အခန်း (၂၀၀)

ရှန်မိသားစုသည် ချောင်မိသားစုဆီသို့ ကားတစ်စီး မကြာခဏ မောင်းလာတတ်သောကြောင့် ကျီလီ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ရွာသားများအတွက် ဒါက ရှားပါးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် ပရီမီယံ ဆလွန်းကားနှစ်စီးက ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့ထဲကို ဝင်လိုက်တာနှင့် လူတိုင်းရဲ့အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

"အိုး ဘုရား။ ဒါလည်း ကားလား? ဘာလို့ ဒီလောက်ကြီးနေတာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်မလား? ချောင်မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးတွေဟာထက် အများကြီး ပိုစျေးကြီးတယ်။ ဒါအပြင် အဲဒါက အရမ်းဆန်းသစ်ပြီး စတိုင်ကျတဲ့ ပုံစံပဲ။ လူတစ်ယောက်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဲ့တာက အရမ်းဈေးကြီးတယ်လို့ ပြောနိုင်တယ်။"

"ဒါက ဈေးကြီးသည်ဖြစ်စေ မကြီးသည်ဖြစ်စေ တစ်ခုပဲ။ မေးစရာက ဒီကားက ဘာလို့ ငါတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ လာတာလဲ? သူတို့ကော ချောင်မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးတွေပဲလား?"

"ဒါပေမယ့် အဒေါ် ရှို့ကျီတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်က သူတို့မြေးလေး ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲဖြေဖို့ မြို့ကို လိုက်ပို့တယ် မလား။ သူတို့ ဆွေမျိုးတွေ လာမယ်ဆိုရင် သူတို့ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ထင်မြင်ချက်များ ရှိကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးတွေက ကော်လို ကားနှစ်စီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ကားကိုမြင်သောအခါတွင် သူသည် အနည်းငယ် သိချင်နေသော်လည်း ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်းသွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သို့တိုင် သူ့မျက်လုံးများက ကားများကို လိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကားနှစ်စီးသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒါကိုမြင်တော့ ဝမ်ရွှေရှန်က အဲ့တာကို ဒီတိုင်းထားလို့ မရဘူးဆိုတာ သိသွားသည်။

သူသည် လူတိုင်းနှင့် ညွှန်ကြားချက်အချို့ ထားခဲ့ပြီး သွားခါနီးတွင် ရပ်ရွာ၏ ဒါရိုက်တာသည် စက်ဘီးစုတ်ပေါ်မှ အသဲအသန် နင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ အရမ်းနီနေတာက စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် လေ့ကျင့်ခန်းကြောင့်လား သူ မသိပေ။

ဝမ်ရွှေရှန်ကိုမြင်တော့ သူသည် ရုတ်တရတ် ရပ်လိုက်သည်။ စက်ဘီးက လယ်ကွင်းထဲကို ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရပ်နေတာလဲ? မြို့တော်ဝန် ဖြတ်သွားတာကို မင်းမြင်လိုက်လား?"

မြို့တော်ဝန်?

ဒီစကားနှစ်ခွန်းကိုကြားတော့ ရွာသားတွေမပြောနှင့် ဝမ်ရွှေရှန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး "မြို့တော်ဝန်က ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက်ရောက်လာတာလဲ? တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား?"

ကျေးရွာ၏ ဒါရိုက်တာသည် ကားကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်ခဲ့ရသဖြင့် မောပန်းနေပြီဖြစ်သည်။ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို မမေးနဲ့တော့။ မင်း ရောက်ရင် သိလိမ့်မယ်။”

ဝမ်ရွှေရှန်သည် ဘောင်းဘီရှည်ကို အမြန်ချကာ သူ့အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ရုံးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကားအ‌နောက် တံခါး ပွင့်လာသည်။ အထဲမှာ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အနက်ရောင် သားရေဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ဆံပင်ကို နောက်ကို လှန်ဖြီးထားသည်။ ဆံပင် တစ်ကြောင်းစီသည် အထူးပုံစံရှိပုံရသည်။

