အခန်း (၂၀၁)

အားလုံးက ဟော်မိသားစု၏ တန်ဖိုးကြီးကားကို ကြည့်ကြသည်။ သူတို့ထဲက အချို့သည် အရေထူသည်။ သူတို့က ရင်းနှီးဖို့ အပြေးအလွှားသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အနားမကပ်ရဲသော လူတစ်ယောက်ရှိနေသည်။

ထိုလူသည် ဝမ်ချွမ်ကျီ မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဝက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းက ဟော်မိသားစုကို မကြာခဏ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူမသည် သူတို့၏ မျက်နှာကို လက်ညိုးထိုးကာ လူဆိုးများဟု ခေါ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဝက်ခြံထဲတွင် အလုပ်မလုပ်တော့ သူတို့ကို ဆက်မကြိမ်းမောင်းတော့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို လမ်းမှာတွေ့ရင် သူမသည် မထီမဲ့မြင်ပြုတာကို အမြဲတမ်း မ‌ဖြစ်မနေ လုပ်ခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ရွှံ့နွံထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လူဆိုးတွေသည် တစ်နေ့မှာ သူတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းမှုကို ပြနိုင်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ဝန်ကိုယ်တိုင်က သူတို့ကို လာခေါ်ဖို့ သူ့ကို လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ ဒီနောက်ခံက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ တွေးကြည့်နိုင်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အရင်က သူမလုပ်ခဲ့သမျှကို တွေးပြီး ကြောက်စိတ်ဖြင့် ခြေထောက်များ အားနည်းသွားသည်။

သူမကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ အိမ်ထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ခိုးဝင်ချင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လှည့်လိုက်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"အကြီးဆုံး ချောင်ရဲ့ မိန်းမ၊ နင့်ရဲ့ ချောင်မိသားစုနဲ့ ဟော်မိသားစုက ရင်းနှီးတယ်မလား။ နင် ဘာလို့ ဝင်မပါဝင်တာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါ နင့်ရဲ့ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး!"

အရင်တုန်းက ရှန်မိသားစု ရောက်လာတဲ့အခါ ဝမ်ချွမ်ကျီက လျှာထွက်နေသော ခွေးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ အခု တစ်ဖက်ကို မြို့တော်ဝန်က အတူတူ လိုက်ပို့ခဲ့တာတောင် သူမသည် သူတို့ ကျေနပ်အောင် လုပ်ဖို့ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ဒါက အလွန်ပုံမှန်မဟုတ်ပေ!

ထိုသို့သောခေါ်ဆိုမှုကြောင့် သိုက်ရှုဖန်သည် ဝမ်ချွန်ကျီကို သတိပြုမိပြီး သူမဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဝမ်ချွမ်ကျီရဲ့ ခြေထောက်တွေက ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ "ငါမှားပါတယ်။ အစ်မ ဖန်။ ငါမှားပါတယ်။ အစ်မတို့ကို လူဆိုးတွေလို့ မခေါ်ခဲ့သင့်ဘူး။ ငါ့ကို လယ်ထဲကို မပို့ပါနဲ့!"

‌ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ စကားကိုကြားသောအခါ သိုက်ရှုဖန်သည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

တကယ်တော့ သူမသည် ဝမ်ချွမ်ကျီပြောတဲ့ စကားတွေကို ဘယ်တော့မှ စိတ်ထဲမှာ မထားခဲ့ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ပြောတဲ့စကားက စိတ်မသက်မသာဖြစ်ပေမဲ့ လယ်မှာရှိတဲ့ သူတွေနှင့်ယှဉ်ရင် ဘာမှမဖြစ်ပေ။ သူမသည် ပို၍ စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသော စကားများကို သည်းခံခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ချောင်မိသားစုသည် သူတို့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏သား ဟော်ချီနှင့် သာ့ချောင်တို့သည် ငယ်စဉ်ကပင် အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြသည်။ ချောင်မိသားစု၏ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ချွမ်ကျီအပေါ် သူမ၏ ဒေါသသည် မထွက်တော့ပေ။

သူမသည် သွားပြီး ဝမ်ချွမ်ကျီကို ထဖို့ ကူညီချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို ရိုက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူမသည် အသတ်ခံရသော ဝက်လို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက မလှောင်ရယ်ဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။

"ဝမ်ဝက်သားသတ်သမားက ဝမ်ဝက်သတ်သမား ပါပဲ။ ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီး သူက အသတ်ခံရတဲ့ ဝက်လို အော်ရတာကို ကြိုက်တုန်းပဲ။"

"မမှန်ဘူး။ တနေ့နေ့ သူ အော်တာ ရပ်ရင် ငါက အဲ့တာကို ကျင့်သားမရ‌နိုင်လောက်ဘူး!"

