အခန်း (၂၁၅)

သာ့ချောင် ရောက်သွားသောအခါ ချောင်တုန်းဟယ်က အတန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီသည် ကျောင်းဝင်းအတွင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။

ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ ကျောင်းသားများသည် သူတို့ကို မြင်သောအခါတွင် သူတို့သည် ရုပ်ချောပြီး ဖက်ရှင်ကျကျ ၀တ်စားထားသောကြောင့် သူတို့ကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သူတို့က သာမန်ကလေးတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ပြောနိုင်သည်။

ကြည့်နေသော်လည်း လူတိုင်းက သိပ်ပြီး မစဉ်းစားခဲ့ကြပေ။

သာ့ချောင်သည် မည်မျှပင် လှနေပါစေ သူမသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဒီကောလိပ်ကျောင်းသားတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူမက ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပင်။

ရုတ်​တရက်​ အမျိုးသမီးတစ်​​ယောက်​ အ​​ရှေ့ကို ​ပြေးထွက်​လာသည်​။ အမျိုးသမီးက ယောင်္ကျား တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်နေပြီး ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်ချန် ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ကို လာမတွေ့တာလဲ။ နင့်ကို ငါ ကျောင်းမှာ စောင့်နေတာ!”

မင်ချန်ဟုခေါ်သော အမျိုးသားသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။ "မိတ်ဆွေ တ၊ ငါတို့က မတော်တဆ ဆုံဖူးတဲ့ သူစိမ်းတွေပဲ။ အရင်က တစ်ခါ နှစ်ခါလောက် တွေ့ဖူးတယ်။ အမှန်တော့ ငါတို့က သူစိမ်းတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။ နောင်မှာ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့၊ အဆင်ပြေလား?"

အစကတော့ သာ့ချောင်က သူတို့ကို အာရုံမစိုက်ပေ။ သို့သော် သူမသည် 'မိတ်ဆွေ တ' ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရသောအခါတွင် စပ်စပ်စုစု မကြည့်နိုင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

မိန်းမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဆံပင်တိုတိုနှင့် အဝတ်အစားအသစ် တစ်ဝက်ဝတ်ထားတာက သူ့မျက်စိထဲ ဝင်လာသည်။ သူမသည် ကော်ရှန်ရဲ့ ဇနီးနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။

အဓိကအကြောင်းအရင်းကတော့ တလို့ နာမည်ရှိတဲ့လူတွေ နည်းပါးလွန်းတာကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် တကျီဟု သူမသည် သံသယဖြစ်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမက အမျိုးသမီးအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းဘာကြည့်နေတာလဲ?" 

သာ့ချောင်က မေးငေါ့ပြပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “ရွာက ကော်ရှန်ဆိုတဲ့လူကို မှတ်မိသေးလား?”

သူမ အသက်ရှုသံက သူ့မေးစေ့ကို လာထိမိစေသည်။ အဲ့တာက ယားယံသည်။ ဟော်ချီက မဖြေခင် ခဏလောက် အေးခဲသွားပြီး "မှတ်မိတယ်။ မင်းက သူ့အကြောင်း ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောနေတာလဲ?"

သာ့ချောင် - "အဲဒီအမျိုးသမီးက သူ့ဇနီးဖြစ်မယ်။ သူ ကောလိပ်တက်ကတည်းက သတင်းမရတော့တာ။ လူတိုင်းက သူ ခင်ပွန်းနဲ့ သားသမီးတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ညီမ သူဒီမှာ ပေါ်လာဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

ဟော်ချီက မော့လိုက်ပြီး သူမ ကြည့်တာကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ 

သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ ထွက်သွားခဲ့သည်မှာ ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူသည် တကျီက ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သူ မေ့နေတာကြာပြီ။ သို့သော် သူသည် ယောင်္ကျားဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ မိသားစုကိုစွန့်ပစ်သော သူတို့ကို ရွံရှာသည်။

သူ စိတ်တိုသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူမနဲ့ ကော်ရှန်မှာရှိတဲ့ ကလေးတွေ နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များကို ခတ်လိုက်ပြီး စပ်စပ်စုစု မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကို ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ?"

ဟော်ချီက သူမကဲ့သို့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် သိမှာပါ။ အခု ငါ့ကို ကလေးနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ ပြောပြပါ!"

