အခန်း (၂၃၃)

အရင်က သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်နဲ့ မကြုံဖူးရင်တော့ အဆင်ပြေမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ချောင်ကျန်းမင်နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ပြီးကတည်းက သူ့ကို ချောင်ကျန်းမင်နဲ့ မနှိုင်းယှဉ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ နှိုင်းယှဥ်ပြီးနောက် သူမသည် ပိုပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ခံစားလာရသည်။

ခဏလောက်အတွင်း သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ဘူးဆိုရင် အခု ချောင်ကျန်းမင်နဲ့ အတူရှိနေနိုင်သည်။ သူတို့မှာ သူတို့ရဲ့ကလေးတွေရှိပြီး သူမသည် အခုဒီလို ဖြစ်မှာမဟုတ်ပေ။

ဒီအကြောင်းကို သူမပိုတွေးလေလေ သူမသည် မောင်တလင်ကို ပိုမုန်းလေလေဖြစ်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အဲဒါကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောရဲပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ဤနေရာတွင် သူမခင်ပွန်း၏ အဒေါ်တစ်ယောက်ရှိသောကြောင့် နန်ရှန်ခရိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အဒေါ်၏ သားသမီးများသည် စောစောသေပြီး ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တူလေးများစွာထဲမှ တစ်ဦးကို မွေးစားရန် ရွေးချယ်ချင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် ဤနေရာကို ပိုင်ဆိုင်လိုသော နှလုံးသားဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဒီကို ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ သူတို့သည် သူ့အဒေါ်ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ကြရသည်။ သို့သော် သူ့အဒေါ်၏ စရိုက်က ဆိုးရွားပြီး ဇီဇာကြောင်သည်။ အရမ်း သည်းမခံနိုင်စရာပင်။

ဒီအချိန်မှာ ချောင်တုန်းဝမ်က “အစ်မ၊ ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်။”

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ မသွားချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့လိုက်ချင်ရင်တော့ ငါ..."

ချောင်တုန်းဝမ်က သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ ငါက သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်း သွားမယ်။"

ထိုစကားကို ပြောပြီး ထရပ်ကာ သူမသည် သန့်စင်ခန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

ထောင့်မှာထိုင်နေတဲ့ ရှစ်ချင်ရှင်းက ဒီမြင်ကွင်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်သာသွားမယ်လို့ပြောပြီး သူ့နောက်ကို အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

အိမ်သာက စားသောက်ဆိုင်မှာ မရှိဘူး။ လမ်းကြားတစ်ခုဆီသို့ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ရမည်။

ရှစ်ချင်ရှင်းသည် သူမနောက်သို့ လိုက်နေချိန်တွင် ချောင်တုန်းဝမ်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းကြားထဲမှာ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ပြီးတော့ အိမ်သာထဲမှာလည်း တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။

ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ?

သူမသည် လမ်းကြားနဲ့ အိမ်သာကို အကြိမ်အနည်းငယ် ရှာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်သည့် အရိပ်အယောင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အချိန်အကြာကြီး ထွက်မလာရင် အန်တီက ထပ်ပြီး သူမကို အပစ်ပြောလိမ့်မည်။

သူမပြန်ခါနီးတွင် ချောင်တုန်းဝမ်သည် တစ်နေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက အေးစက်စက် အကြည့်တွေနဲ့ သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ရှာနေတာလား?"

ရှစ်ချင်ရှင်းက သူမကို တအံ့တသြကြည့်ပြီး "ဝမ်အာလေး မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား?"

ချောင်တုန်းဝမ်က အေးစက်စွာ ပြုံးပြီး “ဒါပေါ့ ကျွန်မ မှတ်မိတာပေါ့။ ရှင့်ရဲ့ခင်ပွန်းဟောင်းက ရှင့်ကို တွန်းထုတ်ခဲ့တာကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်။ ကျွန်မက ရှင့်ကို တွန်းချလိုက်လို့ ရှင့်ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့တယ်လို့ ရှင်ပြောခဲ့တာကိုလည်း ကျွန်မမှတ်မိတယ်။"

‌ရှစ်ချင်ရှင်း၏ မျက်နှာသည် မြန်ဆန်စွာဖြင့် လုံးဝဖြူဖျော့သွားခဲ့သည်။ "ဝမ်အာလေး…ငါ..."

