အခန်း (၂၁၀)

တုန်းယွင်‌လေးက အော်ဟစ်ကာ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ပြီး "အမေ၊ အဖေ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော် - !!!

ဝမ်ချွမ်ကျီ - !!!

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့သမီး၏ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူသည် ခွန်အားမရှိ လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ!!

ကံကောင်းထောက်မစွာ နွေဦးဖြစ်၍ ရာသီဥတုက အေးနေသေးသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သည် လုပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ စောင်တွေနဲ့ ဖုံးထားသည်။ မဟုတ်ရင် သူသည် အဝတ်မပါဘဲ နေရာမှာတင် သေသွားလိမ့်မည်။

လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသည် ပုဇွန်ပြုတ်ကဲ့သို့ နီရဲလာသည်။ သူမသည် သွေးတွေ ဆူပွက်လာသည်။ " မင်း... မင်းအဖေနဲ့ ငါ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေတာ။ ဟုတ်တယ် ဒါ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်‌နေတာ!"

တုန်းယွင်လေးက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်ပြီး "လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေချိန်မှာ 'ငါလိုချင်သေးတယ်' လို့ ဘာလို့ပြောတာလဲ။ အမေ ဘာလိုချင်တာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "..."

မိုးကြိုးပစ်ပြီး သူမကို သတ်လိုက်စမ်းပါ!!!

သူမက လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့အောက်က ယောင်္ကျားကို ထိုးလိုက်သည်။ "ဒီမေးခွန်းကို… ငါဘယ်လိုဖြေရမှာလဲ?"

ချောင်ကျန်းကော် - "ငါဘယ်လိုသိရမှာလဲ? အဲ့တာကို မင်းပြောမလား? မင်းအပြစ်ပဲ။ ငါ မင်းကို အစောကမလုပ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ မင်းလိုချင်တယ်ဆိုပြီး ဆက်လုပ်တာ။"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသကြောင့် သေလုနီးပါးပင်။ "... " ဒီကောင်!

"အမေ အဲဒါ အကျင့်ဆိုးပဲ။ အဖေက မလုပ်ချင်ပါဘူးဆိုတာ အမေက ဆက်လုပ်တယ်။ ဒါနဲ့ အမေ ဘာလိုချင်လို့လဲ?"

လေးနှစ်ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးများသည် စူးစမ်းလိုသော သတ္တဝါများဖြစ်သည်။ ဘာလို့ မိုးရွာတာလဲ? ငါးတွေဘာလို့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တာလဲ? ကြက်မတွေက ဘာလို့ ဥဥကြတာလဲ? လောလောဆယ်တွင် သူမ၏ မိဘများကြားတွင် စကားပြောသည်ကို ကြားသောအခါ တုန်းယွင်၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က နက်ရှိုင်းလာသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ - “….………”

သူမသည် အသက်ရှုမဝသလို ဖြစ်ပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်နေသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် သမီးလေးကို သူမနှင့် အတူအိပ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် သမီးငယ်‌လေးနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပိုမို ကောင်းချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ငြင်းခဲ့သည်!

ဒီနေ့ကိစ္စဖြစ်လာမယ်မှန်း သူမသိရင် သူ့သမီးလေးကို သူတို့နဲ့ ဆက်အိပ်ခွင့်မပေးခဲ့ပါ။ အဲ့တာက ခေါင်းပြုတ်သွားတဲ့အထိ ရှက်စရာကောင်း‌သည်။

"အမေ မလိုချင်တော့ဘူး။ ဒါဆို မြန်မြန် အိပ်တော့။"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ထိုမေးခွန်းကို ဘယ်လို ဖြေရမည် မသိခဲ့ပေ။ သူသည် အဝတ်အစား‌တွေ ပြန်ဝတ်ဖို့ အချိန်ရအောင် သူ့သမီးလေးကို အိပ်ဖို့ ချော့သိပ်ချင်ခဲ့သည်။

တုန်းယွင်လေး၏ မျက်နှာလေးသည် တင်းမာလာသည်။ "ဒါဆို အမေ၊ အမေ ဘယ်‌နေရာ မှားနေလဲ သိလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီ - "…ငါသိတယ်။ အမေက အမှားကို သိတယ်။ အမေ အဲဒါကို မလိုချင်တော့ပါဘူး!"

