အခန်း (၁၉၂)

ဟော်ချီသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုက မှိန်းနေသော ရူးကြောင်ကြောင် ယုန်တစ်ကောင်နှင့် တူသည်ဟု ထင်သည်။ အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီး တက်ကြွသည်။ သူသည် သူမ မျက်နှာကို မညှစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဒါတောင် သူက သိပ်အားမထည့်ခဲ့ပေ။

သာ့ချောင်သည် သူမသိသောသူများနှင့် ကောင်းမွန်သော သဘောထားရှိသည်။ သူမ ပါးကိုညှစ်ရင်တောင် စိတ်မဆိုးပေ။ တခြားသူတွေ လာညှစ်တာ မကြိုက်သလိုမျိုး ရူးကြောင်ကြောင် ပုံစံ သူမမျက်နှာမှာ ပြထားလိမ့်မည်။

ဟော်ချီက သူမကို ရူးတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် ဘာကြောင့် သူ့နှလုံးသားကို ပျော့ပျောင်း သွားစေမှန်းမသိပေ။

ထို့နောက် ဗိုလ်မှူးကြီး ဝမ် ပေးပို့သည့်သတင်းကို သာ့ချောင်ကို ပြောပြသည်။ သေတာအတုလုပ်ပြီး သူ့နာမည်ပြောင်းကာ စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရန်ဖြစ်သည်။ အဆုံးတွင် သူသည် သူမအား သတိပေးခဲ့သည်။ "ဒီကိစ္စကို မင်း တစ်ယောက်တည်း သိရမယ်နော်။ တခြားသူကို မပြောရဘူး နားလည်လား?"

သာ့ချောင်က ကြက်ကလေးလို ခေါင်းဆက်တိုက်ညိတ်ပြပြီး "နားလည်ပါတယ်။ တခြားသူတွေကို မပြောပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို‌ ဟော်ချီ ညီမ အဘိုးနဲ့ အဘွားကိုတောင် မပြောရဘူးလား?"

သူမ၏ စိတ်ထဲမှာတော့ သူမရဲ့ အဘိုးနှင့် အဘွားဟာ သူမ အယုံကြည်ရဆုံးသူတွေ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်မှ မထားချင်ပေ။

အရင်တစ်ကြိမ်က သူမသည် အဘွားရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးရှိကြောင်း အမှတ်မထင် ထုတ်ဖော်မိခဲ့သည်။ နောက်တော့ အဘွားက သူမကို မေးခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ တုန့်ပြန်မှုက အရင်အတိုင်းပါပင်။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပူနေပါစေ သူမသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။

နောက်တော့ သူမ အဘွားက မေးတာကို ရပ်လိုက်သည်။ နောင်မှာ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပူပန်နေပါစေ ပြင်ပလူတွေရှေ့မှာ၊ သူမ မိဘတွေ ရှေ့မှာပါ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး ရှိနေတာကို မဖော်ထုတ်ရဘူးလို့ သူမကို သတိပေးခဲ့သည်။

ဟော်ချီက အဲဒါကို စဉ်းစားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းအဘိုးနဲ့ အဘွားက သိလို့ရတယ်။ သူတို့ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူမှ သိလို့မရဘူး!"

သာ့ချောင်က မျက်လုံးများကို ကွေးအောင် ပြုံးပြီး သူမခေါင်းကို ညိတ်ပြသည်။ "ကောင်းပြီ ညီမ အဘိုးနဲ့ အဘွားကိုပဲ ပြောမယ်။ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဘူး!"

ဟော်ချီသည် သူမ၏ နာခံမှုရှိသော ပုံစံကြောင့် သူ့လက်များ ယားယံလာသည်ကို သိလိုက်သည်။ "ငါသွားသင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား?"

သာ့ချောင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည် "အင်း။ အဘိုးဟော်နဲ့ အ‌ဒေါ်ဖန်တို့လိုပဲ ခွဲဖို့ကို ဝန်လေးပေမယ့်၊ အစ်ကို ဟော်ချီ သွားသင့်တယ်လို့ ညီမထင်တယ်။"

ဟော်ချီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဒီနည်းနဲ့ဆို မင်းငါ့ကို နောက်ကျ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ပြီးတော့ မင်းအတွက် နှစ်တိုင်း ကြက်မတွေ လိုက်မမ်းပေးနိုင်မှာ  မဟုတ်ဘူး!"

