အခန်း (၂၁၉)

သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သာ့ချောင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

နောက်တော့ စတုတ္ထမြောက် အဒေါ်ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့အတွက် သူသည် သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို ရက်အတော်ကြာအောင် သွားမရှာခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မက အဲဒါကို မသိသေးဘူး။

ထို့ကြောင့် သူသည် အန်တီဖန်အား သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကိုရှာဖို့ ကောလိပ်ကို သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

သိုက်ရှုဖန်က ယာဉ်မောင်းအား အဲ့ဒီနေရာကို မောင်းမပို့ခင် သူမကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။

ဟော်ချီက သူ့အဘိုးနဲ့ ဒီမနက်စောစောက ထွက်သွားတာမို့ သာ့ချောင်က တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့သည်။

ဆရာကောလိပ်၏ အိပ်ဆောင်အဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ပန်းခြံဘေးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သာ့ချောင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ချိုချဉ်ထုပ်သည် အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး နှစ်ယောက်သား ဝိုင်းတွန်းနေကြသည်။

သာ့ချောင်က အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သိလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ အတန်းဖော် လော့ကျွင်းလျန်ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကျန်းရှောက်လီဖြစ်ပြီး အရင်အကြိမ်က သွားများ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန် စူးစမ်းလိုစိတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

အရင်က သူမဝမ်းကွဲနဲ့ အတူရှိတုန်းက လော့ကျွင်းလျန်ရဲ့ စကားကို အမြဲကြားခဲ့ရသည်။ သူမက နောင်တွင် သူသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်မ၏ အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းရင် ကျန်းရှောက်လီက သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို မကြာခဏ အရှက်ရစေတာကို မသိဘူးလား?

သူဘာလို့ သူမနဲ့ ရှုပ်နေသေးတာလဲ?

ထိုအချိန်မှာ ချောင်တုန်းဟယ်သည် အိပ်ဆောင်အဆောင်ကနေ ပြေးဆင်းလာပြီး "ညီမလေး သာ့ချောင်၊ မင်း တိုက်ရိုက်တက်မလာဘဲ ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေတာလဲ?"

လော့ကျွင်းလျန်နဲ့ ကျန်းရှောက်လီတို့ကို အတူတူတွေ့တဲ့အခါ သူမရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်မ ဝမ်းနည်းသွားမှာကို သာ့ချောင်က ကြောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မလာရန် တားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ခြေလှမ်းနောက်ကျသွားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က နှစ်ယောက်သား တွန်းလိုက် ဆွဲလိုက် ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူမ ဒေါသထွက်သွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူ့၏ဝမ်းကွဲအစ်မကို ဤကဲ့သို့မြင်သောအခါ စိတ်ဆင်းရဲသွားသည်။ "ဝမ်းကွဲအစ်မ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ယနေ့တွင် ချောင်တုန်းဟယ်သည် ဟော်မိသားစုမှ သူမကိုပေးခဲ့သော ၀တ်စုံအသစ်ကို ၀တ်ဆင်ခဲ့သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံသည် မိန်းကလေး၏ ကောက်ကွေးသောအသွင်အပြင်ကို ဖော်ညွှန်းပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စိတ်နေသဘောထားကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ဒီနေ့ လော့ကျွင်းလျန်ရဲ့ မွေးနေ့အတွက် သူမသည် အထူးဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။ သူမတို့သည် နေ့လည်စာအတူတူစားဖို့ ချိန်းထားခဲ့ကြသည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူမ ဒီမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့အကြည့်တွေကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အတင်းပြုံးလိုက်ကာ “ငါ... ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ သွားကြရအောင်။ ဝမ်းကွဲအစ်မက မင်းကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာ စားဖို့ ခေါ်သွားမယ်!”

သူမသည် ထွက်သွားဖို့ သာ့ချောင်ရဲ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လော့ကျွင်းလျန်က သူတို့ကို မြင်ပြီး လက်ပြလိုက်သည်။ သူက အော်လိုက်သည်။ "တုန်းဟယ်၊ မင်းဆင်းလာပြီလား" 

သာ့ချောင်က အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီလူက ကျန်းရှောက်လီနဲ့ ပတ်သက်နေတာ ထင်ရှားသည်။ ဘာလို့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မနဲ့ လာရှုပ်နေတာလဲ?

သာ့ချောင်၏ လက်ကိုကိုင်ထားသော ချောင်တုန်းဟယ်၏ လက်သည် အနည်းငယ်ပို၍ တင်းလာသည်။ သူမက အရှိန်မြှင့်ပြီး "သွားရအောင်!"

