အခန်း (၁၉၉)

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ ပဉ္စမမြောက် အစ်ကိုနှင့် ပဉ္စမမြောက် ယောင်းမကို ထိုသတင်းကို အမြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ကျိုးရွှယ်သည် သူမသိလိုက်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ပြီး အခိုင်အမာ ပြောသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ကျိုးရွှယ်က ငါ့ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေကို စွန့်ပစ်တဲ့ မိန်းမမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တက္ကသိုလ်တက်ရင် သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ!"

လင်းဟွေ့က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြပြီး ဘာမှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်းကလည်း အဲဒီတုန်းက ဒီလိုပဲ သူမကို ပြောခဲ့သည်။ တစ်ဖက်က နစ်မြုပ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ မသေခဲ့ရင်တောင် သူသည် သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လာခေါ်ဖို့ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခံစားနေခဲ့ရသည်။

ကျိုးရွှယ်သည် ယောင်းမလေး၏ အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် အိမ်ကို စာရေးရန် ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို နေရာတိုင်းတွင် လိုက်ရှာနေပြီး အချက်အလက်အချို့ကို ရှာဖွေရန် သူမ မိသားစုကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမ၏ အမေအိမ်မှ ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူမသည် ပညာတတ်လူငယ် တကျီက အထုပ်အပိုးနှင့် ပညာတတ်လူငယ်ရဲ့ နေရာဆီ လျှောက်သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ နောက်မှာ လိုက်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိသည်။

ကလေးမလေးက အသက်နှစ်နှစ်ပဲရှိသေးသည်။ သူမသည် မျက်နှာမှာ နှပ်ချေးတွေနှင့် မျက်ရည်တွေ ဖုံးသွားတဲ့အထိ ငိုနေသည်။ ကလေးလေးက အော်လိုက်သည်။ "မေမေ၊ မေမေ မသွားပါနဲ့!"

ကလေးမလေးက ပိန်ပိန်သေးသေး ဖြစ်သည်။ သူမသည် လမ်းတောင် ကောင်းကောင်း မလျှောက်နိုင်ပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ချက်ချင်းပင် မျက်ရည်များကျလာသည်။

သူ့သမီး လဲကျတာကို ကြားပေမယ့် တကျီက မရပ်ပေ။ နောက်တောင် ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ သူမက အထုပ်အပိုးတွေကို ပိုက်ပြီး ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ကလေးမလေးရဲ့ အစ်ကို လျိုရှောင်ဟူက သူ့ညီမလေးကို ကောက်ချီလိုက်ပြီး ချော့လိုက်သည်။ "ညီမလေး မငိုပါနဲ့။ ပြန်ကြရအောင်။ အစ်ကိုက မင်းအတွက် ထမင်းချက်ပေးမယ်လေ။"

ကလေးမလေးက သူ့အမေ ပျောက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြပြီး ငိုကာ "အစ်ကို အမေ အမေ့ကို လိုချင်တယ်။"

လျိုရှောင်ဟူသည် လေးနှစ်သာရှိသေးသော်လည်း ဆင်းရဲသော ကလေးများသည် စောစီးစွာ ရင့်ကျက်သည်။ သူ့၏ ရင့်ကျက်သော မျက်လုံးများတွင် မုန်းတီးမှု အရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ "သူက ငါတို့အမေမဟုတ်ဘူး။ အိမ်ပြန်ရအောင်!"

လျိုရှောင်ဟူသည် ငိုယိုနေသော ညီမ‌လေးကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ လင်းဟွေ့က သူမ ခေါင်းကို မခါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အစကတည်းက သူမသည် ရူးကြောင်ကြောင် ကော်ရှန်ကို လက်ထပ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ကလေးတစ်ယောက် မွေးပြီးနောက်ပိုင်းမှာတောင် သူမ စိတ်က လက်မခံနိုင်သေးပါ။ ရံဖန်ရံခါ လယ်ထဲက အလုပ်မှလွဲလို့ သူမသည် အိမ်မှာ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ပေ။

သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်အပေါ်လည်း မကောင်းပေ။ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းက သေတဲ့အထိ ငိုရင်တောင်မှ သူမက မပွေ့ဖက်ခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်း သူတို့ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ သူမက အလှည့်တိုင်းမှာ သူတို့ကို ရိုက်ခဲ့သည်။ ဘယ်လောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်လဲ။

သူမသည် တကယ် လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင် လယ်ကွင်းထဲသို့ သွားလို့ရသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ ပျင်းရိမှုနှင့် ကော်ရှန်ကို အသုံးပြုလိုခြင်းကြောင့် သူတို့ ချိန်းတွေ့နေကြတာလို့ လူတိုင်းက ထင်ခဲ့ကြသည်။

ဒါဆို ဒီအတွက် ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ရမလဲ? သူမကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူးလား?