"ရှင်က ကျွန်မကို တောင်းပန်ချင်လို့ ဒီကို အမြန်လိုက်လာတာလား?" ချောင်တုန်းဝမ်၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

ရှစ်ချင်ရှင်းက ကြက်သွန်ဖြူကို ထောင်းသလိုမျိုး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ဝမ်အာလေး အဲ့တာက… ငါ့အမှားပါ။ ငါလွှဲချမိခဲ့တာ!"

ရှစ်ချင်ရှင်း၏ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချောင်တုန်းဝမ်သည် အစမှအဆုံး အလွန်တည်ငြိမ်‌နေခဲ့သည်။ အေးစက်စက်နဲ့ "အဲ့တော့?"

ရှစ်ချင်ရှင်းက ဒီတုံ့ပြန်မှုကို အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါဆို... ဝမ်အာလေး မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်မှာလား?"

ချောင်တုန်းဝမ်က ရယ်နေပေမယ့် အပြုံးက သူ့မျက်လုံးထဲကို မရောက်ခဲ့ပေ။ "ခွင့်လွှတ်ဖို့ အရေးကြီးတာလား? ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပြီးရင် ရှင်က ကျွန်မအဖေနဲ့ နောက်အိမ်ထောင်ပြုနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား? အိပ်မက်မက်နေတာကို ရပ်လိုက်!"

ရှစ်ချင်ရှင်း၏ အညစ်ပတ်ဆုံးသော အတွေးများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားကာ "ငါ…ငါ မဟုတ်ပါဘူး..."

ချောင်တုန်းဝမ်၏ ပါးစပ်ထောင့်ရှိ အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပိုအေးစက်လာပြီး "ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို သတိပေးဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ။ ရှင် ကျွန်မ မိသားစုရဲ့ အနီးမှာ မနေနဲ့ မဟုတ်ရင် ရှင့်မှာ အခု ရှိရှိသမျှ အရာအားလုံးကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ရှစ်ချင်ရှင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှစ်ချင်ရှင်းသည် ကလေးမလေး၏ မြင့်မားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး အချိန်အကြာကြီး မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

အဲ့တာက သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှက်ရွံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးတတ်တဲ့ ဝမ်အာလေး မဟုတ်ပေ။ သူမရှေ့က ကောင်မလေးက သူမ သိပ်မရင်းနှီးသလို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

စားသောက်ဆိုင်ကိုပြန်ရောက်တော့ သာ့ချောင်က သူမညီမ ပြန်လာတာကို တွေ့တော့ "မင်းဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ? ငါ မင်းအိမ်သာထဲ ပြုတ်ကျမှာကို စိတ်ပူနေတာ!"

ချောင်တုန်းဝမ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တုန်းယွင်လေး၏ နှာခေါင်းလေးကို ထိလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြုံးကာ "ငါ နေရာမှားသွားတာ။"

သူမ လိမ်နေပုံမပေါ်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ သာ့ချောင်က နံရိုးတစ်ပိုင်းကို ညှပ်ပြီး သူမပန်းကန်ထဲကို ထည့်လိုက်သည်။ "ပိုစား။ မင်းဘာလို့ ပိန်သွားတယ်လို့ ငါထင်နေတာလဲ။"

ချောင်တုန်းဝမ်က သူမရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို နံရိုးတွေကို ထည့်ပြီး ချိုချိုသာသာ ပြုံးပြကာ "ဒါဆို ငါ အစ်မပြောတာကို နားထောင်ပြီး များများစားပါမယ်။"

သူမညီမသည် အလွန်နာခံသည်ကိုမြင်လျှင် သာ့ချောင်သည် သူမ၏အရသာရှိသော အစားအစာအချို့ကို ညှပ်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ တုန်းယွင်လေးက ပန်းကန်လုံးကို တွန်းပေးလိုက်ပြီး "အစ်မ၊ သမီးလည်း လိုချင်တယ်။ အစ်မ ဘက်မလိုက် သင့်ဘူး!"