သူမနှင့် လော့ကျွင်းလျန်တို့သည် တစ်နေရာတည်းမှ လာခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်သား အတူတူ အထက်တန်းကျောင်း တက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကောလိပ်တက်ရောက်တော့ သူတို့သည် အဆက်အသွယ် မပြတ်ခဲ့ပေ။

ပထမတော့ သူမသည် ချိန်းတွေ့ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။ သူမသည် သူမ မိသားစုအား ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်စေရန်အတွက် အလုပ်ကိုကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံရှာရန်သာ စာကြိုးစားခဲ့သည်။ လော့ကျွင်းလျန်နှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် အဆောင်နေဖော်များနှင့် အတန်းဖော်တွေက သူမတို့ကို ချစ်သူတွေလို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။

လော့ကျွင်းလျန်သည် တက်ကြွပြီး ပွင့်လင်းသည်။ လူတွေကို ရယ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သူသိသည်။ သူမသည် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်။

သူက မကောင်းတဲ့ကောင်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူမနှင့် ကျန်းရှောက်လီသည် ဆက်ဆံရေး မကောင်းမှန်းသိတာကို သူသည် တစ်ဖက်လူနှင့် လူအများကြားတွင် ထိတွေ့ဆက်ဆံခံနေသည်။ သူက ငါးရှဉ့်နှစ်ကောင်ဖမ်းဖို့ တွေးနေတာလား?

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာလေလေဖြစ်သည်။

သာ့ချောင်သည် သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မကို စိတ်မကောင်းစွာကြည့်ရင်း သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူမကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမလဲ မသိခဲ့ဘူး။

သူမသည် ယနေ့မှစ၍ ကျန်းရှောက်လီကို သာမက လော့ကျွင်းလျန်ကိုလည်း ကံဆိုးအောင် ကျိန်ဆဲရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ညီအစ်မနှစ်ယောက်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားတာကို မြင်တော့ လော့ကျွင်းလျန်က ထူးဆန်းပြီး မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူက ကျန်းရှောက်လိီရဲ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောက်လီရဲ့လက်ထဲက ချိုချဉ်ထုပ်သည် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ မမြဲမြံသော ဆုပ်ကိုင်မှုကြောင့် အဲ့တာက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

သူသည် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မျက်နှာမည်းသွားခဲ့သည်။

အရင်အကြိမ်မှာတုန်းက သူမသည် လူမြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် လဲကျသွားခဲ့သည်။ သွေးထွက်သွားကာ သွားတစ်ချောင်း ဆုံးရှုံးသွားသည်။ လက်ရှိသွားဖာတဲ့ နည်းပညာသည် မကောင်းသောကြောင့် သူမ၏ ရှေ့သွားများကို ကွက်လပ်သာထားနိုင်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူမသည် ကျောင်းတွင် နာမည်ပျက်ခဲ့သည်။ သူ့ရှေ့သွားကျိုးတဲ့အကြောင်း လူတော်တော်များများ သိသွားခဲ့ကြသည်။ ဟာသတစ်ခုကြည့်ဖို့ သူ့အတန်းကို လူတချို့ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူမသည် သွေးအန်လုနီးပါးပင်!

သူမ မျက်နှာပျက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမ၏ အပြစ်ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်၏ ဝမ်းကွဲညီမသည် ထိုနေ့တွင် မလာခဲ့ပါက သူမ လျှောက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ မသွားရင် သူမ လဲကျမှာ မဟုတ်ဘူး။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ထိုနေ့ပြီးနောက် သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို မကြာခဏ အပြစ်ရှာပြီး တစ်ဖက်သားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ဟန်ဆောင်ရာတွင် ထူးချွန်ရုံသာဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း နာကျင်နေသော အမူအရာဖြင့် လူတိုင်းက သူမကို သနားစရာဟု ထင်စေခဲ့သည်။ သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းတိုင်း လူတိုင်းက ချောင်တုန်းဟယ်ဘက်တွင် ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ အရမ်း ဒေါသထွက်ရသည်!

ဒီအသက်ရှုတာက သူမရင်ဘတ်ထဲမှာ မသက်မသာဖြစ်စေသည်။ သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဟယ်က စာကောင်းကောင်းလုပ်ပြီး ဒုက္ခမဖြစ်အောင် သတိကြီးကြီးထားခဲ့သည်။ သူမကို ဘောင်ခတ်ဖို့ နည်းလမ်းရှာမတွေ့တာ အတော်ကြာနေပြီဆိုတာ သူ သတိထားမိခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အာရုံစိုက်မှုကို လော့ကျွင်းလျန်အား ပြောင်းခဲ့သည်။

ဟိုးအရင်ကတော့ ချောင်တုန်းဟယ်က လော့ကျွင်းလျန်ကို အမြင်ကောင်းရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက သူမ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူမ လော့ကျွင်းလျန်ကို လုယူချင်နေသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်ကို ဝမ်းနည်းစေမည့် အခြားအကြောင်းမရှိပေ!

