အခန်း (၁၉၀)

ဝမ်ယန်ရှန်သည် လမ်းပေါ်တွင် ငါးရက် ခြောက်ရက် ကြာခဲ့သည်။ သူသည် အထောက်အထားလက်မှတ်ရရန် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်း၏ အိမ်သို့သွားရသည်။ ဆယ်ရက်အကြာတွင် သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်း၏ ဆွေမျိုးသည် သူ့သား မသေဆုံးမီ ဆေးကုသမှုခံယူရန် စည်ပင်သာယာသောမြို့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကုသ၍မရဟု အတည်ပြုပြီးနောက် သူတို့ကို ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်း၏ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် သူသေဆုံးချိန်တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် မရှိသော်လည်း ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်း၏ အိမ်တွင်ဖြစ်သည်။

ဒီနည်းဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် ကလေးက ဖျားနာပြီး သေဆုံးသွားတာကို မသိခဲ့ပေ။ သူ့မိဘများ ပြန်သွားသောအခါတွင်တော့ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်းသည် စစ်တပ်တွင် နေထိုင်ရန် သူ့ကို တပ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်ကြီး ကျန်း၏ အိမ်နီးချင်းများက ကလေးသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်ရောက်တာ ကြာပြီဟု ထင်နေခဲ့ကြသည်။

နှစ်ဘက်စလုံးက ကောင်းကောင်းလှည့်ကွက် သုံးနိုင်ကြသည်။

ဖျားနာသေဆုံးသွားသော ကလေးသည် ဟော်ချီနှင့် အသက်တူသည်။ ဟော်ချီသည် စစ်တပ်တွင် ဆယ်နှစ်ကျော်နေထိုင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို သွားရင်တောင် သူ့ကို မမှတ်မိနိုင်ပေ။ ထိုအကြောင်းကို ဘယ်သူမှ သိမည်မဟုတ်ပေ။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်သွားခြင်း။ နေ့လယ်စာစားချိန်ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဘယ်သူ့မှ မတွေ့ရပေ။ ရာစုနှစ်တစ်ခုစာရှိ သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင်ကို ဖြတ်လျှောက်သွားသည်ထိ ဖြစ်သည်။ သွယ်လျသောပုံစံနှင့် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။

တကျီသည် ပညာတတ်လူငယ်စင်တာမှ ပြန်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့သူ... ဝမ်ယန်ရှန်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူမ၏နှလုံးသည် ဗုံတစ်ခုလို ခုန်နေသည်။ အဲ့တာက အရမ်းမြန်သည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်ကို သပ်ရပ်စေရန် ခေါင်းငုံလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြုံးချိုချိုဖြင့် တစ်ဖက်လူဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ဒါက ဘုရားသခင်က သူ့ကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးတာလို့ ခံစားရသည်။ ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ သူမ ဒါကို ဆုပ်​ကိုင်​ရမည်​!

ကော်ရှန်ကို လက်ထပ်ရန် ဖိအားပေးခံရသည့် အချိန်မှစ၍ သူမသည် ငရဲကျသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ နေ့ရက်တိုင်းဟာ သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသည်။ ကော်ရှန်သည် ရုပ်ဆိုးပြီး အရည်အချင်းမရှိသူဖြစ်သည်။ သူမကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကြယ်စင်ကို လက်ထပ်ရန် ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ?

သူမသည် အစက သူနှင့် အတုအယောင် စုံတွဲ ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲ့တိရစ္ဆာန်ကောင်။ သူမ ပြောင်းလာသည့် ပထမနေ့မှာတင် သူက…။

‌ကော်ရှန်က သူမကို အတင်းအကြပ်လုပ်ခဲ့တာကို တွေးရင်း မျက်နှာက ပိုပိုနီမြန်းလာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် အတက်အကျ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အစကနေ အဆုံးထိ သူမကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ခဲ့တာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံးသည် သူ့၏ စေ့စပ်ထားသူကို တွေ့ဖို့ တွေးနေမိသည်။

"ဗိုလ်မှူးကြီး ဝမ်..."