ဒါကိုမြင်တော့ သိုက်ရှုဖန်က သူမကို လုံးဝမကူညီတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူမက နူးနူးညံ့ညံ့လေး မေးလိုက်သည်။ “ရှင့် ယောက္ခမ အိမ်မှာလား?”

သူ့ကို မရိုက်နှက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ချွန်ကျီက နည်းနည်းတော့ ရဲလာပြီး “ငါ့ယောက္ခမတွေက မြို့ကို သွားကြတယ်။ ငါ့သမီးက ဒီရက်ပိုင်း ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေနေတာ။ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့တွက် သူတို့ မြို့ကိုသွားကြတယ်။ သူတို့ပြန်မလာခင် နှစ်ရက်လောက်ကြာမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်။”

ထိုအခါမှ သိုက်ရှုဖန်သည် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကိစ္စကို သတိရလိုက်သည်။ ထို့နောက်လသူမ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ နှစ်ရက်နေရင် ပြန်လာမယ်။"

သူ့ခင်ပွန်းက သူတို့ကို မြို့တော်ကို ပြန်ခေါ်သွားမည်။ မပြန်ခင်မှာ ချောင်မိသားစုနှင့် တစ်ကြိမ်တွေ့ပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့ချင်သည်။

ဟော်မိသားစုသည် ဆလွန်းကားဖြင့် ထွက်သွားသည်။ သူတို့ထွက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှ ရွာသူရွာသားတွေက အဆက်မပြတ် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

...

သာ့ချောင်နှင့် မြို့က တခြားသူတွေသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တွင် ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိပေ။

ဝမ်းကွဲအစ်မ စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူမနှင့် အဘိုးအဘွားများ ချက်ခြင်း မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့သည် အပြင်မှာ စောင့်နေကြသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် စာရေးကိရိယာများကို စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ယူဆောင်လာသည်။ သူမ နှလုံးသည် ခုန်ပေါက်နေသည်။

သူမရဲ့ ဦးနှောက်ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ အရမ်းမတော်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ညီမလေး သာ့ချောင်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ရင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် စာမေးပွဲမှာ ပထမနေရာကို တစ်ခါမှ မရဖူးပါ။

သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က နှစ်သက်ဖွယ် မကောင်းပေ။သူမသည် ပါးစပ်နှင့်လည်း စကား ကောင်းကောင်း မပြောတတ်ပေ။ သူမသည် သူစိမ်းတွေနှင့် ဆက်ဆံရတာကိုလည်း မကြိုက်ပါ။ သူမသည် စာလုပ်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

ဒါကြောင့် သူမဟာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောလိပ်တက်ရမည်။

ဒါပေမယ့် သူမ ဒီအကြောင်းကို ပိုတွေးလေ ပိုစိတ်ရှုပ်လေလေပင်။ ထိုင်ခုံကို ရှာတွေ့ပြီး ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စာမေးပွဲစောင့်မယ့် ဆရာမက မလာသေးပေ။ သူ့နောက်မှာထိုင်နေတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က သူ့ကိုဒီလိုမြင်ပြီး သူမနောက်ကျောကို ဘောပင်နှင့် ထိုးလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် လန့်သွားသည်။ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို ကြောက်လန့်တကြား တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို လှည့်ကြည့်ကာ "နင် ငါ့ကို ခေါ်နေတာလား?"

