အခန်း (၂၁၆)

စကားပြောပြီးနောက် ဟော်ချီသည် လှည့်၍ မနီးမဝေးတွင်ရပ်ထားသော ကားကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သူက အမျိုးသမီးကို "ဒါ ကျွန်တော်တို့ ကားပဲ။ ခင်‌ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ယုံရင် ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို အခုချက်ချင်း ဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်။"

ကျန်းယွဲ့မင်က သူညွှန်ပြတဲ့ နေရာကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ဤလောက၌ လူကောင်းများ ရှိသေးသည်။ အခုပင် သူမကို အခြားသူများက အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်တာကို ခံခဲ့ရသောအခါတွင် သူမသည် စိတ်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

အဲ့တာကို တွေးပြီး သူမသည် သာ့ချောင်နဲ့ ဟော်ချီကို ကျေးဇူးတင်စွာ ဆက်တိုက် ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူမကို ရပါတယ်ဆိုပြီး ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ဟော်ချီက သူမကို ကားဆီသို့ အမြန်ခေါ်သွားလိုက်သည်။

ကားထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ဟော်ချီသည် ယာဉ်မောင်းကို အနီးဆုံးဆေးရုံသို့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူတို့ ဆေးရုံကို ရောက်တဲ့အခါ သာ့ချောင်နဲ့ ဟော်ချီက ချက်ချင်း မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့သည် အမျိုးသမီးနဲ့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် အမျိုးသမီးအပေါ် သာ့ချောင်၏ သဘောထားသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ဒါပေမယ့် သူက အများကြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူ လူဆိုးဖြစ်တုန်းကလည်း သူ့ကိုကူညီခဲ့သည်၊ ထို့နောက် အခြားသူများကိုလည်း ကူညီခဲ့သည်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာတော့ သူမက နတ်သမီးလေး တစ်ယောက်လိုပင်။

ကလေးနှာခေါင်းမှ သွေးများ မရပ်မနား စီးဆင်းနေသည်ကို မြင်လျှင် ဆေးရုံက အချိန်မဆွဲခဲ့ပေ။ သူတို့က ကလေးသွေးထွက်တာကို ရပ်တန့်ဖို့ အမြန်ကူညီခဲ့ကြသည်။

လေးငါးနှစ်သာရှိသေးသော ကလေးလေး ရှောင်ယွီသည် ဒီနေရာတွင် တောက်လျှောက် မငိုဘဲ လုံးဝ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပေ။ သူသည် အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သောကြောင့် အဲ့တာက လူများကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်‌စေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူ့ကိုကြည့်ရင်း အိမ်က အမွှာညီအစ်ကိုတွေအကြောင်း မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အမွှာများသည် ချောမောပြီး နူးညံ့သည်။ အဝေးက ကြည့်ရင် သူတို့သည် ဖက်ထုပ်ကြီးနှစ်လုံးလိုပင်။

သူတို့ရှေ့မှာ သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးက တုတ်တစ်ချောင်းလို ပိန်နေသည်။ ပိန်ပါးမှုကြောင့် သူ့ဦးခေါင်းသည် ဘယ်လောက် ကြီးမားသည်ကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ သူသည် လှည့်ပတ်နေသော မြည်းတစ်ကောင်လိုပင်။

ဖက်ထုပ်များနှင့် လှည့်ပတ်နေသော မြည်းများ အတွေးဖြင့် သူမ စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး အဲ့တာကို မမျိုသိပ်နိုင်ပေ။

ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘာစားရမလဲဆိုတာ သူမ ဘယ်လိုလုပ် တွေးနေသေးတာလဲ?

ဟော်ချီသည် သူမ၏ ကွေးနေသော ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းနှင့် ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပုံကို ကြည့်‌နေသည်။ သူက အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးသည်။ "မင်း ဗိုက်ဆာနေတာလား?"

သာ့ချောင်၏ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် "ညီမ ဗိုက်မဆာပါဘူး။"

စားပြီးကတည်းက တစ်နာရီပဲကြာသေးပြီး နေ့လယ်စာစားချိန်မှာ သူမသည် အများကြီး စားခဲ့သည်။ သူမ ဘယ်လို ဗိုက်ဆာမှာလဲ။ သူမသည် အစားအစာအတွေးကြောင့် တောင့်တမိရုံ ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ နည်းနည်းလေးပါပဲ။

ဟော်ချီက မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်ခုံးပင့်ပြီး "မင်း ဗိုက်ဆာရင် ဘာလို့ အငတ်ခံနေတာလဲ? မင်း ရေဆာနေတာလား?"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာကာ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် ပန်းရောင်သန်းလာပြီး နူးညံ့နေသည်။ "ညီမ ရေလည်းမငတ်ပါဘူး။"

