အခန်း (၄၂)

“အိုး၊ ဒီမှာ ဘယ်သူရှိလဲ ကြည့်ပါဦး။ ဘာလို့ အဲ့လို မျက်နှာနဲ့လဲ။ ငါ့ကို အရမ်းလွမ်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်လောက်အောင် အံ့အားသင့်နေတယ်လို့ မပြောနဲ့နော်”

ဒေမီယန်ရှေ့တွင် ရင်းနှီးသော ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ပတ္တမြားရောင်မျက်လုံးများရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူတို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဒေမီယန်သည် သူမ ယခု ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိကြောင်း ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

အရင်တစ်ခါက သူမသည် သူမ၏ အဆင့်အတန်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ယနေ့တွင် သူမသည် ဒေမီယန်ကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။

သူမသည် ငွေရောင်အဆင်များ ပါသော လက်ပြတ်အင်္ကျီနှင့် ယင်းနှင့် ကိုက်ညီသော ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ ဖိနပ်မှာ အနက်ရောင် ဘွတ်ဖိနပ်တစ်ရံ ဖြစ်သည်။ သူသည် တောက်ပသော အဝတ်အစား မဟုတ်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားပြီး မတော်တဆ ဒေမီယန်နှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

သူမ၏ အချိုးအစားကျသော ကိုယ်လုံးကို ကြည့်ရင်း ဒေမီယန်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီဗျာ၊ ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို အရမ်းလွမ်းနေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို တွေ့ဖို့ မစောင့်နိုင်ဘဲ တံခါးဝမှာ စောင့်နေတဲ့သူက ဘယ်သူများပါလိမ့်လို့ ကျွန်တော် တွေးနေမိတယ်”

အသွင်ပြောင်းထားဆဲဖြစ်သော ကက်သရင်းသည်လည်း ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့ချိန်မှ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဒေမီယန်၏ ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်။

သူ၏ ဝတ်စုံမှသည် သပ်ရပ်စွာ စည်းထားသော ဆံပင်မှသည် နားတွင် ချိတ်ထားသော လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံ နားကပ်အထိ သူသည် လုံးဝ မတူညီသော လူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ပတ္တမြားရောင်မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်းကြောင့် လုံးဝ မထိခိုက်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

“ကဲ” ဟု ဒေမီယန်က မေးခွန်းထုတ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ငါတို့ တံခါးဝမှာ ဆက်ပြီး လူရှုပ်နေကြမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားဖို့ အဆင်ပြေလား”

ကက်သရင်းသည်လည်း မျက်နှာနီရဲကာ အံ့အားသင့်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူမသည်လည်း လေလေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ထွက်လာပြီး သူမနောက်မှ ဒေမီယန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို စနောက်ရန် အလျင်စလိုလုပ်ရင်း သူတို့ မရွေ့လျားသေးကြောင်း သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။

နှစ်ဦးသား အသာစီးရရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူတို့သည် ပိရမစ်မှ ထွက်ကာ ကော်ဖီဆိုင်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ သူတို့ နောက်ဆုံး စကားပြောခဲ့သည်မှာ ၃ လကြာခဲ့ပြီဖြစ်သောကြောင့် ပြောစရာများစွာ ရှိသည်။

အကယ်ဒမီရှိ ရုံးခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ အနက်ရောင်ဆံပင်နှင့် အနီရောင်မျက်လုံးများရှိသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏ လသာဆောင်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ အကြည့်သည် သူကို တားဆီးထားသော အမျိုးမျိုးသော တည်ဆောက်ပုံများကို ကျော်လွန်၍ မြင်နေရပုံရသည်။

“အိုဟိုဟို၊ ဘယ်လောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ နှစ်ယောက်လဲ။ အထူးသဖြင့် ထိုကောင်လေး။ သူ့ကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်သင့်ပုံရတယ်”

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများသည် လူအများစု အသုံးပြုနေချိန်တွင် ချောင်းကြည့်ရန် မလွယ်ကူသော သီးခြားနေရာများဖြစ်သော်လည်း ဤအရာသည် လူတိုင်းအတွက် အကျုံးမဝင်ပေ။ ထိုအမျိုးသားသည် ထိုကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လွတ်လပ်ခွင့်စည်းမျဉ်း၏ ချွင်းချက်ဖြစ်သည်။