ယောင်္ကျားလေး နာမည်က လော့ကျွင်းလျန် ဖြစ်သည်။ ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်​နှာ​ပေါ်သို့ သူ့မျက်​လုံးများက စိုက်ကြည့်လာပြီး ရယ်ပြလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို မမှတ်​မိဘူးလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ မမှတ်မိဘူး။"

လော့ကျွင်းလျန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အကြည့်က "ငါတို့ ကျောင်းက အတူတူပဲလေ။ ဒါပေမယ့် ငါက ဒုတိယတန်း။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လောက်က ကျောင်း ကော်ဖီဆိုင်မှာ ငါ မင်းကို ဝင်တိုက်မိပြီး မင်းရဲ့ ထမင်းဗူးကို မှောက်မိလိုက်တယ်လေ။ မင်းတကယ် မမှတ်မိဘူးလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့စကားကြားတော့ သူမက "ဒါဆို အဲ့တာ နင်ပဲ!"

လော့ကျွင်းလျန်က ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ် ငါပဲ၊ ငါ့နာမည်က လော့ကျွင်းလျန်ပါ။ အရင်အကြိမ်အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာက အနည်းငယ်နီနေသည်။ "ရပါတယ်၊ နင်က ငါ့ကို တောင်းပန်ပြီး ဟင်းအတွက် လျော်ကြေးပေးပြီးပြီပဲ!"

လော့ကျွင်းလျန်က ပြုံးပြီး "မင်း အစောက တုန်နေတာကို ငါမြင်တယ်။ မင်းအေးနေတာလား ဒါမှမဟုတ် အရမ်းစိတ်ရှုပ်နေလား?"

သူက သတိပေးပြီးနောက် ချောင်တုန်းဟယ်က သူမရဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ပြန်ပြောပြသည်။ “ငါ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်။ ငါ စာမေးပွဲမအောင်မှာကို ကြောက်တယ်။”

လော့ကျွင်းလျန် - "မင်းမအောင်မြင်ရင် နောက်နှစ်ကျ ထပ်ကြိုးစားပေါ့။ နိုင်ငံမှာ စာရင်းပြန်သွင်းပြီးကတည်းက အဲ့တာက တစ်ခါတည်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။"

ချောင်တုန်းဟယ်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမသည် မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

ဒီတစ်ခေါက် စာမေးပွဲကျရင် သူမ အမေက သူမကို စာမေးပွဲပြန်မဖြေခိုင်းမှာကို ကြောက်သည်။ အဲဒီအစား သူမကို အိမ်ထောင်ဖက် အတင်းအကြပ် တွေ့ခိုင်းလိမ့်မည်။

သူ့အဘွားက သူ့အမေကို တားဆီးပေးပေမယ့် အိမ်မှာ နေ့တိုင်း သူ့အမေ ညည်းတွားတာကို နားထောင်ရတာ အရမ်းစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်။

သူမ ပြန်မဖြေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လော့ကျွင်းလျန်က "မင်း ခဏလောက် စိတ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုရင် မင်းလက်မှာ 'လူတွေ' ကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက်ရေးပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရုံပဲ။ မကြာခင် မင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားလိမ့်မယ်။"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ဒါက အသုံးဝင်လို့လား?"

"ဒါပေါ့ အဲ့တာ အလုပ်ဖြစ်တယ်။ ငါ မင်းကိုလိမ်မှာမဟုတ်ပါဘူး!"

လော့ကျွင်းလျန်က ရယ်မောကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ နေရောင်ခြည်က ဝင်လာပြီး သူ့၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာလေးကို လင်းလက်သွားသည်။ အဲ့တာက သူ့အပြုံးကို အလွန်တောက်ပစေသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ရှေ့မှာ ဒီနည်းလမ်းကို မသုံးချင်ပေ။ သူမသည် တစ်ဖက်လူကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောပြီးနောက် သူမက လှည့်လိုက်သည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အခန်းစောင့် ဆရာမ ရောက်လာသည်။ ဆူညံနေသော စာမေးပွဲခန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အခန်းစောင့် ဆရာမ၏ လေးနက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချောင်တုန်းဟယ်၏ နှလုံးခုန်သံသည် တစ်ဖန် မြန်လာသည်။ သူမသည် စဉ်းစားပြီး လော့ကျွင်းလျန်က သူမကို အခုလေးတင် သင်ပေးသော နည်းလမ်းကို သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ရေးလိုက်သည်။

သူမရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့်လား မသိပါဘူး။ သူမသည် အနည်းငယ် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် တကယ်ကို စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူ့ကို ကျေးဇူးမတင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စာမရေးခင်မှာ ညီမ‌လေး သာ့ချောင်က သူမအတွက် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ရေကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ သကြားထည့်ထားသည်။ ဒါကြောင့် အရသာက ချိုသည်။