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကော်ရှန်သည် နှစ်သက်သောစိတ်ဖြင့် ကြုံဖူးသည်။ သူသည် အိမ်ထောင်မပြုမီက အလွန်ပျင်းရိသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် ဝီရိယရှိလာသည်။ ကလေးမွေးပြီးနောက် သူက လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း တစ်ချိန်တည်းတွင် အဖေရော အမေရော ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူဘယ်လောက် လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မြင်ရင် လူတိုင်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်မှုကြောင့် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်း ဒေါသဖြစ်ခဲ့ရသည်။

လင်းမိသားစုလို ခွင့်မပြုတဲ့ လူတွေလည်း ရွာမှာ ရှိသည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့သည် မတားနိုင်ခဲ့ပေ။ ပညာတတ် လူငယ်များအားလုံးသည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းခဲ့ကြသည်။

...

သာ့ချောင်သည် အကြီးဆုံး ဝမ်းကွဲအစ်မက ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုတော့မည်ကို သိသောအခါ သူမသည် မြို့ကို ချက်ချင်း စက်ဘီးနင်းသွားကာ ပြန်လည် လေ့ကျင့်လို့ရမယ့် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် မွေးစားမိဘများကို အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ အမြင်အရ အကြီးဆုံး ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အလွန်မှန်ကန်သည်။

အကြီးဆုံး ဝမ်းကွဲအစ်မသည် သီးသန့်ဆန်ပြီး တိတ်ဆိတ်သည်။ သူမသည် ရှုပ်ထွေးသော ဘဝနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးခြင်းများကို မကြိုက်ပေ။ သူမသည် သာမန်‌ကောလိပ် တစ်ခု တက်ခွင့်ရရင် ကျောင်းမှာ ဆရာမတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာက သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံး လမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မိသားစုသည် သိရှိပြီးနောက် သဘာဝကျကျ သူတို့က သဘောတူလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်စုံ သို့မဟုတ် နှစ်စုံဝယ်ပေးပြီး သူတို့ကို ပို့ပေးရန် မြို့တော်ရှိ ဆွေမျိုးများကို ချက်ချင်းဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ မွေးစားမိဘတွေကို ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်အိမ်တွင် နေ့လည်စာစားပြီး စက်ဘီးစီး မပြန်မီ သူမ၏ မောင်လေး ရှန်ထျန်းရုံနှင့် ခဏကစားခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အိမ်လေးအပြင်ဘက်မှ ချိုမြိန်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အစ်မ သာ့ချောင် အစ်မရဲ့ ချစ်စရာလေး ဒီမှာပါ။"

ဒီအသံက သိမ့်မွေပြီး နူးညံ့နေသည်။ နူးညံ့မှုနှင့် ပျော့ပျောင်းမှုတို့သည် ချိုမြိန်မှုကို သယ်ဆောင်လာသည်။ အဲ့တာက ကောင်းကင်မှ အသံလိုပင်။

တစ်ယောက်ယောက်သည် ဒီအသံကို နားထောင်လိုက်တာနှင့် သူတို့သည် အသံပိုင်ရှင်က ချိုမြိန်သော မင်းသမီးလေးလို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားက...

အသံတိတ်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကျောက်မီးသွေးနှင့်တူသော အသားမည်းမည်း ကလေးမလေးတစ်ယောက် ရွှင်မြူးစွာ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ မည်းမှောင်သော အသားအရည် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ပြားနေသော နှာတံတို့က မြင်ကွင်းသို့ ပေါ်လာသည်။ အတူတကွ သူမကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးတစ်လုံးသာ ရှိတော့သည်။ အဲဒါက ရုပ်ဆိုးသည်!

သူမ နောက်တွင် ချောင်တုန်းယင်နှင့် အန်းပင်းတို့ ရှိသည်။

အန်းပင်းဝင်လာပြီး "ညီမလေး၊ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါပြောပြီးပြီလဲ? ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ချစ်စရာလေးလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ နည်းနည်းလျှော့ပါဦး!"

