အခန်း (၂၂၀)

ဆရာကောလိပ်မှ ပြန်လာပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် အခြားဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပါက လော့ကျွင်းလျန်သည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲခယ်အို ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

အခုထိတော့ လော့ကျွင်းလျန်က မဆိုးဘူးလို့ သူမ ခံစားရသည်။

သူသည် တက်ကြွပြီး ဟန်ဆောင်မှု မရှိတဲ့လူဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ စကားကို နားထောင်ချင်စိတ်ရှိသည်။

ဒါပေမယ့် သူသည် သင့်တော်သည်ဖြစ်စေ မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ သူက ဝမ်းကွဲအစ်မကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ရင် သူမသည် သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ခွင့်လွှတ်လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဟော်အိမ်ကိုပြန်ရောက်တာနဲ့ အိမ်နီးနားချင်း မောင်မိသားစုသည် မသိတဲ့အကြောင်းတချို့ကြောင့် ရှုပ်ထွေးနေတာကို သတိထားမိခဲ့သည်။

အဝင်အထွက်တွင် ကားအကောင်းစား အချို့ရှိသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသကဲ့သို့ လေးနက်နေသည်။

ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ယာဉ်မောင်းက မေးမြန်းခဲ့သည်။ သူပြန်လာသောအခါ သူသည် သက်ပြင်းချကာ "ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာနေပါစေ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ သူတို့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နေဖို့က ပိုလိုအပ်တယ်!"

ထိုမှပင် သာ့ချောင်သည် ဘေးအိမ်က မဒမ်မောင်တွင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားသည်ကို သူသိလိုက်သည်။

မဒမ်မောင်သည် ယနေ့နံနက်တွင် ရုတ်တရက် မူးဝေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမအား ချက်ခြင်း ဆေးရုံကို ခေါ်သွားပေမယ့် နိုးမလာခဲ့ပေ။ မဒမ်မောင်၏ နောက်ဆုံးရက်များသည် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆရာဝန်က ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် မဒမ်မောင်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် သူ့ခင်ပွန်းက တိုင်းပြည်အတွက် ကြီးကြီးမားမား အထောက်အပံ့ပေးခဲ့သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ဦးပဲဆိုတာ သိခဲ့ရသည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ တစ်ဖက်လူက သေတာ စောလွန်းခဲ့သည်။ မဒမ်မောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက်တည်းနှင့် သားသမီး ခြောက်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

ကလေးခြောက်ယောက်လုံးက အရည်အချင်းရှိပြီး တာဝန်ကျေကြသည်။ သူတို့သည် နိုင်ငံအုပ်ချုပ်ရေး သို့မဟုတ် အချို့သောနယ်ပယ်များတွင် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် မဒမ်မောင်ကဲ့သို့ လူကြီးများကို သဘောကျသော်လည်း သူမသည် မောင်မိသားစုနှင့် မရင်းနှီးပါ။ အကယ်၍ သူမသည် အသဲအသန် လှုပ်ရှားခဲ့ရင် သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဖော်ထုတ်ပြီး သူမနှင့် သူမ၏ မိသားစုကို ဒုက္ခရောက်စေနိုင်သည်။

မဒမ်မောင်ကို ဘယ်လိုကူညီရမလဲလို့ သူမ တွေးနေချိန်မှာပဲ သူ့ကလေးတွေက ဟော်ဟွားချင်းကို ရှာဖို့ ဟော်အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

"မစ္စတာ ဟော်၊ ကျွန်မ အမေက ပန်းခြောက်တွေ စားပြီး ရက်အတော်ကြာတဲ့ထိ နာကျင်မှုကို မခံစားရဘဲ ကောင်းကောင်းစားတယ်၊ ကောင်းကောင်းအိပ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဦးလေးမှာ ပန်းခြောက်တွေရှိသေးလားမသိဘူး။ ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက်ပေးပါလို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ စျေးက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး!"

