အခန်း (၂၁၇)

ရှောင်ယွီသည် ခေါင်းကြီးကြီးကို မြှောက်ကာ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် "မမလှလှ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

သာ့ချောင်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "မမကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ရှောင်ယွီက လိမ္မာတဲ့ ကောင်လေးပဲ!"

ရှောင်ယွီက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟော်ချီသည် ကျန်းယွဲ့မင်ကို ပေးချေဖို့ ပိုက်ဆံပေးလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် ဆရာဝန်က ရှောင်ယွီကို စစ်ဆေးဖို့ အမြန်စီစဉ်ပေးသည်။ စစ်ဆေးမှု အစီရင်ခံစာသည် နှစ်ရက်ကြာသည်အထိ ထွက်မလာပါ။

သာ့ချောင်က သူတို့ကို အိမ်ပြန်ပို့ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ကျန်းယွဲ့မင်သည် အစက ငြင်းချင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် အချိန်အတော်ကြာနေပြီး ဆေးရုံသည် အလုပ်ရှင်၏ အိမ်နှင့် ဝေးသည်။ သူမ မြန်မြန်ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ဒီအလုပ်က ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်!

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ခြင်ကိုက်တာ လျော့မသွားသလို အကြွေးတွေ ပိုများလာတာက စိုးရိမ်လို့ လျော့သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမသည် ဒီကလေးမလေးကို အရမ်းဒုက္ခပေးနေပြီဆိုတော့ ကလေးမလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။

အစောပိုင်းက သူတို့ ကားနဲ့ ဆေးရုံကို လာတုန်းက ရှောင်ယွီသည် သူ့အမေရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး သွေးထွက်နေတာကြောင့် စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ အခုတော့ သူနည်းနည်းပိုကောင်းလာသည်။ သူသည် ကားပေါ်ရောက်တာနဲ့ အံ့ဩ၍ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ် ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့ခေါင်းသေးသေးလေး တွန့်လိမ်လှည့်ကာ ဟိုဟို ဒီဒီ ကြည့်နေပေမယ့် ဘယ်နေရာကိုမှ မထိဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးများကားကို စွန်းထင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နာခံမှုရှိစွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

ကျန်းယွဲ့မင်လည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း သာမက တတ်နိုင်သမျှ ငွေများကို အမြန်ဆုံးပြန်ပေးမည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ကတိပေးခဲ့သည်။

သူတို့ရဲ့ စိတ်ဖိအားတွေကို ဖြေလျှော့ဖို့အတွက် သာ့ချောင်က သူတို့စားဖို့ အဆာပြေမုန့်တွေ အမြန်ထုတ်ခဲ့သည်။

‌ကျန်းယွဲ့မင်က မလိုချင်‌သော်လည်း ရှောင်ယွီသည် အဆာပြေမုန့်များကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့အမေက ငြင်းတာကိုမြင်တော့ သူက ခေါင်းခါပြီး မယူဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

သူဘယ်လောက်နာခံလဲဆိုတာကို သာ့ချောင် မြင်တော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဘီစကွတ်နှင့် သကြားလုံးများကို သူ့လက်နှင့် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "မမ မင်းကို စားဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာပါ။ မင်းမစားရင် မမ စိတ်မကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်!"

ရှောင်ယွီက သူ့လက်လေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မမ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ရှောင်ယွီ စားမယ်။ ရှောင်ယွီ အခုစားမယ်။"

ကျန်းယွဲ့မင်က သာ့ချောင်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သက်သာရာရစေဖို့ သူမ အခုလိုပြောခဲ့တာကို သူမ သိသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

သူမသည် ကျေးဇူးတင်စကားကို အကြိမ်တစ်ရာထက်မနည်း ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ ကျေးဇူးတင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားဘယ်အရာကိုမျှ မပေးနိုင်ပေ။