ညီမ သာ့ချောင်ငယ်စဉ်ကပင် သူမကိုယ်သူမ ချစ်စရာလေးဟု ခေါ်ရတာကို သဘောကျခဲ့သည်။ ညီမ သာ့ချောင်သည် မျက်လုံးကြီးကြီးနှင့် နီရဲသော နှုတ်ခမ်းဖြင့် ချောမောပြီး နူးညံ့သည်။ သူမသည် နှစ်သစ်ကူး ပန်းချီကားတွင် ကြွယ်ဝသော ကလေးထက် ပိုလှသည်။ သူမသည် ချစ်စရာလေးဟု ပြောသောအခါ လူတိုင်းက သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရယ်ကြလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ညီမလေးက သူ့အမေရဲ့ ပုံစံနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူမက ချစ်စရာလေးလို့ ပြောရဲသည်။ သူသည် နောင်တွင် ကျောင်းတက်သောအခါ လူတိုင်းက သူမကို ရိုက်နှက်မည်ကို သူသည် အမှန်တကယ် ကြောက်သည်။

တုန်းယွင်‌လေးက သူ့အစ်ကိုကို ပြန်ကြည့်ပြီး "အစ်ကို ငါက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ အစ်ကို ငါ့ကို ချစ်စရာလို့ မထင်ရင် ဒါက ငါ့ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့တာက အစ်ကိုမျက်လုံးတွေ မကောင်းလို့ပဲ!"

အန်းပင်း - "..."

တုန်းယွင်လေးက ထိထိရှရှ ဆက်ပြောသည်။ "အစ်ကို၊ အစ်ကိုရဲ့အသံက ဆိုးရွားလွန်းတယ်။ အစ်ကို စကားပြောတဲ့အခါ ဘဲတစ်ကောင်လိုပဲ အစ်ကို့အသံက။ နောင်ကျ အစ်ကို စကားမပြောနဲ့တော့!"

အန်ပင်း၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည် - "..."

"ဖွီ..."

ညီမအငယ်ဆုံး၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူမ၏ မောင်မှာ စကားမပြောနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်တုန်းယင်သည် စာနာစိတ်မရှိဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

အန်းပင်း၏ အသံသည် မကြာသေးမီက ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သူ့အသံသည် ဘဲထီး၏ အသံနှင့် တူသည်။ ရိုးစင်းစွာကြားလိုက်ရသည်။ ညီမ အငယ်ဆုံး၏ ပါးစပ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်သည်။ တစ်မိသားစုလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သူမကို မနိုင်ပေ။

ညီမ အငယ်ဆုံးက ထူးဆန်းတဲ့လူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရုပ်ဆိုးသော်လည်း ရုပ်ရည်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အလွန်ချိုမြိန်သော အသံရှိသည်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူမက သူမသည် ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ မထင်‌ပေ။ အဲဒီအစား သူမသည် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိပြီး သူမသည် လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် အမွှာများထက် နှစ်ဝက်လောက် အသက်မကြီးပါက သူမသည် သူမနှင့် အမွှာများသည် သုံးမွှာပူးဟု ထင်ပေလိမ့်မည်။ 

ဟုတ်သည်။ သူမက အရမ်းယုံကြည်ချက် ရှိသည်။

သာ့ချောင်သည် ဒီမွေးချင်းကို အရင်တည်းက ချစ်လည်းချစ်သည် မုန်းလည်းမုန်းခဲ့သည်။ သူမက တုန်းယွင်ရဲ့ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ညီမလေး တုန်းယွင်က အရမ်းတော်တာပဲ။ သွားအထဲဝင် ထိုင်နေ။ မကြာခင် မင်းကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ အစ်မ လာခဲ့မယ်!"

သူမသည် ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုအား တင်းမာစွာကြည့်ကာ "ဝမ်းကွဲအစ်ကို မြန်မြန်ထပြီး ထိုင်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါမယဉ်ကျေးဘူးနော်!"