“အိုဟိုဟို၊ အကြီးအကဲတွေက လာမယ့်ပွဲအတွက် ဘယ်သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးရမလဲဆိုတာ သိဖို့ အလုအယက် ရှာဖွေနေကြပြီ။ ဒီနှစ်လည်း ကျွန်တော် ပါဝင်သင့်သလား မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အထူးအခါသမယပဲ”

ထိုအမျိုးသားသည် ပြုံးကာ သူ၏ စားပွဲသို့ ပြန်သွားပြီး လာမည့်ပွဲအကြောင်း တွေးရင်း တိတ်တဆိတ် အလုပ်ဆက်လုပ်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဒေမီယန်နှင့် ကက်သရင်းတို့သည် ပြီးခဲ့သည့် ၃ လအတွင်း အစားအသောက်စားပြီး စကားပြောဆိုပြီးကြသည်။ ဇာရာသည်လည်း အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် အကယ်ဒမီပတ်ဝန်းကျင်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုသည် Nexus Event သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ဒါဆို မင်း ပါဝင်မှာပေါ့နော်? ဒါမှမဟုတ် မင်းက အသက်ကြီးပေမယ့် ငယ်ရွယ်ဟန်ဆောင်နေတဲ့ လူအိုကြီးလား?” ဟု ကက်သရင်းက သူတို့၏ စနောက်မှုတိုက်ပွဲတွင် အနိုင်ရရန် ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည်။

“တော်စမ်းပါ” ဟု ဒေမီယန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည် “ကျွန်တော် အခု ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော်က သဘာဝအရ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ လူအိုကြီးက မင်း မဟုတ်ဘူးလား”

“ဟွန့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို မေးတာ မယဉ်ကျေးဘူးဆိုတာ ဘယ်သူမှ မင်းကို မပြောဘူးလား? ပြီးတော့ ငါက မင်းထက် အများကြီးတောင် မကြီးပါဘူး” ကက်သရင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောသော်လည်း သူမသည် အတွင်း၌ အံ့အားသင့်နေသည်။

သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၁ နှစ်ပြည့်မည်ဖြစ်ပြီး ဒေမီယန်ထက် တစ်နှစ်ကြီးကာ အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။

ဤအထိ တွေးကြည့်ရင်း သူမသည် သူ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်သော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာ ပေါ်လာတိုင်း သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် လျှောချကာ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲပစ်တတ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပွဲမှာ ငါ အမြင့်ဆုံးအထိ သွားမှာဆိုတော့ မင်းလည်း အဲဒီကို ရောက်အောင် ကြိုးစားပေါ့။ ငါတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ချင်နေခဲ့တာ” ဟု ဒေမီယန်က ဆက်ပြောသည်။

ကက်သရင်းသည် မျက်လုံးများတွင် တက်ကြွသော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အချိန်မရွေး အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း သူမသည် သူ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ ၅ လအတွင်း သူတို့သည် သူတို့၏ နည်းစနစ်များနှင့် အဆင့်များကို အလွန်တိုးတက်စေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဒေမီယန်၏ စကားများအရ သူသည် ပထမနှင့် ဒုတိယနေရာများအတွက် တိုက်ခိုက်လိုပုံရပြီး သူသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းစေသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးတောရုံဖြင့်ပင် သူမ၏ သွေးများ ဆူပွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် လှုံ့ဆော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာသည်။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်နဲ့ ငါ အချိန်မဖြုန်းနိုင်ဘူး။ ငါ လေ့ကျင့်ရေး ပြန်သွားသင့်ပုံရတယ်”

တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်ဘဲ ကက်သရင်းက ပြေးထွက်သွားသည်။

ဒေမီယန်သည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ‘ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ရင် သူမနဲ့ ငါ သဘောတူရမယ်။ နောက် ၅ လအတွက် လေ့ကျင့်ရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ပြိုင်ပွဲအပြင် အဲဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကလည်း ပျော်စရာကောင်းပုံပဲ။ ငါ ပြင်ဆင်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်’

ဒေမီယန်သည် ဇာရာ၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ သူတို့သည် အကယ်ဒမီမှ ပျံသန်းထွက်သွားကြသည်။ သူသည် ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ရန် သွားနေသောကြောင့် ပွင့်လင်းသော နေရာ လိုအပ်သည်။

