အခန်း (၂၄၃)

ချောင်တုန်းဝမ် ပြန်ရောက်မလာသည်မှာ လအတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ချောင်တုန်းဝမ်သည် သာ့ချောင်၏ အခန်းတွင် သက်တောင့်သက်သာနေ နေခဲ့သည်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နီးနီးကပ်ကပ်နေပြီး တီးတိုးပြောနေခဲ့ကြသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က တိုက်ရိုက်မဝင်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက် တံခါးကို ခေါက်ခဲ့သည်။ " တုန်းဝမ်၊ အဖေ မင်းနဲ့ စကားပြောချင်တယ်။ မင်း ထွက်လာနိုင်မလား?"

ချောင်တုန်းဝမ်က အသိအမှတ်ပြုပြီး သာ့ချောင်ဘက် လှည့်ကာ "အစ်မ၊ ငါ့ကို စောင့်နေနော်။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

သာ့ချောင်က သူမမျက်နှာကို ညှစ်လိုက်ပြီး "သွား။ ငါ မီးဖိုခန်းသွားပြီး ရေခဲပန်းကန်နှစ်လုံး ယူလိုက်ဦးမယ်။"

ချောင်တုန်းဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြုံးပြပြီး ထွက်သွားသည်။

ရေခဲပန်းကန်လုံး၏ ပါဝင်ပစ္စည်းများမှာ ဗာဒံစေ့များ၊ ကြာပန်းအမြစ်များ၊ သစ်ကြားစေ့များ၊ ကြာပန်းအစေ့များ၊ သစ်အယ်သီးများနှင့် သစ်သီးများဖြစ်သည်။ အဲဒါ‌တွေကို ပေါင်းထည့်ပြီးနောက် ဇလုံအောက်ခြေတွင် ကြိတ်ထားသော ရေခဲများကို ထည့်ပြီး သကြား ဖြန်းလိုက်သည်။ ဒါဆို ဒီရေခဲပန်းကန်လုံး ပြီးသွားသည်။

ရေခဲပန်းကန်လုံးသည် အသီးအနှံများနှင့် ချိုမြိန်သောအရသာဖြင့် လန်းဆန်းအေးမြသည်။ နွေရာသီအတွက် အသင့်တော်ဆုံးပင်။

ရေခဲပန်းကန်သည် မြို့တော်၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး သူမမြို့တော်သို့သွားတုန်းက ဟော်ချီသည် သူမကိုစားရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် လူတိုင်းကို မျှဝေရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဆေးကြောရန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အရိပ်တစ်ခု သူမခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ မီးဖိုချောင်တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ဟော်ချီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် အလင်းရောင်ကို ကျောပေးပြီး ရပ်နေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းတွင် အဖြူရောင် ကော်လန်လက်တို ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိနေပြီး စိုစွတ်တာကြောင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။ သူ၏အောက်ပိုင်းတွင် အပြာရောင် ဘောင်းဘီရှည်ဖြစ်ပြီး ဘေးနှစ်ဖက်တွင် အဖြူရောင်အစင်းကြောင်းများရှိသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေက သေးသွယ်ပြီး သန်မာသည်။ ချွေးထွက်နေသောကြောင့် ဆံပင်တိုတိုသည် နဖူးတွင် ကပ်နေ၏။ နက်နဲသော မျက်လုံးများကို ပြသနေသည်။

အရမ်းလှသည်!

ထိုစကားများသည် သာ့ချောင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးအရွယ် မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲမှုများ ပေါ်လာသည်။ "အစ်ကို ဟော်ချီ၊ အစ်ကို အန်းကျဲနဲ့ အန်းရှု့တို့နဲ့ မကစားဘူးလား? အစ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်လာတာလဲ?"

ဟော်ချီက ဝင်လာပြီး သူမရှေ့မှာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက သူမမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ဘာလို့ မျက်နှာနီနေတာလဲ?"

သာ့ချောင်သည် ခိုးစားလို့ အဖမ်းခံရသော တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးနှင့်တူသည်။ သူမသည် သူ့မျက်လုံးတွေကို နည်းနည်းမှ မကြည့်ရဲဘဲ "ညီမ မဖြစ်ပါဘူး။"

"မင်း ..... မဖြစ်ဘူးလား?" ဟော်ချီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာကို ကိုင်လိုက်သည်။ "မျောက်ဖင်နီနဲ့ တူတယ်။ ဒါတောင် မင်းက မဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာလား?"