"အန်တီမင်၊ ယဉ်ကျေးမနေပါနဲ့ ရှောင်ယွီကို ကြည့်လိုက်ရင် အိမ်မှာရှိတဲ့ သမီးမောင်လေးတွေကို တွေးမိတယ်။ သမီး ရင်းနှီးနေတယ်လို့ အမြဲခံစားရတယ်။" သာ့ချောင်က ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက တခြားသူရဲ့မျက်နှာကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "စကားမစပ် အန်တီမင်၊ အန်တီနဲ့ရှောင်ယွီက မြို့တော်ကလား"

ကျန်းယွဲ့မင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အန်တီတို့က မြို့တော်က ဒေသခံတွေပါ။"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။

ရှောင်ယွီသည် ချစ်စရာကောင်းသော ရှဉ့်ကလေးလို အကိုက်သေးသေးလေးကိုက်ပြီး ဘီစကွတ်များကို ဝါးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ရပ်သွားပြီး “မေမေ၊ သားကျောတွေ ယားတယ်။”

ကျန်းယွဲ့မင်က သူ့အတွက် အမြန်ကုပ်ပေးလိုက်သည်။ အနည်းငယ် ကုပ်ပြီးနောက် သူသည် ယားယံဆဲဖြစ်သည်။ သူ့နောက်ကျောမှာ ဘာတွေမှားနေလဲ သိရန် သူမသည် ကလေးရဲ့အဝတ်အစားတွေကို မတင်လိုက်သည်။

အဝတ်အစားတွေကို မတင်လိုက်ပြီးတာနဲ့ သာ့ချောင်က ရှောင်ယွီရဲ့ နောက်ကျောမှာ လက်ဖဝါးလောက်ရှိတဲ့ အနီရောင် မွေးရာပါ အမှတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မွေးရာပါအမှတ်သည် အလွန်ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိပြီး မက်မွန်သီး ဇောက်ထိုးပုံ ဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်သည် မွေးရာပါအမှတ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယွဲ့မင်က သူ့အဝတ်အစားတွေကို မတင်လိုက်ပြီး သူ့သားက ခြင်ကိုက်ခံရကာ ကြီးမားတဲ့ အဖုတစ်ခု ပေါ်လာတာကို သိလိုက်ရသည်။ သူ့သားကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဂရုတစိုက် ကုတ်ပြီး ပြန်ရောက်မှ တစ်ခုခုကို လိမ်းဖို့ ချော့လိုက်သည်။

ရှောင်ယွီသည် သည်းမခံနိုင်သော ယားယံမှု ဝေဒနာကို ခံရသော်လည်း သူနာခံခဲ့သည်။

ကျန်းယွဲ့မင်သည် မော့ကြည့်လိုက်တော့ သာ့ချောင်က သူ့သားရဲ့ ကျောပြင်က မွေးရာပါ အမှတ်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမက ပြုံးပြီး "ဒီကလေးက ငါနဲ့တူတယ်။ မွေးပြီးပြီးချင်း သူ့နောက်ကျောမှာ မွေးရာပါ အမှတ်ပါနေတယ်။"

ဒါကို ကြားတော့ သာ့ချောင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အန်တီမင်၊ အန်တီ့ရဲ့ ကျောမှာလည်း မွေးရာပါ အမှတ် ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?"

ကျန်းယွဲ့မင်က သူမ စပ်စုချင်တယ်လို့ပဲ တွေးပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ပုံသဏ္ဍာန်၊ အရွယ်အစားနဲ့ နေရာက ရှောင်ယွီရဲ့ မွေးရာပါ အမှတ်နဲ့ ကွက်တိတူတယ်။"

ရှောင်ယွီက သူ့အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောသည်။ "ဖေဖေက သားပျောက်သွားရင်တောင် ဒီမွေးရာပါ အမှတ်နဲ့ သူတို့က သားကို မှတ်မိနိုင်တယ်တဲ့။"

သာ့ချောင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ၏ စကတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အန်တီမင်၊ အန်တီက မြို့တော်ရဲ့ တကယ့် ဒေသခံတွေလား? သမီးဆိုလိုတာက အန်တီ့မှာ ယွင်လိုင်မြို့က ဆွေမျိုးတွေ ရှိလား?"