မြို့တော်ဝန်သည် ကားရှေ့ခန်းမှ ဆင်းကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး "မစ္စတာ ဟော် ဒါက ကျီလီ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့လေ။ မင်းရှာနေတဲ့လူက... ကျွန်တော် ဒီက ထုတ်လုပ်ရေးခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်လိုက်မယ်။"

တကယ်တော့ ဒီမစ္စတာ ဟော်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစစ်အမှန်ကို သူမသိပေ။ သူသည် အထူးခေါ်ဆိုမှုတစ်ခုကို လက်ခံရရှိပြီး တစ်ဖက်လူကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးရန် ညွှန်ကြားခံရသည်။ ဒီလူဟာ သူတို့မြို့တစ်ခုလုံးကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ရုံသာမက ခရိုင်တစ်ခုလုံးကိုပါ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုသည်။ ဒါကြောင့် သူတို့သည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ဖက်လူကို စိတ်မပျက်စေရပေ။

အဲ့တာကို ကြားလိုက်တုန်းက သူအရမ်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မေးခွန်းတွေ ထပ်မမေးရဲတော့ပေ။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို အလျင်အမြန် ပွတ်သပ်ပြီး တစ်ဖက်ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးမည်ဟုသာ ကတိပြုခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် အခု သူကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးတာ ဖြစ်သည်။

ကျေးရွာဒါရိုက်တာက စက်ဘီးကို အမြန်နင်းသွားသည်။ သူ့နောက်မှာတော့ ဝမ်ရွှေရှန်က သူ့ခြေထောက်နှင့်သူ ပြေးနေသည်။ ဤကဲ့သို့ပင် မြို့တော်ဝန်က သူတို့သည် နှေးကွေးသည်ဟု ခံစားမိပြီး သူတို့ကို အလျင်စလို လုပ်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရွှေရှန်သည် အသက်ရှုမ၀ပေ။ သူလိုက်လာပြီး မေးသည်။ "မြို့တော်ဝန် ကျန်း ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ကူညီနိုင်တာ တစ်ခုခုရှိလား?"

မြို့တော်ဝန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာ မင်းရဲ့အကူအညီ မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမစ္စတာ ဟော်က မင်းကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်။”

မစ္စတာ ဟော်?

ဝမ်ရွှေရှန်သည် မျိုးရိုးအမည်ကို ကြားလိုက်သောအခါ သူသည် ဝက်ခြံထဲက လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ချက်ခြင်းတွေးမိလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး တစ်ဖက်ကိုကြည့်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားလားဆိုတာ သိချင်သွားသည်။ မစ္စတာ ဟော်သည် အနည်းငယ် ရင်းနှီးသည်ဟု သူခံစားမိသည်။

ဟော်ကျန့်ချန်က လှည့်ကြည့်ပြီး ဝမ်ရွှေရှန်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည် ဟော်ကျန့်ချန်ပါ။ ငါ့အဖေ ဟော်ဟွားချင်း၊ ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို လယ်ယာကနေ မင်းရဲ့ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ဆီ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်လောက်က လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီလို့ ငါကြားတယ်။ အခုသူတို့ ဘယ်ရောက်နေလဲ မင်းသိလား…?

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ရွှေရှန်သည် အေးခဲသွားပြန်သည်။ အခုမှ သူဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို အနည်းငယ် ရင်းနှီးတယ်လို့ ခံစားနေရလဲ သိသွားသည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူတို့က သားအဖဖြစ်ကြသည်!

မြို့တော်ဝန်က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ပေးတဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ? သူ့သားက ဆုံးသွားပြီဆိုတာ နောင်ကျ သူသိသွားရင် သူ့အပေါ် ဒေါသထွက်မှာလား?