သာ့ချောင်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "ကောင်းပြီ၊ ငါက ဘက်မလိုက်ပါဘူး။ မင်းတို့ အားလုံး တူတူပဲ!"

အမွှာများသည် သူတို့၏ပန်းကန်ကို အမြန်တွန်းလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ သားတို့ကောပဲ!"

အလွန်ရင်းနှီးသော ကလေးအုပ်စုကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် ပြုံးမိကြလိမ့်မည်။

‌ရှစ်ချင်ရှင်းသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ချောင်မိသားစု၏ စားပွဲနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ သူမသည် ချောင်တုန်းဝမ်ကို လှမ်းမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ချောင်တုန်းဝမ်က သူမကို ခေါင်းမော့ပြီး စူးစူးဝါးဝါး ပြုံးပြခဲ့သည်။

သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသလို လဲကျသွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာမီပင် ထောင့်ရှိ စားပွဲမှ အမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသားများ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့က ချောင်မိသားစုက မပြန်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူတို့သည် ဟိုတယ်မှာ တည်းခိုခဲ့ကြသည်။

ချူမိသားစုက သူတို့အိမ်မှာနေဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမယ့် ချောင်ရှို့ကျီနဲ့ ရွှယ်ချွမ်တို့က ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

အဖွဲ့ထဲမှာ လူအရမ်းများသည်။ လူအများကြီးကြောင့် သူတို့သည် တစ်ဖက်လူအတွက် ကြီးမားသော အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်စေသည်။ ချူရှန်မေတို့ သားအမိက ပြောစရာမလိုအောင်ပင် အဲ့ဒီမှာ နေကြသည်။

ချူမိသားစုသည် မနက်ဖြန် သူတို့အိမ်ကို လာလည်ရမယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးနောက် သူတို့သည် မငြင်းဆန်ကြတော့ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက ရယ်မောကာ သဘောတူလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိဘတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ဟိုတယ်ကို ပို့ခဲ့သည်။ သူထွက်သွားခါနီးမှာ သူ့အမေက သူ့ကိုတားလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - “မင်းနဲ့ ရှန်မေကြားမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?”

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့အမေက ဒီအကြောင်းမေးဖို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ တစ်ချိန်တည်းမှာ သူ့မျက်နှာက နီရဲလာပြီး "...ကျွန်တော် ကျွန်‌တော်တို့ ဘာမှမရှိပါဘူး။"

ချောင်ရှို့ကျီ - "မင်းမျက်လုံးတွေက တစ်ဖက်လူပေါ်မှာပဲ။ မင်းက ဘာမှမရှိပါဘူးလို့ ပြောနေတယ်? အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကန်းနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?"

ချောင်ကျန်းမင်၏ နားရွက်များ နီရဲလာသည်။ သူက ခေါင်းကုတ်ပြီး "အမေ၊ ရှန်မေက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်။"

ရှစ်ချင်ရှင်းနဲ့ ကွာရှင်းပြီးကတည်းက နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ သူသည် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိပေ။ သူ့သမီးလေးကို ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးချင်ပြီး သူမကို ဒုက္ခမပေးတော့ပေ။

ဤတစ်ကြိမ်တော့ သူသည် ချူရှန်မေနှင့် ပိုရင်းနှီးလာလေလေ သူမဆီသို့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်လာစေလေဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - "သူက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရင် မြန်မြန်အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါ။ တွန့်ဆုတ်မ‌နေနဲ့!"

ချောင်ကျန်းမင် - "အမေ၊ ကျွန်တော် အခွင့်အရေး မယူချင်ဘူး။ တုန်းဝမ်... သူ အဲ့တာကို ဆန့်ကျင်မှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်တယ်။"

နောက်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုခဲ့တုန်းက သူ့သမီးက ငယ်သေးလို့ သူမထင်မြင်ချက်ကို မမေးနိုင်ခဲ့ပေ။ အခု သူမသည် အရွယ်ရောက်လာပြီး သူသည် နောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်ရင် သူမအမြင်ကို မေးရမှာ ဖြစ်သည်။ သူမ သဘောမတူရင် သူသည် အိမ်ထောင်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဝူခမ်းပေါင်သည်လည်း ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒီအရာကြောင့် သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို မထိခိုက်စေချင်ဘူး။

