အခန်း (၂၄၄)

အခန်းထဲမှာ။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏အဝတ်အစားအနားကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များ ထွက်ကျခါနီးပြီး ပါးပြင်များသည် နီရဲလာသည်။

သူမဘေးတွင်ရှိသော လော့ကျွင်းလျန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထိုင်နေသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သူက သတ္တိကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "အဘိုး၊ အဘွား၊ ဒါက တုန်းဟယ်ရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်‌တော့် ကြောင့်ပါ။ အဘွားတို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းချင်ရင် ကျွန်တော်ကိုပဲ ကြိမ်းမောင်းပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအပြစ်ပဲ၊ မင်း တုန်းဟယ်ကို တကယ်ချစ်ရင် မင်းလက်မထပ်ခင်မှာ ဒီလိုမျိုးမလုပ်သင့်ဘူး!"

သူမသည် ငယ်ရွယ်ခဲ့ဖူးပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သဘာဝကျကျ နားလည်ပါသည်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ တာဝန်သိစိတ်က ခိုင်မာတယ်ဆိုရင် ဒီလိုဖြစ်မလာသင့်ဘူး။

ဒီလိုမျိုးလုပ်တာဟာ အရှက်မရှိဘူးလို့ သူမထင်ဝာာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကမ္ဘာကြီးက ဒီလိုပါပဲ။ ဒီကိစ္စ ပြန့်သွားရင် ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့ ဘဝဟာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။

လော့ကျွင်းလျန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းလာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်! တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် အမှားပါ။ နောင်မှာ တုန်းဟယ်ကို ပိုတန်ဖိုးထားမှာပါ"

သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူက ကြိမ်းမောင်းခြင်း ခံနေရသည်ကို မြင်တော့ ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ကို လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့် "...တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း အပြစ်ရှိပါတယ်။"

ထိုနေ့က သူမ၏ မွေးနေ့ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်သားသည် အရက်နည်းနည်း သောက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မူးနေပြီး အဲဒါကို လုပ်မိခဲ့ကြသည်။ သူမ နိုးလာပြီးနောက် ချက်ချင်း နောင်တရမိသည်။

တစ်ကြိမ်လောက် လုပ်မိရုံဖြင့် သူမသည် ကိုယ်ဝန်ရှိမည်ဟု လုံးဝမထင်ခဲ့မိပေ။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။."မင်းလည်း မှားမှန်းသိလို့ အရမ်းကောင်းတယ်! လူလေးလော့ မင်းမိသားစုကို ဒီအကြောင်း ပြောပြပြီးပြီလား?"

သူမသည် သူမမိသားစုကိုပဲ ဘက်မလိုက်ရပါ။ တစ်ဖက်တည်း လက်ခုပ်တီးလို့ မရဘူး။ ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် လော့ကျွင်းလျန်တို့ နှစ်ယောက်သည် တာဝန်ရှိသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ။ ထို့အပြင် သူမသည် ဝေဖန်မှုတွေကို မခံနိုင်ပေ။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ခံရရင် သူမသည် နောင်မှ မိုက်မဲတာတွေ လုပ်မှာကို စိုးရိမ်ရသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး "တုန်းဟယ်က ဒီကိစ္စကို ကျွန်ဝောာ့်ကို မပြောခိုင်းဘူး။ ဒီကိစ္စ မပြောခင် အဘွားတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ဆွေးနွေးရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ မင်းက အဆုံးထိ မတုံးအခဲ့ဘူးပဲ။ မင်းငါ့စကားကို နားထောင်မယ်ဆို ဒီကိစ္စကို မင်းအမေကို မပြောနဲ့။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ လူလေးလော့။"

သူ့အမေရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို တွေးလိုက်တော့ သူ့မျက်နှာက တစ်ဖန်နီလာပြီး "အဘွားပြောတာကို ကျွန်တော် နားထောင်ပါမယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမခေါင်းကို ချက်ချင်း တစ်ချက်ညိတ်လိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက စကားမစခင် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး "မင်းတို့ မင်္ဂလာပွဲ မတိုင်ခင်မှာ မင်းမိဘတွေကို ပြန်သွားပြောလိုက်။ အကြောင်းပြချက်ကို မင်းဘာသာပဲ စဉ်းစား။ ဒါပေမယ့် မင်းကို ကြိုသတိပေးမိလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို မင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ရင် ဒီအိမ်ထောင်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

လော့ကျွင်းလျန်သည် ပွင့်လင်းကာ တက်ကြွသော စရိုက်ရှိပြီး ချောင်တုန်းဟယ်အတွက် ကောင်းမွန်သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ခက်ခဲတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရှိသည်။ ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ချောင်တုန်းယင်ဒါမှမဟုတ် သာ့ချောင် လိုမျိုးဆိုရင် သူမ စိတ်မပူပါပေ။

ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဟယ်က သီးသန့်ဆန်သည်။ ဒေါသထွက်နေချိန်မှာတောင် သူမသည် အဲဒါကို သူမနှလုံးသားထဲမှာပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့် သူမသည် တစ်ဖက်သားကို ကြိုတင်သတိပေးရမည်။ သူတို့သည် အိပ်ရာထဲတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီး သူက သူမကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဆက်ဆံနိုင်မယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။

အရင်တုန်းက သူမရဲ့ ကလေးသုံးယောက်ကို ဖိအားတွေအောက်မှ ကွာရှင်းခွင့် ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ချောင်တုန်းဟယ်ကို အခုပဲ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချပြီး လမ်းခွဲခွင့်ပေးနိုင်သည်။

လော့ကျွင်းလျန်သည် ဖိအားများကို ခံစားခဲ့ရသည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ အဘိုး၊ အဘွား၊ ဒီပြဿနာကို ကျွန်တော် သေချာဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမသည် သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်အတွက် စကားမပြောပေးရဲပေ။

သူမ၏ ပဉ္စမမြောက်ဦးလေး နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်ဆိုတာ သာ့ချောင်သည် ချောင်တုန်းဝမ်ထံမှ သိခဲ့သည်။

သူမသည် သူမညီမ၏မျက်နှာကို စစ်ဆေးကာ "တုန်းဝမ်၊ မင်းတကယ် စိတ်မဆိုးဘူးလား?"

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမ၏လက်ကိုဆေးကြောကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူမ၏လက်ထဲတွင် ဗန်းတစ်ခုကို ပုံမှန်အတိုင်း ကိုင်လာသည်။ အိုးထဲက အရာတွေကို မွှေရင်းနဲ့ သူမက "စိတ်မပူပါနဲ့ အစ််မ ငါတကယ်အဆင်ပြေပါတယ်။"

သူမသရုပ်ဆောင်ပုံမပေါ်တာကိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ "ပြောရရင်တော့ ပဉ္စမမြောက် ဦးလေးနဲ့ အန်တီရှန်‌မေက အတူတူရှိတာ ကောင်းပါတယ်။"

ချူမိသားစုသည် ချောင်တုန်းဝမ်၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချူရှန်‌မေ၏ အစ်ကိုသည် ချောင်တုန်းဝမ်၏ မွေးစားအဖေလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အနာဂတ်တွင် လက်ထပ်ကြရင် ရှစ်ချင်းရှင်၏ကိစ္စလိုဖြစ်မှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ချောင်တုန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားကာ အိုးထဲမှ ကြာပန်းစေ့များကို ကြည့်ပြီး "အစ်မ၊ ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲက တစ်ခုခု ဖြစ်နေတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။"

သာ့ချောင်က ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါဆို မင်းလည်း သဘောပေါက်တာပဲ။ ငါ အဲဒါကို သူ့လှည့်ပတ်ပြီး မေးပေမယ့် အစ်မဝမ်းကွဲက ရှောင်သွားတယ်။"

အစ်မဝမ်းကွဲသည် ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမသည် နီရဲရောင်ရမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို သတိထားမိခဲ့သည်။ သူမက ဖုံးကွယ်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုတွေနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေက ရှိနေဆဲပင်။

အစကတော့ သူမသည် အနာဂတ် ခယ်အိုနဲ့ အဆင်မပြေဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်သားသည် နီးနီးကပ်ကပ်နှင့် ရန်ဖြစ်ပုံမပေါ်တာကို သူမမြင်ခဲ့သည်။

စဉ်းစားပြီး သူမသည် ဒီကိစ္စကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူမ အစ်မဝမ်းကွဲရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စပင်။

သို့သော် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်ခံစားမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူတို့ အရွယ်လာပြီးနောက် ညီအစ်မတွေက သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းမွန်ပါစေ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိမှာပင်။

ချောင်တုန်းဝမ်က သူ့အစ်မရဲ့ သက်ပြင်းချနေတဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သူမခေါင်းကို သူမလက်မောင်းပေါ် မှီလိုက်သည်။ "အစ်မ သက်ပြင်းမချပါနဲ့။ ငါကတော့ နောင်ကျရင် အစ်မကို ဘာတစ်ခုမှ မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

သူမရဲ့ စရိုက်နှစ်မျိုးက လွဲလို့ပေါ့။

လော့ကျွင်းလျန်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချက်ချင်း လက်ထပ်လိုကြောင်း သူ့မိသားစုကို ပြောခဲ့သည်။