ဝမ်ရွှေရှန်၏ နှလုံးသားသည် ဗုံကဲ့သို့ ချက်ခြင်းခံစားလိုက်ရသည်။ "သူတို့တွေက... ဝက်ခြံမှာပါ။"

ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူသည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို အပြစ်တင်လို့မရပေ။ ဟော်မိသားစုက လူဆိုးတွေ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် နေရာကောင်းမှာ မနေထိုင်နိုင်ကြဘူးဆိုတာ သေချာသည်။

တကယ်တော့ တခြားလူဆိုးတွေနှင့် ယှဉ်ရင် ဟော်မိသားစုက ကောင်းကောင်းနေရသည်။ အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်သည်။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် မလှုပ်ရှားနိုင်တာကလွဲလို့ သူတို့သည် တခြားရွာသားတွေနှင့် အတူတူနီးပါးပင်။

ဝက်ခြံဆိုတာကို ကြားတော့ ဟော်ကျန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ် တုန့်ပြန်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမယ့် သူက ဝမ်ရွှေရှန်ကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ "ငါ့ကို လမ်းပြပေးဖို့ မင်းကို ဒုက္ခပေးလို့ရမလား?"

ဝမ်ရွှေရှန်၏ ခေါင်းသည် ဆက်တိုက် ညိတ်နေသည်။ နောက်တော့ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြီး "ဒုက္ခမဟုတ်ပါဘူး။ ဒုက္ခမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဲ့ခေါ်သွားပေးမယ်။"

ထိုစကားကြောင့် သူသည် ဝက်ခြံဆီသို့ အလျင်အမြန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ဝက်ခြံကို ပြုပြင်ဖို့ တစ်စုံတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ကံကောင်းခဲ့သည်။

သူတို့ ဝက်ခြံသို့ ရောက်တဲ့အခါ မြို့တော်ဝန်က အနံ့အသက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ ပတ်​ဝန်းကျင်​ကို ကြည့်​လိုက်​​တော့ သူ့နှလုံးသားသည် စတင် တုန်​ခါလာသည်​။

သူသည် မစ္စတာ ဟော်၏ ဖခင်က လူဆိုးတစ်ယောက်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။ သူ့အဖေက လူဆိုးဆိုရင်တောင် အဲဒီတုန်းက သူက ဘာလို့ သူနှင့်တူတူ မရှ်ိခဲ့တာလဲ?

လူတိုင်း စိတ်ထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိပေမယ့် ဘယ်သူမှ မမေးရဲကြပေ။

ဟော်ကျန့်ချန်၏ သားရေဖိနပ်သည် ရွှံ့မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းပြီး တစ်လှမ်း လျှောက်သွားသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းနှင့် ဒေါသက သူ့နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြားလိုက်ရပြီး သူမ၏ လက်များကို သုတ်ပြီး ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ပင်မအခန်းရှေ့တွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်ရပ်နေသည်ကို သူမတွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် အလွန်ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီကျောကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးနေသည်။

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ?”

ဟော်ကျန့်ချန်သည် အနောက်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မြင်နေရသော အမျိုးသမီးသည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် သူသည် မှတ်မိနိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးနေသည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ မရင်းနှီးသော ပုံစံကြောင့် သူသည်​ ငိုချင်​လာသည်​။

သူမသည် ဖာထေးထားသောအဝတ်အစားများကို ၀တ်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့ပြီး ကျန်းမာ‌ရေး မကောင်းသလို ဖြစ်နေသည်။ ခေါင်းတွင် ဆံပင်ဖြူများကို ရေးတေးတေး မြင်နေရသည်။

သူ့အမှတ်တရထဲက သူ့မိန်းမသည် ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ပန်းရောင်တောက်နေတဲ့ မျက်နှာဖြင့် လူကြိုက်များတဲ့ အလှတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဖက်ရှင်အကျဆုံး ၀တ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ တစ်နေ့ သူမဒီလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ အိပ်မက်မမက်ခဲ့ပေ။

