အခန်း (၂၄၅)

ချူရှ‌န်‌မေသည် ယောက္ခမများနှင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုရန် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

အမေတု၏လက်ချောင်းများက သူမမျက်နှာကို ရိုက်လုနီးပါးပင်။ "ငါသိတယ်။ နင် မနေနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ ကျိုးချန် ထွက်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာသေးလို့လဲ။ သူ့အရိုးတွေတောင် မဆွေးသေးဘူး နင်က နောက်အိမ်ထောင် ပြုတော့မယ်။ နင့်မှာ ကျိုးချန်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံဖို့တွက် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလား?"

ချူရှန်မေက သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ "ကျွန်မက ဘာလို့မှားသွားတယ်လို့ ခံစားရမှာလဲ။ သူအသက်ရှင်နေတုန်းက ကျွန်မက သူ့ကို ဦးထုပ်စိမ်း ဆောင်းပေးခဲ့လို့လား ဒါမှမဟုတ် ရှင်တို့ရဲ့ တုမိသားစုကို အမှားတစ်ခုခုလုပ်ခဲ့လို့လား? ဒီနေ့ဘယ်သူပဲ လာပါစေ၊ တူတူပဲ။ ကျွန်မကတော့ စိတ်သန့်တယ်။"

အမေတု၏ တြိဂံပုံမျက်လုံးတစ်စုံသည် စူးရှသောအကြည့်ကို ပေးပို့လိုက်သည်။ "စိတ်သန့်တယ်လား? ကျိုးချန်က ထွက်သွားတာ တစ်နှစ်ခွဲပဲရှိသေးပြီး နင်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ဒီလက်ထပ်မဲ့သူက အရင်ကတည်းက နင်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူသိမှာလဲ? နင် အရှက်ကင်းမဲ့သူဆိုတာ သူသိသွားလို့ သူက အေးစက်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ သတ်သေသွားတာ။ မဟုတ်ရင် သူကဘာလို့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဒီလိုထွက်သွားဖို့ တွေးခဲ့မှာလဲ?"

ချူရှန်မေသည် ဒေါသဖြင့် ဘာမှမမြင်နိုင်တော့ပေ။ "ကျိုးချန်က သူ့အမေက သူ့ကို အပြစ်ပြောပြီး သူသေသွား‌တာတောင် သူ့ပေါ်မှာ လေးစားမှုမရှိဘူးဆိုတာ သိသွားရင်။ ကျိုးချန်က ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတ်သေသွားရတာလဲ? ငါက တခြားသူတွေထက် ပိုသိချင်တာ။ သူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ သေသွားပေမယ့် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ဖိအားတွေပေးပြီး လူတွေရဲ့အမြင်တွေ အောက်မှာထားခဲ့တာ။ သူသာ ပြန်အသက်ရှင်နိုင်ရင် ဘာလို့ဒီလိုလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သူ့ကို မေးချင်တယ်။"

"သူ့ကိုယ်သူသတ်သေတုန်းက ကျွန်မနဲ့ မီပေါင်လေးကို သူတွေးခဲ့ရဲ့လား?"

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားကာ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်ကို မခုခံနိုင်သည်အထိ သူမပြောနေခဲ့သည်။

တုကျိုးချန် ကွယ်လွန်သွားချိန်ကို သတိရပြီး နေ့တိုင်း သူမသည် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ၏ ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

သူဘာကြောင့် သတ်သေရမှန်း သူမ မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် သူတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်သွယ်မှု အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ထုတ်ပြီး အဲဒါကို ထပ်ခါထပ်ခါ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည်။ သူမ ဦးနှောက်တွေ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်တဲ့အထိ သူမစိတ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ ကောက်ချက်မချနိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အခြားသူများပြောသည်ကို တဖြည်းဖြည်းယုံကြည်လာပြီး သူမသည် သူ့ကို ကောင်းကောင်း အသက်မရှင်စေခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အပိုင်းအား သူမကိုယ်သူမ သံသယဖြစ်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ချောက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီး သေခြင်းထက် ဆိုးစွာ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို ဆွဲထားတာမဟုတ်ရင် သူမသည် သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိမှာပင်။

"နင် ကျိုးချန်ကို အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူးဆို ငါတို့ကို သက်သေပြ။ ကမ္ဘာကို သက်သေပြလိုက်လေ!"