စကားပြောနေသူမှာ မဒမ်မောင်၏ အကြီးဆုံးသမီးဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်နီးချင်းပြည်နယ်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်လာကာ ပြန်ဆုံတွေ့ပြီး နေ့တစ်ဝက်တောင် မရှိသေးဘူး သူမအမေက ကိုမာဝင်သွားဖို့ သူမသည် ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပါ။

မဒမ်မောင်ရဲ့သားအငယ်ဆုံးက မြန်မြန် ဝင်ပြောသည်။ "ဟုတ်ပါတယ် မစ္စတာ ဟော် ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ မောင်မိသားစုတစ်ခုလုံး ဒီကြင်နာမှုကို ကျွန်တော်တို့နှလုံးသားထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်!"

ဟော်ဟွားချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ငါ့မှာ ပန်းခြောက်တွေ ကျန်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မ မောင်က အခု မေ့မြောနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ငါ ပန်းခြောက်တွေ ပေးရင်တောင် သူ မသုံးနိုင်တော့ဘူး!"

ဤစကားကို သူတို့ ကြားသောအခါ မောင်မိသားစု၏ သားသမီးများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မောင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်သည်။ "မစ္စတာ ဟော်၊ ကျွန်တော့်အမေကို ကယ်ပါဦး။ ဦးလေးမှာ အဖြေရှိမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်!"

အဘိုးဟော်ကို ပန်းခြောက်တွေ ပေးခဲ့တဲ့သူက တကယ်တော့ မသေသေးဘူးဆိုတာကို သူ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ အဲဒါအပြင် တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ အမေ့ကို ကယ်တင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိနိုင်တယ်လို့ သူခံစားရသည်။

အခြားမောင်နှမများက သူတို့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံး ရုတ်တရက် ဘာကြောင့်တောင်းဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း သူတို့သည်လည်း ဒူးထောက်လိုစိတ် ရှိကြသည်။ သူတို့အမေ အသက်ဆက်ရှင်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက် သေသေချာချာရှိမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အသက်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်လိုက်ကြမည်။

သူတို့အမေက မောင်နှမခြောက်ယောက်ကို သူကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ အခက်​အခဲ​တွေက ​ဖော်​မပြနိုင်​​လောက်​​အောင်​ပင်။ နောက်ဆုံး သူတို့ အောင်မြင်လာပြီးနောက်မှာ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ နေရသည့် ရက်ပိုင်းအတွင်းလေးပဲ နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?

သူတို့ကိုမြင်လိုက်ရတော့ ဟော်ဟွားချင်းရဲ့ နှလုံးသားက မသက်မသာခံစားလိုက်ရသည်။ ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါ မေးပေးမယ်။ တစ်ဖက်လူက ကူညီချင်ပါ့မလားဆိုတာတော့ ငါ အာမ မခံနိုင်ဘူး!"

မောင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးသည် မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကိုသာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ထားဘဲ တစ်ဖက်တွင် လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သူသည် ဒေါသမထွက်ပါပေ။ အဲဒီအစား သူသည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။

ဟော်ဟွားချင်သည် သာ့ချောင်ကိုမေးရန် စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်သွားသည်။ သာ့ချောင်က မတုံ့ဆိုင်းဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

သူမသည် ဆေးရုံကို မသွားချင်ခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ သူမ လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့ အခါမှာ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှ ရှိမနေစေချင်ပါ။

ဟော်ဟွားချင်းသည် သူမ၏ ယုံကြည်မှုရှိသော စကားများကို ကြားလိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ရတနာတစ်ခု ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ဒီရတနာသည် သေသူတွေကို အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ မထင်ခဲ့ပေ။

ထိတ်လန့်စွာနဲ့ သူသည် မောင် မောင်နှမတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သာ့ချောင်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သူတို့ဆီ ပြန်ပြောပြပြီး မဒမ်မောင်ကို ကယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မကယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ အနာဂတ်မှာ တစ်ဖက်လူကို မနှောင့်ယှက်ရဘူးလို့ ကတိတောင်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် တစ်ဖက်လူ၏ အချက်အလက်များကို မဖော်ပြရပါ။

ဤတုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ မောင်နှမများသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွင် လူကို ဆေးရုံမှ ခေါ်ထုတ်ခြင်းနှင့် အခြားလူများမရှိဖို့က အလွန်အ‌ရေးကြီးသော လိုအပ်ချက် နှစ်ခုဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်လူရဲ့အဆင့် ဒါမှမဟုတ် တစ်ဖက်လူက သူတို့ရဲ့ မိခင်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးယူမှာလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြပါ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ နောက်မှ တစ်ဖက်လူကို တာဝန်ယူခိုင်းလို့မရပေ။

သို့သော် မောင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မစ္စတာဟော် ပြောခဲ့တဲ့ အခြေအနေအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ သဘောတူတယ်!"