ဝမ်ယန်ရှန်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး တိုက်ရိုက်ဖြတ်သွားတာကို မြင်တော့ သူမသည် ဝမ်းနည်းရှက်ရွံ့သွားသည်။

'ဗိုလ်မှူးကြီး ဝမ်' ဟူသော စကားကိုကြားတော့ တောင်တန်းထက် ရှည်လျားလွန်းသဖြင့် ဝမ်ယန်ရှန်သည် အဲ့တာက ချွဲပစ်လွန်းသည်ဟု ထင်မိသည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုပ်တည်တည်ဖြင့် "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

တကျီက သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာကိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဗိုလ်မှူးကြီး ဝမ် ကျွန်မကို မမှတ်မိဘူးလား? ကျွန်မက..."

"ငါ မင်းကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲလို့ မေးနေတာ?" ဝမ်ယန်ရှန်က သူမစကားကို လုံးဝနားမထောင်ဘဲ အေးစက်စွာ စကားဖြတ်လိုက်သည်။

တကျီ၏ မျက်နှာသည် နီလိုက် ဖြူလိုက်ဖြစ်နေသည်။

သူမ ပြောချင်တာက သူမသည် သူ့ကို သဘောကျနေတာ ကြာပြီဆိုပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘယ်‌လောက် အရည်ချင်းရှိသည်ကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် မြို့မှဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမသည် အခြားအမျိုးသားများ၏ ကလေးများကို မမွေးဖွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချောင်ဟုန်းရှထက် အဆတစ်ရာ သာလွန်သည်။

သို့သော် သူမပါးစပ်ကို မဖွင့်မီတွင် ပျို့အန်ခြင်းတစ်ခုက သူမ၏လည်ချောင်းဆီသို့ တက်လာသည်။ သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ တစ်ဖက်သို့ အော့အန်လိုက်သည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ယန်ရှန်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာခါနီးတွင် သူသည် လမ်းလျှောက်လာတဲ့ အဒေါ်တစ်ယောက်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"အိုး၊ ဒါ ဝမ်မိသားစုရဲ့ တတိယသား မဟုတ်လား? မင်း ပြန်လာဖို့ ထွက်ခွာခွင့် ရတာလား?" အဒေါ်၏ အသံသည် မောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သည်။ သူမ၏ တြိဂံမျက်လုံး တစ်စုံက သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားကို ဖြတ်သွားသည်။

ဘာအမူအရာမှမရှိသော ဝမ်ယန်ရှန်က ပြောလိုက်သည်။ "အ‌ဒေါ် ဟွမ် ဒါ...ဘယ်သူလဲ ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူက ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ အန်နေတယ်။ အဒေါ် သူ့ကို သိရင် ကူညီပေးလိုက်ပါဦး"

တကျီက သူ့စကားကြားတော့ သူမသည် အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားပြီး ပိုတောင် အော့အန်လာသည်။

အဒေါ်က သူမ ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "ကော်ရှန်ရဲ့ မိန်းမ၊ နင် ကိုယ်ဝန်ရှိတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?"

အော့အန်နေတဲ့ကြားက တကျီ - "..."

သူမအမုန်းဆုံးကတော့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကလူတွေက သူမကို ကော်ရှန်ရဲ့ မိန်းမလို့ ခေါ်ကြတာ ဖြစ်သည်။ ဒီအမှိုက်နာမည်က ဘယ်လဲ။ သူမသည် အဲ့တာကို ကြားလိုက်တိုင်း နေလို့မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

ခဏလေး။ အဒေါ် အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ?

သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိ‌နေတာလား?