ညီမလေး သာ့ချောင်မှာ ဒီလိုမျိုး အရည်အချင်းရှိသည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများသည် ဘယ်လောက်ပင် သာမာန်ဖြစ်ပါစေ သူမလက်ထဲကို ရောက်သည်နှင့် သူတို့သည် အခြားသူများထက် ပိုကောင်းလာသည်။ ဒါက သာမာန်သကြားရေ တစ်ပုလင်း ဖြစ်သည်။ သူမ လုပ်ထားသော အရာက တခြားသူတွေ လုပ်ထားတာထက် ပိုချိုသည်။

ပိုထူးဆန်းတာက ရေသောက်ပြီးတာနှင့် သူမရဲ့နှလုံးထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ တင်းမာမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာပင်။

သူ့စိတ်တွေ တုန်လှုပ်မနေတော့ဘူးလို့ ခံစားရသည်။ စာမေးပွဲစာရွက်ကို ထုတ်ပေးပြီးနောက်တွင် မေးခွန်းများသည် ဖြေဖို့ အလွန်လွယ်ကူသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

ညီမ‌လေး သာ့ချောင်က သူမဆီ ယူဆောင်လာတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲလို့ သူမ ခံစားရသည်။

မနက်​စာ​မေးပွဲပြီး​တော့ ချောင်တုန်းဟယ်သည် စာမေးပွဲခန်းထဲက ထွက်​လာသည်​။

သူမထွက်လာပြီးချင်းမှာ ညီမလေး သာ့ချောင်နှင့် သူမ အဘိုးအဘွားတွေက သူမကို ရပ်စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး မျက်ရည်ကျလုမတတ်ပင်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပြေးသွားပြီး သူမလက်နှစ်ဖက်မှ ပြင်ဆင်ထားသည့် မုန့်ထုပ်များကို ထုတ်ယူကာ "ဝမ်းကွဲအစ်မ ဒီမုန့်ကို အခုပဲဝယ်လာတာ။ ပူနေသေးတယ်။ မြန်မြန် ကိုက်လိုက်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ပိုပိုပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့ညီမလေးရဲ့ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးပြီး "ဘာလို့ မပြန်တာလဲ? လေက အရမ်းပြင်းတယ်။ ဒီလို အပြင်မှာ စောင့်နေတာ အအေးမိဖို့ လွယ်တယ်။"

သာ့ချောင်က သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "အဆင်ပြေပါတယ်။ ညီမတို့က အလယ်မှာ တခြားနေရာမှာ သွားစောင့်တယ်။ အခုမှ ဒီကိုရောက်တာ။ ဝမ်းကွဲအစ်မ မြန်မြန်စား!"

ချောင်တုန်းဟယ်က မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ညီမလေး သာ့ချောင်ရဲ့ လက်ထဲက မုန့်ထုပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး အကြီးကြီး ကိုက်ခဲ့သည်။

အသားအရသာက သူမပါးစပ်ထဲဝင်သွားသည်။ အဲ့ဒါက သူမအကြိုက်ဆုံး အသား ပေါင်မုန့်ပင်။

ညီမလေး သာ့ချောင်နှင့် အဘိုးအဘွားတွေက သူမကို အရမ်းကောင်းကြသည်။ သူမသည် အရမ်းဝမ်းသာသွားသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က ပေါင်မုန့်ကို ကိုက်လိုက်တဲ့အခါ လော့ကျွင်းလျန်က ဖြတ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဝံပုလွေလို ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ သွားဖြူများသည် နေရောင်ခြည်တွင် အရမ်းပေါ်လွင်နေသည်။

“အဟွတ် အဟွတ်…”

ချောင်တုန်းဟယ်က သူဖြတ်သွားစဉ်တွင် သူမရဲ့ ကြည့်ရဆိုးသော အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့သွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမသည် ရုတ်တရက် ချောင်းဆိုးလာသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က သူမ မိသားစုရှိနေတာကို မြင်ပြီး သူသည် အဲ့နေရာကို မလာ‌ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့မိသားစုဆီကို ပျော်ပျော်ကြီး သွားခဲ့သည်။