သူသည် အကယ်ဒမီတွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်စေပြီး သူအတွက် လျော်ကြေးပေးဆောင်ရန် မလိုလားပေ။ သို့သော် ဒေမီယန်ရော ဇာရာပါ သူတို့နောက်သို့ စိတ်ဝင်တစား လိုက်ပါလာသော တတိယမြောက်သူတစ်ဦးကို သတိမပြုမိခဲ့ကြပေ။

တိတ်ဆိတ်သော တောအုပ်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ဒေမီယန်သည် ဇာရာ၏ ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဇာရာ၊ ငါ ဒီမှာ ခဏနေမယ်ဆိုတော့ ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့။ မင်း ငါ့အရိပ်ထဲမှာပဲ နေပြီး ငါတို့ သွားနေတဲ့ မစ်ရှင်တွေအတွက် ဆုလာဘ်အားလုံးကို ငါပဲ ယူနေတာ။ ငါ ဒီမှာရှိနေတုန်း မင်း ပိုသန်မာအောင် လုပ်လိုက်၊ မင်း ပြန်လာတဲ့အထိ ငါ စောင့်မယ်၊ မင်း ပြန်ရောက်မှ ငါတို့ ထွက်သွားမယ်”

အမှန်စင်စစ် စွန့်စားသူတစ်ဦးအနေဖြင့်ဖြစ်စေ ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့်ဖြစ်စေ ဒေမီယန်သည် အမြဲတမ်း သားရဲသတ် မစ်ရှင်များကို ဦးစားပေးခဲ့ပြီး ဇာရာသည် မည်သည့် ဆုလာဘ်ကိုမျှ မယူခဲ့ပေ။ အလောင်းများကို ပြီးမြောက်ကြောင်း သက်သေအဖြစ် တင်ပြရန် လိုအပ်သောကြောင့် သူမသည် အင်အားတိုးမြှင့်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ဒေမီယန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ခဏမျှ သူ့ကို ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ဇာရာသည် တောအုပ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒေမီယန်သည် သူ၏ ဓားကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါင်ချိတ်ထိုင်လိုက်သည်။ ‘စတုတ္ထအဆင့်ကို ဖန်တီးဖို့ အချိန်မရောက်သေးပေမယ့် ပထမ ၃ ဆင့်အတွက် ငါ တိုးတက်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်’

သူ၏ ဓားသိုင်းအသုံးပြုမှုတိုင်းသည် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူသည် ထိုအနုပညာ၏ အခြားအသုံးပြုမှုများကို တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အဆင့်တစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့ ချိတ်ဆက်ခြင်းပင် မလေ့လာရသေးသော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်သည်။

ယူဆရလျှင် တတိယအဆင့်ဖြစ်သော Spatial Collapse ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ကန့်သတ်နိုင်ပြီး ပစ်မှတ်ကို သော့ခတ်ထားသော နေရာတွင် ချုပ်နှောင်ရန် အသုံးပြုနိုင်ပါက ပထမနှင့် ဒုတိယအဆင့်များကို များစွာ အကျိုးပြုလိမ့်မည်။

ထိုနည်းတူစွာ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော Dance of the Void ကို အသုံးပြုပြီး ပထမအဆင့်ဖြစ်သော Bladeless ကို အဆုံးသတ်အဖြစ် အသုံးပြုပါက အလွန်အမင်း ဖျက်ဆီးနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ ဓားသိုင်းသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုမှ နောက်တစ်ခုသို့ ချိတ်ဆက်သောအခါ စွမ်းအား အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာသည့် ဖွဲ့စည်းထားသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဓားလမ်းကြောင်းတွင် သူ၏ အောင်မြင်မှုများ စုစည်းမှုဟု ခေါ်ဆိုရန် ပို၍ သင့်လျော်သည်။

သူသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုစီတွင် ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာများစွာရှိပြီး ပေါင်းစပ်မှုများနှင့် ချိတ်ဆက်မှုများစွာအတွက် အလွန်အလားအလာကောင်းစေသည်။ ဒေမီယန်သည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုသာ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။

ဤအဆင့်ကို ပြီးမြောက်ပြီး ဤစုစည်းမှုကို အမှန်တကယ် အနုပညာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သောအခါ သူ၏ ဓားသိုင်းကျွမ်းကျင်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် အသစ်အဆန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