မဖြစ်​နိုင်​ပါဘူး! သေချာတယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ဒါပေမယ့် ဒီလ ဓမ္မတာလာချိန်က ‌၁၂ရက်နောက်ကျတာကို တွေးလိုက်မိတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြူဖျော့လာသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ဖြစ်နေသည်။

အဒေါ်ကြီး ရှိနေတာကို မြင်တော့ သူသည် သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူက အဝေးကို ရှောင်ထွက်သွားသည်။

တခြားထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ဝမ်ယန်ရှန် ပြန်လာတာကို တွေ့ပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူ့ကို လာနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များ ကိုင်ဆောင်လာသည်ကို သူတို့ မြင်တော့ အချို့လူများက အလွန်မနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ယန်ရှန်၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဘယ်သူမှ မမေးရဲပေ။

ဝမ်ယန်ရှန် ထွက်သွားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကြွေပန်းကန်လုံးဟောင်းများကို ကိုင်ကာ စားသောက်ရင်း သူတို့ စိတ်ဝင်စားသွားတာနှင့် ပတ်သက်ပြီး စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်မိသားစုက အရင်ထဲက သီးခြားနေကြပေမယ့် အဘိုးကြီးအဘွားကြီး  နှစ်ယောက် ရှိတုန်းက အတူတူနေခဲ့ကြတယ်။ မိသားစု သီးခြားနေသည်ဖြစ်စေ၊ မနေသည်ဖြစ်စေ ကြီးကြီးမားမား ကွာခြားမှုတော့ မရှိပါဘူး။ အခုကတော့ မတူဘူးလေ။ သူတို့ဟာ အနာဂတ်မှာ မိသားစုလေးစု ဖြစ်လာမှာ။ "

"ဒီလိုပါပဲ။ အခု မိဘတွေ မရှိတော့ဘူး မောင်နှမတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရင်းနှီးနေပါစေ ဆွေမျိုးတွေပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဆိုးဘက်က ပြောရရင် ဝမ်မိသားစုရဲ့ တခြားမိသားစုဝင်တွေက စိတ်သက်သာရာရစေမယ်!"

"ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား။ သူက ကြွက်တွေထဲက ကြွက်တစ်ကောင်ပါပဲ။ ဝမ်မိသားစုကို ငါ မနာလိုပါဘူး။ ငါက ဟုန်းရှကို မနာလိုတာ။ သူ ဒီလောက်ကံကောင်းမယ်လို့ အရင်က ငါဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ?"

"ဟုန်းရှက အရမ်းကောင်းတဲ့ဘဝရှိတယ်။ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးတွေ အားလုံးက သူနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ အဲ့တာက ထူးဆန်းတယ်။ ဟုန်းရှကို အရင်က ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး။ အခု အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူ ဘာလို့ ပိုလှလာရတာလဲ?"

"အခု မင်းပြောတာက အမှန်ပဲ။ သူ တင်မကဘူး ချောင်မိသားစုက အားလုံးက ကြည့်ကောင်းကြတယ်။ အိုး၊ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ အကြီးဆုံး ချောင်ရဲ့ မိန်းမနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန် သမီးလေး မပါဘူး!"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ရုပ်ဆိုးသောသမီးလေး အကြောင်းပြောသောအခါ ခေါင်းစဉ်သည် ချက်ချင်းပြောင်းသွားသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က အိမ်ကို အရင်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ တောင်ထိပ်သို့ သွားကာ သူ့အဖေကို ဂါရဝပြုခဲ့သည်။

ပြန်လာပြီးနောက် သူသည် ယူလာသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တချို့ကို အစ်ကိုသုံးယောက်ကို ပေးခဲ့သည်။ ကျန်တဲ့အရာများကို ချောင်အိမ်သို့ ယူသွားခဲ့သည်။

သူ့ကို ပစ္စည်းများစွာဖြင့် ချောင်အိမ်သို့ သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လျိုချွေ့ဟွာက သက်ပြင်းချကာ "တတိယဝမ်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နောက်ဆို ချောင်မိသားစုပဲ ရှိမယ် ထင်တယ်!"

ဝမ်ရွှေရှန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ? အဲ့ပစ္စည်းတွေက သူ့ဟာတွေ။ သူပေးချင်တဲ့သူကို ပေးလို့ရတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ မပြောနဲ့ မဟုတ်ရင် မင်းအမေ အိမ်ကို ပြန်!"