သူ့အမေက စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး နောင်တရတာကို မြင်တော့ သူမသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူမသည် စောင်ခြုံကာ မှောက်လိုက်ပြီး မကြာခင် ပြန်အိပ်ပျော်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ နွေဦးရာသီ နောက်ကျနေချိန်တွင် သူမသည် အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် ကြောက်လန့်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့တာကတော့ ချောင်ကျန်းကော်ဟာ မသိလိုက်ချိန်မှာ အိပ်ပျော်သွားခြင်းပင်။

ဒါဆို လူသုံးယောက်ထဲမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းပဲ ကြောက်လန့်နေတာလား?

ဘယ်လို ဒေါသထွက်စရာလဲ?

နောက်နေ့သည် ပိတ်ရက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကလေးတွေ ကျောင်းမတက်ရပေ။ တုန်းယွင်လေးသည် သူမ၏ အစ်ကိုအစ်မများနှင့် ကစားသောအခါ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်။

ငှက်မွေးကို ကန်နေစဉ်တွင် သူမ၏ ချိုမြသောအသံက "အစ်မ ယင် သိလား? မနေ့ညက အဖေနဲ့အမေ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တာကြောင့် သမီး နိုးသွားတယ်!"

လေ့ကျင့်ခန်း ???

ချောင်တုန်းယင်သည် ခဏကြာလောက် နားမလည်ဖြစ်ခဲ့သည်။ "သူတို့က ညလယ်မှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ?"

တုန်းယွင်လေးက လူကြီးတစ်ယောက်လို ပုံစံဖြင့် သက်ပြင်းချပြီး "ဟုတ်တယ်မလား? ဒီအရွယ်မှာ အမေက အရမ်းလိုချင်စိတ်ရှိတာပဲ။ အဖေက မလုပ်ချင်ဘူးလို့ ပြောနေတာကို အမေက သူလိုချင်တယ်ဆိုပြီး အတင်းပြောတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က ပိုပိုပြီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။ "အမေက ဘာလိုချင်တာလဲ?"

ချောင်တုန်းယွင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မသိဘူး။ အမေ့ကို မေးပေမယ့် အမေက မပြောဘူး။ သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ အမေက အဖေ့အပေါ်ကို တက်စီးပြီး တောင်းဆိုနေတယ်။ အစ်မ ယင် အဲ့တာက ဘယ်လို လေ့ကျင့်ခန်းမျိုးလဲ?"

ချောင်တုန်းယင် - “ ………………”

အန်းပင်း - “………………”

အန်းပင်းသည် သူ့တံတွေးဖြင့် သေလုနီးပါး နင်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။

ပထမနှစ် အထက်တန်းကျောင်းသားသည် ယောင်္ကျားနှင့် မိန်းမ အရေးအကြောင်း သိပ်မသိပေ။ သို့သော် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဇနီးနှင့်လက်ထပ်တိုင်း တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခိုးနားထောင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ သူသည် ရံဖန်ရံခါ သူတို့ဆီက ညစ်ပတ်တဲ့စကားတွေကို ကြားရသည်။ ဒါကြောင့် သူနည်းနည်းသိသည်။

ချောင်တုန်းယင်၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ မည်းနေပြီး "တုန်းယွင် မနေ့ညတုန်းက မင်း တစ်ခုခု တွေ့ခဲ့သေးလား?"

တုန်းယွင်လေးသည် သူမ၏ အနက်ရောင်စပျစ်သီးနှင့်တူသော မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "အဖေနဲ့အမေက စောင်အောက်မှာ ပုန်းနေတာတွေ့တယ်။ အမေက အဖေ့ရဲ့ အပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ။ အစ်မ ယင် အဲဒါက ဘယ်လိုလေ့ကျင့်ခန်းမျိုးလဲ?"

ချောင်တုန်းယင်က အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ "အဲဒါ... ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ နင် နောင်ကျ အဲ့တာကို တခြားသူတွေကို မပြောရဘူး‌နော် နားလည်လား?"

တုန်းယွင်လေးက စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။ "ဘာလို့ တခြားသူတွေကို မပြောရမှာလဲ?"

နောက်တစ်ခါလုပ်ပြန်ပြီ!

အကြိမ်ပေါင်း တစ်သိန်းလောက် ဘာကြောင့်လဲ?