သာ့ချောင်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်ကို ဟော်ချီက စစ်တပ်ကို သွားတဲ့အခါ ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ ညီမလိုပဲ ကျောင်းတက်နိုင်မှာ။ ပြီးတော့ အစ်ကို ညီမကို လွမ်းတဲ့အခါ ညီမကို စာပို့ဖို့ ဦးလေးဝမ်ကို မေးလို့ရတယ်။ ညီမမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်!”

ယခု သူမသည် အနည်းငယ် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် သုံးယွမ်ကို စုဗူးတစ်ခုတွင် စုဆောင်းထားပြီး တံဆိပ်ခေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။

ဟော်ချီ - "..."

ကောင်းပြီ။ သူကို တခြား စိတ်ပျက်စေသော အရာက သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ သူသည် တစ်ပြားမှ မထုတ်နိုင်ပေ။

"ငါနားလည်ပါတယ်။ ငါပြန်သွားပြီး အဘိုးနဲ့အမေကို ငါသွားမယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်။ ဒါပေမယ့် ချောင်နျန်နျန် မင်း ငါ့ကို မမေ့ရဘူးနော်။ ငါ မင်းကို စာမပြန်ရင်တောင် မင်း ငါ့ဆီကို စာရေးနေရမယ်!"

သူသည် စစ်တပ်ကိုသွားတဲ့အခါ လူတွေကို အလုပ်ကူလုပ်ပြီး ငွေရဖို့ နည်းလမ်းရှာရမည်။ ဒီလိုနည်းနှင့် တံဆိပ်ခေါင်းတွေဝယ်ပြီး သူသည် စာတွေပြန်ပို့နိုင်သည်။

ဟိုမှာက အခြေအနေကို သူ အာမမခံနိုင်ပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် သာ့ချောင်ကို ကြိုပြီး သတိပေးထားရသည်။

သာ့ချောင်က နာခံစွာ "ကောင်းပြီ၊ ညီမ အစ်ကို ဟော်ချီဆီကို စာရေးလိုက်မယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကတိပေးကြသည်။

နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ စောင်းသွားကာ ကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အဆုံးမရှိ ပြောစရာတွေရှိပေမယ့် သူတို့သည် မြန်မြန်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

အနောက်ဘက်‌ တောအုပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် နှစ်ရက်အကြာတွင် အနောက်ဘက် တောအုပ်တွင် နောက်ဆုံးအကြိမ်အနေနှင့် ကြက်သားချက်စားရန် နှစ်ယောက်သား ချိန်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ချောင်ဟုန်းရှ တစ်ယောက်တည်းနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းများကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

"ဟုန်းရှ။" ဝမ်ယန်ရှန်သည် ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်နောက်မှ ထွက်လာပြီး သူမကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝံပုလွေပင်ကို ချုံပုတ်အဖြစ် အမျိုးအစားခွဲခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် အဲ့တာတွေက အမြင့်မီတာတစ်ဝက် သို့မဟုတ် တစ်မီတာအထိ ကြီးထွားနိုင်သည်။ နောက်မျိုးဆက်များ စိုက်ပျိုးထားသော ဝံ‌ပုလွေဘယ်ရီပင်များသည် နှစ်မီတာအထိ ကြီးထွားနိုင်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်များသည် နှစ်မီတာအထိ မရောက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် သူတို့သည် မူလ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်များထက် ပိုမြင့်သည်။ သေချာကြည့်လျှင် အဲ့တာက တစ်မီတာငါးဆယ်ခန့် ရှိသည်။

ဤတိုးတက်မှုသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ကူးထက် လုံးဝကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟော်ဟွားချင်းပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ဝံပု‌လွေဘယ်ရီပင်သည် ဘာကြောင့် ဒီလောက် ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားလာသည်ကို သူနားမလည်ပေ။

သုတေသနပြုပြီးနောက် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ မြေသြဇာကောင်းသောမြေသည် ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်များ ကြီးထွားမှုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေသည်ဟုသာ ယူဆနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဟော်မိသားစုတို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးပြီး ကျေနပ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်သည် အမှန်တကယ်ဖွံ့ဖြိုးလာလျှင် သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် တည်ငြိမ်လာမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က ဝံပုလွေဘယ်ရီပင် စိုက်ပျိုးရန် လူတိုင်းကို ပြောင်းလဲခွင့်ပေးရန် ပြောသောအခါ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ အိမ်ထောင်စုနှစ်ရာတွင် ရှစ်စုသာ သဘောတူခဲ့သည်။ ထိုတွင် သူ့၏ညီအစ်ကို သုံးဦးနှင့် ချောင်အိမ်ထောင်စုနှစ်စု ပါဝင်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ကျန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် အိမ်ထောင်စု သုံးစုသာ လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

