အခန်း (၁၈၈)

မဒမ်ဝမ်နှင့် ဝမ်ရှင်းရှန် ကွယ်လွန်ပြီးကတည်းက အဘိုးကြီးဝမ်ဟာ ​​ဆိုးရွားတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တတိယသားသည် သူ့မြေးကို နောက်ဆုံးအကြိမ်တုန်းက ခေါ်ဆောင်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် ပိုပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာခဲ့သည်။

ယနေ့နံနက်တွင် ကောင်းကင်သည် တိမ်မှိုင်းမှိုင်းမှာ ငွေဖြူရောင် အလင်းတန်းများသာ ထွန်းလင်းနေသည်။ အနီးနားရှိ ပုစဉ်းများနှင့် ပျံလွှားငှက်များသည် အလွန်နိမ့်ကျစွာ ပျံသန်းသွားနေကြသည်။ အဲ့တာက မကြာမီ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က မနက်စာကို သူ့အဖေရဲ့အခန်းထဲကို သယ်သွားပေမယ့် တံခါးကို အတွင်းထဲက သော့ခတ်ထားသည်။ သူသည် အကြိမ်အနည်းငယ် အော်လိုက်သောအခါတွင် ဘယ်သူ့မှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

လျိုချွေ့ဟွာရောက်လာပြီး ပြောခဲ့သည်။ "အဖေ့ ကျန်းမာရေးက အခုတလော ပိုပိုဆိုးလာပြီ။ ရှင် သူ့ကို မြို့ဆေးရုံ ဘာလို့ မပို့တာလဲ?"

ဝမ်ရွှေရှန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါ သူ့ကို အရင်က ခေါ်ခဲ့တယ်။ သူက သူ နေမကောင်းတာ မဟုတ်လို့ ငါနဲ့ မလိုက်ချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။"

အကြိမ်အနည်းငယ်ခေါ်ပြီးနောက်တွင် အထဲမှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ နှစ်ယောက်သားသည် တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်က စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိထားမိလာပြီး သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့လာသည်။ သူသည် နံနက်စာအား လျိုချွေ့ဟွာကို ပေးပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ တံခါးကို ကန်လိုက်သည်။

သစ်သားတံခါးက သိပ်မခိုင်ပေ။ အဲ့တာက အနည်းငယ်ကန်ပြီးနောက် ပြိုကျသွားသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။ အဘိုးကြီးဝမ်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘေးတိုက် လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်မရှူတော့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ "အဖေ!"

ဒါကိုမြင်တော့ လျိုချွေ့ဟွာရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူမသည် ပစ္စည်းတွေကို ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ဖယ်လိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတာကို တခြားသူနှစ်ယောက်သည်လည်း ကြားလိုက်ရသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်အိမ်မှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ငိုကြွေးသံတွေ ထွက်လာသည်။

အနီးနားရှိလူများ သည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။ စုံစမ်းမေးမြန်းပြီးမှသာ အဘိုးကြီးဝမ် မရှိတော့ကြောင်း သူတို့ သိသွားကြသည်။

လူအုပ်ကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ဝမ်မိသားစုသည် တစ်နှစ်မပြည့်မီတွင် လူသုံးဦး ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကံက ဆိုးလွန်းသည်။

သို့သော်လည်း အချို့က ဖန်းမိသားစု၏ လုံးဝပျက်စီးခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မိသားစုဝင် သုံးဦးသေဆုံးခြင်းသည် ဘာမှမဟုတ်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အသက်ကြီးသူများဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးဝမ်သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ၆၀ ရှိပြီဖြစ်သည်။ ဒါက ပျမ်းမျှအသက်လို့ မယူဆသော်လည်း ဒီခေတ်မှာ သာမန်လူ့သက်တမ်းက ယေဘုယျအားဖြင့် မမြင့်ကြပေ။ ဒါကြောင့် မထွက်သွားခင်မှာ အားလုံးက ဝမ်းနည်းကြောင်းပြ ပေးခဲ့ကြသည်။