ကျန်းယွဲ့မင်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး "အန်တီတို့က မြို့တော်ကလေ။ ရှောင်ယွီရဲ့ အဖေနဲ့ အန်တီ့မိဘတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက မြို့တော်မှာ နေတာ။"

ဒါကို သာ့ချောင် ကြားတော့ သူမသည် စိတ်ပျက်သွားပြန်သည်။

ခဏနေတော့ ကျန်းယွဲ့မင်က ထပ်ပြောသည်။ "ဒါပေမယ့် အန်တီ့အဘွားအိမ်က ပေါင်ချန်ခရိုင်မှာ ရှိတယ်။ ပေါင်ချန်က မြို့တော်နဲ့ အရမ်းဝေးတယ်။ အန်တီ မှတ်မိကတည်းက အဲဒီကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး။"

သာ့ချောင်၏ လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းလာသည်။ "အန်တီမင်၊ အန်တီ့အဘွားရဲ့မိသားစုက ပေါင်ချန်ကလို့ ဆိုလိုတာလား။"

ကျန်းယွဲ့မင်က သူမဘာကြောင့် အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေလဲဆိုတာ နားမလည်ခဲ့ပေ။ "ဟုတ်တယ် မင်း... မင်းလည်း ပေါင်ချန်ခရိုင်ကလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သမီးတို့ ယွင်လိုင်မြို့က။ ယွင်လိုင်မြို့က ပေါင်ချန်ခရိုင်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာပဲ။"

"ငါတို့ မွေးရပ်မြေက နည်းနည်းတူမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးဘူး။"

ကျန်းယွဲ့မင်သည် ပေါင်ချန်ခရိုင်မှ မဟုတ်သည့်အတွက် ထိုမြို့အကြောင်းကို များများစားစားမသိပေ။ ယခုတော့ သာ့ချောင်၏ ရှင်းပြချက်ကို သူမကြားတော့ သူမ နားလည်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်နေသေးသည်။ သူမ၏ လေယူလေသိမ်းသည် အမှန်တကယ်ကို မြို့တော် လေယူလေသိမ်းဖြစ်သည်။ ဒီကလေးမလေးက ပေါင်ချန်ခရိုင်ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်မေးတာလဲ?

သူမသည် ပေါင်ချန်ခရိုင်က တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တူတာကြောင့်လား?

ဒါကို တွေးတော့ သူမ မအံ့သြတော့ပေ။

သူမသည် မိသားစုတွင် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး မောင်လေးယောက်ရှိသည်။ သို့သော် သူမသည် မောင်လေးယောက်နှင့် မတူရုံသာမက သူမသည် အဖေနှင့်လည်း မတူပေ။ သူမ အမေက သူမသည် သူမ အဘွားဘက်နှင့် တူတယ်လို့ပြောခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က ဆက်ချင်နေသေးပေမယ့် ကားက ကျန်းယွဲ့မင်ရဲ့ အလုပ်ရှင်အိမ်အပြင်ဘက်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရှောင်ယွီကို ပွေ့ချီပြီး ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းကာ ငွေအလုံအလောက် ရသောအခါ ဟော်အိမ်သို့ ငွေသေချာပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးပြန်သည်။

ကျန်းယွဲ့မင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဟော်ချီသည် ရှေ့ထိုင်ခုံမှ နောက်ထိုင်ခုံဆီသို့ လာခဲ့သည်။ သူက သူမ နဖူးကို တောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အခုပြောပြလို့ရမလား?"

အရင်ကတည်းက သာ့ချောင်သည် ကူညီပေးတတ်တာကြောင့် သူသည် မထူးဆန်းခဲ့ပေ။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမ နည်းနည်း စိတ်အားထက်သန်သည်။ အခုပဲ တစ်ဖက်ကို ဘယ်ကလာလဲလို့ မေးခဲ့သည်။ ဒါက နည်းနည်း ထူးဆန်းသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ အစ်ကို ညီမကို နာအောင်လုပ်တာပဲ!"