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ ရုပ်ဆိုးသော ညီမလေးကို မမုန်းခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့နေ့စဉ်မေးခွန်းပေါင်း တစ်သိန်းလောက်က သူမခေါင်းကို ကြီးစေသည်။

ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ? နောက်ဆုံး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတွင် အဲ့တာက သူမ၏ စိတ်မချရသော မိဘများကို အပြစ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စုန့်ကျင်းလိုင်၏ဇနီးသည် ကောက်ရိုးပုံ နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အပြုံးဖြင့် “တုန်းယွင်လေး အန်တီကို မင်းမနေ့ညက မင်းအဖေပေါ်မှာ မင်းအမေ တက်ထိုင်နေတာ တကယ်လားဆိုတာ ပြောပါဦး!"

စုန့်ကျင်းလိုင်ရဲ့ ဇနီးကိုမြင်သောအခါ ချောင်တုန်းယင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူမသည် သူမ ညီမလေးကို အိမ်ပြန်ဖို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဒါပေမယ့် စုန့်ကျင်းလိုင်ရဲ့ဇနီးက အရှက်မဲ့စွာ နောက်မှလိုက်လာပြီး "မင်းရဲ့မိဘတွေက မနေ့ညက လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ဘူး သူတို့က ရန်ဖြစ်နေကြတာ။ တုန်းယွင်လေး အန်တီကိုပြော မနေ့ညက မင်းအဖေပေါ် မင်းအမေက ထိုင်နေတာကို မင်းတကယ် မြင်ခဲ့တာလား?"

ချောင်တုန်းယင်က ရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးတွေကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ "ရှင် သွားမှာလား? မသွားရင် ကျွန်မရှင့်ကို ရိုင်းစိုင်းရင် ရှင် ကျွန်မကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်!"

သူမရဲ့ အင်အားသည် အဘွားနဲ့ ညီမ‌လေး သာ့ချောင်လောက် မရှိပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်ဖို့က ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးသည် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းများစွာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ချောင်တုန်းယင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ပြောခဲ့သည်။ “တုန်းယင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြုမူရင် နောင်မှာ နင်လက်ထပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး သတိထား!”

ချောင်တုန်းယင် စကားမပြောခင် တုန်းယွင်သည် သု့အစ်မ၏ လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ သူမသည် စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးထံသို့ ပြေးသွားပြီး ခြေသလုံးကို ကန်လိုက်ကာ သူမ၏ ချိုမြိန်လှသော အသံဖြစ် အော်လိုက်သည်။ "ရုပ်ဆိုးတဲ့ လူတွေက ဒီလိုပြုမူတာပဲ။ နင် ငါ့အစ်မကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းဖို့ ခွင့်မပြုဘူး!"

ချောင်တုန်းယင်နှင့် အန်းပင်း - “……”

ဤကမ္ဘာတွင် ရုပ်ဆိုးသော အနှောင့်အယှက်ပေးသူဟု တခြားသူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ယုံကြည်မှုရှိသော ကြည့်မကောင်းသည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်။ အဲ့တာက သူတို့ ညီမလေးသာ ဖြစ်သည်။

စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "မင်းရဲ့ မျက်လုံးသေးသေးလေးတွေနဲ့ နှာခေါင်းကို ကြည့်ဦး ဒီလိုမျက်နှာမျိုးနဲ့ ငါ့ကို ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ခေါ်နိုင်သေးတယ်။"

သူမပြောသည့်အတိုင်း သူမသည် တုန်းယွင်၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ရန် လက်လှမ်းတော့မည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဒေါသထွက်နေသော သားရဲတစ်ကောင်လို ပြေးလာသည်။

“ဘုန်း!”