လျိုချွေ့ဟွာက ဒေါသနှင့် ‌ရှက်ရွံ့ပြီး “ကျွန်မက ဒီတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာပါ။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီ။ ဘယ်တုန်းက ကျွန်မ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောလို့လဲ?”

ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့ဇနီးသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ပုံစံ ကောင်းကောင်းလေး ဖြစ်တာကို ပြန်တွေးပြီး သူ့လေသံက ပျော့သွားသည်။ "တနေ့ မင်း အဲ့တာကို မတော်တဆ ပြောမိပြီး တခြားသူတွေ ကြားသွားမှာကို ငါကြောက်တယ်!"

စကားပြောသူက ဘာကိုမှ မတွေးပေမယ့် နားထောင်သူက တစ်ခုခုကို ခံစားရနိုင်သည်။ ဒီစကားတွေက တတိယဝမ်ဆီရောက်သွားရင် မကောင်းပေ။

အခု မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတော့ မိသားစုက ကွဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက အခုမှစ၍ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို ဖြတ်သန်းကြရမည် ဖြစ်သည်။ တတိယဝမ်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကြောင့် သူတို့ လောဘကြီးလာပါက သူသည် နောင်တွင် သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ တွေ့တော့မည်မဟုတ်‌ပေ။

လျိုချွေ့ဟွာက သူ့ ယောင်္ကျား ဆိုလိုတာကို နားလည်ပြီး အာမခံလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒါကို ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ပါဘူး!"

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ချောင်အိမ်သို့ ပစ္စည်းများစွာ ယူဆောင်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန် မရီးနှစ်ယောက်သည်လည်း အဆင်မပြေကြပေ။ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် သူ့မိသားစု၏ အတွေးအမြင်များကို မသိပေ။ သူသည် သိရင်တောင် ဂရုမစိုက်ပေ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူသည် သူ့မိသားစုကို လုံလုံလောက်လောက် ပေးခဲ့သည်။

နောက်နှစ်ကျရင် သူသည် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလေးကို ပိုင်တော့မည်။ အနာဂတ်မှာ အရာအားလုံးဟာ သူ့မိသားစုလေးနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည်။

အစ်ကိုတွေ အနေနှင့် ကျေးဇူးသိတတ်ရင် အားလုံး ဆက်ဆံရေး အဆင်ပြေမှာ ဖြစ်သည်။ သူသည် တတ်နိုင်ရင် အရင်တိုင်း ကူညီမှာပဲ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင်တော့ လူတိုင်းက သာမန် ဆွေမျိုးတွေများသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ချောင်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ချောင်မိသားစု၏ ကလေးများသည် သစ်တော်သီးပင်အောက်တွင် သစ်တော်သီးကောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တော်တော်အသက်ဝင်သော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

သူဝင်သွားသည်နှင့် ဖီဖီက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့ကို သတိထားမိကာ နှစ်ကြိမ်ဟောင်သည်။ သူဘယ်သူလဲဆိုတာ မှတ်မိနေတော့ ခဏအကြာတွင် ဟောင်တာကို ရပ်လိုက်သည်။

ထိုဟောင်သံတွေကြောင့် ချောင်မိသားစုက သူ့ကို သဘာဝကျကျပဲ သတိထားမိသွားသည်။

သာ့ချောင်သည် ပထမဆုံးတုံ့ပြန်ပြီး ချိုချိုမြိန်မြိန်လေး ခေါ်လိုက်သည်။ "အနာဂတ် ဦးလေး!"

ဒီစကားကိုကြားတော့ ဝမ်ယန်ရှန်သည် အရမ်းကျေနပ်သွားသည်။ မဝေးတော့သောအနာဂတ်တွင် သူသည် 'အနာဂတ်' ဟူသော စကားလုံးကို ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်။

သူသည် ဖော်ရွေ‌သော အမူအရာဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် သူသည် ပါးစပ်မဖွင့်ခင်မှာ "အနာဂတ် ဦးလေး" ဆိုပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ရှိက ‌ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်တဲ့သူတွေက အဆင်ပြေသည်။ ဒါပေမယ့် ယိမင်ကလည်း သူ့ကို “အနာဂတ်ဦးလေး” လို့ခေါ်လိုက်သည်။ အဲဒါက သူ့ကို နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်သွားစေသည်။