ကံမကောင်းစွာပဲ အမေတုက နားမထောင်ခဲ့ပေ။ ယခုဆိုလျှင် ချူကျန်းမေသည် သူ့သားကို သစ္စာဖောက်ပြီး သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ယောက်ကို စွန့်ပစ်တာလို့ပဲ သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါကို သူမ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

ချူရှန်မေ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူမသမီးလေး မီပေါင်ကို သူမမိခင်အိမ်သို့ မနက်အစောကြီး ပို့လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ အဖေတုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး တရားမျှတတဲ့ စကားလုံးတချို့ကို ပြောနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အဖေတုက သူမ အကြည့်နဲ့တွေ့တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းကို တစ်ဖက်ကို လှည့်လိုက်သည်။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောသော်လည်း သူ့သဘောထားက ထင်ရှားသည်။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာကို သူလည်း သဘောမတူဘူး။

ချူရှန်မေက သူမမျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ ဒီနေ့ ရှင်တို့ကို အကြောင်းကြားဖို့ ရောက်လာတာ၊ ရှင်တို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ယူဖို့မဟုတ်ဘူး!"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ထွက်သွားဖို့ ထုပ်ပိုးရန် အခန်းထဲဝင်သွားခဲ့သည်။

တုကျိုးချန် ကွယ်လွန်သည့်နေ့မှစ၍ ဒါက သူမ၏ အိမ်မဟုတ်ပေ။

အမေတုက မြေပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်ပြီး "ငါအသက်မရှင်နိုင်ဘူး! ငါ့သားကို သတ်သေဖို့ ဖိအားပေးခဲ့ပြီး သူ့အရိုးတွေ အေးစက်နေသေးတာတောင်။ သူ့မိန်းမက တခြားသူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ သနားစရာသားလေး ကျိုးချန်၊ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး မင်းက အဆုံးစွန်ထိ ဖိအားပေးခံရလို့ အဲဒီတုန်းက ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလား အမေကို ပြောပြစမ်းပါ။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

ချူရှန်မေသည် သူမအား လျစ်လျူရှုရန် သူမကိုယ်သူမ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည်။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူကဒီလိုရန်ထောင် တာကိုကြား​တော့ သူမစိတ်​ညစ်​သွားသည်​။

အမေတုက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ? သူမသည် ဟန်ဆောင်ငိုယိုပြီး အနီးနားရှိ လူအားလုံးကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ချူရှန်မေသည် ဘယ်လောက်သည်းမခံနိုင်ကြောင်းကို အပိုတွေလုပ်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

ဤသည်ကို လူတိုင်းကြားသောအခါ သူတို့ရဲ့ ချူရှန်မေဆီ ရောက်လာသည့် အကြည့်များက အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်ရှိလာသည်။

လူတချို့က "ရှန်မေ ကျိုးချန်က မင်းအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်ရင်တောင် မြန်မြန်မလုပ်သင့်ဘူး။ မင်းယောက္ခမ ဘယ်လိုခံစားရမလဲ?"

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်အိမ်ထောင်မပြုရဘူးလို့ ငါမဆိုလိုပါဘူး။ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်လောက်တော့ စောင့်‌ဦးလေ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းယောက္ခမ ကွယ်လွန်တာကို စောင့်ရတာ သိပ်နောက်မကျသေးပါဘူး။"

ချူရှန်မေက ဒေါသထွက်ပြီး ရယ်စရာကောင်းတာကို တွေ့လိုက်သည်။

ယောက္ခမ ကွယ်လွန်ပြီးရင် သူမသည် အသက်ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ဦးသည် လူတိုင်းကို ဖြတ်၍ လျှောက်လာသည် "ချင်မင်းဆက် ပျက်နေတာ ကြာပါပြီ။ အခုက လူ့အဖွဲ့အစည်းက အသစ်ဖြစ်လာပြီ။ မင်း သီလစောင့်ထိန်းချင်ရင် နောက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး တဖြည်းဖြည်း စောင့်ရှောက်ပေးလို့ရတာပဲလေ။ ဒီလိုမျိုး ပဒေသရာဇ်တွေရဲ့ ယိုယွင်းနေတဲ့ အတွေးတွေကို လူမြင်ကွင်းမှာ ချပြရဲတယ်၊ ငါ အခု ရဲစခန်းကို သွားလိုက်မယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ လူတိုင်း လန့်သွားကြသည်။