သာ့ချောင် - "ကောင်လေးရဲ့ နာမည်က လျိုရှောင်ဟူ၊ အငယ်ဆုံးသမီးရဲ့ နာမည်က လျိုရှောင်ယင်။ တစ်ယောက်က အသက်ငါးနှစ်၊ နောက်တစ်ယောက်က အသက် သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတယ်။"

ကလေးတွေက အရမ်းငယ်တယ်လို့ ဟော်ချီကြားတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေ တောက်လောင်သွားသည်။ "မင်း သစ်ပင်နောက်မှာ ပုန်းပြီး ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာမယ်!"

သာ့ချောင်က သူဘာဆက်လုပ်မယ်ဆိုတာကို အနည်းငယ် မှန်းဆခဲ့ပေမယ့် သူမ တားဖို့ မစီစဉ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သစ်ပင်နောက်သို့ ပြေးသွားပြီး လိမ္မာသော ကလေးလေးလို ပုန်းနေလိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေသည့် ကလေးမလေးတစ်ယောက်လို သူမ အမူအရာကို ကြည့်နေသည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်များက မြင့်တက်မသွားဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထို့နောက် သူသည် တကျီကို ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူမ၏ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ကော်ရှန်ရဲ့ ဇနီး၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ? မင်းရဲ့ ယောင်္ကျားနဲ့ ကလေးတွေက မင်းကို ရူးရူးမူးမူး လိုက်ရှာနေကြတာ။ မင်း သူတို့စာတွေ မရဘူးလား?"

တကျီသည် လင်းမင်ချန်ကို ချော့ပြီးတော့ မထင်မှတ်ပဲ ချန်‌ယောင်ကျင်းသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် တားဆီးလိုက်သည်။

သူမမျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ "မင်း...လူမှားနေတာ။  ငါ မင်းကို မသိဘူး!"

ဟော်ချီက သူမကို အေးဆေး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ " ငါ လူမှားတာလား? ချီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကနေ ဝင်ခွင့်ရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီး တကျီက မင်းနာမည်မဟုတ်ဘူးလား?" 

အချက်အလက် အားလုံးမှန်သည်။ တကျီ၏ မျက်နှာသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဖြူသွားသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့ဘေးကလူက ဟော်ချီကိုကြည့်ပြီး ဖြူဖျော့နေတဲ့ တကျီကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မေးသည်။ " တဆိတ်လောက် ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? မိတ်ဆွေတိက အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလို့ မင်းပြောတာလား?"

လင်မင်ချန်သည် သူ၏ အတန်းဖော်များကိုရှာဖွေရန် နည်းပညာကျောင်းသို့သွားစဉ် တကျီနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ တကျီသည် ချောမောလှပပြီး နူးညံ့သည်။ သူ့၏ လက်တွဲဖော်ရွေးချယ်မှု စံနှုန်းများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တစ်ဖက်လူကို လိုက်ရန် ဆန္ဒကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် တကျီက သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အတန်းဖော်များရှေ့တွင် သူတို့သည် မတော်တဆဆုံမိသော သူစိမ်းများသာဖြစ်ကြောင်းနှင့် အနာဂတ်တွင် သူမအား မနှောင့်ယှက်ရန် သူ့ကို ပြောခဲ့သည်။

သူက ဖြေရှင်းချင်ခဲ့သည်။ သူမကို သဘောကျသော်လည်း ထိုအတွေးကို အနားယူလိုက်သည်။ လဝက်အတွင်းမှာ သူမက သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူမ စိတ်ထဲမှာ သူ ရှိပြီးသားလို့ ပြောပြီး သူမသည် သူ့ကို စမ်းသပ်ခဲ့ရုံဖြစ်သည်!

သူမက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင် လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ တွေးနေချိန်မှာပဲ ဒီလူငယ်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဟော်ချီ - "ဟုတ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ဒီမိတ်‌ဆွေ တကျီက ချီလီထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှာ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ ကျေးလက်ကို လာခဲ့တာ။ သူက ကော်ရှန်လို့ခေါ်တဲ့ ဒေသခံအမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်မွေးခဲ့တယ်။ သားရဲ့နာမည်က လျိုရှောင်ဟူနဲ့ သမီးရဲ့ နာမည်က လျိုရှောင်ယင်ပါ။ ဒါပါပဲ။ မိတ်ဆွေ တကျီက နည်းပညာကျောင်း တက်ကတည်းက လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး ကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာပဲ။"

တကျီက သူမသည် အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ မူးလဲသွားအောင် ဆုတောင်းပြီး "ငါ... ငါမဟုတ်ဘူး... မင်း... လူတွေကို မစွပ်စွဲနဲ့!"