သူ့အဖေ လော့ချင်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူက မကန့်ကွက်ပေ။ "စောစောလက်ထပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ လက်ရှိနွေရာသီ အားလပ်ရက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်္ဂလာပွဲကို ပြီးအောင် လုပ်ကြလိမ့်မယ်။ နောက်မှဆို စိတ်ပူစရာတစ်ခုတော့ လျော့သွားတာပေါ့။"

အမေလော့က နည်းနည်းစိတ်မပျော်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "နှစ်ကုန်တဲ့အထိ လက်မထပ်ဘူးလို့ မင်းတို့ အရင်က ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား? အရင်က မင်းတို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့တာကို မင်းတို့က လက်မထပ်ဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ မင်းဘာလို့ အခု လက်ထပ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာလဲ?"

အစပိုင်းတွင် အမေလော့သည် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်မိသားစုကို အလွန်ကျေနပ်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး ထိန်းချုပ်ရလွယ်ကူသော ချွေးမတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။

သူမမိသားစုက မြို့ထဲမှာ နာမည်ကြီး ချမ်းသာသော သူများဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ရှန်မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဤအိမ်ထောင်ရေးကို အလွန်ကျေနပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် မွေးဖွားခြင်း ကိစ္စကြောင့် ဤချွေးမသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ပုံစံက အဲဒါကို ချန်လှပ်ထားချင်တာကြောင့် ပြဿနာဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကလေးယူစေချင်တာက သူမသည် အမှားလုပ်မိတယ်လို့ မထင်ခဲ့မိချေ။

မျိုးရိုးကို ဆက်ခံဖို့ဆိုတာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် သဘာဝပင်။ ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူတို့၏ လော့မိသားစုတွင် လက်ထပ်လိုသောကြောင့် သူမသည် သူတို့လော့မိသားစုအတွက် သားစဉ်မြေးဆက်ကို မွေးဖွားပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ် စက်တင်ဘာလတွင် နိုင်ငံသည် မွေးဖွားခြင်းအစီအစဉ် အခြေခံအမျိုးသားရေး မူဝါဒကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ခံ ဘယ်လောက်ပဲ ခိုင်မာ‌နေပါစေ သူတို့သည် ကလေးအများကြီး မွေးလို့မရပေ။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူမသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ ဖျားနာပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် တစ်ပတ်ကြာ လှဲနေခဲ့ရသည်။

စောစောသာ သူတို့သည် သူမစကားကို နားထောင်ခဲ့လျှင် သူမမြေးက အခုဆို လျှောက်သွားနေပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို အမြင်မကြည်တော့ပေ။

သူမခင်ပွန်းနဲ့သားက ချောင်မိသားစုကို သိပ်မကြိုက်ရင် သူမသည် သူမသားကို ကောင်းကောင်းနာခံတတ်တဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းမိလိမ့်မည်။

လော့ကျွင်းလျန်၏ မျက်လုံးများသည် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့် "နိုင်ငံတော်က အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို ပေးပေမယ့် နေရာထိုင်ခင်း အရေအတွက်က အကန့်အသတ်ရှိတယ်။ အဲဒါတွေက အိမ်ထောင်ရှင်တွေကို ဦးစားပေးတယ်။ မြန်မြန်လက်ထပ်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ အမေလော့က ပျင်းရိငြီးငွေ့လာကာ ထထိုင်လိုက်ပြီး "ဒုတိယမြောက် မင်း အမှန်တိုင်း ပြောနေတာလား။ အိမ်ထောင်ရေးက နေရာထိုင်ခင်း ခွဲဝေရာမှာ တကယ်ပဲ ဦးစားပေးခံရတာလား?"

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့နားကို ကုတ်ပြီး "အဲဒါ အမှန်ပါ။ ကျွန်တော့် အတန်းဖော်တွေက အခုပြန်ပြီး လက်ထပ်ဖို့တွက် အလျင်လိုနေတယ်။ ခွဲတမ်းကို တခြားသူတွေ သိမ်းပိုက်သွားမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်လို့ တုန်းဟယ်ကို ဒီအကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်။ တုန်းဟယ်က ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး သူက မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ သဘောတူခဲ့တယ်။"

အမေလော့က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆို သူက ဉာဏ်ကောင်းတုန်းပဲ။ အဲဒါဆို မနက်ဖြန် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်လိုက်!"