သူမ၏ အပြစ်ရှိနေသလိုပုံစံကြောင့် ဟော်ချီသည် အစက အဖြေရှာမရပေ။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်လိုက်သည်။ ကားပေါ်မှာတုန်းက သူမသည် အဆာပြေမုန့်တွေ ကိုင်စားခဲ့သည်။ သူသည် အမှန်တရားကို မှန်းဆခဲ့သလို ခံစားရသည်။

သူက ငုံ့ပြီး သူမနားနားကို တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "မနက်ဖြန်ကစပြီး မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အဆာပြေမုန့် မျိုးစုံစားဖို့ မင်းကို ခေါ်သွားမယ်။"

သာ့ချောင်သည် အစားအသောက် အကြောင်းပြောသည်ကို ကြားသောအခါတွင် သူမ ထပ်မျိုချမိပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေသည်။ “အဆာပြေမုန့်တွေက အရသာရှိလား?”

ဟော်ချီက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "တော်တော်ကောင်းတယ်။ ငါ တစ်ချို့အကြောင်းကို ကြားဖူးပေမယ့် မစားရသေးဘူး။"

သူသည် သူမအား မြို့တော်ကို လာဖို့ စာတစ်စောင် ပို့ချင်တုန့်က မြို့တော်မှာရှိတဲ့ အကောင်းစား သရေစာမုန့် အမျိုးမျိုးကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူမလာတဲ့အခါ သူသည် သူမကို နေရာအနှံ့ စားဖို့ ခေါ်သွားမည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို စေ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက ညီမကို အရမ်းကောင်းတယ်!"

ဟော်ချီ၏ လခြမ်းနှင့်တူသော အကြည့်သည် သူမပေါ်သို့ ကျသွားပြီး သူသည် သူ့မျက်ခုံးပင့်ကာ "မင်း ဒီနေ့မှ သိတာလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို ဟော်ချီက ညီမကို အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတာ ညီမ အမြဲတမ်း သိတယ်!"

ဟော်မိသားစုသည် ဆိုးသွမ်းသူများဖြစ်ပြီး သူတို့ဘဝသည် မလွယ်ကူခဲ့တုန်းက သူသည် တောထဲသို့ဝင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး သူမအတွက် အစားအစာမျိုးစုံ ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဟော်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် ကွေးတက်သွားသည်။ သူက လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ ဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ကာ "ဒါဆို မင်း အဲဒါကို နောက်လည်း မှတ်မိရမယ်!" #ငါက မင်းကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံပေးတဲ့ သူဆိုတာ။

သာ့ချောင်က ကြက်ကလေးလို ဆက်တိုက် ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ "ညီမ မှတ်မိနေမယ်!"

သူမသည် နာခံမှုရှိသော ကလေးလေး တစ်ယောက်လိုပင်။ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ လူတွေက သူ့ကို အနိုင်မကျင့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ သူ့မှာ ဘယ်လို ခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်မှာလဲ?

သူသည် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းကို အနိုင်ကျင့်နိုင်သည်။ သူမတော့ မပါပေ။

ရှောင်ယွီ၏ ဘက်ခြမ်းတွင် သွေးထွက်သံယို ရပ်တန့်သွားသည်။ အတိတ်က အာဟာရချို့တဲ့မှုနှင့် လက်ရှိသွေးအလွန်အကျွံ ဆုံးရှုံးခြင်းကြောင့် သူ၏ မျက်နှာသေးသေးလေးသည် အလွန်ဖြူဖျော့နေပုံရပြီး အဲ့တာက မျက်လုံးများကို ပိုကြီးလာစေသည်။ အသွင်အပြင်က လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

ဆရာဝန်က တစ်ဖက်ကို လျှောက်သွားပြီး ကျန်းယွဲ့မင်ကို ဒါပထမဆုံးအကြိမ်လား ဒါမှမဟုတ် မကြာခဏဖြစ်တာလားလို့ မေးခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူသည် နှာခေါင်းသွေးမထွက်ခင်က နှာခေါင်းကို ထိတာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်နဲ့ နှာခေါင်းကို နှိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်ရှိလား မေးခဲ့သည်။

ကျန်းယွဲ့မင်က ဖြူဖျော့သောမျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ကလေးက သူ့နှာခေါင်းကို လက်နဲ့ မနှိုက်ပါဘူး။ ဒဏ်ရာလည်း မရပါဘူး။ ဒါက အရင်က အကြိမ်အနည်းငယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် အရင်တုန်းကတော့ သွေးထွက်တာက မြန်မြန် တိတ်သွားပြီး သိပ်မများဘူး။"

ဆရာဝန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "ဒါဆို မင်း အဲ့တာကို မိဘတွေလို အလေးအနက် မထားခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ကလေးကို ဆေးစစ်ဖို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ခဲ့ဘူးလား?"