တချို့လူတွေက ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ဒုက္ခမလိုချင်ကြပေ။ လူအချို့က ဖြစ်ပျက်နေချိန်တွင် တိုးတိုးပြောနေကြသည်။

အမေတုက မြေပြင်ပေါ်ကနေ ထပြီး အဲဒီလူကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "မင်း! ငါ မင်းကို သိတယ်! မင်းက ရှန်မေမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးမလား။ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်းက ကျိုးချန်အပေါ် အားနာစရာ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ပြောနေတာပဲ။ ငါမြင်တာတော့ နင်တို့ နှစ်ယောက်က တွဲနေတာ ကြာနေပြီ!"

ချောင်ကျန်းမင် - "အန်တီ၊ ခင်ဗျားလို သူတို့သားကို မကောင်းတာတွေပြောတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် ပထမဆုံးတွေ့ဖူးတာပဲ။ တုကျိုးချန်က ခင်ဗျား မွေးထားတာမဟုတ်ဘူးလို့တောင် တွေးမိတယ်။ တုကျိုးချန်ကို ခင်‌ဗျားက အရမ်းမုန်းတယ်။ တုကျိုးချန်က ခင်ဗျား ယောင်္ကျားနဲ့ တခြားမိန်းမရဲ့ ကလေး။ ခင်ဗျားက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မုန်းတီးနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားမထိန်းနိုင်ဘဲ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်နှစ်လောက်က ခင်ဗျား သူ့ကို အဆိပ်ခတ်ပစ်လိုက်တယ်။ စစ်ဆေးခံရမှာကိုကြောက်ပြီး ခင်ဗျားက ရထားလမ်းကြောင်းကို သွားပြီး သတ်သေတဲ့ ပုံစံဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တာ မဟုတ်လား?"

ပါးစပ်ကို ဘယ်သူက မဖွင့်နိုင်မှာလဲ?

ဘယ်သူက မကောင်းမပြောရဲမှာလဲ?

အမေတုက ဒေါသတကြီး တုန်လှုပ်သွားပြီး "မင်း လူတွေကို မဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာ။ ငါ ရဲစခန်းကို အကြောင်းကြားဖို့ သွားမယ်"

"ဒါဆို သွား! ရဲတွေ လာတာစောင့်ရအောင်။ ငါ စောစောက ပြောတာကို ရဲတွေကို ပြောပြပြီး စုံစမ်းခွင့်ပေးမယ်။ ကောင်းတဲ့လူက ဒီလိုပဲ သတ်သေရမလား? မင်းလုပ်တာပဲ ဖြစ်မယ်။"

ချောင်ကျန်းမင်က သူစကားပြောနေစဉ်မှာ သူ့မှာ ရက်စက်တဲ့ မျက်နှာရှိနေခဲ့သည်။

အမေတုလို လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ထက် အရှက်ကင်းမဲ့ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့နေရမည်။

အမေတုက အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ချက်ခြင်းလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဖေတုက အရမ်းစိတ်ဆိုးသွားသည်။ "ဒီက မိတ်‌ဆွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ မပြောပါနဲ့!"

ချောင်ကျန်းမင်က ပခုံးတွန့်ကာ "ခင်ဗျားတို့က အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောတတ်တာပဲ သူများတွေက ဘာလို့ မလုပ်နိုင်ရမှာလဲ? ခင်ဗျား ပြဿနာဖြစ်စေချင်တာလား? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားတို့ တုမိသားစုနဲ့ သားက မျက်နှာပျက်သွားတာပေါ့။"

အဖေတုသည် သူ့ဘဝတွင် ခေါင်းမာသော စိတ်ဓာတ်မျိုးနှင့် အမေတုကဲ့သို့ ဒေါသထွက်တာမျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းမင် ရောက်ရှိလာသောအခါ ချူရှန်မေသည် ချောင်ကျန်းမင်က ပဋိပက္ခတွေကို ပိုမိုပြင်းထန်လာစေမှာကို အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူမကို အံ့အားသင့်စေတာက သူသည် သူမယောက္ခမကို စာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့် မီးညှိလိုက်သည်။

သူမသည် ရယ်ချင်သော်လည်း ရယ်ရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထုပ်ပိုးဖို့ လှည့်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင် - "ကျွန်တော်နဲ့ ရှန်မေတို့ လက်ထပ်တော့မယ်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးရင် မီပေါင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူနေမယ်။"

အမေတုက သူ့သွားတွေကို ကြိတ်လိုက်ကာ "အဲဒါကို မစဉ်းစားနဲ့! မီပေါင်က ငါတို့ တုမိသားစုရဲ့ ကလေးပဲ။ သူ့ကို ခေါ်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့!"