လော့ချင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်္ဂလာပွဲပြီးရင် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်ဖို့ သိပ်နောက်မကျသေးပါဘူး။ ချောင်မိသားစုကို တောင်းဆိုနေတာဖြစ်တဲ့အတွက် ငါတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းကို ပြသဖို့ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အတွက် ယွမ်နှစ်ရာထည့်သင့်တယ်!"

အမေလော့က ဒီစကားကိုကြားတော့ သူမချက်ချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး "ယွမ်လေးရာဆို လုံလောက်ပါပြီ။ နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာ ထပ်ထည့်ရင် အဲဒါက ယွမ်ခြောက်ရာ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီမင်္ဂလာဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ဘယ်မိသားစုက ပေးမှာလဲ?"

လော့ချင်း - "ဒါဆို မင်းသားကို နေရာထိုင်ခင်း ခွဲပေးစေချင်တာလား? ချောင်မိသားစုရဲ့ သမီးက မင်းသား မရှိဘဲနဲ့ အိမ်ထောင်မပြုနိုင်ဘူး ထင်လို့လား?"

ချောင်မိသားစု၏ လက်ရှိ ကြွယ်ဝမှုနှင့် အဆက်အသွယ်များကြောင့် လူအများအပြားက သူတို့ကို လက်ထပ်ချင်ကြသည်။

အမေလော့က နှုတ်ခမ်းစူပြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့အဖေကို ကျေးဇူးတင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အမေလော့သည် ဈေးဝယ်ဖို့အတွက် ကုန်စုံဆိုင်သွားပြီးနောက် လော့ချင်းသည် သူ့သား၏ အခန်းသို့ သွားကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ တုန်းဟယ်ကြားမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား?"

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့အဖေက ဒီလောက် ထက်မြက်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။ သူ့နားရွက်ဖျားက အနည်းငယ်နီနေသည်။ "ဘာမှမရှိပါဘူး!"

လော့ချင်းက ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ "ဒီအချိန်တောင် မင်းက အမှန်အတိုင်း မပြောသေးဘူးလား?"

နောက်ဆုံးမှာတော့ လော့ကျွင်းလျန်က သူ့အဖေရဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအောက်မှာ အမှန်တရားကို ပြောပြခဲ့သည်။

လော့ချင်း သိပြီးနောက် သူက သူ့နောက်ကျောကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ကောင်စုတ်လေး၊ ချောင်မိသားစုက မင်းကို မသတ်ခဲ့တာ ကံကောင်းတာ!"

လော့ကျွင်းလျန်သည် အရိုက်ခံရတာကြောင့် လန့်သွားသည်။

လော့ချင်းက တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် "မင်း ဒီကိစ္စကို မင်းအမေကို မပြောနဲ့။ မဟုတ်ဘူး ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ကွာ။ ချောင်မိသားစုအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ မင်းကို နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာ ငါပေးမယ်။"

လော့ကျွင်းလျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ်နီသွားပြီး "အဖေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လော့ချင်း - "အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတွေကို နည်းနည်းပဲပြောပြီး၊ တုန်းဟယ်ကို အနာဂတ်မှာ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါ၊ နားလည်လား?"

လော့ကျွင်းလျန်က လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ချောင်အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ချောင်တုန်းဟယ်ကို ဒီအကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ် သိသောအခါ သူမသည် ပါးစပ်ကို အုပ်ပြီး ငိုခဲ့သည်။

လဝက်ကျော်လောက် သူမသည် မစားနိုင် မအိပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ့မိသားစုက သူတို့ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းပြီး နှိမ့်ချမှာကို သူမစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများနှင့် သူမ၏ အနာဂတ် ယောက္ခမသည် သူတို့အပေါ် အလွန်သည်းခံခဲ့သည်။

သူမငိုနေတာကိုမြင်တော့ လော့ကျွင်းလျန်က သူမမျက်ရည်တွေကို လက်နဲ့သုတ်ဖို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး "မငိုနဲ့။ ကလေးအတွက် ငိုတာမကောင်းဘူးလို့ ငါကြားဖူးတယ်။"

ချောင်တုန်းဟယ်က ချက်ချင်း ငိုတာ ရပ်သွားသည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် လော့မိသားစု၏ သဘောထားကို သိပြီးနောက် သူတို့သည် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

ဒါကြောင့် ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ လော့ကျွင်းလျန်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ မြို့တော်ရှိ အကြီးဆုံးသည် နောက်ပိုင်းမှသာ အကြောင်းကြားစာ ရရှိခဲ့သည်။

အိမ်တွင် ဝမ်ချွမ်ကျီက ဆူပူကြိမ်းမောင်းသော်လည်း ဘယ်သူကမှ သူမကို တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