အပင်စိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထောင်စု ရှစ်စုသည် အစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် အခြားပဲများ စိုက်ပျိုးခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ တခါတရံမှာ အဲ့တာတွေကို သူတို့စားချင်တဲ့အခါ ထုတ်လုပ်‌ရေးအဖွဲ့နှင့် ပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်ရသည်။

အဲဒီတုန်းက ရွဲ့စောင်းသည့်ပုံစံ အမျိုးမျိုးပြောသည့် လူတွေရှိသည်။

ယခုအခါ ဝံပု‌လွေဘယ်ရီပင်သည် မြင့်မားပြီး ကြီးထွားလာနေသည်ကို လူတိုင်းတွေ့မြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဝံပုလွေဘယ်ရီသီးက တဖြည်းဖြည်း ရင့်မှည့်လာသည်။ မေလမှစတင်၍ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်သည် အပွင့်နှင့် အသီး သီးသည်။ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ်ကို ရိတ်ခဲ့ရသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ဝံပုလွေဘယ်ရီသီးသည် အရောင်နုပြီး အသားပြည့်နေသည်။ မကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေတောင် ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ ဝံပုလွေဘယ်ရီသီးဆိုတာ သိနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဝံပုလွေဘယ်ရီပင် အရွက်ကိုလည်း ချက်ပြုတ်စားသောက်နိုင်သည်။ သူတို့ကို စားတာက မျက်လုံးအတွက် ကောင်းတယ်လို့ ဆိုကြသည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်သည် မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။ အများအပြားက ဝမ်ရွှေရှန်အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြပြီး ကြီးထွားလာသော ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်ကို ပြောင်းစိုက်မည်ဟု ပြောကြသည်။

သို့သော် ဝမ်ရွှေရှန်က သဘောမတူပေ။ အဲဒီအစား ကျေးရွာကို သတင်းပို့မယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူသည် ကျေးရွာက သဘောတူရင် ဒီသီးနှံတွေ အများကြီးစိုက်မည်။

ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်သည် မြင့်ပြီး ထူထပ်သောကြောင့် ချောင်ဟုန်းရှ အဲ့တာကို သူမကျော်လာသောအခါ အနောက်မှာ ဘယ်သူမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူ့အချစ်‌လေးကို ကြောက်လန့်ဖို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် "မကြောက်ပါနဲ့ ဟုန်းရှ ငါပါ!"

ချောင်ဟုန်းရှက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို လက်ညိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ကြောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ ရှင်ဘာလို့ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပုန်းနေရတာလဲ?"

ဝမ်ယန်ရှန်က သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး အသံတိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို တွေ့ချင်လို့။"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်နှာသည် အနီရောင်ပန်းသီးမှည့်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် ကြက်သွေးရောင်သန်းနေသည်။ အဲ့တာက အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် အကြည့်ကိုပင် မလွှဲနိုင်ပေ။

သူ့ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားပြီး "ဟုန်းရှ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ!"

ချောင်ဟုန်းရှ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေသဖြင့် အဲ့တာက ကြက်ဥတစ်လုံးကို ကြော်နိုင်သည်။ သူမ နားနှင့် လည်ပင်းလည်း နီရဲလာသည်။ သူမသည် သူ့ကို မော့တောင် မကြည့်ရဲပေ။ သူမ ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ "အဲ့လို မပြောနဲ့။ လူတွေကြားရင် ကျွန်မ ရှင်ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး!"

ဒီစကားတွေက တကယ်ကို ရှက်စရာကောင်းသည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကြားရင် သူမဟာ အနာဂတ်မှာ လူတွေနှင့် ဘယ်လိုတွေ့ဆုံရမလဲ?

ဝမ်ယန်ရှန် - "ငါဒီကိုလာတုန်းက အနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး!"