ဟော်ကျန့်ချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူသည် ဆို့နင့်သွားသည်။ "ဖန်ဖန်"

တစ်ဖက်က လှည့်ကြည့်လာသောအခါ သိုက်ရှုဖန်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလိုပင် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့ရှေ့ကလူက ပြာဖြစ်သွားရင်တောင် သူမသည် မေ့မှာမဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူသေပြီးပြီလေ။

လွန်ခဲ့သော ဆယ့်နှစ်နှစ် ဟော်ချီ တစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် သူသည် နိုင်ငံ၏ ပြည်ပစစ်ပွဲကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒီခရီးပြီးရင် သူ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။

သူမမှာ ကလေးမရှိရင် သူမသည် သူ့နောက်ကို လိုက်သွားမိလိမ့်မည်။ သူ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် နှစ်နှစ်အကြာတွင် သူတို့သည် လူဆိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး လယ်ကွင်းသို့ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။

ဆယ့်နှစ်နှစ်! ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာအောင် သေသွားပြီဟု သူမထင်ခဲ့သော လူသည် သူမရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သိုက်ရှုဖန်က သူ့ကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က လူလား၊ သရဲလား?"

ဟော်ကျန့်ချန် မဖြေခင်မှာ အဘိုးအိုတစ်ယောက်သည် ဝင်လာသည်။ ထိုလူသည် ဟော်ဟွားချင်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

သိုက်ရှုဖန်ကဲ့သို့ပင် ဟော်ဟွားချင်းသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ သေဆုံးသွားခဲ့သော သားဖြစ်သူက သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဟော်ကျန့်ချန်သည် သူ့၏ ဆံပင်ဖြူတွေနှင့် ဖခင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားသည်။ သူက ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ တာဝန်မကျေတဲ့သား ပြန်လာပြီ!”

"မင်း! မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား?"

ဟော်ဟွားချင်း၏ မျက်လုံးများက ပြူးထွက်လုနီးပါး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟော်ကျန့်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နီရဲနေပြီး "အဖေ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးတယ်!"

စကားများထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သိုက်ရှုဖန်က သူ့ကို ခဏအကြာ ရိုက်ပုတ်ပြီး “ရှင် အသက်ရှင်နေသေးရင် ဒါဆို ဘာလို့ အရင်တည်းက ပြန်မလာတာလဲ?”

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်နှစ်နှစ်က သူ့သေဆုံးမှုသည် သူတို့ မပြောဝံ့သော အမာရွတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ဆယ့်နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် တောက်ပစွာနေထိုင်စဉ်တွင် သူတို့သည် ငရဲ၏ အစွန်းတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ကြရသည်။

ဟော်ကျန့်ချန်က သူမကို ရိုက်နှက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် စစ်မြေပြင်သို့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဘယ်သူက သတင်းပေးလိုက်လဲ မသိဘဲ သူတို့သည် ရန်သူကို လမ်းတစ်ဝက်မှာ တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ဘက်လုံးက တိုက်ကြသည်။ သူသည် သတိလစ်မသွားခင်မှာ သူက ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လွင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းက ကျောက်တုံးနှင့် ထိသွားသည်။ နောက်တော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိတော့ပေ။

နိုးလာသောအခါတွင် သူ့တွင် မှတ်ဉာဏ်များမရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် အလယ်တွင် တစ်ခုခုမှားသွားသည်ကို သူသည် မသိလိုက်သဖြင့် မီနိုင်ငံတွင် လူမည်းအလုပ်သမားဖြစ်လာသည်။

အဲဒီနှစ်တွေက မီနိုင်ငံမှာ သူ့ဘဝက တော်တော်ဆိုးခဲ့သည်။ သူ့မှာ အထောက်အထား မရှိသလို လူ့အခွင့်အရေးလည်း မရှိပေ။ သူက နေ့ရောညပါ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရသည်။ နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ရင် သူ့ကို ရိုက်လိမ့်မည်။