အန်းပင်း - ဒီမိသားစုမှာ အစ်မတွေက သူ့ကို အချိန်မရွေး ရိုက်သည်။ ညီမ‌လေး နှစ်ယောက်က သူ့ကို ခဏခဏ ချေသည်။ သူသည် အလွန် သနားစရာကောင်းပြီး အားနည်းကာ အကူအညီမဲ့သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချောမောပြီး နူးညံ့သော ဖက်ထုပ်‌လေး နှစ်လုံးသည် အခန်းအပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။

ဖက်ထုပ်ငယ်နှစ်ကောင်သည် ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အသားအရည်၊ စပျစ်သီးနက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးကြီးများနှင့် နှုတ်ခမ်းနီလေးများသည် တစ်ထပ်တည်း တူသည်။ မြင်သူတိုင်း အံ့သြကြမည်မှာ ဤကလေးနှစ်ယောက်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အေးမြနေသည့်ပုံပေါက်သည်။

ဤဖက်ထုပ်လေး နှစ်လုံးသည် သာ့ချောင်၏ အမွှာမောင်လေးတွေ ချောင်အန်းကျဲနှင့် ချောင်အန်းရှု့တို့ ဖြစ်သည်။

"အစ်မ၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီ။ သား အစ်မကို အရမ်းလွမ်း‌နေတာ။" ဖက်ထုပ်သေးသေးလေး ချောင်အန်းရှု့က သူမရှေ့မှာ ပြေးလွှားနေသည်။

အမွှာညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးများမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ ချောင်အန်းကျဲသည် တိတ်ဆိတ်သော စရိုက်ရှိပြီး ချောင်အန်းရှု့သည် တက်ကြွပြီး အာရုံစိုက်ခံချင်သော စရိုက်ရှိသည်။

ချောင်အန်းရှု့သည် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အစ်မ၏ ပေါင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးတွေက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်နေသည်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ နှလုံးသားတွေ အရည်ပျော်သွားသည်။

သာ့ချောင်က ဒီချစ်စရာကောင်းတဲ့ မောင်လေးဆီက အားကိုးခံရတဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို အရမ်းသဘောကျပြီး  "ဟုတ်တာပေါ့။ အစ်မ ပြန်လာပြီ။ မင်း အိမ်မှာ အမေပြောတာ နားထောင်လား?"

ချောင်အန်းရှု့က သူ့ရဲ့ကလေးသံလေးနှင့် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဟုတ်ကဲ့။ ရှု့ရှု့က နာခံမှုအရှိဆုံးပဲ!"

ဒီလိုချစ်စရာကောင်းတဲ့ ချစ်စဖွယ်လေးကို ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ?

ချောင်အန်းကျဲက ပြေးလာပြီး သူ့လက်သေးသေးလေးက သူ့အစ်မရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မ ကျဲကျဲလည်း နာခံတယ်။"

သူ့မျက်တောင်များသည် ရှည်လျားပြီး ထူထဲသည်။ သူ့ရဲ့ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးတွေက တိရိစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင် ချီးကျူးခံရဖို့ တောင်းပန်နေသလို သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အဲ့တာက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေသည်။

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။ သူမသည် မောင်လေးတစ်‌ယောက်စီ၏ မျက်နှာကို နမ်းလိုက်သည် “တော်လိုက်တယ့် ကလေးတွေ။ အစ်မ မင်းတို့တွက် သကြားလုံးတွေ ယူလာတယ်။ မြန်မြန် အစ်မ တုန်းယွင်နဲ့ သွားထိုင်နေ။"

ချောင်အန်းရှု့က "ဟူးရေး စားဖို့ သကြားလုံး ရှိတယ်!"

ချောင်အန်းကျဲကလည်း သူ့နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ နာခံပြီး ချစ်ဖို့‌ကောင်းအောင် ပြုံးပြသည်။

...

ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရှိ ပညာတတ်လူငယ်များတွင် ပုံနှိပ်စာအုပ်များနှင့် ပစ္စည်းများမရှိသောကြောင့် သူတို့သည် နေ့တိုင်းလိုလို ချောင်အိမ်သို့ ပစ္စည်းများ လာချေးငှားကြသည်။ ချောင်တုန်းဟယ်သည် နောင်တရပြီး မိတ္တူကူးရန် ပစ္စည်းများကို ငှားလိုက်သည်။

ဒါက လုံလောက်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့က သူမအား မေးခွန်းတွေကို ရံဖန်ရံခါ လာမေးကြသည်။ သူတို့ထဲက အချို့သည် ပုံနှိပ်စာအုပ်များကို မကိုင်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်နီးပါးရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဗဟုသုတများစွာကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ လူတွေက ချောင်အိမ်ဟောင်းကို နေ့တိုင်းလာကြသည်။ ဝင်ပေါက်ကိုတောင် ချဲ့ရတော့မည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် စိတ်သဘောထား ပျော့ပျောင်းပြီး အခြားသူများကို ဘယ်လို ပြောရမည်ကို မသိပေ။ ဤနည်းဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်လည် မလေ့လာနိုင်တာမျိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့မြေးအကြီးဆုံးရဲ့ စရိုက်က မာကျောဖို့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ သင်ပေးခဲ့ပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အနည်းငယ်သာရှိခဲ့သည်။

သူမ မြေးအကြီးဆုံးကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ သူမသည် မြေးအကြီးဆုံးကို မြို့ထဲမှာနေဖို့ လွှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရိက္ခာများကို အနီးနားရှိ ဝေ့မိသားစုထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့မြေးအကြီးဆုံးကို ဂရုစိုက်ပေးရန် လတိုင်းငွေ ပေးခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစု၏ အဘိုးအဘွား နှစ်ယောက်သည် အမြဲတမ်း အထီးကျန်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်မိသားစုမှ ထိုတာဝန်ကို ပေးသည့်အခါ သူတို့သည် ဝမ်းသာကြသည်။

ဤကဲ့သို့ပင် ချောင်တုန်းဟယ်ကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရန်အတွက် မြို့သို့ ပို့လိုက်ရာ ချောင်အိမ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက ဆူညံနေပေမယ့် လက်ရှိအချိန်ဟာ ဆောင်းဦးပေါက် ရာသီဖြစ်သည်။ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်တဲ့ ကာလတစ်ခုပင်။ လူတိုင်းသည် ဤဆောင်းဦးရာသီတိုက်ပွဲတွင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပစ်ချခဲ့ကြသည်။

ဆောင်းဦးပေါက်ပြီးတာနှင့် ရာသီဥတုက ပိုအေးလာသည်။ ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲကို ဒီဇင်ဘာ ၁၁ ရက်နှင့် ၁၂ ရက်တို့တွင် ကျင်းပရန် စီစဉ်ထားသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ အရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူတို့သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို စတင်တွင် ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် အာရုံစိုက်ခြင်းတို့ကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ ကျောင်းသည်လည်း အတန်းများကို ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ရသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲမဖြေမီ သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် မြို့သို့သွားခဲ့သည်။

သူမ ဝမ်းကွဲအစ်မ နေမကောင်းမဖြစ်တာ သေချာစေဖို့ သူမသည် သူ့အစ်မဝမ်းကွဲအစ်မ နေ့တိုင်းသောက်သော ရေထဲကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ထည့်သည်။ ချောင်တုန်းဟယ်သည် ညီမ သာ့ချောင် လာပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မှတ်ဥာဏ်များသည် ပိုကောင်းလာသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

အများအားဖြင့် သူမသည် စာတွေကို မှတ်မိရန် သုံးလေးခေါက် ဖတ်ရသည်။ ယခု သူမသည် နှစ်ကြိမ်ဖတ်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သည်။ သူမသည် နောက်နေ့ အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့အခါလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးသည်။

ညီမ သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကောင်းသော ကြယ်လေးဟု သူမ ခံစားမိသည်။

ဒီလိုဖိအားတွေအောက်မှာ ပထမဆုံး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ရောက်လာသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ မဖြေမီ တစ်ရက်အလိုတွင် ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် မြို့တွင် လာနေကြသည်။ နောက်နေ့ကျတော့ သူတို့သည် သူတို့မြေးအကြီးဆုံးကို စာမေးပွဲခန်းကို လိုက်ပို့ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် မနက်က သူမ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ ထည့်ထားတဲ့ ရေပုလင်းကို သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို ပေးလိုက်ပြီး ချိုချိုသာသာလေး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဝမ်းကွဲအစ်မ သာမာန်လိုပဲ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ သေချာပေါက် စာမေးပွဲအောင်မှာပါ။”

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမလေး သာ့ချောင်။ အဘိုး၊ အဘွား သမီးဝင်‌တော့မယ်။"

ချောင်တုန်းဟယ်က တကယ်ကို စိတ်ပူလွန်းလို့ သူမ လက်ဖဝါးတွေ ချွေးတွေထွက်‌နေသည်။ ညီမလေး၏ ချိုမြိန်သော အပြုံးကို အခု မြင်လိုက်ရတော့ သူမသည် ရုတ်တရက် မသိသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်လျော့သွားခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်က သူမကို စိတ်မပူဖို့ ပြောခဲ့သည်။ ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လှည့်ပြီး စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ အဆင့်မြင့် ကားနှစ်စီး ရောက်လာခဲ့သည်။