ဟော်ချီက သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော် စွပ်စွဲတာလား မစွပ်စွဲတာလားဆိုတာ မိတ်ဆွေက မင်းရဲ့ကျောင်းကိုသွားပြီး မင်းရဲ့ဖိုင်ကို စစ်ဆေးကြည့်နိုင်တယ်။"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တကျီသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းမင်ချန်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး "မင်ချန်၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါဦး..."

လင်းမင်ချန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဒေါသနှင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။ "မင်းဘာပြောချင်သေးတာလဲ။ မင်း ဒီလိုလူ တစ်ယောက်မယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ထားဘူး။ ငါတကယ်ကို မျက်စိကန်းတာပဲ!"

သူပြောပြီးသည်နှင့် အင်္ကျီလက်ကနေ ဆွဲဖယ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

တကျီ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်ပြီး ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမ သွေးအန်လုနီးပါးပင်!

သူမသည် နည်းပညာကျောင်းကို ရောက်ပြီးနောက် သူဌေးတစ်ဦးကို ဖမ်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လက်ထပ်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မငယ်တော့ပါ။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ပုံစံသည် သိပ်မမိုက်တော့ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်များထက် သဘာဝကျကျပင် နိမ့်ကျသည်။

နောက်ပိုင်းမှာတော့ လင်းမင်ချန်နဲ့ တွေ့ခဲ့သည်။ လင်းမင်ချန်သည် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိပြီး သူ့မိသားစု၏ စီးပွားရေးမှာ အလယ်အလတ်သာ ဖြစ်သည်။ သူမ မကျေနပ်ခဲ့ပါ။ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းသည့်အချက်မှာ သူသည် မြို့မှဖြစ်သည်။

သူမသည် အစက တစ်ဖက်လူကို လက်ခံရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း တခြားအတန်းတွင် ချမ်းသာသော အတန်းဖော်တစ်ဦးမှ ရုတ်တရက် သူမကို လိုက်လိုကြောင်း သိခဲ့သည်။ သူမသည် ဘာမှမပြောဘဲ လင်းမင်ချန်ကို စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အံ့အားသင့်စရာမှာ ထိုအမျိုးသား အတန်းဖော်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

သူမနှင့် အတူအိပ်ပြီးနောက် သူမကို ပြီးစလွယ် ပိုက်ဆံတစ်ချို့ ပစ်ပေးပြီး သူမကို မဆက်သွယ်တော့ပေ။

သူမသည် ဒေါသအရမ်းထွက်ကာ ကျောင်းဒါရိုက်တာထံ အကြောင်းကြားမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက လုံးဝစိုးရိမ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ကျောင်းဒါရိုက်တာသည် သူ့မိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ယောက်လို့ သူမကို ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် တကယ် တိုင်ကြားခဲ့ရင် ထုတ်ပယ်ခံရမယ့် သူကတော့ သူမပင်။

လင်းမင်ချန်ဆီကို ပြန်လာဖို့ကလွဲလို့ သူမမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး။ သူမ သူ့ကို သဘောကျအောင် လုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့...!

သူမသည် တစ်ဖက်လူကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ အသိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ အဲဒီလူငယ်လေးရဲ့ ခြေရာတွေ ရှိသေးရဲ့လား?

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်ဆီသို့ မပြန်မီ တမင်လမ်းလွှဲခဲ့သည်။ "သွားရအောင်။ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မကို သွားရှာရအောင်"

သာ့ချောင်က သူ့ကို တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "အစ်ကို ဟော်ချီက အံ့သြစရာပဲ!"

ဟော်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားသည်။ “ချောင်နျန်နျန် မင်း ငါ့ကို နည်းနည်းလေး ချီးကျူးနေတာ တွေ့လား? ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို ချီးကျူးချင်ရင်လည်း ချီးကျူးပါ။ ငါ မင်းကို မတားပါဘူး။"

သာ့ချီသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူမသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီက ညီမကို ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးတယ်လို့ ပြောတယ်နော်။ တကယ်တော့ အစ်ကိုကသာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးဆုံးပဲ!"

ထို့နောက် သူမသည် ရယ်မောကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဟော်ကျီသည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် နားရွက်ကိုပွတ်ကာ မကြာမီ သူမနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

———

ချောင်တုန်းဟယ်က သာ့ချောင်ကိုတွေ့တော့ ပါးစပ်မပိတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ "ညီမလေး သာ့ချောင် မင်း ဘာလို့လုပ် ဒီကိုရောက်နေတာလဲ။ ငါအိပ်မက်မက်နေတာလား?"