ချောင်ဟုန်းရှသည် ရှက်ရွံ့ပြီး ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။ သူမဆိုလိုသည်မှာ သူ့ကို ဘာမှမပြောရန် ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိရင် မဟုတ်ဘူး ဘယ်သူမှ မရှိရင်တောင် ပြောခွင့်မပေးပေ!

သူမသည် ဝံပုလွေဘယ်ရီအရွက်ကောက်ရင်း အဝေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသွားလေရာ ဝမ်ယန်ရှန်သည် သူမနှင့် အနီးကပ် လိုက်လာသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သံပူနဲ့တူသည်။ သူ့အဝတ်အစားတွေကတစ်ဆင့် သူ့အပူကို ခံစားရသည်။ သူမသည် မီးလောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူမ၏ ကြီးမားသော ခြေလှမ်းသည် ဒီအခြေအနေကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သောအခါ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် တစ်လှမ်းချင်း နီးကပ်လာပြီး သူမကို ဆွဲရန် သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်တာ လက်ထဲက ခြင်းတောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်ကျသွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကွာဟချက်မရှိအောင် အရမ်းကို နီးကပ်နေကြသည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် သူမ လောင်ကျွမ်းတော့မည်ဟု  ခံစားလိုက်ရသည်။ “ရှင် ရှင် ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်!”

ဝမ်ယန်ရှန်က မလွှတ်ဘဲ အဲ့ဒီအစား သူမကို ပိုတင်းတင်း ဖက်ထားသည်။ "ဟုန်းရှ မင်းက အရမ်း အံ့ဩစရာကောင်းတာပဲ။"

သူ့၏ သံလိုလက်များသည် သူမ၏ သွယ်လျသောခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

ခဏနေတော့ သူသည် သူမကို မလွှတ်ခင် မျက်နှာကို ခပ်မြန်မြန် ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်သည်။

သူမကို အရမ်းလိုချင်ပေမယ့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် အိမ်ထောင်မပြုကြရသေးပေ။ သူသည် သူမကို အရှက်ကွဲအောင် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပေ။

ချောင်ဟုန်းရှသည် အရမ်း ရှက်သွားသည်။ သူမသည် လှည့်၍ထွက်မပြေးမီ သူ့ကို ကန်ခဲ့သည်။ တစ်ဝက်လောက် သူမပြေးပြီးတော့ သူမသည် မကြိမ်းမောင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ "လူဆိုး!"

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ရှက်ရွံ့သောအမူအရာဖြင့် ပူနေသော သူ့နားရွက်ကို ထိလိုက်သည်။

သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် မြင်ကွင်းကို အခုမှ ပြန်သတိရမိသည်။ သူသည် သွားများပေါ်အောင် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် မကြာခင်မှာ လက်ထပ်ဖို့ တကယ်မျှော်လင့်ထားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့အဖေက ဆုံးသွားသည်။ သူတို့လက်ထပ်မယ့်ရက်က နှောင့်နှေးခဲ့ရပြန်သည်။

သူမသည် ခြင်းတောင်းမပါဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ယန်ရှန်က ခြင်းတောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ချောင်အိမ်ဆီ မပို့ခင် ဝံပုလွေဘယ်ရီရွက်အားလုံးကို ကောက်ယူဖို့ကလွဲလို့ ရွေးစရာ မရှိတော့ပေ။

သူပြန်သွားပို့လိုက်သောအခါ ချောင်ဟုန်းရှကို နောက်တစ်ကြိမ်မတွေ့ရတော့ပေ။

ချောင်ဟုန်းရှ၏ ယောင်းမ လင်းဟွေ့က သူ့ကို ပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေသည်။ အဆုံးတွင် သူသာ ထွက်ပြေးရမည်ဟု ထင်ရသည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူ‌ ဟော်ချီကို အမှတ်တရ လက်ဆောင်အဖြစ် တစ်ခုခုပေးရန်အတွက် သာ့ချောင်သည် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ပန်းထိုးနေခဲ့သည်။

အစ်ကို ဟော်ချီသည် သူမ၏ပန်းထိုးခြင်းကို နှစ်သက်ကြောင်း သူမသိသောကြောင့် သူမသည် အစ်ကို ဟော်ချီ၊ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ကုကုအတွက် ထပ်မံ ပန်းထိုးခဲ့သည်။  သူတို့နှစ်ဦးနှင့် ကြက်တစ်ကောင်သည် ‌အနောက်ဘက် တောအုပ်တွင် ကြက်ကင်နေသည်။

ကုကု ?