ဟော်ချီသည် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သေချာတာကတော့ သူမ နဖူးက နီရဲနေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့် အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "တကယ်နာသွားတာလား? ဘယ်လိုလဲ…မင်း ဆေးရုံသွားမလား?"

သူ ဘယ်လောက်ထိ ကြောက်ရွံ့နေလဲ မြင်လိုက်တော့ သာ့ချောင်က မှုန်ကုပ်ကုပ်နဲ့ ပြုံးခဲ့သည်။ "ဆေးရုံသွားစရာ မလိုဘူး။ ဒါပေမယ့် ညီမ ပြန်ရိုက်ချင်တယ်!"

ဟော်ချီသည် သူမ၏ ရက်စက်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သို့မှသာ သူသည် လှည့်စားခံရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒါတောင် သူသည် ဒေါသမထွက်ပေ။ အဲဒီအစား သူက နဖူးကို လှန်တင်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ရိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် မင်းပြန်ရောက်ရင် ငါ့အမေကို တိုင်လိုက်မယ်။ ဒါဆို ငါ တကယ်ကို စိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မယ်!"

သာ့ချောင်က ဒေါသတကြီး စိတ်ဆိုးသွားပြီး "ညီမ မတိုင်ပါဘူး။ ညီမက ကလေးမဟုတ်ဘူး!"

သူမပြောသည့်အတိုင်း သူမလက်ချောင်းများကို ကွေးပြီး သူ့ နဖူးဆီသို့ တောက်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ဟော်ချီသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဒီမိန်းကလေးက ပန်းဖြူလေးလို သနားစရာကောင်းတဲ့ပုံပေါက်ပြီး ဘယ်လို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေနိုင်တာလဲ?

သာ့ချောင်သည် သူ့နဖူးက နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေတာကို တွေ့တော့ ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ နာသွားလား? အစ်ကို့ကို ညီမ လေမှုတ်ပေးရမလား?"

ဟော်ချီက မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောချင်ပေမယ့် ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းစူစူလေးကို ငုံ့ပြီး ကြည့်လိုက်တော့ သူသည် ခေါင်းညိတ်လုမတတ်ပင်။ "ကောင်းပြီ။"

သာ့ချောင်သည် ကိုင်းပြီး သူ့နဖူးကို နှစ်ကြိမ်မှုတ်လိုက်သည်။

အေးမြသော အသက်ရှုသံသည် သူ့နဖူး အရေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ဟော်ချီသည် သူ့နားရွက်များ ချက်ချင်းနီရဲသွားကာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သာ့ချောင်က သူ "ရှက်နေတယ်" ဆိုတာကို သတိမထားမိအောင် သူသည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းစဉ်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း အခု ပြောလို့ရမလား?"

သာ့ချောင်က သူ့နားကိုတိုးပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည် "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ ညီမရဲ့ အလဲခံလိုက်ရတဲ့ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်ကို မှတ်မိသေးလား?"

ဟော်ချီက ခဏရပ်ပြီး အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို ပြန်တွေးခဲ့သည်။ "သူက စတုတ္ထအဒေါ်အစစ်လို့ မင်း သံသယရှိတာလား?"

ချောင်ဟုန်းမေသည် ချောင်မိသားစုဝင် မဟုတ်သည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုလုံးက ထိုအကြောင်းကို အဲ့ဒီအချိန်က သိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဟော်ချီသည် သူ၏ သေဆုံးခြင်းကို အတုလုပ်ပြီး ထိုအချိန်က စစ်တပ်သို့သွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူ အဲ့တာအကြောင်းကို သိသည်။

ဒါပေမယ့် အသေးစိတ်ကိုတော့ သူ မသိပေ။

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အန်တီမင်နဲ့ ညီမရဲ့ တတိယအဒေါ်က နည်းနည်း ဆင်တယ်လို့ အစ်ကို မထင်ဘူးလား?"