ဉာဏ်ကောင်းသော ကလေးတွေက အဲဒါကိုကြားတော့ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ အငယ်လေးတွေက အစ်ကိုတွေနှင့် အစ်မတွေ ဘာကို ရယ်နေမှန်းမသိပေ။ အဲ့တာကို သူတို့ မသိတာ အရေးမကြီးပေ။ သူတို့သည် အတူတူရယ်မောခဲ့ကြတယ်!

ထို့ကြောင့် ချက်ခြင်းပင် ချောင်ခြံဝင်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်ရယ်မောခြင်းများဖြင့် ပြည့်သွားသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူ့ရှေ့က ကလေးအုပ်စုကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလို နွေးထွေးပြီး သဟဇာတရှိတဲ့ မိသားစုဝင်ဖြစ်ဖို့ သူသည် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ချောင်ဟုန်းရှသည် လှုပ်ရှားမှုကို ကြားသောအခါ သူမ ပြေးထွက်လာပြီး တံခါးနားမှာ တောင်တစ်လုံးလို ရပ်နေသည့် ဝမ်ယန်ရှန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမမျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ "ရှင် ပြန်လာပြီ။"

ချောင်ဟုန်းရှ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ယန်ရှန်သည် အခြားလူကို မမြင်တော့ပေ။ သူ့၏ တောက်ပနေသော မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။ “အင်း ငါပြန်လာပြီ။”

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူ့အကြည့်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာသည်။ ထို့အပြင် အခြားကလေးများက သူမကို ကြည့်နေကြသည်။ သူမသည် ပိုပိုပြီး ရှက်လာသည်။ "ရှင်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ ပန်းကန်တွေ ဆေးလို့မပြီးသေးဘူး။ ကျွန်မ အရင်ဝင်တော့မယ်။"

သူသည် ပြောပြီးတာနှင့် ထွက်ပြေးသွားသည်။

သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားတော့ သူမ နှလုံးသားထဲမှာ သူမကို စိတ်ရှုပ်အောင်လုပ်သော ခပ်ဆိုးဆိုး သမင်တစ်ကောင်ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။

သူမသည် ပန်းကန်ဆေးဖို့ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ရင်း ခုနက သူသည် သူမကို ကြည့်တဲ့ပုံစံကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ချိုမြိန်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အရမ်းရှက်သလိုလည်း ခံစားရသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် အနီရောင်အမှုန့်တွေ လိမ်းကျံနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ရှက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဟွေ့သည် သူမကို အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကို ဧည့်ခံရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုမှ လူတိုင်းသည် ဝမ်ယန်ရှန် ယူလာပေးသော ဝေစုများ အသီးသီးရှိကြသည်။ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့အတွက်တောင် ပါသည်။

ထိုစဉ်းစားပေးမှုကို အခြေခံ၍ သူသည် ချောင်ဟုန်းရှကို ဘယ်လောက် တန်ဖိုးထားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

လင်းဟွေ့သည် လုံးဝမနာလို မဖြစ်ပါ။ သူသည် သူမအတွက် ပျော်ရွှင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ နှလုံးသားထဲမှာ သူမ ယောင်္ကျားကို ပိုပိုပြီး လွမ်းနေမိသည်။

ဝမ်ယန်ရှန် ရောက်လာသော အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ချောင်ဟုန်းရှကို စကားအနည်းငယ်ပြောပြီး သူမကို ပိုကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် တစ်ကြိမ်သာ ထွက်လာပြီး အဲ့တာပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထွက်မလာတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ယန်ရှန်သည် အလွန်စိတ်ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထွက်လာရင်တောင် သူတို့သည် ချောင်မိသားစု၏ မျက်လုံးများစွာဖြင့် သင့်လျော်သော စကားပြောဆိုခြင်း မရှိနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူသက်ပြင်းချကာ ပြန်လာခဲ့သည်။