ချောင်မိသားစု‌ သိပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီသည် ချောင်ဟုန်းရှကို ဝမ်မိသားစုဆီ အကူညီလိုရင် ပြီးတော့ ကူငွေအနေနှင့် ငါးယွမ်ကို ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်မိသားစုက အဆိုပါငွေကို လက်မခံချင်သော်လည်း ချောင်မိသားစုက အဲ့တာတွေကို လက်ခံရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူတို့သည် လက်ခံရန် မငြင်းဆန် နိုင်သောကြောင့် အကူအညီ မလိုအပ်ပါဘူးဟု အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ဝမ်ယန်ရှန်နှင့် စေ့စပ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ပွဲမကျင်းပရသေးပေ။ ထို့အပြင် ဝမ်မိသားစုတွင် မိသားစုဝင်များစွာရှိသည်။ လူအင်အား အလုံအလောက်ရှိသည်။

ခဏအကြာ ငိုပြီးနောက် ဝမ်ရွှေရှန်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးတွင် ဖုန်းခေါ်ဆိုခဲ့သည်။

အစက တတိယညီသည် ပြန်မလာဘူးလို့ သူထင်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူက ဒီနှစ် ထွက်သွားဖို့တွက် ခွင့်တောင်းပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် မနက်ဖြန် ပြန်လာလိမ့်မည်။

အမြန် အသိအမှတ်မပြုမီ သူသည် ခဏမျှ အေးခဲသွားသည်။

အပြန်လမ်းတွင် သူသည် သူ့ခယ်မဖြစ်လာမယ့် ချောင်ဟုန်းရှကို အကြောင်းကြားရန် ချောင်အိမ်ငယ်လေးသို့ သွားရန် မဆုံးဖြတ်မီ စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဝမ်ယန်ရှန် ပြန်ရောက်လာတဲ့သတင်းကို ချောင်ဟုန်းရှသည် သိလိုက်တာနှင့် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျှော်လင့်ခြင်းမှ အနီရောင်တိမ်တိုက် နှစ်ခုသည် သူမရဲ့ပါးပြင်ပေါ်ကို လွင့်တက်လာသည်။

သူမနှင့် ဝမ်ယန်ရှန်က စေ့စပ်ထားတာ တစ်နှစ်ခွဲလောက်ရှိသော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် အရမ်းရင်းနှီးကြသည်။ ဝမ်ယန်ရှန်သည် စစ်တပ်သို့သွားပြီးနောက် သူမဆီ မကြာခဏ စာရေးပြီး သူမကို ပစ္စည်းများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ အစားအသောက်နှင့် အဝတ်အစားသာမက သူ့လစာပါ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာတည်ကြည်သော လူတစ်ယောက်သည် သူမကို ရှက်ရွံ့စေတတ်တဲ့ စာတွေ ရေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမသည် မထင်ခဲ့ပေ။

မကြာမီ သူပြန်လာမည်ကို တွေးတောရင်း သူမ ရင်တွေ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ခုန်နေသည်။

…

ကောင်းကင်ကြီးသည် တစ်မနက်လုံး အုံ့မှိုင်းနေသည်။ ခဏခဏ မိုးဖွဲဖွဲလေး တစ်စက်နှစ်စက်ကျလာသည်။ ဝမ်းချုပ်နေသလိုပင်။ တော်တော် မနှစ်မြို့စရာ မိုးဖွဲလေးတွေ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နေ့လည်စာစားပြီးသောအခါ ကောင်းကင်တွင် ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လျှပ်စီးလက်ပြီး မိုးကြိုးပစ်သည်။ ထို့နောက် လေနှင့်မိုးတို့ လိုက်လာသည်။

ဆောင်းဦးတွင် မိုးရွာသည့် မြင်ကွင်းသည် အေးမြစေသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းပြီးနောက် ရာသီဥတုက ပိုအေးလာသည်။

သာ့ချောင်သည် ကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စောင်လေးဖြင့် ခြုံပေးလိုက်သည်။