သာ့ချောင်က ပြေးလာပြီး သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဝမ်းကွဲအစ်မ  အိပ်မက် မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်မ ညီမလေးကို လိမ်ဆွဲကြည့်။"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမကို လိမ်မဆွဲချင်ပေ။ "မင်း လာမယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ။ ငါ မင်းကို ဘူတာမှာ လာကြိုမှာပေါ့!"

သာ့ချောင် - "အစ်ကို ဟော်ချီက ညီမလေးကို အိမ်ကနေ ခေါ်လာတာပါ။ ဝမ်းကွဲအစ်မ ညီမလေးအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။"

ထိုမှသာ ချောင်တုန်းဟယ်သည် သာ့ချောင်နောက်မှ လိုက်လာသော လူငယ်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်တုန်းဟယ်၏ အခန်းဖော်များသည် စာသင်ခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့အထဲမှာ ကျန်းရှောက်လီလို့ ခေါ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က လာပြီးပြောသည်။ "တုန်းဟယ် နင့်ရဲ့ဝမ်းကွဲညီမက ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်နေတာလဲ? နင့်မှာ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ အိမ် မြို့တော်မှာ မရှိဘူးမလား? နင့်ဝမ်းကွဲ ဘယ်မှာနေမှာလဲ?"

ဒါက သူမသည် သာ့ချောင်ကို ဂရုစိုက်နေပုံပင်။ တကယ်တော့ သူမသည် အဲ့လို မဟုတ်ပါ။

ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူမ လေသံက အထင်အမြင် သေးသွားခဲ့သည်။ သူမသည် နှာခေါင်းပေါက်နဲ့ လူများကို ကြည့်နေသလို မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားသည်။

သာ့ချောင်သည် တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူသည် အရင်တစ်ကြိမ်က ခပ်ပါးပါးလေး လှောင်ခဲ့သော မိန်းမလှလေးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိခဲ့သည်။

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မထံမှ ကြားခဲ့ရသောစကားအရ ကျန်းရှောင်လီသည် မြို့တော်၏ ဇာတိဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အပြင်လူများ အထူးသဖြင့် သူမကဲ့သို့ ကျေးလက်မှလူများကို နှိမ့်ချသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "ငါ့ဝမ်းကွဲညီမ ဘယ်မှာနေတယ်ဆိုတာ နင် စိတ်ပူနေစရာမလိုပါဘူး။ သာ့ချောင် သွားရအောင်!"

အဆောင်တစ်ဆောင်တွင် လူဆယ်ယောက်ရှိသည်။ သူတို့အားလုံးက တစ်နိုင်ငံလုံးက လာကြသည်။ အများစုက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းကြသည်။ ခွေးအနည်းငယ်ကသာ တခြားသူတွေကို နှိမ့်ချပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ သာလွန်တယ်လို့ အမြဲယူဆကြသည်။

ကျန်းရှောက်လီကတော့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပင်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် လူအများရှေ့မှာ သူမမျက်နှာကို ပျက်စေတာကြောင့် ကျန်းရှောက်လီက ဒေါသတကြီးဖြစ်သွားသည်။ "ဖာ့၊ ကျေးလက်က လူပဲလေ။ နင်က ဘာတွေ အရမ်း ဂုဏ်ယူနေတာလဲ!"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ သူမကြောင့်  ပြန်သွားချင်သော်လည်း ဝမ်းကွဲအစ်မက တားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းခါပြီး "သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ!"

သာ့ချောင်က သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမက ဒေါသတကြီးနဲ့ "ဒီလူက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာပဲ။ ကံဆိုးမှုက သူ့နောက်ကို တစ်ချိန်လုံး လိုက်လာပါစေလို့ ညီမ မျှော်လင့်တယ်"

သူမပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့နောက်မှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရှောက်လီရဲ့ ခြေထောက်တွေ ယောင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသည်။

သူမနှင့် လမ်းလျှောက်နေသော ကောင်မလေးမှာ ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။ ခဏလောက် ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် သူမသည် ကျန်းချောက်လီကို ထဖို့ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ သူမအော်သံလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲကျမှုကြောင့် ကျန်းရှောက်လီ၏ ပါးစပ်မှာ သွေးထွက်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့အသွင်အပြင်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းသည်။