သူမသည် ပင်ပန်းသွားကာ ထုပ်ပိုးပြီး ယွင်လိုင်မြို့သို့ ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်ဆီသို့ စာတစ်စောင်ရေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မှန်ပါသည်၊ ဒါက သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့ 'ရည်းစားထားရန်' ထဲက တစ်ခုပင်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲရဲ့ စကားအရ အမျိုးသမီးတွေဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို အလေးပေးသည်။ သူတို့သည် ချိုသာတဲ့စကားတွေကို နားထောင်ရတာ နှစ်သက်ပေမယ့် ဒီလိုစကားမျိုးကို ထုတ်ပြောဖို့ကျ မလွယ်ကူပေ။ ဒါကြောင့် ဒီအချိန်မှာ စာရေးဖို့ လိုသည်။

ပြောဖို့ခက်တဲ့ စကားအားလုံးကို စာထဲမှာ ရေးရမည်။ ဤနည်းအားဖြင့် တစ်ဖက်သားသည် စာကိုမြင်သောအခါ အလွန်ချိုမြိန်ပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းသည်ကို တွေ့လိမ့်မည်။ ထို့အပြင် အဲဒါကို အနာဂတ်တွင် စုံတွဲအတွက် အမှတ်တရ စုစည်းမှုဖြစ်မည် ဖြစ်သည်။

ဟော်ချီသည် စားပွဲရှေ့တွင် သူ့ဦးနှောက်ကို တင်ထားခဲ့သည်။ နေ့တစ်ဝက်ကြာပြီးနောက် အင်ဂျင်နီယာကျောင်းသား ကျင်သည် နောက်ဆုံးတွင် 'အချစ်ရေး' စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့ ညစာစားပြီးချိန်မှာတော့ သူက သာ့ချောင်ကို ဘယ်သူမှ အာရုံမစိုက်အောင် တခြားသူတွေကို မမြင်စေနဲ့ဆိုပြီး တိတ်တဆိတ် စာတစ်စောင် ပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က စာကိုကိုင်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာ နီရဲလာပြီး သူမနှလုံးသည် ခုန်လာသည်။

သူမသည် ခဏလောက် တွေ့ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ပြေးသွားသည်။ တုန်ရီနေသောလက်များဖြင့် သူမသည် စာကိုထုတ်လိုက်သည်။

ပထမတော့ သူမရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေ မြင့်တက်လာသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့အကြောင်းအရာတွေထဲက တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

စာပိုဒ်တစ်ပိုဒ်က "... မင်းပြုံးတဲ့အခါ အခုမှ မွေးထားသော ကြောင်ပေါက်လေးတွေလို့ နူးညံ့ပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ထင်မှတ်စေတယ်။ လူတွေက သူတို့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အကာအကွယ်ပေးချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း ရက်စက်တဲ့အခါ မင်းက တောခွေးလေးလို့ ငါတွေးမိတယ်…

သာ့ချောင်က မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသလိုပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် ကြောင်လေးတွေရဲ့ အပိုင်းကို နားလည်နိုင်ပေမယ့် တောခွေးလေးတစ်ကောင်နဲ့ ဆင်တူနေတာလား...?

သူမ အရင်က မြင်ဖူးသော တောခွေး အားလုံးက ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်နေတာကို သတိရမိသည်။ အများစုက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကလေးတွေကို မျက်ရည်ကျစေတတ်သည်။

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူမ ရှိနေနိုင်မလား? ဒါက ဟော်ချီရဲ့ မပျော်ရွှင်ဘူးဆိုတဲ့ ပုံစံမလား?

အစပိုင်းမှာတော့ ဟော်ချီက သူမသည် ဒေါသထွက်ရင် တောကြောင်လေးတစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်လို့ ပြောချင်ခဲ့တာပါ။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက မိန်းကလေးများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အမွှေးပါတဲ့ တိရိစ္ဆာန်များလေးများကို နှစ်သက်ကြသည်ဟု ပြောဖူးသည်။ ဤတိရစ္ဆာန်လေးများကို သူတို့အား ဖော်ပြရန် အသုံးပြုသောအခါတွင် သူတို့သည် ပျော်ရွှင်ကြလိမ့်မည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သူသည် တောကြောင်လေးအစား တောခွေးလေးကို ရေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် အချစ်ဇာတ်လမ်းသည် သည်းထိတ်ရင်ဖိုစရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးပါ။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤအဖြစ်အပျက်က်ို ဟော်ချီ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သိသွားခဲ့သည်။

သူသည် ရယ်မောတာ နေရာမှာတင် သေမလိုပင်။ အဆုံးတွင် သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ညီလေးရဲ့ အီစီကလီလုပ်တာက ရှက်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်တယ်လို့ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။