မေးမြန်းပြီးနောက် သူမသည် ဒီနေ့က လော့ကျွင်းလျန်၏ မွေးနေ့ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့အတွက် အဆင့်မြင်သော ချိုချဉ် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ပြီး သူ့ခံစားချက်များကို 'ဝန်ခံရန်' ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူမရဲ့အမြင်အရတော့ သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ထက် ပိုလှသည်။ သူမရဲ့ မိသားစုနောက်ခံက ချောင်တုန်းဟယ်ထက် ပိုကောင်းသည်။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ သူမသည် မြို့တော်ဇာတိဖြစ်သည်။

လော့ကျွင်းလျန်ရဲ့ ဦးနှောက်သာ ရေထဲမှာ မရှိဘူးဆိုရင် သူသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သူ့ကို ရွေးချယ်မှာ သေချာပါသည်။ မခန့်မှန်းနိုင်ဘဲ တစ်ဖက်လူရဲ့ ဦးနှောက်ဟာ ရေထဲမှာ ရှိနေခဲ့သည်။

လော့ကျွင်းလျန်သည် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် သာ့ချောင်တို့ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ အသက်ရှုမဝလို့ဖြစ်ပြီး သူက “တုန်းဟယ် ငါ မင်းကိုခေါ်နေတာ။ မင်းမကြားဘူးလား?”

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ သူမသည် နှုတ်​ခမ်းကို စေ့ထားကာ နှုတ်​ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် အလွန်စိတ်ဆိုးပြီး စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် သူမသည် လူတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ ရန်ဖြစ်လေ့မရှိပါ။ သူမသည် သူတို့ကို သူမကိုယ်တိုင် အရှက်မခွဲချင်ပေ။

လော့ကျွင်းလျန်သည် သူမ၏ လျစ်လျူရှုမှုကို မြင်ပြီး သူသည် ပိုပိုပြီး စိတ်ရှုပ်လာသည်။ "တုန်းဟယ် မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လျစ်လျူရှုနေတာလဲ?"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ နှလုံးသား ပျော့ပျောင်းလာမည်ကို ကြောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် တစ်ဖက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို မကြည့်ပေ။

သူ့အဘွားက သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်မပြုမီ အမျိုးသမီးတိုင်း မီးပုံမှ ခုန်ထွက်ရန် အခွင့်အရေးရှိသည်။ သူမသည် ယောင်္ကျား တစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခုမှားနေတာကို သတိပြုမိရင် သူမသည် ပျက်စီးမှုကို အချိန်မီ ရပ်တန့်သင့်သည်။ မလိုလားဘဲ ဆက်ခုန်ပါက သူမသည် နောင်တွင် နောင်တရလိမ့်မည်။

သူမနှင့် လော့ကျွင်းလျန်သည် ချိန်းတွေ့ခြင်းမရှိပါ။ သူသည် ဘယ်သူ့ကို ရွေး‌ရွေး သူမမှာ တားပိုင်ခွင့်မရှိပေ။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူမသည် သူမနှလုံးသားကို ထိန်းချုပ်​နိုင်​သည်​။

"တုန်းဟယ် မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို လျစ်လျူရှုနေတာလဲ? ငါတစ်ခုခု မှားသွားလို့လား?"

လော့ကျွင်းလျန်သည် ဝံပုလွေခွေးလေးတစ်ကောင်လို ညီအစ်မနှစ်ယောက်၏ နောက်တွင် လိုက်မေးနေခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်က သူ့ကို ဆက်လျစ်လျူရှုထားကြတာကြောင့် သူသည် စိတ်ရှုပ်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲ မသိတော့ပေ။

ကျန်းရှောက်လီနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကြောင့် သာ့ချောင်၏ သူ့ကို အထင်ကြီးမှုသည် လျော့ကျသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူ့ကို သူတို့ညီမနှစ်ယောက်သည် တစ်လမ်းလုံး လျစ်လျူရှုခြင်းကို သူသည် ဒေါသမထွက်ဘဲ သို့မဟုတ် အရှက်ကနေ ဒေါသသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သာ့ချောင်သည် သူ၏ ပုံစံသည် ရှားပါးသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ့တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ပြီး သူသည် လိမ်နေပုံမရပါ။ သူဘယ်မှာမှားနေတယ်ဆိုတာ သူသည် တကယ်ကို မသိခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးသင့်သည်ဟု သူမခံစားခဲ့ရသည်။ "အစ်ကို လော့၊ အခုလေးတင် ညီမရောက်လာတော့ အစ်ကိုနဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ အခန်းဖော်က တွန်းလိုက်ဆွဲလိုက် လုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အစ်ကိုနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းတာလား?"

ဒါကိုကြားတော့ လော့ကျွင်းလျန်က ထိတ်လန့်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူနဲ့ ဆက်ဆံရေးမကောင်းပါဘူး!"