သူသည် ကြွက်သားတစ်စုံတစ်ရာပင် မလှုပ်ရှားဘဲ ၃ ရက်ကြာ ရုပ်တုကဲ့သို့ ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေရာသည် ကွေးကောက်ကာ ပြိုလဲသွားပြီး အခြားအချိန်များတွင် သူ၏ ဓားသည် ကျပန်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အနည်းငယ်သာ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။

ထို ၃ ရက်၏ အဆုံးတွင် ဒေမီယန်သည် မျက်လုံးများ မှိတ်လျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားရန် စတင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရှိန်သည် မြင့်တက်လာသည်။

သူသည် တောအုပ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်စွာ ကခုန်နေသောကြောင့် တစ်ကိုယ်တော် ပြဇာတ်တစ်ခုကို ကပြနေပုံရသည်။

သူ၏ ဓားသည် တည်ငြိမ်သော လှုပ်ရှားမှုတွင် ရှိနေပြီး မြေပြင်၏ သေးငယ်သော နေရာများသည် အသံမကြားဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ အရှိန်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကကွက် ၅ ချက်တိုင်းတွင် သူ၏ ဓားသည် တောက်ပလာပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေသော မြေပြင်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပထမအဆင့်ကို အသုံးပြုသောအခါ ပျက်စီးခဲ့သော ကြီးမားသော အပိုင်းအစများနှင့် မတူဘဲ ဤအက်ကွဲကြောင်းများသည် တိကျသော မျဉ်းဖြောင့်ပုံစံနှင့် စုစည်းထားသည်။ ပျက်စီးမှုသည် အကျယ်ထက် အနက်တွင် ပို၍ ထင်ရှားသည်။

ဒေမီယန်သည် ၄ ပတ်ကြာ ကခုန်နေခဲ့ပြီး မာနာကုန်သွားသောအခါတိုင်း ရပ်တန့်ကာ သူ ကြိုးစားနေသော ပေါင်းစပ်မှုကို ပြန်လည်စဉ်းစားခဲ့သည်။

ပထမနှင့် ဒုတိယအပတ်တွင် သူ၏ ကကွက်သည် ပထမအဆင့်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် လိုက်ပါခဲ့သော်လည်း တတိယနှင့် စတုတ္ထအပတ်တွင် ထိုအက်ကွဲကြောင်းများသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အစားအားဖြင့် နေရာသည် ကွေးကောက်ကာ ထူထဲလာပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော သစ်ကိုင်းများသည် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ဆက်လက်မလုပ်ဆောင်မီ ခဏမျှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

စတုတ္ထပတ်၏ အဆုံးတွင် သူ၏ ဝှေ့ယမ်းမှုတိုင်းသည် သူ၏ ဓားမှ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးသော တင်းကျပ်သော ဖိအားတစ်ခုဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

ကြွေကျနေသော အရွက်များသည် နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းခံရကာ သစ်ပင်များသည် သူတို့၏ ပင်စည်များ ပြိုလဲနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသည်။

ဒေမီယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များစွာသည် Spatial Locks များ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် မတူညီသော ဦးတည်ရာများသို့ လဲကျသွားသည်။

ဒေမီယန်၏ အင်္ကျီမပါသော ကိုယ်လုံးသည် ချွေးများဖြင့် ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် တစ်လကျော်ကြာ ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

သူရပ်တန့်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အချိန်မှာ မာနာကုန်သွားသောအခါဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင်ပင် သူသည် သူလုပ်ဆောင်နေသော ပေါင်းစပ်မှုကို စဉ်းစားရန် သူ၏ ဦးနှောက်ကို တွန်းအားပေးနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုများသည် အကျိုးရှိခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဓားသိုင်း၏ အဆင့်များကို ချောမွေ့စွာ ပြောင်းလဲကာ ပေါင်းစပ်နည်းကို လုံးဝ မသင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကောင်းမွန်သော တိုးတက်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒေမီယန်သည် ဇာရာ ပြန်မလာသေးကြောင်း သတိပြုမိသောကြောင့် သူသည် သူ၏ Vector Control ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် တစ်ဖန် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် သူ၏ နောက်ကျောမှ လက်ခုပ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပြသမှုပဲ လူငယ်”