သူတို့သည် မွေးစတုန်းက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အရေပြားလို ရှုံ့တွပြီး ရုပ်ဆိုးကာ နံစော်နေတယ်လို့ သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ ကြီးလာရင် သူတို့က တုန်းယွင်လောက်တောင် ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ တွေးခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ပဲ ဖက်ထုပ်သေးသေးလေး နှစ်လုံးသည် ကြီးလာလေလေ ကြည့်ကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ သူတို့ဟာ ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သည်။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း တစ်ချက်‌လောက် ကိုက်ချင်လာသည်။

သူမသည် အလွန်ဂရုတစိုက်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ လှုပ်ရှားမှု မရှိသလောက်ပင်။ ဒါပေမယ့် သူမအနားကို ရောက်တာနဲ့ ဖက်ထုပ်လေးနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် နိုးလာသည်။

သူမက လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာလေးကို ပုတ်လိုက်ကာ “မောင်လေးတို့ ဘာလို့ပြန်နိုးလာတာလဲ?”

ဖက်ထုပ်လေးနှစ်လုံးသည် သူမ အသံကိုကြားသောအခါ သူတို့မျက်လုံးများသည် သူမဆီသို့ လှည့်လာကြသည်။ သူတို့သည် မြင်နိုင်ပါ့ မလားမသိပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သေးသေးလေး နှစ်‌ယောက်က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တခစ်ခစ်ရယ်မောနေကြသည်။

ဖက်ထုပ်သေးသေးနှစ်လုံးထဲက အစ်ကိုကြီး ချောင်အန်းကျဲက အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငိုခဲသည်။ အငယ်လေး ချောင်အန်းရှု့က အနည်းငယ် ကြေကွဲလွယ်သည်။

အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိရင် ကောင်းသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိနေပါက သူသည် အာရုံစူးစိုက်မှုရရန် ငိုမည်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လျစ်လျူရှုရင် ငိုသံအတုက တကယ့် ငိုသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

တတိယမောင်လေး ထပ်ပြီး ဟန်ဆောင်ငိုတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သာ့ချောင်က ဆရာလုပ်ခဲ့သည်။ “ ရှု့ရှု့ မင်း ဒီလိုမျိုး မလုပ်ရဘူး။ အရမ်း ကျိုးပဲ့လွယ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပြုမူရင် အစ်မက မင်းကို မကြိုက်တော့ဘူး!”

လင်းဟွေ့က ဝင်လာသည်။ သူမ၏ ခပ်တည်တည် အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူမသည် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကာ "မောင်လေးက ငယ်သေးတယ် သမီး ပြောတာကို နားမလည်နိုင်ဘူး။ သူတို့ ကြီးလာမှ သမီး သူတို့ကို သင် အဆင်ပြေလား?"

ဒါပေမယ့် ခဏနေတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ အစ်မကြီး၏ စကားကိုကြားပြီးနောက် ပုံမှန်အငိုလွယ်သော ကလေးလေးသည် သူ တကယ်နားလည်သွား သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူသည် သွားမရှိဘဲ ပြုံးပြခဲ့သည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်သည် အလွန်နာခံမှုရှိသောကြောင့် အဲ့တာက လူများ၏ နှလုံးသားကို နူးညံ့စေသည်။

လင်းဟွေ့သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ထူးဆန်းစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ "အိုး ဒီကောင်လေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သူ့မျက်နှာထားကို ကြည့်နိုင်တယ်။ သူ ကြီးလာရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ?"

ချောင်ဟုန်းရှက လှမ်းဝင်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ငါသိတာကြာပြီ။ ဒီကလေးနှစ်ယောက်က ကြီးလာရင် သာ့ချောင်ရဲ့ နောက်လိုက်တွေ ဖြစ်လာမှာ!"

အိမ်မှာ နောက်လိုက် နှစ်ယောက်နှင့် အိမ်ဟောင်းမှာ ဝမ်အာငယ်လေး ရှိနေသည်။ အခု နောက်ထပ် နှစ်ယောက်ရှိသေးသည်။ နောင်တွင် ကလေးအုပ်စုသည် သူတို့အစ်မအပေါ် အရမ်း တွယ်ကပ်တာမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို တွေးလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် ခေါင်းကိုက်လာသည်။

လင်းဟွေ့က အဲဒါကို စိတ်ကူးပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သူမက သာ့ချောင်ရဲ့ခေါင်းကို လှမ်းပြီး ပွတ်သပ်ရင်း "ဒါက ငါတို့ သာ့ချောင်က အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး ဥာဏ်ကောင်းလွန်းလို့လေ။ ဒါကြောင့် ‌သူ့မောင်လေးတွေနဲ့ ညီမလေးတွေက သူ့ကို အရမ်းကြိုက်တာ!"