ဟော်ချီက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူက ပြန်ပြောသည်။ “အခု မင်းပြောသလို သူတို့ ဟုတ်တယ်ထားဦး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေမှာ ဆင်တာတွေ ရှိနေတာ အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသေချာမလဲ။ မွေးရာပါ အမှတ်ရှိနေလို့လား?”

"အစ်ကို ဟော်ချီက အရမ်းတော်တာပဲ။ မွေးရာပါ အမှတ်ပါတယ်!" ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် သာ့ချောင်က ချီးကျူးလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူမသည် မွေးရာပါ အမှတ်အကြောင်း ရှင်းပြသည်။ အဆုံးသတ်မှာ သူမက “အန်တီမင်ကို တွေ့တာနဲ့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ရင်းနှီးမှုကို ညီမ ခံစားရတယ်။ ဆေးရုံရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ကို ပိုကြည့်လေ သူက တတိယအဒေါ်နဲ့တူတယ်လို့ ထင်လာတယ်။ သူ့မှာ မွေးရာပါ အမှတ်လည်း ရှိပြီး သူ့အဘွားက ပေါင်ချန်ခရိုင်ကတဲ့။ ဒီလိုတိုက်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီးနဲ့ဆိုတော့ သူက ညီမရဲ့ စတုတ္ထ အဒေါ်လို့ ညီမ သံသယ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား?”

သူမခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်လတ်ဆတ်သော မြက်နံ့သင်းသင်းလေးရှိသည်။ အဲဒါ ဆပ်ပြာနံ့ မဟုတ်ဘူး။ သူ ငယ်ငယ်က ထုတ်လုပ်ရေး အဖွဲ့မှာ ရှိတုန်းကတည်းက ဒါကို သိခဲ့သည်။

သူမ တောင်ပေါ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ခူးတုန်းက မြက်နံ့ရတယ်လို့ပဲ သူထင်ခဲ့လို့ အဲဒီအချိန်က သူ သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အဲ့တာက မဟုတ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

အဲဒါက တခြားဘယ်သူ့မှာမှ မရှိခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့အနံ့ပင်။

"အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကိုဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ။" သူ့ရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတော့ သာ့ချောင်က သူမလက်ကို သူ့ရှေ့မှာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဟော်ချီ၏ နားရွက်များ နီရဲလာပြီး ချောင်းဆိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ... ဒီဖြစ်နိုင်ချေကို ငါစဉ်းစားနေတာ။"

သာ့ချောင်က သူ့ကို အရည်လဲ့နေတဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးသည်။ "ဒါဆို သူက ညီမရဲ့ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်လို့ အစ်ကို ထင်လား?"

ဟော်ချီက သူမရဲ့ အကြည့်ကြောင့် ပိုပိုပြီး အသိစိတ်ဝင်လာသည်။ "မင်းရဲ့သံသယက အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို လက်လွတ်စပယ် မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် စုံစမ်းတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "အမ်း၊ အစ်ကို ဟော်ချီ ပြောတာမှန်တယ်။ စုံစမ်းမှုမရှိဘဲ မှန်တယ်လို့ ပြောလို့မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုစုံစမ်းရမလဲ?"

ဟော်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်က လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ “သူ့မိသားစုနဲ့ စလိုက်ရအောင်။ သူ့အဘွားက ပေါင်ချန်ခရိုင်ကဆိုတော့ စစ်ဆေးစရာ သဲလွန်စတွေရှိတယ်။ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ ပြန်သွားတဲ့အခါ အဘိုးကို ပြောပြမယ်။ အဘိုးက ကူညီစုံစမ်းဖို့တွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပေးလိမ့်မယ်။”

သာ့ချောင်၏ အပြုံးက ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကို ဒီမှာ ရှိနေတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

ဟော်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်များ မြင့်တက်လာပြီး သူ့နားရွက်ထိပ်များ နီရဲလာသည်။