သူမသည် သူ့ကို စာတစ်စောင် ကြိုရေးပေးခဲ့ပြီး သူစစ်တပ်ထဲရောက်မှ အဲ့တာကို ဖွင့်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမထံမှ လက်ဆောင်ကို ရရှိသောအခါ နွေးထွေးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် ပန်းထိုးထားသော လက်ကိုင်ပုဝါကို မြင်တဲ့အခါ သူသည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကုကုသာ စကားပြောနိုင်ရင် သူမသည် ဒါကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာသည်။

သူထုတ်နိုင်သော အရာတွေက အရမ်းနည်းသည်။ သို့သော် ဤကာလကို သုတေသနပြုပြီးနောက် သူသည် ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင် ပုံစံများကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူသည် သာ့ချောင်ကို ကောက်ရိုးဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင်ကို ပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ထိုကောက်ရိုးဖြင့် ယက်လုပ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များကို မြင်သောအခါ သူသည် အဲ့တာတို့ အရမ်းကြိုက်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ ရာသီခွင် ယုန်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ညီမပဲ။ နူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ယုန်။" 

ထို့နောက် သူမသည် နွားတစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "ဒါက အစ်ကိုပဲ ခေါင်းမာတဲ့ အဝါရောင် နွားကြီး!"

ဟော်ချီ - "..."

‌သာ့ချောင်က လူတွေကို ဝမ်းနည်းတာက သေတဲ့အထိ စို့နင့်စေနိုင်တယ်ဆိုတာကို သူသည် ဘာကြောင့် မသိတာလဲ?

ဒါက ချောင်မိသားစုရဲ့ ပုံစံလား?

သာ့ချောင်၏ အကြီးဆုံး အဒေါ်သည် သူ့ ယောင်္ကျား၏ ခွန်းတုံ့ပြန်မှုကို အမြဲခံရပြီး သူမသည် မကြာခဏ ဒေါသနှင့် ခုန်တက်ကြောင်း သိထားရမည်။ ဒါဟာ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့အတွက် သာမန်မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

ထိုပုံစံကို ပြည့်စုံစွာ အမွေဆက်ခံခဲ့သော သာ့ချောင်၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလည်း ရှိသေးသည်။ တခါတရံ သူ့စကားက အံသြစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူသည် သာ့ချောင် ဒီလိုမျိုးဖြစ်လာတာကို မကြိုက်ပေ။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ လက်ထဲရှိ ယုန်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ "ယုန်ကို ငါ့ဆီ ပေး။ မင်းက အဝါရောင် နွားအိုကြီးကို သိမ်းထား!"

သာ့ချောင်က မျက်လုံးကို ခပ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ဘာလို့လဲ၊ ညီမက အဝါရောင်နွားအိုကြီးကို မကြိုက်ဘူး။ ယုန်တွေကို ကြိုက်တာ!"

ဟော်ချီက လည်ချောင်းရှင်းပြီး "ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ယုန်က ငါ့ဟာပဲ!"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသနှင့် ဆူပုံ့ပုံ့ဖြစ်နေသည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက တကယ်ကို ကြီးစိုးနေတာပဲ!"

ဟော်ချီက စကားမပြောပေ။ သူသည် ယုန်ကို သူမအား မပေးဘူးလို့ အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။

အဆုံးမှာတော့ သာ့ချောင်က လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ကြက်ကင်စားကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ဟော်မိသားစုသည် သူတို့၏ မြေး မြစ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီး ရေထဲမျောပါသွားကြောင်း ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထံ သတင်းပို့ခဲ့သည်။

ဒီပြကွက်ကို သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် ဟော်ဟွားရှင်းနှင့် သိုက်ရှုဖန်တို့ အားလုံးထွက်သွားသည်။ သူတို့သည် ကလေးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးတာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရန် အော်ဟစ် ငိုယိုကြသည်။

မော်ဒန်ခေတ်မှာသာဆိုရင် သူတို့သည် အကောင်းဆုံးမင်းသား၊ မင်းသမီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က လူတွေသည် လူဆိုးတစ်ယောက်ကို အရေးမပါသလို လုပ်သော်လည်း ဝံပုလွေဘယ်ရီပင် စိုက်ပျိုးခြင်းအတွက် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို လမ်းညွှန်ပေးရန် သူတို့ အထောက်အကူပြုရမည့် သူများကို လူတိုင်းသည် ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ရှာဖွေရေးတွင် ကူညီရန် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်နားထားကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လိုက်ရှာပြီးနောက် သက်ရှိလူ တစ်ဦး မပြောနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