ဝမ်းကွဲအစ်မ ချောင်းဆိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သာ့ချောင်က လျင်မြန်စွာ သူမ၏ နောက်ကျောကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး "အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ? ဘယ်လိုတောင် ရိုင်းစိုင်းတာလဲ!"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ သူမသည် ချောင်းဆိုးခြင်းနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။

စာမေးပွဲက နှစ်ရက်ကြာသည်။

စာမေးပွဲအပြီးမှာတော့ ချောင်တုန်းဟယ်က သူမ စာမေးပွဲမှာ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ခံစားရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။ မှန်သလား မှားသလားတော့ သူမ မသိပေ။

စာမေးပွဲပြီးတော့ သူတို့သည် မြို့မှာ နေ့တစ်ဝက်လောက် နေခဲ့သည်။ ရွှယ်ချွမ်သည် သူ့မြေးမလေးအတွက် အရသာရှိသော ဟင်းကို ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ အဲဒီ့အချိန်မှာပဲ သူက အကြီးဆုံးမြေးမလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ ဝေ့မောင်နှံကို ကျေးဇူးတင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

ဝေ့မိသားစုသည် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် သာ့ချောင်ကို အလွန်သဘောကျသည်။ သူတို့သည် နေ့ခင်းကျရင် ပြန်တော့မယ်လို့ ကြားတော့ သူတို့က ခဏတာ အုံ့မှိုင်းသွားသည်။

သာ့ချောင်က သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ပြေးသွားသည်။ အနာဂတ်မှာ သူတို့ ဒီကို ခဏခဏလာမယ်လို့ပြောခဲ့သည်။

ထိုအခါမှသာ လူကြီးနှစ်ယောက်သည် စိတ်ချမ်းသာသွားကြသည်။

...

သူတို့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ ပြန်လာသောအခါ ရွာသားများက ဟော်မိသားစုအကြောင်း သူတို့ကို ချက်ချင်းပြောပြကြသည်။

သူတို့သည် အဲ့တာကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ၁၂နှစ်ကြာ သေဆုံးသွားခဲ့သော ဟော်မိသားစု၏ သားသည် အမှန်တကယ် ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ဟော်မိသားစုကို သက်သေပြရန် ကူညီဖို့ သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆက်အသွယ်တွေကိုတောင် အသုံးပြုခဲ့သည်။

အံ့ဩသွားပြီးနောက် သူတို့သည် ဟော်မိသားစုအတွက် ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဟော်မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းသည် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူတို့သည် ဆိုးသွမ်းသူများဖြစ်ဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ထုတ်လုပ်မှုအဖွဲ့တွင်သာ အလုပ်လုပ်နိုင်သည်။ လွတ်လပ်မှု လုံးဝမရှိပေ။ ယခု သူတို့သည် သက်သေပြလိုက်ကြလို့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရသွားကြသည်။

ဤနည်းဖြင့် ဟော်ချီသည် စစ်တပ်မှပြန်လာနိုင်ပြီး သူတို့၏ မိသားစုက ပြန်လည် ဆုံစည်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်သည် အစ်ကို ဟော်ချီအတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

ဟော်မိသားစုသည် နောက်နေ့မနက်တွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သို့ အိတ်အကြီးအသေးများစွာ ယူလာပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ လူများသည် အဲ့တာကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် မနာလိုစိတ်ဖြင့် မျက်လုံးများနီရဲသွားကြသည်။

ဟော်မိသားစုသည် နှုတ်ဆက်ပွဲမစမီ ချောင်အိမ်တွင် နေ့လည်စာစားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြို့တော်သို့ ပြန်သွားကြပြီး သူတို့၏သားကို ပြန်ခေါ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းရှာကြသည်။

ကောလိပ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲပြီးတာနှင့် မကြာခင်မှာ နှစ်သစ်ကို ရောက်လာသည်။ အချိန်က ၁၉၇၈ သို့ နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

ပြင်ပလေထုသည် ပေါ့ပါးပြီး လျော့ရဲလာသည်။ ဤအခြေအနေတွင် ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချခဲ့သည်။ သူသည် သူ့သားငယ်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ရွှယ်သို့ ပြောင်းချင်ခဲ့သည်။