ချောင်ရှို့ကျီ - "တုန်းဝမ်က ဥာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးပါ။ မင်းသေချာတယ်ဆိုရင် မင်းသူနဲ့ ဆွေးနွေးလို့ရတယ်။"

သားအငယ်ဆုံးက ဒီနှစ်မှ အသက် ၃၃ နှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ ဒီအသက်က ငယ်သေးသည်။ သူသည် သူ့သမီးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ရှစ်နှစ်တာ တစ်ကိုယ်တည်းနေခဲ့ရသည်။ ဒါက လုံလောက်ပါပြီ။

ထို့အပြင် ချူရှန်မေသည် ကောင်းသည်ဟု သူမခံစားမိသည်။ တခြားမိန်းမဖြစ်ရင် သူမသည် ဒီည ဒီအကြောင်းကို သိပ်အများကြီး ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သိပါတယ် အမေ၊ ကျွန်တော် ဒါကို ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်!"

အပြန်လမ်းတွင် ချောင်ကျန်းမင်သည် ဝူခမ်းပေါင်နှင့် ဘယ်လိုစကားပြောရမည်ကို တွေးနေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူငှားထားတဲ့နေရာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဝူခမ်းပေါင်ကို သူ့လက်ထဲမှာ ဘီယာနှစ်ပုလင်းနဲ့ တံခါးဝမှာ စောင့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူလာနေတာကိုမြင်တော့ သူက ပြုံးပြီး ညည်းညူကာ "မင်း ပြန်လာဖို့ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က မင်းအိမ်နားက ခြင်တွေ အစာဖြစ်တော့မယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် သော့ကိုထုတ်ကာ "နောက်ကျနေပြီ၊ မင်းဘာလို့ ငါ့ကိုလာရှာတာလဲ?"

ဝူခမ်းပေါင်က သူ့လက်ထဲက ဘီယာကို ယမ်းလိုက်ပြီး "မင်းကို သောက်ဖို့ လာရှာတာ!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုပြီး ထပ်ပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်မယ်ဆိုတဲ့ သူ့သဘောထားကို ခန့်မှန်းမိသည်။

သူသည် သူ့အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်း ဒါမှမဟုတ် အမျိုးသမီးကို လက်မလွှတ်ချင်တာကြောင့် လောဘကြီးနေသလား မသိပေ။

အခန်းထဲဝင်လာပြီးနောက် ဝူခမ်းပေါင်သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘီယာအဖုံးကိုဖွင့်ကာ "ပဉ္စမမြောက် ငါရှန်‌မေကို လိုက်မယ်ဆိုရင် သူက သဘောတူမယ်လို့ မင်းထင်လား?"

ချောင်ကျန်းမင်သည် အရက်နှင့်တွဲစားရန် မြေပဲအချို့ကို ယူလာတော့မည်။ သူ့စကားကြားတော့ သူ့လက်တွေ တုန်သွားပြီး အရာအားလုံး မြေပြင်ပေါ် ကျသွားခဲ့သည်။

ဝူခမ်းပေါင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှန်မေက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အကျင့်ကောင်းတယ်။ အရင်ကတော့ ဟောင်ရဲ့ အမေကြောင့် မိန်းမတွေအားလုံး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ရှန်မေနဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူက တခြားအမျိုးသမီးတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်သည် ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ခမ်းပေါင် ရှန်‌မေအပေါ် မင်းရဲ့ခံစားချက်က စိတ်ရင်းလား။ မင်းက စိတ်ရင်းဆိုရင်တော့ ငါ..."

ဝူခမ်းပေါင်က မျက်ခုံးပင့်ကာ သူ့ကိုကြည့်ပြီး "မင်းဘာလုပ်မှာလဲ"

ချောင်ကျန်းမင်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သူ့ဘေးက ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး "ငါ... မင်းကို ကောင်းချီးမပေးနိုင်သေးဘူး။ ငါလည်း ရှန်‌မေကို ကြိုက်လို့ပဲ!"