စုန့်ကျင်းလိုင်ရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာ သူတို့နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်ကြသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် သူ့အမေကို မကြိုက်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူကို ဆန့်ကျင်ဖို့ စည်းလုံးရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့အမေ စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးကို ရိုက်နှက်ရန် အမြန်ကူညီခဲ့သည်။

တုန်းယွင်လေးနှင့် အန်းပင်းတို့သည် တိုက်ပွဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။

လေးယောက်နှင့် တစ်ယောက် - စုန့်ကျင်းလိုင်၏ မိန်းမသည် ဆိုးရွားစွာရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။

စုန့်ကျင်းလိုင်၏ ဇနီးထွက်သွားသောအခါတွင် သူမ၏ခေါင်းသည် ကြက်ခြံကဲ့သို့ ရှုတ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် နောက်ထပ် သွားတစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်သွားပြီး သူမ၏ ယောက္ခမနဲ့ ယောင်္ကျားကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူမအတွက် တရားမျှတမှုကို ဘယ်သူကမှ မရှာချင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား မိသားစုကို ဒုက္ခရောက်စေတဲ့အတွက် သူမကို ကြိမ်းမောင်းကြသည်။

သူမသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ သွေးများကို ထွေးထုတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ လက်စားချေရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ယောင်္ကျားကို စီးသော ‌ဝမ်ချွမ်ကျီအကြောင်းကို သီချင်းလုပ် ဆိုခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးက ချောင်ကျန်းကော်နဲ့ သူ့ဇနီးရဲ့ကိစ္စအကြောင်း သိသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် မက်မွန်သီးသံလေးများ ပါ၀င်သောကြောင့် လူအများက စိတ်ပါဝင်စားစွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အချိန်အကြာကြီး အပြင်ထွက်ရမှာ ရှက်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်ကို လူတချို့က ယောင်္ကျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါက နိမ့်ကြသည်ဆိုပြီး လှောင်ဖို့ သုံးကြသည်။ သူက တကယ်ကို မိန်းမတစ်​​ယောက်ကို စီးခွင့်ပေးခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က အလွန်တည်တည်ကြည်ကြည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "မင်းတို့ ဘာသိလဲ? ဒီနည်းနဲ့ မင်းတို့ အရမ်း ကြိုးစားစရာမလိုဘူး!"

ချောင်ကျန်းကော်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့စိတ်က ကားမောင်းဖို့အကြောင်း မတွေးခဲ့ပေ။ သူ့လေသံမှာ စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေလည်း မပါခဲ့ပါ။

လင်မယားကိစ္စတွေကို သူဘယ်တုန်းကမှ သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။ သူသည် မလှုပ်ရှားရရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီအသံကိုကြားလိုက်​ရ​တော့ အဲ့တာက ရှင်းလင်းလွန်းလို့ လွတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။

လူတိုင်းက ရိုးသားပုံပေါ်တဲ့ ချောင်ကျန်းကော် ဒီကိစ္စမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိဖို့ မမျှော်လင့်ထားပါ။ တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။

ထိုညတွင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အမျိုးသမီးအများအပြားသည် ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။

—--------

သာ့ချောင်၊ သူမ၏ အဘိုးနှင့် အဘွားတို့သည် လက်အပြည့်ဖြင့် ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ချက်ခြင်းပင် လူတိုင်းက သူတို့ကို ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

"အိုး အန်တီ ရှို့ကျီ၊ အန်တီတို့ ဘာဝယ်ခဲ့တာလဲ? ပိုက်ဆံအများကြီးကုန်မယ် မလား?"

"မင်းတို့ အဲဒီကိုသွားတုန်းက ခရီးဆောင်အိတ်တွေ အများကြီးနဲ့။ အခု မင်းတို့ ပြန်လာတော့လည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် မင်းတို့ ချောင်မိသားစုကို ငါတကယ်ပဲ မနာလိုဘူး!"

"ဟုတ်ပါ့။ စကားမစပ် အန်တီ ရှို့ကျီ မြို့တော်က ဘယ်လိုမျိုးလဲ? ရွှေနဲ့ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တွေရှိတယ်လို့ ကျွန်မကြားတယ်။"

"အမယ်လေး ဘုရား၊ ရွှေနဲ့လုပ်ထားတာလား? နည်းနည်းလောက်တူးလိုက်ရင် မင်းတစ်သက်လုံး စိတ်ပူနေရမှာ ဟုတ်တယ်မလား? အန်တီ ရှို့ကျီ လူတိုင်းကို မြန်မြန်ပြောပြစမ်းပါ။"