တခြား မောင်နှမများက အဲ့တာကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် စိုးရိမ်တကြီး အော်ငိုကြသည်။

မောင်မိသားစု၏ သားအကြီးဆုံးက သူတို့ကို မျက်ခုံးပင့်ကာ "မင်းတို့ရဲ့အတွေးတွေကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ သဘောမတူရင် အမေ့ကို ကယ်တင်ဖို့ တခြားနည်းလမ်းရှိလို့လား?"

ဒီအချိန်မှာတော့ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့သဘောမတူပါက သူတို့အမေသည် ဒီနှစ်ရက်လွန်ပြီးရင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့သဘောတူရင် မျှော်လင့်ချက်တွေ တောက်ပလာနိုင်သည်။

တစ်ဖက်လူက ဒီလိုတောင်းဆိုရဲကတည်းက အနည်းဆုံးတော့ သူက အရည်အချင်း အနည်းငယ် ရှိသည်။ မဟုတ်ရင် သာမန်လူတွေက သူတို့ရဲ့ မောင်မိသားစုကို စော်ကားဖို့ စွန့်စားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါတွေကို တွေးပြီးတဲ့အခါ မောင်မိသားစုသည် ဟော်မိသားစုကနေ ချက်ချင်းထွက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အမေကို ခေါ်ဖို့ ဆေးရုံကို သွားခဲ့ကြသည်။

ဆေးရုံက ဆရာဝန်တွေက သူတို့ရဲ့ လုပ်ရက်ကို မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ ဆေးရုံက ဘာမှလုပ်လို့မရပေ။ လူနာသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးပြန်လည်ဆုံစည်းမှုအတွက် ပြန်သွားတာ ကောင်းသည်။

သာ့ချောင်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဟော်မိသားစုသည် မဒမ်မောင်၏ ကံဆိုးမှုကို စိတ်မ၀င်စားဘဲ သူမကို ဟော်မိသားစုသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သာ့ချောင် တစ်ယောက်တည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

မောင်မိသားစု၏ ကလေးများသည် သာ့ချောင်ကို မြင်သောအခါတွင် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကို စကားလုံးဖြင့်ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပါ။

ဆယ်ကျော်သက် မိန်းကလေးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?

အပ်စိုက်ကုထုံး သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို အသုံးပြုနိုင်သော တရုတ်ဆေးပညာရှင်အချို့ကို မစ္စတာဟော်က သိသည်ဟု အစက ထင်ခဲ့ကြသည်။ အဲ့တာက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မောင်မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးညီက သူမကို တားချင်သော်လည်း မောင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲ ဟော်က ရှုပ်ထွေးတတ်တဲ့ သူမဟုတ်ဘူး။ ဒါထက် ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူး!"

သာ့ချောင်ဝင်လာပြီးနောက် သူမသည် မဒမ်မောင်ကို ကျွေးရန်အတွက် ကျောက်စိမ်းပုတီးလေးလုံးကို အစဉ်လိုက်ထုတ်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။

မဒမ်မောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် နောက်ဆုံးချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သာ့ချောင်က တစ်ဖက်လူကို ကယ်တင်နိုင်ရင်တောင် သူက အသက်ကြီးတဲ့အထိ မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ သူမခံစားခဲ့ရသည်။ အများစုမှာ သူမ၏ ဘဝသည် နောက်ထပ်နှစ် အနည်းငယ်ကြာအောင်သာ ရှည်သွားမည်ဖြစ်သည်။

မဒမ်မောင်သည် ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များကို စားသုံးပြီးနောက် နိုးထရန် ဆယ်မိနစ်ခန့် အချိန်ကြာခဲ့သည်။