သူမ အမေရဲ့ ချီးကျူးသံကိုကြားတော့ ဝမ်းသာပြီး ရှက်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သမီးက အစ်မကောင်းတစ်ယောက်ပါ!"

အရင်တုန်းကတော့ သူမ အမေအရင်းက သူမကို မုန်းသည်။ သူ့ညီမက သူမနှင့် ရှုပ်သည်။ ရွာက တခြားကလေးတွေက သူမကို လှောင်ကြသည်။ ထိုနေ့ရက်များသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပင်။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်က တစ်နေ့တော့ သူမသည် မိသားစု၏ အချစ်ဆုံးဖြစ်လာမည်ကို မတွေးရဲခဲ့ပေ။

သူမ လက်ရှိဘဝကို သဘောကျသည်။

အပြင်မှာ မိုးက ပိုပိုပြီး သည်းလာသည်။ အဘွားကြီးသည် ထီးဆောင်း၍ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမလက်ထဲတွင် ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသော်လည်း မိုးသည်းလွန်းသဖြင့် စွပ်ပြုတ်ထဲက ကြက်သားကဲ့သို့ နစ်မြုပ်နေသည်။

သူမ နောက်မှာ ရေနစ်နေတဲ့ ကြက်နှစ်ကောင်ရှိသည်။

သူတို့တစ်ကိုယ်လုံးသည် မိုးရေကြောင့် စိုစွတ်နေသည်။ သူတို့ရဲ့ဆံပင်တွေက သူတို့ မျက်နှာပေါ်ကပ်နေပြီး ဘောင်းဘီတွေက ဗွက်တွေပေနေသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ ညစ်ပတ်နေသည်။

ဤကြက်သုံးကောင်သည် ချောင်ဟုန်းမေ၏ ယောက္ခမ အမေချန်နှင့် ချောင်ဟုန်းမေ၏ သမီးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချန်ကျောက်တိနှင့် ချန်လိုင်တိ မှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

လမ်းတစ်ဝက်မှာ အမေ ချန်က ရုတ်တရပ် ရပ်ပြီး လှည့်ကာ မာန်မဲလိုက်သည်။ "နင်တို့နှစ်ယောက် ပိုက်ဆံဖြုန်းတဲ့ဟာတွေ။ မြန်မြန်လုပ်။ အချိန်ဖြုန်းနေတာရပ်။ နင်တို့ အရိုက်ခံချင်သေးတာလား?"

ဒါကိုကြားတော့ ချန်ကျောက်တိက တုန်လှုပ်သွားပြီး "အဖွား၊ သမီးတို့ အချိန်ဖြုန်း‌နေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဖြောင်း ဖြောင်း!

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာ အမေ ချန်က သူမကို ပါးရိုက်ခဲ့သည်။ သူမ ဘေးနားက ချန်လိုင်တိလည်း အရိုက်ခံရသည်။

ချန်လိုင်တိသည် အရမ်းဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမ အစ်မသည် ဝက်တစ်ကောင်လို မိုက်မဲသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူမက ဘာလို့ပြန်ပြောရတာလဲ?

ချန်ကျောက်တိသည် သူ့ကိုယ်သူ သနား၍ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသည်။

သူမက ပြန်ပြောဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သူမ အဘွားကို ရှင်းပြချင်တာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တကယ်ကို အချိန်ဖြုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူမ အဘွားက ဘာလို့ သူမကို မယုံတာလဲ?

သူတို့သုံးယောက်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ မကြာခင်မှာ လူတချို့က သူတို့ကို သတိထားမိသွားသည်။

"မိုးတွေအရမ်းရွာနေတယ်။ ဘာလို့ အဲ့သုံးယောက်က အပြင်မှာ လူတွေရှိနေတာလဲ?"