ကျန်းယွဲ့မင်က ပြန်မဖြေဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

သူမသည် ကလေးအား ဒီကို မခေါ်လာချင်တာ မဟုတ်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူတို့မိသားစုသည် အရင်က လယ်ကွင်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်နေပါစေ သူတို့သည် သူမတို့အတွက် ဆရာဝန်ရှာပေးမှာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို လယ်ကနေ ခြေလှမ်း တစ်ဝက်တောင် ထွက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူတို့မိသားစုကို သက်သေပြပြီး ပြီးခဲ့တဲ့လက မြို့တော်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအရာကြောင့် သူတို့ဘဝသည် ပိုမကောင်းခဲ့ပေ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လယ်ယာတွင် ကြာမြင့်စွာ ပျက်စီးနေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူက ယနေ့ အချိန်အထိ အားတင်းထားခဲ့သည်။ အခုတော့ သူတို့ကို ရုတ်တရက် သက်သေပြလိုက်ရာ သူသည် စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ချက်ချင်း ဖျားပြီး လဲကျသွားသည်။

သူတို့သည် မည်သည့်ပိုက်ဆံမှ မစုဆောင်းထားပေ။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရောဂါကို ကုသရန်အတွက် တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ယခု သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အကြွေးတင်နေသည်။

သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ကာ အိမ်မှုကိစ္စများလုပ်ပြီး နေ့ခင်းဘက်တွင် ကလေးထိန်းအဖြစ် အခြားသူများ၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ သူ့ကလေးအတွက် အချိန်နဲ့ တွေး‌တောဖို့ နည်းခဲ့သည်။

ဒီနေ့ ကလေးက နည်းနည်း အဆင်မပြေတာကြောင့် သူသည် အလုပ်ရှင်အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ သူ့ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အလုပ်ရှင်က သူမကို တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ ကုန်တိုက်ကို သွားခိုင်းခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ကလေးသည် ကုန်တိုက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နှာခေါင်းသွေးထွက်လာသည်။

ပထမတော့ သူမသည် အရင်ကလိုပဲ မကြာခင် ရပ်တန့်သွားလိမ့်မယ်လို့ တွေးပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ မထင်မှတ်ပဲ နှာခေါင်းသွေးတွေက ဆက်စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားသည်!

ကံကောင်းထောက်မစွာ ဆယ်ကျော်သက်နှစ်ယောက်က သူမကို ကူညီခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးတွေကို သူမ မတွေးကြည့်နိုင်ပေ။

ဆရာဝန်က သူမရဲ့ ၀တ်စားဆင်ယင်ပုံနဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးလို့ မှန်းဆခဲ့သည်။

သူ့လေသံက အနည်းငယ် လျော့သွားသည်။ "ကလေးရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး။ မင်း ကလေးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို တွေးရင် မြန်မြန် သေသေချာချာ စစ်ဆေးပါ!"

ကျန်းယွဲ့မင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ "ဒေါက်တာ ကျွန်မသား... ဘာရောဂါရှိလို့လဲ?"

ဆရာဝန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "နှာခေါင်းသွေးထွက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရောင်ရမ်းတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဆုတ်မှာ အရမ်း မကျန်းမာဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သွေးရောဂါ ဒါမှမဟုတ် အကျိတ်ဖြစ်နိုင်တယ်။"

သွေးရောဂါများသည် သွေးကင်ဆာကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အကျိတ်ဟုခေါ်သော နှာခေါင်းပေါက်အကျိတ်နှင့် နှာခေါင်းနားက အရိုးတွေတွင်ဖြစ်သော ရောဂါဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်ကို ဘေးဖယ်ထားပြီး သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဒီရောဂါနှစ်ခုက လက်ရှိဆေးဘက်ဆိုင်ရာအဆင့်နဲ့ အထောက်အပံ့တွေကြောင့် ကုသရခက်သည်။

ကျန်းယွဲ့မင်သည် အဆုံးသတ်ကို ကြားသောအခါ သူမ တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က သူမကို ကူညီဖို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာခဲ့သည်။ "အန်တီမင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

သူမကို ဒီလိုမြင်တော့ ဆရာဝန်က သူမအား စာနာသည်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာပေါ်မှာ သနားစရာကောင်းသူတွေ အများကြီးရှိသည်။ သူ့စာနာမှုက အသုံးမဝင်ပေ။ "မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပါ!"