လူမည်းအလုပ်ရုံမှ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေး မရှာမီ သူသည် သုံးနှစ်ကျော် သည်းခံခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် လူကောင်းတစ်ဦး၏ အကူအညီဖြင့် အထောက်အထား အသစ်တစ်ခုရခဲ့ပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်အား စတင်ကူညီခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ထံမှ ခွဲထွက်လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်စီးပွား‌ရေးကို စတင်ခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်မပြည့်မီတွင် သူသည် တစ်သက်တာတွင် အခြားသူများ မရှာနိုင်သော ဥစ္စာဓနကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

နှစ်အတော်ကြာအောင် သူ့ဦးခေါင်းသည် ပြန်မထိခိုက်မိခင် လအနည်းငယ်ကြာသည်အထိ သူ့မှတ်ဉာဏ်များသည် ပြန်ကောင်းမလာပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသော မှတ်ဉာဏ်များသည် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

သူ့မှတ်ဉာဏ်ပြန်ရလာပြီးနောက် သူသည် မီနိုင်ငံမှ ရှန်းကျန်းသို့ ချက်ချင်းအပြေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် မိသားစု၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် အမျိုးမျိုးသော ဆက်သွယ်မှုများနှင့် အဆက်အသွယ်များမှတဆင့် အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်။

ဟော်ဟွားချင်းသည် သူ့သားကို ဝမ်းနည်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

အပြင်မှမည်သူမျှ မဝင်ဘဲ မိသားစု သုံးယောက်အတွက် နေရာ ချန်ထားခဲ့သည်။

အရင်နှစ်ကတည်းက လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သက်သေပြခိုင်းခဲ့သည်။

ဝက်ခြံရှိ ဟော်မိသားစုကို သက်သေပြလိုက်ကြောင်း ရွာသားများ သိသောအခါ လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

လူဆိုးတွေကို တစ်နေ့မှာ ရှင်းလင်းပေးနိုင်မယ်လို့ သူတို့သည် ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ကြပေ။ ဤအခြေအနေကိုကြည့်လျှင် ၀က်ခြံရှိ ဟော်မိသားစုသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော နောက်ခံရှိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ လူတိုင်းက နောင်တရသွားကြသည်။

ဟော်မိသားစုသည် သက်သေပြခဲ့မည် သို့မဟုတ် သူတို့၏ နောက်ခံအလွန်ကောင်းကြောင်း သူတို့သိခဲ့လျှင် သူတို့သည် သူတို့အား အစတည်းက ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ကြလိမ့်မည်။

အခုတော့ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။

၎င်းကိုပြောရလျှင် ဟော်မိသားစုသည် ချောင်မိသားစုနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီသည် ဟော်ချီ ရေမနစ်ခင်တုန်းက ဆက်ဆံရေးကောင်းခဲ့သည်။

အခု ဟော်မိသားစုကို သက်သေပြလိုက်တဲ့အတွက် သူတို့သည် ချောင်မိသားစုကို သူတို့ သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်မှာ ဖြစ်သည်။

ချောင်မိသားစုက ဘာကြောင့် ဒီလောက် ကံကောင်းရတာလဲ?

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ကယ်တင်ပြီး ဒုဦးစီးချုပ်ရဲ့သား ဖြစ်နေသည်။ သမီးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးပြီး မြို့က ဆွေမျိုးတွေ ရလာကြသည်။ အခု ဆိုးသွမ်းသူတွေကို ထောက်ခံခဲ့ပြီး သူတို့သည် အရေးကြီးသော ပံ့ပိုးပေးသူ ရလာသည်။

သူတို့ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကံကောင်းခဲ့တာလဲ!

မတူတဲ့ဘဝနဲ့ တူညီတဲ့ လူတွေပဲ!