သူ့လက်ချောင်းတွေက အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထလိုက်တာက သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူသည် လက်ကို အမြန် ရှုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဟော်ချီက ရုတ်တရက် ထပ်ပြောပြန်သည်။ "သူငယ်ချင်း ချောင်နျန်နျန်၊ ငါ ရေငတ်နေတယ်။ သောက်ဖို့ ရေတစ်ခွက် ခပ်ပေး။"

သာ့ချောင် - "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ ညီမ အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကလေးမဟုတ်ဘူး။"

အဲလိုပြောပြီး သူမသည် စကားကို နာခံစွာနှင့် ရေတစ်ခွက် ခပ်လိုက်သေးသည်။

ဟော်ချီသည် ရေကိုလက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ပြီး ရေကို သောက်လိုက်သည်။ သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးတွေက သူ့မျက်နှာပေါ် လှိမ့်ဆင်းလာပြီး သူ့မေးစေ့မှ သူ့အဝတ်တွေပေါ် ကျသွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားနေသော အာဒမ်ပန်းသီးကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ... အနည်းငယ် ရေဆာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟော်ချီသည် ရေသောက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ချောင်နျန်နျန်၊ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ?"

မျက်လုံးလေးလုံးက ဆုံသွားသည်။

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ပါးပြင်တွေ ပိုပူလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်က ငြင်းခဲ့သည်။ "...မဟုတ်ဘူး၊ ညီမ အစ်ကို့ကို စိုက်မကြည့်ပါဘူး။"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် အထိတ်တလန့်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ဇလုံထဲက ကြာစေ့တစ်ဆုပ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

သူမလက်ထဲက ကြာစေ့ကို သူမလက်ဖြင့် ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်...

အဆင်မပြေလိုက်တာ!

ဟော်ချီသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် ကြွတက်လာသည်။ "ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းညာတိုင်း နီရဲနေတတ်တာ။ ငါ မှန်တစ်ချပ်ယူလာပြီး မင်းမျက်နှာကို သေချာကြည့်ခွင့်ပေးရမလား?"

သာ့ချောင်သည် ထိကရုံးအပင် အဖြစ်ပြောင်းသွားပြီး အရွက်များက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ညှိုးကျသွားသကဲ့သို့ သူမသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် ပန်းရောင်နှင့် အနီရောင် သန်းနေသော နားရွက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုဆန့်ကာ အဲဒါကို ဆွဲလိုက်သည်။ "နားရွက်တွေတောင် အနီရောင်တွေ ဖြစ်နေပြီ။ စောစောက မင်းက ငါ့ကို ကြည့်လိုက်တာကြောင့် မဟုတ်လား?"

အေးစက်သောလက်များက သူမ၏ နားရွက်များကို ကိုင်ထားသည်။ အဲဒါက သူမကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူမ ခေါင်းကို မော့ကာ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တော်တော်သနားစရာကောင်းသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ ညီမ တကယ်မလုပ်ခဲ့ပါဘူး..."

ဟော်ချီသည် သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ချစ်စဖွယ် မျက်လုံးလှလှလေးကို တွေ့လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက ခုန်သွားသည်။ "…ငါ ငါ အဝတ်လဲပြီး မင်းကို ကူညီဖို့ လာခဲ့မယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူသည် အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ သူမြင်ကွင်းက ပျောက်မသွားမချင်း သူမသည် အသိစိတ်တွေ ပြန်ဝင်မလာခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ ပူနွေးသော ပါးပြင်များကို ထိလိုက်ကာ သားရဲလေးတစ်ကောင်လို တိုးတိုးလေး "ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

အစ်ကိုဟော်ချီ ဝင်လာကတည်းက သူမမျက်လုံးတွေက သူမအပိုင် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမ သူ့ကိုမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အစ်ကို ဟော်ချီသည် ရုပ်ချောသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

အစ်ကိုဟော်ချီက ရေသောက်နေတဲ့ပုံက အရမ်းလှတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

အစ်ကိုဟော်ချီ၏ ကျောသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

ဝါးးး...သူမ ဘာဖြစ်နေတာလဲ!!

မီးဖိုချောင်မှ ပြေးထွက်လာသော ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်ထက် ပိုရှက်နေခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ သူ့နားတွေ ပူလောင်နေသည်။ ပြီးတော့ သူ့အသက်ရှူသံက ပြင်းထန်နေသည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် သူဤကဲ့သို့ ပြေးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဟော်ချီက အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါအဆင်ပြေပါတယ်။"

ရှန်ထျန်းရုံက သူ့မျက်နှာကို သံသယဖြစ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး "ဒါပေမယ့် အစ်ကို့ ကြည့်ရတာ အဆင်ပြေနေပုံ မပေါ်ဘူး။ အစ်ကို ဆေးရုံသွားစရာမလိုဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား?"