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းယွဲ့မင်သည် သူမမျက်နှာကို အုပ်ကာ တိတ်တဆိတ် ငိုသည်။

မျက်ရည်များသည် သူမ၏ လက်များမှ စီးကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အန်တီမင်၊ မငိုပါနဲ့။" သာ့ချောင်သည် သူမ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

ဒါပေမယ့် ကျန်းယွဲ့မင်က အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သူမ ယောက္ခထီးနှင့် ယောက္ခမတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က လယ်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ အခု သူမ ခင်ပွန်းက နေမကောင်းဖြစ်နေသည်။ သူ့သားလည်း နေမကောင်းရင် သူမသည် အသက်မရှင်နိုင်တော့မှာကို ကြောက်သည်။

ပြီးတော့ သူမ မိသားစုက သူမကို နည်းနည်းလေးမှ မကူညီနိုင်ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့က ဒုက္ခကိုသာ ထပ်ထည့်သည်။ သူမ၏ အငယ်ဆုံးမောင်လေး၏ မိသားစုသည် သူတို့၏အိမ်ကို ဆယ်နှစ်ကြာ အပိုင်သိမ်းထားခဲ့သည်။ အခု သူတို့ပြန်ရင်လည်း သူတို့သည် အဲ့တာကို သူတို့ဆီကို ပြန်မပေးချင်ပါ။

သူမ၏ မိသားစုသည် ဆိုးရွားပြီး ငယ်ရွယ်သူများ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် လုံးဝမယှဉ်နိုင်ပါ။ ယခုအခါ သူတို့မိသားစုသည် တစ်ဆယ်စတုရန်း မီတာလောက်တောင် မရှိသော ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ အိမ်က အချိန်မရွေး ပြိုကျနိုင်သည်။

ရှောင်ယွီသည် အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ သူသည် သူ့၏ ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "မေမေ၊ မငိုပါနဲ့။ ရှောင်ယွီ မနာပါဘူး။"

ကျန်းယွဲ့မင်သည် သူမ သား၏ အသံကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမအသိစိတ်များ ဝင်လာသည်။

သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကာ သားဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ရည်တွေကို အတင်းရှုံ့သွင်းပြီး "မေမေ မငိုပါဘူး။ မေမေ့ မျက်စိက နည်းနည်းနာနေလို့ပါ။"

ရှောင်ယွီသည် သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ပြီး "ဒါဆို ရှောင်ယွီက မေမေ့ကို မှုတ်ပေးမယ်နော်။"

"ကောင်းပြီ" နီရဲသောမျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းယွဲ့မင်သည် ကလေးကို မှုတ်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်မှာနေတာလဲ? နောက်မှ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံပို့လိုက်ပါ့မယ်!"

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သည်။ "အန်တီမင်၊ ရှောင်ယွီကို စစ်မဆေးစေချင်ဘူးလား?"

ကျန်းယွဲ့မင်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ့မှာ အချိန်ရရင် ဆေးစစ်ဖို့တွက် သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာမှာပါ။"

သူမသည် သူမသားကို ဂရုမစိုက်တာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တကယ်ကို ပိုက်ဆံရှာလို့ မရလို့ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အခြားအလုပ်ရှာရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။ သူမသည် ငွေအလုံအလောက် စုဆောင်းကာ သူမသားကို ဆေးစစ်ဖို့တွက် ခေါ်ဆောင်လာမည်ဖြစ်သည်။ အဲဒီအချိန်က သိပ်နောက်မကျသွားဖို့ မျှော်လင့်သည်။

သူမရဲ့ ရှက်ရွံ့တဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ သာ့ချောင်က နူးနူးညံ့ညံ့လေး ပြောသည်။ “အန်တီမင်၊ အန်တီ ပိုက်ဆံကို စိတ်ပူနေတာဆို သမီးတို့ အန်တီ့ကို အရင် ချေးပေးလို့ရပါတယ်။ ဆရာဝန်က ပြောတယ်လေ ရှောင်ယွီရဲ့ အဖျားက နှောင့်နှေးလို့ မရဘူးတဲ့။”

ကျန်းယွဲ့မင်သည် သာ့ချောင်၏ လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်! ရှောင်ယွီ လာပြီး မမကို ကျေးဇူးတင်လိုက်!"

သူမရှေ့က ကလေးမလေးက သူမကို ဘာလို့ ကူညီချင်နေမှန်း သူမ မသိပေ။ သူမ ဘဝက ခက်ခဲလွန်းတာကို မြတ်စွာဘုရားက မြင်သွားတာ ဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမကို ကယ်တင်ဖို့ ကြင်နာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးကို စေလွှတ်လိုက်သည်!