်ခိုင်းလိုက်မိတာ!”

သူသည် စောစောသာသိခဲ့ရင် သူ့အစ်မအကြီးဆုံးကို သူ့အတွက် တစ်ပန်းကန်ပဲ ကြော်ထားပေးခိုင်းခဲ့လိမ့်မည်။ အဲ့တာကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့အတွက် ကြော်ပေးဖို့ ညီမလေး သာ့ချောင်ကို ဘာကြောင့် ပြောခဲ့တာလဲ?

ချောင်တုန်းယင်သည် ဝင်လာပြီး သူ့နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။ “မင်းမှားမှန်းသိရင် မှန်အောင်လုပ်။ နောက်ကျ အရမ်းလောဘကြီးမနေနဲ့!”

သူ့၏ ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူ၏ ရိုက်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် အန်းပင်းသည် အနည်းငယ်သက်သာလာသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ “ငါ သိပါတယ်။ ညီမလေး သာ့ချောင် မငိုပါနဲ့။ ဒုတိယအဒေါ်ကို အတူတူ ပြန်ခေါ်လာကြရအောင်။"

သူ့သားအရိုက်ခံရတာကိုမြင်တော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက ပြေးလာပြီး ချောင်တုန်းယင်ရဲ့နားရွက်ကို ဆွဲချင်လာသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်က သူမကို ရှောင်လိုက်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသတကြီး ခုန်လိုက်ပြီး “ကောင်မစုတ်လေး နင့်မောင် ခေါင်းကိုမထိဖို့ ငါဘယ်နှစ်ခါပြောထားလဲ။ နင်ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ? ဒါက အန်းပင်းရဲ့ အပြစ် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်မှာလဲ။ အဲ့တာက ရှင်းပါတယ်…”

ချောင်တုန်းယင်က သူ့အမေကို အေးစက်စက်နှင့် ကြားဖြတ်လိုက်ပြီး “အမေ မဟုတ်တာ တစ်ခုခုပြောရဲရင် နောင်မှာ အမေ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် အမေ့ကို မကူညီတဲ့အတွက် လူတိုင်းကို အပြစ်မတင်နဲ့!”

ဆွေမျိုးများက သစ္စာဖောက်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့သော လူအများစုသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် အဲ့တာကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဒုတိယသမီးလေးထံမှ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ကို လက်ခံရရှိသောအခါ ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမပါးစပ်မှ စကားလုံးများကို မသိစိတ်ကမျိုချလိုက်ပြီး “သေစမ်း ကောင်မလေး နင်က ပိုပိုပြီး ယဉ်ကျေးမှု မရှိတော့ဘူးဘဲ…”

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့သားအကြီးဆုံးကို ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးကိုသွားပြီး ချောင်ကျန်းကျွင်းကို ပြန်လာဖို့ အကြောင်းကြားရန် ဖုန်းဆက်ခိုင်းခဲ့သည်။ မြို့ကနေ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ ရောက်ဖို့ နှစ်နာရီလောက်ကြာသည်။ သူသည် အချိန်မရွေး ပြန်လာလိမ့်မည်။

နေက အနောက်ကို စောင်းသွားသည်။ ကောင်းကင်က လိမ္မော်ရောင်လွှမ်းနေသည်။ အနောက်ဘက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို အနီရောင်ဆေးဆိုးထားသည်။

ဝမ်ချိုးယင်သည် ထိုးနှက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ငိုယိုကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူ့သားက သူ့ကို ပြန်‌ခေါ်သွားချင်သည်။ သို့သော် သူမက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်မသွားလိုကြောင်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ “ငါ့ရဲ့ သနားစရာသမီးလေး နင်ဘယ်မှာလဲ?”

အားလုံးသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၍ စိတ်ရှုပ်နေချိန်တွင် သာ့ချောင်သည် အခန်းထဲကို ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ့အမေဝတ်ထားတဲ့အဝတ်အစားတွေကို ထုတ်ပြီး ဖီဖီ ရှေ့မှာ ချပြီး “ဖီဖီ အဲ့တာကို အနံ့ခံလိုက်။ အဲ့ဒါ အမေ့အနံ့ပဲ။ အမေ့ကို ရှာတွေ့အောင် ကူညီပေးပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး၊ တောင်းပန်ပါတယ်!”

အရင်က ရှန်မိသားစုမှာတုန်းက ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်က ရဲတွေရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဖြေရှင်းရာမှာ ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ မွေးစားအဖေက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြောတာကို သူမ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူမ အားလုံးကို မကြားနိုင်​ခင်​မှာ မောင်လေး ထျန်းရုံက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဖီဖီကို လေ့ကျင့်မပေးထားကြောင်း သူမ သိသည်။ အခု တခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ သူမသည် မဖြစ်နိုင်တာပေါ် အချိန်ဖြန်းနေသလိုပင်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သာ့ချောင်၏ လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိသောအခါတွင် ထောက်ထားစာနာစိတ်ဖြင့် သူတို့ ခေါင်းကို မခါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် က​လေး​လေး​က ကြောက်လွန်းလို့ ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်​မယ်​လို့ ထင်​ကြ​သည်။

အားလုံးသည် အကြာကြီးရှာဖွေပြီးနောက် လင်းဟွေ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ဒီတိရစ္ဆာန်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လဲ?

ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဖီဖီသည် အဝတ်နံ့ခံလိုက်ပြီး သာ့ချောင်ကို နှစ်ကြိမ်ဟောင်ကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် တံခါးဝသို့ရောက်သောအခါ သာ့ချောင်ကို စောင့်ရန် ရပ်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် လျင်မြန်စွာ လိုက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဒီခွေးက အသိဉာဏ် ရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား?

သာ့ချောင်က ခွေးနှင့်အတူ ပြေးနေတာကို မြင်တော့ ချောင်ရှို့ကျီက ပထမဆုံး တုံ့ပြန်ပြီး ချက်ချင်း နောက်ကို လိုက်သွားသည်။ သိပ်မကြာမီတွင် လူများ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။

ဖီဖီ ပြေးလာသည်နှင့်အမျှ သူ့နှာခေါင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှူရှိုက်သွားသည်။ တောင်‌ပေါ် တစ်ဝက်လောက်ကို သူသည် ပြေးသွားသည်။

တောင်ပေါ် တစ်ဝက်လောက်မှာ ဖီဖီက ပိုမြန်လာသည်။ ရံဖန်ရံခါ သူက နောက်ပြန်လှည့်ကာ သာ့ချောင်ကို ဟောင်သည်။

လူတိုင်းက သိချင်နေကြသည်။ ခွေးက ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်ကြသည်။ ပြီးတော့ သူတို့သည် တောင်စောင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရှာဖွေခဲ့ပြီး ဘာမှရှာ မတွေ့ခဲ့ပေ။

ဖီဖီသည် တောင်ပေါ် လမ်းတစ်ဝက်လောက်မှ မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုနေရာတွင် အချိန်အတန်ကြာ ထိုင်‌နေခဲ့သည်။ လိုက်လာသူအချို့က မကူညီဘဲ ရွဲ့စောင်းကာ မှတ်ချက်ပေးကြသည်။

“ငါပြောသားပဲ၊ တိရစ္ဆာန်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ? သာ့ချောင်က ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ မင်းတို့က ကမ္ဘာကို မမြင်ဖူးသလို ပြုမူပြီး ပျားတစ်အုပ်လို လိုက်နေကြတယ်!”

“သေစမ်း မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ဖူးပြီး မြင့်မြတ်တယ်ဆိုရင် မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”

“ဟုတ်တယ်! ဒါပေမယ့် ဒီခွေးက ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူး ထင်ပါတယ်။ အားလုံးပဲ...ပြန်သွားကြရအောင်။”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာ သူမ ဖီဖီဟာ ဝုန်းဒိုင်းကြဲနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် အရှေ့သစ်တောကြီးဆီသို့ ဦးတည်ရာ ဖြစ်သည်။

အရှေ့သစ်တောမှာရှိတဲ့ တောင်တွေက မမြင့်ပေ။ တောင်တက်လမ်း‌တွေကို ရွာသားများက ဖောက်ခဲ့ကြပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လူအများအပြားက လာရောက် ခူးယူကြသည်။

အရှေ့သစ်တောတစ်ခုလုံးက ဒီလိုမဟုတ်ပေ။

အရှေ့သစ်တောမှာ ပိုနက်နက်သွားလေလေ သစ်ပင်တွေ ချုံပုတ်တွေ ပိုများလေလေ ဖြစ်သည်။ အဆုံးမှာတော့ သူတို့အားလုံးဟာ မတ်စောက်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် ရွာသူရွာသားတွေက အဲ့ဒီကို သွားခဲသည်။

ထို့ကြောင့် ဖီဖီသည် အရှေ့သစ်‌တောရှိ တောအုပ်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားသောအခါ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လင်းဟွေ့က အဲ့ဒီကို ပြေးသွားနိုင်ပါ့မလား?

အဲဒီနေရာမှာ သစ်ပင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ လမ်းက လျှောက်ရတာ မလွယ်ပေ။ ဗိုက်ကြီးသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ အဲ့ဒီကို သွားတာလဲ?

မဟုတ်ရင်... သူမကိုယ်တိုင် မသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်!

ဒါကိုတွေးပြီး လူတော်တော်များများရဲ့အမူအရာက ချက်ချင်းပြောင်းသွားပြီး နောက်ကို အမြန်လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

ဖီဖီသည် အရှိန်အဟုန်မြှင့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ရပ်မြင့်သော တောအုပ်တန်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုတောအုပ်များကို အပေါက်ငယ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ အတင်းဖြတ်ကျော်ချင်ရင် ဒဏ်ရာရမှာ သေချာသည်။

လူတိုင်းက သံသယတွေ ထပ်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ဖီဖီသည် အဆုံးရှိ ချုံပုတ်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအား ဟောင်လိုက်သည်။

လူအားလုံး ပြေးလာသောအခါတွင် သူသည် ကျောက်တုံးအောက်ရှိ ချုံပုတ်များကို တူးပြီး အောက်အပေါက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကျောက်တုံးအောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။