ဝူခမ်းပေါင်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ခေါင်းကို နောက်ပြန်မှီကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်း! မင်းနောက်ဆုတ်ပြီး ငါတို့ကို အတူတူရှိစေချင်မယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ ချောင်ကျန်းမင်!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ့ထံမှ အရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့မျက်​ခုံး​တွေက နာကျင်​လာခဲ့သည်။

တကယ်တော့ အရင်က သူသည် နောက်ပြန်ဆုတ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိသည်။ သို့သော် အဆုံးတွင် သူ လက်မလွှတ်ချင်ခဲ့ပေ။

သူက ဝူခမ်းပေါင်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ပြိုင်ကြရအောင်။ အဆုံးမှာ ရှန်မေက ဘယ်သူနဲ့ အတူတူရှိပါစေ ငါတို့ကြားက ခင်မင်မှုတွေက ဒီတိုင်းပဲ ဖြစ်နေရမယ်လို့ ငါတို့ ကတိပေးရမယ်!"

ဝူခမ်းပေါင်က ခေါင်းကိုမော့ပြီး ဘီယာလေးသောက်လိုက်ကာ "မလိုပါဘူး!"

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူပြောတာကို နားမလည်ဘဲ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ဝူခမ်းပေါင် - "ငါ နောက်ဆုတ်ပြီး မင်းကို ကောင်းချီးပေးတယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်း… ရှန်မေကို အခုပဲ မင်းကြိုက်တယ်လို့ ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား?"

ဝူခမ်းပေါင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှန်မေက တခြားမိန်းမတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းတာက တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်လုံးတွေက မင်းကို ခဏခဏ လိုက်ရှာနေတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ငါနောက်မဆုတ်နိုင်ရမှာလဲ? ဒါပေမယ့် မင်း ငါတို့ကို မင်းကောင်းချီးပေးမယ်လို့ ပြောရင် ရှန်မေက မင်းကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အဆုံးထိ သူ့ကို လိုက်မယ်။"

ချောင်ကျန်းမေသည် ဤစကားများကို ကြားသောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းဆိုလိုတာက ရှန်မေ သူက ငါ့အပေါ် ..."

ဝူခမ်းပေါင်၏ အမူအရာသည် စိတ်မရှည်ဟန်ပြကာ "ငါပြောမယ်၊ ပဉ္စမမြောက် မင်းရဲ့အမူအရာကို နည်းနည်းတော့ ထိန်းထားသင့်တယ်။ ငါ အခုပဲ အသည်းကွဲနေတာနော်!"

ချောင်ကျန်းမင်ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က ပြုံးပြပြီး "တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုရယ်။ ငါ့ကိုယ်ငါ တကယ်မထိန်းနိုင်ဘူး!"

****

ချောင်မိသားစုသည် မပြန်မီ နန်ရှန်ခရိုင်တွင် တစ်ရက်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ကလေးတွေ ကျောင်းပြန်တက်ရ‌တော့မည်။

ချူရှန်မေသည် ပေါင်ချန်ခရိုင်တွင် အလုပ်ပြန်လုပ်ချင်သည်။ ဒါပေမယ့် မပြန်ခင် ချောင်ကျန်းမင်သည် သူမကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်လာခိုင်းခဲ့သည်။

ချူရှန်မေနဲ့ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် ချောင်ကျန်းမင်သည် မနက်စောစောထပြီး ရေချိုးပြီး မုတ်ဆိတ်ရိတ်ခဲ့သည်။

သူသည် မကြာသေးမီက ဝယ်ခဲ့သော ဝတ်စုံနှင့် လည်စည်းလေးကို ၀တ်ကာ ဆံပင်ကို ထပ်၍ ညှပ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူထွက်သွားပြီးတာနဲ့ နောင်တရသွားခဲ့သည်။

အခုက နွေဦးဖြစ်သည်။ ပြင်ပအပူချိန်က အနည်းဆုံး ၂၈ဒီဂရီဖြစ်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ရှည်ကို ၀တ်ထားတာက အရူးတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများ အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် သူ့အပေါ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။ အဲဒါက သူ့ကို ပိုပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လမ်းဘေးမှာ မတ်တပ်ရပ်နေရတာက သူသည် တိရစ္ဆာန်ရုံမှာ ပြသထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ခံစားရစေသည်။

ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အနောက်ကနေ အသံထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကျန်းမင်?"