ကုတင်ဘေးမှာ သာ့ချောင်ချူးကိုမြင်တော့ သူမက ခက်ခက်ခဲခဲပြောခဲ့သည်။ "ကလေးမလေး၊ မင်းက… ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တာလား?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည်။ "အဘွား မောင်၊ အဘွားက ကောင်းချီးပေးခံရပြီး သန်မာတဲ့ ဘဝကို ရတာပါ။ သမီး ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။"

သူမအဘွားက ကိုးကျွန်းကျောက်စိမ်းဆွဲသီးအကြောင်း ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးပြောတာကို သူမ အမြဲတမ်း သတိရသည်။

"မင်း လက်မခံချင်ရင်တောင် ဒီအမျိုးသမီးက မင်းက ငါရဲ့ ကယ်တင်ရှင်မှန်း သိတယ်!"

မဒမ် မောင်သည် သူမဘဝတွင် အနိမ့်၊အမြင့် ၊အတက်၊ အကျ အမျိုးမျိုးကို ကြုံဖူးသည်။ သူမသည် ကလေးမလေး ဒီလိုပြောတာကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လူတွေကို မသိစေချင်ဘူးဆိုတာ စိတ်ထဲမှာ သိလိုက်သည်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး "အဘွားမောင်၊ အဘွားမှာ အဆင်မပြေတာ မရှိရင် သမီး တခြားသူတွေကို အထဲခေါ်လိုက်မယ်။"

မဒမ်မောင်က ကြင်နာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ဒါဆို ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးတာပေါ့ ကလေးမလေး။"

"ဒုက္ခမဟုတ်ပါဘူး။"

ဒါကိုပြောပြီးတော့ သာ့‌ချောင်က တံခါးသွားဖွင့်ခဲ့သည်။

အပြင်မှာ စိုးရိမ်တကြီးစောင့်နေတဲ့ မောင်မိသားစုက တံခါးဖွင့်သံကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့က ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး "အမေ အဆင်ပြေလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းမော့ပြီး "အဘွား မောင် နိုးလာပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က နည်းနည်း အားနည်းနေသေးတယ်။ နောက်ထပ် အနားယူဖို့ လိုသေးတယ်။"

သာ့ချောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

နိုးပြီလား?

ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!

သူတို့၏ အမေကို ဆေးရုံပို့လိုက်သောအခါတွင် သူတို့သည် အတိုင်ပင်ခံများနှင့် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူတို့တွေက သူတို့အမေကို မနှိုးနိုင်ပေ။ ဆေးစစ်ချက်တိုင်းမှာ သူတို့အားလုံးသည် ခေါင်းယမ်းပြီး သူတို့ မတက်နိုင်ဘူးဟု ဆိုကြသည်။

ကောင်မလေးက ဝင်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ? တစ်နာရီ​မပြည့်​ခင်​ သူတို့အမေက နိုးလာပြီလား?

မောင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးသည် စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသည်။ သူမသည် အငယ်ဆုံးမောင်ကို တွန်းထုတ်ပြီး အထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ အမေက မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ သူမသည် မျက်ရည်တွေ ဝဲလာခဲ့သည်။

"အမေ နိုးလာပြီ၊ အမေ နိုးလာပြီ!"

သူ့စကားကြားတော့ တခြားမောင်နှမတွေ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး အမြန်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် တိတ်တဆိတ် ထွက်လာပြီး သူတို့မိသားစုအတွက် သီးသန့်အချိန်ပေးခဲ့သည်။

ဟော်ချီက နွားနို့ပူပူတစ်ခွက်ဖြင့် ရောက်လာပြီး "မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား"

သာ့ချောင်က မျက်လုံးများ ကွေးအောင် ပြုံးပြီး “ညီမ မပင်ပန်းပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက ညီမအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ။”

ဟော်ချီ - "..."

သူမကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခဲ့သူအဖြစ် သူ့ကို မှတ်မိဖို့ သူမျှော်လင့်ခဲ့ပေမယ့် သူသည် သူမကို အချိန်တိုင်း ဒီလိုစာကြောင်းထည့်ပြောဖို့ မလိုအပ်‌ပါဘူး။

မဒမ်မောင်ကို သာ့ချောင်က ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဟော်မိသားစုလည်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ဒါတောင် သူတို့က မဖော်ပြခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သာ့ချောင်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့စိတ်ထဲ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

မဒမ်မောင်သည် အနည်းငယ် သက်သာလာသောအခါတွင် သူမသည် မောင်အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

မောင်မိသားစု၏ မောင်နှမများသည် ဤကိစ္စသည် သာမန်မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ ကတိများကို လိုက်နာကြပြီး သာ့ချောင် မေးမြန်းခြင်း သို့မဟုတ် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

ထို့အပြင် မဒမ်မောင်က သူတို့ကို ဘာမှ မမေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် အပြင်သို့ ဒီကိစ္စ မပေါက်ကြားစေရပါ။ ကျန်တဲ့ မိသားစုတွေတောင် မပြောရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမသည် သူတို့ကို မိသားစုထဲက ထုတ်ပစ်လိမ့်မည်။

မောင်မိသားစု၏ မွေးချင်းများက ကန့်သတ်ချက်ကို သိကြပြီး အလွယ်တကူပဲ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သာ့ချောင်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးဖို့ အတူတကွ စုစည်းခဲ့ကြသည်။

ငွေတိုက်ရိုက်ပေးတာက နည်းနည်း ရိုင်းတယ်လို့ သူတို့ ခံစားရသည်။ အဝတ်အစားနဲ့ ဖြည့်စွက်စာတွေ ဝယ်ပေးတာက မလုံလောက်ဘူး။ အဲဒါကို စဉ်းစားပြီးတာနဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့သည် သာ့ချောင်ကို ခြံဝင်းတစ်ခု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဟော်မိသားစု သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပါ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အစက သာ့ချောင်ကို သူမမြို့သို့ မပြန်ခင် ခြံဝင်းတစ်ခု ပေးလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကြိုမပြောကြရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့သည် သူမ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပင်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မောင်မိသားစုက သူတို့ရှေ့ကို ဦးသွားသည်။

သာ့ချောင်က မောင်မိသားစုက သူမကို ခြံဝင်းတစ်ခု ပေးမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ သူမက ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းယမ်းခဲ့သည်။ "မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ။ သမီး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ရပါဘူး။ ဒီကျေးဇူးတင်တဲ့ လက်ဆောင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်!"

မောင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက သူမကို ကျေးဇူးတင်စွာကြည့်ကာ "မင်းဘာလို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရမှာလဲ? မင်းရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်က ငါတို့အားလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တာ!"

သူတို့အမေက ဒီလိုမျိုး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရင် သူတို့မောင်နှမတွေသည် တစ်သက်လုံး နောင်တရမှာ သေချာသည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ သူတို့အမေ 'အသက်ရှင်ပြီး' အဲ့တာက နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ဆိုရင်တောင် သူတို့ကျေနပ်သွားပြီ။

မောင်မိသားစု၏ အစ်မအကြီးဆုံးသည် သူ့အမေအိုကြီးအတွက် အလွန်စိတ်ပူပန်နေခဲ့ပြီး သူမသည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။ အခုမှပဲ သူမရှေ့က ကောင်မလေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလဲဆိုတာ သူမ သတိထားမိသည်။

ကလေးမလေး၏ အသားအရေသည် တို့ဟူးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့သည်။ ဒီလောက် နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်တောင် ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုကိုပင် သူမ မမြင်နိုင်ပေ။ သူမ၏ မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများသည် နှိုင်းယှဥ်မရ‌အောင် လှသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များသည် သေးငယ်သော ပန်ကာနှစ်ခုနှင့် တူသည်။ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ နှလုံးသားကို ပျော့ပျောင်းသွားစေနိုင်သည်။

မောင်မိသားစု၏ အစ်မအကြီးဆုံးက သားနှစ်ယောက်သာ မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူမသည် သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သော သမီးလေးကို အမြဲလိုချင်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပဲ ဒုတိယသားကို မွေးပြီး ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာတဲ့အထိ ဘာသတင်းမှ မကြားခဲ့ရပါ။