ဟော်ချီက သူ့လက်ကို ထပ်ပြီး ဝှေ့ယမ်းကာ "မင်းက ငယ်သေးတယ်။ မင်း နားမလည်ပါဘူး။"

ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ယောင်္ကျားလေးများက သူတို့ကို ငယ်သေးသည်ဟု အခြားသူများက ပြောသောအခါ အဲဒါကို မုန်းကြသည်။

ရှန်ထျန်းရုံက ဒီစကားကိုကြားတော့ သူသည် ချက်ချင်းမကျေနပ်သလို ဖြစ်သွားပြီး "တကယ်လား? ကျွန်တော် ငါမယုံဘူး။ အဲဒါကဘာမို့ ကျွန်တော်က နားမလည်ရတာလဲ?"

ဟော်ချီက သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ "မင်း တခြားလူတွေရှေ့မှာ ရေကို တမင်တကာ သောက်လား?"

ရှန်ထျန်းရုံက အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ "...မသောက်ဖူးဘူး။ ဘာလို့ တခြားလူတွေရှေ့မှာ ရေကို တမင်တကာ သောက်ရမှာလဲ? ဒီလိုလုပ်တာက ထူးခြားတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ရှိလို့လား?"

ဟော်ချီသည် သူ့အရှုပ်အထွေးများကို မဖြေဖျောက်ပေးပါ။ အဲဒီအစား တခြားမေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း တမင်တကာ ချွေးတွေနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီ သွားမလား?"

ရှန်ထျန်းရုံက ရွံရှာတဲ့အကြည့်နဲ့ "...မသွားဘူး! ချွေးတွေနဲ့ တမင်နံစော်ပြီး တခြားသူတွေကို လိုက်ရှာနေတဲ့ထိ ဘယ်သူက နေမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ? တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလိုလုပ်ရင် ငါ သူ့ကို သေချာပေါက် ထိုးမိလိမ့်မယ်!"

ဟော်ချီက သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး "အဲဒါကြောင့် ငါပြောတာ မင်း နားမလည်ဘူးလို့။ မင်း ကြီးလာရင်တော့ မင်းနားလည်လာပါလိမ့်မယ်"

သူပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှန်ထျန်းရုံကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤထွက်ခွာမှုနှင့် ပတ်သက်၍ နားမလည်နိုင်သော အထင်အမြင်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟော်ချီလည်း အလွန်ရှု‌ပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

သာ့ချောင် ရှေ့မှာ ချွေးတွေထွက်ပြီး တမင်တကာ ရေသောက်တာဟာ သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲဆီက အထူးသင်ယူခဲ့တဲ့ လှည့်ကွက်တွေဖြစ်သည်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူ့ထက် နှစ်အနည်းငယ်ပိုကြီးပြီး သူ့ရဲ့နတ်ဘုရားမလေးကို လိုက်ဖို့ အာရုံကိုဖမ်းစားတဲ့ လှည့်ကွက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အရင်နှစ်က လက်ထပ်ခဲ့ကြပြီး ဝမ်းကွဲမရီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခုတော့ သူတို့သည် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ နေထိုင်နေကြသည်။

သူ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကတည်းက သူ့နှလုံးသားကို နားလည်ခဲ့သည်။ သို့သော် သာ့ချောင်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး မသိနားမလည်သေးပေ။ သူသည် သူမ ကြီးပြင်းလာဖို့ စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

သူမသည် နောက်နှစ်တွင် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ပြည့်တော့မည်။ သို့သော် သူမသည် သူ့ကို အစ်ကိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ်သာ လုံးဝ မှတ်ယူထားပုံပေါ်ကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူသည် သူမအစ်ကိုကြီး မဖြစ်ချင်ဘူး။ သူက အစ်ကိုဆိုရင်တောင် ချစ်သူကိုကိုပဲ ဖြစ်ချင်တာပါ။

ဒါကြောင့် သာ့ချောင် ဉာဏ်အလင်းရပြီး သူ့ကို ကြိုက်လာအောင် သူသည် သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက "မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မင်းကိုချစ်လာအောင် မင်းရဲ့ယောင်္ကျား ပီသတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို အရင်ဖော်ထုတ်ရမယ်။ ဒေါင်းထီးက ဒေါင်းမလေးကို ဆွဲဆောင်ချင်ရင် သူ့အမြီးကိုဖွင့်ရမယ်။ ငါမှန်တယ်မဟုတ်လား?"