သာ့ချောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဒါဆို အစ်ကိုက ဘာလို့ သူ့ကို လူရှေ့သူရှေ့မှာ ထိတွေ့နေရတာလဲ? သူက ဝမ်းကွဲအစ်မကို မကြာခဏ ခက်ခဲအောင်လုပ်တယ်ဆိုတာ အစ်ကို မသိဘူးလား?"

"ငါ သိပါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို သိပ်မကြိုက်တာ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်တာက ဥပဒေနဲ့ မရှိဘူးဆို ငါ သူ့ခေါင်းကို အိတ်နဲ့ အုပ်ပြီး ရိုက်ပစ်မိမှာ" လော့ကျွင်းလျန်က ပြောသည်။

“အဲ့ထိတွေ့ခဲ့တာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက မင်းဝမ်းကွဲအစ်မကို ထမင်းစားဖို့ ငါအောက်ထပ်မှာ စောင့်နေတာ။ ကျန်းမျိုးရိုးက ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ပြောပြီး ချိုချဉ်တစ်ထုပ်ကို ငါ့ကိုပေးတယ်။ အဲဒါကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ သူက ဟန်ဆောင်ငိုပြီး ငါက သူ့ခံစားချက်တွေကို ကစားပါတယ်ဆိုပြီး ပညာရေးရုံးကို တိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်!”

လော့ကျွင်းလျန်သည် ထိုအမျိုးသမီးက စိတ်ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူ့ကို နားမလည်နိုင်စရာတွေ အများကြီးပြောခဲ့ရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို ပါးစပ်ပုပ်ကြီးနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ သူသည် သူမအား နောင်တွင် ချောင်တုန်းဟယ်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲပါက သူ သည်းခံမည်မဟုတ်ဘူးဆိုပြီး သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ထိုမိန်းမသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ မငိုဘူးဆိုတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ? အဲ့ဒီအစား သူမသည် သူ့အပေါ် ကို လဲကျချင်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူသည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူမသည် သူ့လက်ထဲကို လဲကျသွားပြီး သူသည် မြစ်ဝါမြစ်ထဲ ခုန်ဆင်းရင်တောင် အဲ့တာကို ဆေးကြောလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး။

သူသည် ကျန်းရှောက်လီအကြောင်း ပြောတာကို သာ့ချောင်သည် ကြားလိုက်ရ‌တော့ သူမရဲ့ အမူအရာက ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အစ်ကို‌ လော့၊ ကျန်းရှောက်လီက အရမ်းလှတယ်လို့ အစ်ကို မထင်ဘူးလား?"

ဘက်မလိုက်ဘဲ ပြောရရင် ကျန်းရှောက်လီသည် ကျောင်းမှာ သူ့ကိုလိုက်တဲ့ ယောင်္ကျားလေးတွေ အများကြီးရှိသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က ပလုတ်တုတ်ကဲ့သို့ သူ့‌ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး "ငါထင်တယ်... သူက မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်မလောက် ကြည့်မကောင်းဘူး။"

ဒါကိုပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးတွေက ချောင်တုန်းဟယ်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ်နီနေသည်။

သာ့ချောင်က လော့ကျွင်းလျန်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေချိန် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမမျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်ထားသော်လည်း သူမ၏ နားရွက်သည် သတိရှိနေသည်။ သူတို့ ပြောသော စကားတစ်ခွန်းမှ သူမသည် မလွတ်ခဲ့ပါ။

ဒီအချိန်မှာ လော့ကျွင်းလျန်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာသည် ရှက်တာကြောင့် နီရဲသွားခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို ငြီးတွားရင်း ပြောခဲ့သည်။"... မှန်မှန်ပြောပါ။ နင်ငါ့ကို ဘာအတွက် အဲ့လို ပြောနေတာလဲ?"

လော့ကျွင်းလျန်သည် ကြိမ်းမောင်းခံရသောကြောင့် ဒေါသမထွက်ပေ။ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာခဲ့သည်။ “တုန်းဟယ်၊ မင်း ငါ့ကို စကားပြောချင်နေတာလား? မင်း ငါ့ကို ကျန်းမျိုးရိုးကြောင့် လျစ်လျူရှုခဲ့တာလား?”

ဒီမေးခွန်းထုတ်ပြီးနောက် လော့ကျွင်းလျန်သည် ​​အကြောင်းပြချက်ကို မတွေးရင် သူသည် ရူးနေတာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင်နီလာခဲ့သည်။ "ငါ မဟုတ်ပါဘူး။"

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့နောက်စေ့ကို ပွတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ "မင်း မဟုတ်ရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်။ တုန်းဟယ် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျန်းမျိုးရိုးကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “နင့်ဘာသာ ဂရုစိုက်စိုက် မစိုက်စိုက်ဟာ။"

သာ့ချောင်သည် ရုတ်တရက် သူမကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။