အချို့သောသူများက ကလေးကို ရေစီးကြောင်းဖြင့် အဝေးသို့ မျောပါသွားသည်ဟု ယူဆကြပြီး အချို့က ကလေးအား ရေနေအပင်များမှ ရေအောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် မကယ်ဆယ်နိုင်တော့ပေ။

ဟော်ဟွားချင်းနှင့် သိုက်ရှုဖန်က ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသလို ငိုကြသည်။ နောက်တော့ နှစ်ယောက်လုံး လဲသွားသည်။

ဝမ်‌ရွှေရှန်က သူတို့ကို ဝက်ခြံဆီ ပြန်ပို့ပေးပြီး တစ်ရက်လောက် အနားယူခွင့်ပေးတယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ လူအများစုသည် ရိုးရှင်းသောသူများဖြစ်သည်။ ဒါကိုမြင်တော့ အားလုံးက သနားလို့ ခေါင်းခါကြသည်။

ချောင်မိသားစု ဘက်၌။ သာ့ချောင်က သူမ အဘိုးအဘွားတွေကို ကြိုပြောပြထားသည်။ တခြားဘယ်သူမှ မသိခဲ့ပေ။

ဟော်မိသားစု၏ ကံဆိုးမှုကို သိပြီးနောက် သူတို့သည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဟော် မိသားစုအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။

အန်းပင်း - "ဒီကလေးက…သူဘယ်လို ရေကူးရမလဲ မသိဘူးလား?"

အန်းပင်းသည် အရင်က ညီမလေး မကောင်းတာတွေ သင်ပေးမည်ကို ကြောက်သောကြောင့် ဟော်ချီကို မကြိုက်ခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူနှင့် ရင်းနှီးလာတော့ သူသည် ဒီလူက မဆိုးဘူးလို့ ခံစားလာရပြီး သူ့ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ သူတို့သည် အတူတူ ကစားကြသည်။

သူ့ကို ဒီလိုသေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တော့မှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ!

လင်းဟွေ့က စိတ်ပျော့သည်။ သူမသည် အဲ့အကြောင်းတွေးတာနှင့် သူမမျက်ရည်တွေကို အကြိမ်များစွာ မသုတ်ဘဲ မရတော့ပေ။ သူမသည် ဝက်ခြံထဲနေသည့် ဟော်မိသားစုထံ ပစ္စည်းများစွာကို ယူကာ သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြောင်းကို ပြသခဲ့သည်။

ဟော်မိသားစုသည် ချောင်မိသားစုကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့က အဲ့တာကို မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မပြရဲပေ။ သူတို့သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အပြုအမူကို တစ်ချိန်လုံး ထိန်းထားရသည်။

ထိုညတွင် ဝမ်ယန်ရှန်နှင့် ဟော်ချီသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှည်လျားသောညများသည် များစွာ အိပ်မက်မက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူတို့သည် နေ့ခင်းဘက် ထွက်သွားရင် သေချာပေါက် သူတို့ကို မြင်ရမည်။

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဟော်ချီသည် ဝက်ခြံနှင့် ချောင်အိမ်ဆီသို့ ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း နီလာသည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူ့ကို ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်။ နောင်ကျ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိလာရင် မင်း ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သေချာပေါက် နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ဟော်ချီက သူသည် နောင်တရမလား မသိပေမယ့် အခု ဒီလမ်းကို သူ မပြန်နိုင်တော့ပေ။

သူသည် အခြားသူများထက် သာလွန်သူဖြစ်ရမည်။ သို့မှသာ သူ့မိသားစုကို အရေးမပါသလို မဆက်ဆံကြမှာ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ သူသည် သာ့ချောင်ကို အကြွေးပြန်ဆပ်ရမည်။ ဒါကြောင့် သူ့မှာ အရည်အချင်းရှိရမည်!

ဝက်ခြံတွင် ဟော်ဟွားချင်းနှင့် သိုက်ရှုဖန်သည် မျက်ရည်များ ကျနေပြီဖြစ်သည်။

နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးသည် လာပြီး ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်သည် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။