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ပြောတာက အရမ်းကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ သူခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ပြန်သွားကာ စတင်ရန် ဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေ ဝယ်မည်။ ဒေါင်းထီးထက် သူ့ကိုယ်သူ ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

သို့သော် သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူသည် အပေါ်ယံဆန်လွန်းပြီး သူ၏အတွေးများသည် အပေါ်ယံဆန်လွန်းသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်၏ ဆွဲဆောင်မှုသည် အဝတ်အစား၊ နာရီနှင့် အခြားအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများဖြင့် လွှမ်းမိုးတာ မဟုတ်ပေ။ မိန်းမတစ်ယောက်က ဒါတွေကြောင့် မင်းကို ချစ်မိသွားရင် ဒီမိန်းမက သိုက်တူးတာ အရမ်းတော်သည်။

အဲဒါကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် သခင်များကြားက သခင်တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင့် ပိုပိုပြီး ခံစားလာရသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့ထံမှ အသုံးပြုပြီးသား ကင်မရာတစ်လုံးကို ထုတ်ပေးပြီးနောက် သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူ့ကို ရည်းစားရရန် လှည့်ကွက်ကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သည်။

ချွေးနှင့်ရေသောက်ခြင်းကဲ့သို့သော 'လှည့်ကွက်' ကို သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူ့အား သင်ပေးခဲ့သည်။ အဆင်ပြေစေဖို့အတွက် သူသည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းပြီး သူ့ကိုယ်သူ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

စောစောက သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်မှုသည် ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိမယ်လို့ သူခံစားရသည်။

သာ့ချောင်က သူ့ကိုသာ ဦးတည်နေသော မျက်လုံးများနှင့် နားရွက်နီများဖြင့် ကြည့်နေပုံကို တွေးရင်း သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

သူကောင်းကောင်း မလုပ်နိုင်တာက သူကိုယ့်သူ တည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ခံစားရတာတစ်ခုပဲရှိသည်။

သာ့ချောင်က သူ့ကို မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူသည် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသာ မြန်မြန် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ရင် သည်းမခံနိုင်ဘဲ……သူမကို နမ်းမိမှာ သေချာသည်။

မနက်ခင်းလေးမှာ ပွင့်တဲ့ ပန်းရောင်နှင်းဆီပန်းလို သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပန်းနုရောင်သန်းပြီး နူးညံ့သည်။ အဲဒါက လူတွေကို မြင်မြင်ချင်း ကိုက်စားချင်စိတ်ကို ဖြစ်စေတယ်။

အိုး သူ အကြိမ်အနည်းငယ် လေ့ကျင့်ရဦးမယ် ထင်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူ့သမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ထက်မြက်သော အချွန်အတက်များနှင့် ဖူးပွင့်နေသည့် ကြာပန်းကဲ့သို့ သွယ်လျနေသည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွမှုအပြည့်ရှိသည်။

သူမသည် အော်တစ်ဇင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ငယ်စဉ်က အခြားသူများနှင့် စကားမပြောခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရကာ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ "မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ မင်း အရွယ်ရောက်လာတာပဲ။"

ချောင်တုန်းဝမ်သည် 'အဖေအိုကြီး' ၏ ခံစားချက်ကို သိသိသာသာ နားမလည်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ အဖေပြောစရာရှိရင် တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်၊ သမီးပြန်ပြီး အစ်မသာ့ချောင်နဲ့ စကားပြောရဦးမယ်။"

ချောင်ကျန်းမင် - "..."

သူ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်သော 'အ‌ဖေအိုကြီး' နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူသည် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်စရာမနေတော့ချေ။ "တုန်းဝမ်၊ အဖေနဲ့ အန်တီရှန်‌မေတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မင်းသတိထားမိတယ် မဟုတ်လား? "

ချောင်တုန်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "သိပါတယ်။ အဖေ အန်တီရှန်‌မေကို လက်ထပ်ချင်တာလား?"

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့သမီးကို ဒီလောက်ထိ တိုက်ရိုက်ပြောဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပြောရင်း သူ့လက်ဖဝါးတွင် ချွေးတွေစီးကျကာ "မင်းအဒေါ် ရှန်မေက မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ အဖေလည်း ကတိပေးတယ်... အနာဂတ်မှာ မိသားစုမှာ လူဘယ်လောက်ပဲရှိပါစေ မင်းအဖေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်းက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ မင်း မကန့်ကွက်ရင်..."