"ဟေး ဒီလူတွေကို တော်တော်ရင်းနှီးနေတယ်။ သူတို့ကို ငါတို့ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က မဟုတ်လောက်ဘူး။"

သူတို့သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲ ဝင်လာတဲ့ သူစိမ်းတွေကို သတိပြုမိတာနှင့် အားလုံးက မိုးရွာတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အော်ကာ "မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ? ဘာလို့ ငါတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို လာတာလဲ?"

အမေ ချန်သည် တစ်ယောက်ယောက်ကိုတွေ့တော့ သူမက ငိုချလိုက်ပြီး "ကျွန်မက ဟုန်းမေရဲ့ ယောက္ခမပါ။ ငါတို့ရဲ့ ခမည်းခမက်တွေကိုရှာဖို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို လာတာ..."

ဒါပေမယ့် သူမစကားမဆုံးခင်မှာ "ဘာ ခမည်းခမက်လဲ။ မင်းရဲ့ ဟုန်း‌မေက ချောင်မိသားစု ရဲ့ သမီးမဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံ‌ရေးကို ဖြတ်ဖို့ ရဲစခန်းကို သွားပြီးပြီလို့ ငါကြားတယ်။ မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

"ဟုတ်တယ် ဟုန်းမေရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ပေးဖို့ မင်းဒီကို အဓိက လာခဲ့တာလား?"

အမေချန်သည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အဆင်မပြေသော ဖဲချပ်များကို ထုတ်သုံးမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ချောင်မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဒေါသထွက်နေသည်!

ဂျင်းက ပိုရင့်လေလေ အနံ့ပိုပြင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ ချောင်ကျန်းမေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမေချန်သည် ပိုမို မည်းသော အသားအရည်ရှိသည်။ “ဟုန်းမေကို ငယ်ငယ်တည်းက ချောင်မိသားစုက ပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ဘာလို့ သူက ချောင်မိသားစုက မဟုတ်ရမှာလဲ? အခု ဟုန်းမေက လူသတ်ခဲ့ပြီး ချောင်မိသားစုမှာ ဒုဦးစီးမှူးဆွေမျိုး ရှိတယ်။ ငါက သူတို့ကို လာမရှာသင့်ဘူးလား?”

လူတိုင်း ကြားလိုက်သောအခါ "ဟုန်းမေက တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာ" သူတို့သည် တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဟုန်းမေက ဘာလို့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာလဲ?"

လူတိုင်းက မေးခွန်းတွေ မေးလာကြသည်။ အမေ ချန်က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူမ လှည့်ပြီး ချောင်မိသားစု၏ အိမ်သို့ ဆက်သွားခဲ့သည်။

လူအချို့၏ စူးစမ်းချင်စိတ်ကို စိတ်တိုသွားသည်။ ဆိုးရွားလှသော ရာသီဥတုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့သည် အမေ ချန် နောက်ကနေ ချောင်အိမ်ကို လိုက်သွားကြသည်။

အမေ ချန်သည် ချောင်အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်လာသည်။ ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း။ သူမသည် သစ်သားတံခါးကို ခေါက်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ခမည်းခမက် ခမည်းခမက် တံခါးဖွင့်ပေး။ နင်တို့ရဲ့သနားစရာ သမီးလေး ဟုန်းမေသေတော့မယ်။ မြန်မြန် သူ့ကို သွားတွေ့လိုက်ကြ!"

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အဲ့တာကိုကြားသောအခါ ချက်ချင်း စိတ်ရှုပ်သွားပြီး "ခင်ဗျား ဟုန်းမေက တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပစ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အခု ဘာလို့ ဟုန်းမေက သေတော့မှာလဲ?"

ဘယ်သူ ဘာ‌မေး‌မေး အမေ ချန်က မဖြေပေ။ သူမလက်တွေနာနေသည်။ ဒါနဲ့ သူမ မြေးနှစ်ယောက်ကို အတူတူရိုက်ခိုင်းသည်။