မြို့ကလူတွေ ဒါကို ကြားရင် အကျယ်ကြီး ရယ်ကြလိမ့်မည်။

ချောင်ရှို့ကျီက မြို့တော်ကို ရောက်သွားခဲ့တာကြောင့် သူမသည် ကြီးကျယ်တယ်လို့ မခံစားရပါ။ “မြို့တော်က ဒီထက် အများကြီး ပိုကျယ်တယ်။ လူတွေလည်း ပိုများတယ်။ လမ်းတွေ၊ အိမ်တွေက ငါတို့ထက် ပိုကောင်းတယ်။ လူနေမှုအဆင့်အတန်းက မြင့်တယ်။ ဘဲကင်တစ်ကောင်က ကိုးယွမ်လောက် ကျတယ်။”

လူတိုင်းက သူမရဲ့ တည့်တိုး ပြောတာကို သိပ်မကျေနပ်ပေ။ ဒီအချိန်မှာ ကြွားလုံးထုတ်သင့်သည်။

ဒါပေမယ့် ဘဲကင်တစ်ကောင်ကို ကိုးယွမ် တကယ်ကုန်ကျကြောင်းကို လူတိုင်းကြားလိုက်တဲ့အခါ အားလုံး ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။

"ဘုရားရေ၊ ဘဲတစ်ကောင်က ကိုးယွမ် ကုန်ကျတယ်။ အရင်နှစ်တွေတုန်းကတော့ လူတိုင်းက တစ်လကို ကိုးယွမ်တောင် မရဘူး။ ငါတို့ မြို့တော်မှာနေမယ်ဆိုရင် မြေကြီးတောင် မတတ်နိုင်ဘူးလား?"

“ဟုတ်တယ်။ မြို့ကလူတွေက ကျေးလက်က လူတွေလောက် မပျော်ဘူးဆိုတာ တချို့လူတွေက ပြောကြတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။ ကြက်သွန်စားချင်ရင်တောင် အဲ့တာကို ပေးဝယ်ရမှာ။ ကျေးလက်မှာနေရတာ ပိုအဆင်ပြေမယ် ငါထင်တယ်!"

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ့ယောင်္ကျားက သူ့ဆွေမျိုးတွေကို မြို့ထဲမှာ သူ့တွက် အလုပ် ကူရှာပေး‌စေချင်တာ။ အချိန်တန်ရင် ငါတို့မိသားစုက အဲဒီကို ပြောင်းသွားကြမယ်။ အခုတော့ ငါတို့ ဒါကို မေ့သင့်ပြီထင်တယ်"

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို ပြောကြသည်။ သူတို့စကားပြောရင်းနဲ့ မကြာခင်မှာ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ဘယ်လောက် အင်အားကြီးတယ်ဆိုတာကို ကြွားလုံးထုတ်သွားကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အိမ်မပြန်ခင် လူတိုင်းကို ဝေမျှဖို့ သကြားလုံးတချို့ ယူလာခဲ့ကြသည်။

ချောင်အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အားလုံးက သူတို့ကို ဝိုင်းပြီး ခဏလောက် မေးမြန်းကြသည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဟော်မိသားစု၏ ကိစ္စအား လူတိုင်းကို မပြောခဲ့ပေ။ ဒါတွေအားလုံးက ဟော်မိသားစုရဲ့ မိသားစုအရေးပင်။ သူတို့သည် အဲ့တာကို နေရာတိုင်းတွင် မပြောသင့်ပေ။

သာ့ချောင် ပြန်သယ်လာတဲ့ ဘဲကင်ကို အန်းပင်းက ရခဲ့ပါတယ်။ အနံ့က မွှေးကြိုင်လွန်းလို့ သူသည် သူ့လျှာကို မျိုချလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ "ငါသာ ဒီလို အရသာရှိတဲ့ ဘဲကင်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့ရင်!"

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေကို ခတ်လိုက်ပြီး “ဝမ်းကွဲအစ်ကို၊ အစ်ကိုက စားရတာ အရမ်းကြိုက်ပြီး ဘာလို့ ကိုယ်တိုင်လုပ်တတ်အောင် မလုပ်တာလဲ?"

တကယ်တော့ သူက ပုစဉ်းကြော်ဖို့ ကူညီပေးရန် သာ့ချောင်ကို တောင်းဆိုတဲ့အတွက် လင်းဟွေ့က အပျက်အစီးတွေဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရင်အကြိမ်တည်းက အန်းပင်းက သာ့ချောင်အား သူ့ကို အစားအသောက်ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကူညီပေးခွင့်မပေးတော့ပေ။ သူ့အိမ်မှာဆို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စားနိုင်သည်။