သူ့အဖေက အနည်းငယ် ကမောက်ကမနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့တော့ ချောင်တုန်းဝမ်က သူ့ကို "ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး။ အန်တီရှန်မေနဲ့ မီပေါင်လေးကို သမီး သဘောကျပါတယ်။"

သူ့အဖေပြောတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ သံသယမရှိပါဘူး။

နှစ်တွေအကြာကြီး သူ့အဖေက သူမနဲ့အတူ တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ ချောင်မိသားစု ချမ်းသာလာပြီးနောက် သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်သူတွေ အများကြီးရှိခဲ့သည်။ သူ့အဖေကို ချစ်မိသွားတဲ့ အရေအတွက်ကို လက်ဆယ်ချောင်းနဲ့ပင် ရေတွက်လို့မရနိုင်ပေ။

ဒါပေမယ့် သူ့အဖေက ငြင်းခဲ့သည်။

ချန်ချောင်ချောင်နှင့် ရှစ်ချင်းရှင်ကဲ့သို့သော ထိုအမျိုးသမီးများက သူမကို နာကျင်စေမည်ကို သူမအဖေက စိုးရိမ်နေမှန်း သူမသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမနှင့်အတူ တစ်ယောက်တည်းနေချင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားကို ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမအဖေ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သူမခံစားနိုင်သည်။

အခြားကလေးများနှင့်မတူဘဲ သူမသည် သုံးနှစ်သားအရွယ်ကတည်းက မှတ်မိနေခဲ့သည်။ သူမက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူမရဲ့ မိခင်အရင်းဖြစ်တဲ့ ချန်ချောင်ချောင်က သူမကို ရိုက်နှက်ပြီး ရှစ်ချင်းရှင်က သူမကို ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မှတ်မိနေသည်။

ထိုမိန်းမနှစ်ယောက်ကို သူမမုန်းတီးသည်။ ဒါပေမယ့် အန်တီရှန်‌မေကတော့ သူတို့နဲ့ မတူပါ။

သူမသည် သူမကို တမင်နှစ်သက်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းမရှိသလို သူမ၏နွေးထွေးမှုကို ပြသရန် ဟန်ဆောင်ခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမ ကြိုက်တာ မကြိုက်တာကို အမှန်အတိုင်း ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ရိုးသားမှုကို နှစ်သက်ပြီး သူမကို သဘောကျသည်။ သူမထံမှရရှိသော လက်ဆောင်အားလုံးကို မြတ်နိုးသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အဖေက အန်တီရှန်မေကို လက်ထပ်လိုပါက သူမ ကန့်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "တုန်းဝမ်၊ မင်းအမှန်တိုင်းပြောနေတာလား? အဖေရဲ့ ခံစားချက်ကို တွေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းမကြိုက်ရင် အဖေ လက်ထပ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

သူသည် ချူရှန်မေကို အရမ်းချစ်သော်လည်း သူနှင့် ချူရှန်မေအတွက် ကလေးများသည် အတူတူပင် အရေးကြီးပါသည်။

အိမ်ထောင်ပြုမယ်ဆိုရင်တောင် အနာဂတ်မှာ ကလေးတွေ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် သူတို့ညှိနှိုင်းခဲ့ကြသည်။ တုန်းဝမ်နဲ့ မီပေါင်ဆိုတဲ့ သမီးလေးနှစ်ယောက်ရှိရုံနဲ့ လုံလောက်ပါပြီ။

ချောင်တုန်းဝမ်က ထပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "သမီး အမှန်တိုင်းပြောနေတာပါ။ ဒါပေမယ့် အဖေ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အခက်အခဲတွေက သမီးဘက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အန်တီရှန်‌မေရဲ့ယောက္ခမတွေပဲ။ အဖေမှာ တခြားဘာရှိသေးလဲ? မရှိရင် သမီးသွားတော့မယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်ရဲ့ အဖေအိုကြီး နှလုံးသားက ညှိုးနွမ်းသွားပြန်သည်။ "... မရှိဘူး၊ မရှိဘူး။ မင်း အစ်မသာ့ချောင်ကို သွားရှာလို့ရတယ်။"

ချောင်တုန်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်လိုက်သည်။ သစ်ပင်များပေါ်က သစ်ရွက်တွေ ကြွေကျသွားသည်။

သူ့ရှေ့က ကြွေကျနေတဲ့ သစ်ရွက်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ချောင်ကျန်းမင်က ဘာမှမရှိသော အသိုက်လို ခံစားချက်ကို ကြိုပြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့နှလုံးသားက ချဉ်သွားသည်။