ကျန်းရှောင်လီသည် နာကျင်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် 'ဝါး' ကနဲဖြင့် အော်ငိုလိုက်သည်။ သူမသည် မငိုရင် ဘာမှ နောက်ဆက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမသည် ရှေ့သွားတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

သူမ သူငယ်ချင်းက ရှေ့သွားတစ်ချောင်း ပျောက်နေတာကို မြင်တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းချောက်လီသည် အစမှအဆုံးထိ ဘယ်လိုလုပ် လဲကျသွားသည်ကို သူမ မသိပေ။ ပြီးတော့ ဒီလဲကျတာက အရမ်းဆိုးရွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းနေသော သွားကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျန်းချောက်လီသည် မျက်လုံးများ လှိမ့်ပြီး မူးလဲသွားသည်။

‌ကျန်းရှောက်လီ မူးလဲသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သာ့ချောင်ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မကို မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန်ပြောသည် "ဝမ်းကွဲအစ်မ ညီမလေးကို အပြစ်ပြောလို့ မရဘူးနော်။ အဲဒါက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပါပဲ။ သူ့ကံက ဆိုးတာပါ!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ညီမရဲ့စကားကြားတော့ သူမက ထပ်ခါထပ်ခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းပြောတာမှန်တယ်။ သူက ကံမကောင်းတာ။" 

ချောင်တုန်းဟယ်က သာ့ချောင်ကို ထမင်းစားခန်းထဲ ခေါ်သွားချင်ပေမယ့် ဟော်ချီက သဘောမတူခဲ့ပေ။ သူက ဘဲကင်စားရန် သူတို့ကို ချွမ်ကျု့သို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် မနေ့ကတည်းက အဲ့တာကို စားပြီးပြီ။

ချောင်တုန်းဟယ်က အရင်တစ်ကြိမ်ပြီးတည်းက မစားရသေးပေ။ သူမသည် စားချင်သော်လည်း ငြင်းခဲ့သည်။ အဓိကကတော့‌ သူမသည် ဟော်မိသားစုကို အခွင့်ကောင်း မယူချင်တာကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူမကို သာ့ချောင်က ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

နေ့လည်စာစားပြီးနောက် ချောင်တုန်းဟယ်သည် နေ့ခင်းဘက် စာသင်ချိန်စမှ ကျောင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီတို့သည် ကုန်တိုက်သို့သွားကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုန်တိုက်သို့ မရောက်ရှိမီတွင် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လေးငါးနှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ မျက်ရည်များနှင့် ကုန်တိုက်မှ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိတ်လန့်မှုက သူမမျက်နှာမှာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ပြေးရင်း သူမသည် အကူအညီတောင်းသည်။ "တစ်ယောက်ယောက်၊ ငါ့ကလေးကို ကယ်ပါဦး။ ငါ့ကလေးကို ကယ်ကြပါဦး!"

သူ့လက်ထဲက ကောင်လေး ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိပေ။ သူ့နှာခေါင်းမှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေပြီး မျက်နှာနှင့် အဝတ်များကို စွန်းထင်းသွားသည်။ အဲ့တာက ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

သာ့ချောင်သည် အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါတွင် သူမနှင့် အနည်းငယ်ရင်းနှီးသည်ကို ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့်  ခဏနေတော့ ဒီအတွေးက ဘယ်ကလာမှန်း သူမ မသိလိုက်ပါ။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းမပါတဲ့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်လို တောင်းပန်နေခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်အား သူမတို့ သားအမ နှစ်ယောက်ကို စက်ဘီးနဲ့ ဆေးရုံသို့ လိုက်ပို့ပေးစေချင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူတိုင်းသည် သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကလေးကို တိတ်တဆိတ် ရှောင်ရှားခဲ့ကြသည်။

အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်လွန်းလို့ မျက်ရည်တွေ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့သို့ သွားခဲ့သည်။ သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီတို့ကို ဖြတ်သွားသောအခါ သာ့ချောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "သမီးတို့ အန်တီ့ကို ကူညီပေးမယ်။" 

အမျိုးသမီးက ခဏလောက် အေးခဲသွားပြီး သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က ခေါင်းလှည့်ပြီး ဟော်ချီကို မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ ညီမတို့ သူတို့ကို ဆေးရုံကို မောင်းပို့လို့ရမလား?"

သူမသည် ဘာကြောင့်ဆိုတာ မရှင်းပြနိုင်သော်လည်း သူမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင် နားမလည်နိုင်သော ရင်းနှီးမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟော်ချီက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ။"