ချောင်ကျန်းမင်က သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတို့က မီပေါင်ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေဆိုပေမယ့် ရှန်မေက သူ့ရဲ့ မိခင်အရင်းပါ။ မီပေါင်လေးကို ခေါ်ချင်ရင် ဘယ်သူမှ တားလို့ မရပါဘူး။ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာလည်း အတူတူပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ တားလို့မရဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ဒီအချက်နှစ်ချက်ကို ကောင်းကောင်းနားလည်သင့်တယ်ထင်တယ်"

အမေတု၏ ညည်းတွားသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ဝင်သွားသည်။ "ကောင်းကင်ရှိရဲ့လား... အိုး ဘုရားသခင်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထား!" ချောင်‌ကျန်းမင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်လိုက်သည်။

အမေတု၏ ငိုကြွေးသံသည် သူမ၏လည်ချောင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး မထွက်လာနိုင်ပေ။ အဲဒါက တော်တော်အဆင်မပြေဘူး။

ချောင်ကျန်းမင်က နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်‌ဗျားတို့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ခွဲခွာမယ်ဆိုရင် မီပေါင်လေးကို သူ့မျိုးရိုးကို ဒီတိုင်းထားခွင့်ပေးမယ်။ ခင်‌ဗျားတို့ အသက်ကြီးလာရင် ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ဆီ ပြန်လာပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ခွင့်ပေးလို့ ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မဖြစ်နိုင်တာ ကျွန်တော်တို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။"

ဤနေရာသို့ရောက်သောအခါတွင် သူသည် အဖေတုထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ အသံလျှော့ပြီး "သူတို့ရဲ့ အထောက်အထားတွေ ပေါက်ကြားပြီးတာနဲ့ အသတ်ခံရတယ်လို့ ကြားတယ်။ တုကျိုးချန်က သတ်သေဖို့ ရထားပေါ်ကို ရုတ်တရက် ပြေးသွားတာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ .. "

"မင်းအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ!" အဖေတုက ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ " ကျွန်တော်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပြောနေတာ ဟုတ်မဟုတ် ဘယ်သူကသိမှာလဲ? ခင်ဗျားမကြောက်ရင် သေချာအောင် စုံစမ်းကြည့်လေ!"

အဖေတုက အံကြိတ်ကာ " ရှန်မေနဲ့ မီပေါင်လေးကို ဆက်နွယ်မှာကိုကော မင်းမကြောက်ဘူးလား "

ချောင်ကျန်းမင် - "အဲဒီအဆင့်ထိရောက်ရင် ရှန်မေရဲ့အစ်ကိုက ထိုင်နေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ သားအမိကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော်ပိုက်ဆံနဲ့ ရှင်းလို့ရတယ်။ ခင်‌ဗျားမသိဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ စစ်ဗိုလ်ချုပ် ယောက်ဖတစ်ယောက်ရှိတယ်။ လူအများကြီးနဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကြောင့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့သားသမီးတွေ မြေးတွေမှာ စိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မယ်။"

အဖေတု၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးတောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ "မင်း....မင်း!"

ချောင်ကျန်းမင် - "ဒါကိုပြောပြီးပြီဆိုတော့ မင်းရွေးချယ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို စဉ်းစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ!"

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ချူရှန်မေကို ကူညီထုပ်ပိုးပြီး သူမကို တုအိမ်မှ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ အမေတု သို့မဟုတ် အ‌ဖေတု အပါအဝင် ဘယ်သူမှ မတားရဲတော့ဘူး။

ချောင်ကျန်းမင်က သတိရှိစွာနှင့် "မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ? ငါ့မျက်နှာမှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား?"

ချူရှန်မေက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်ဒီလို ပြုမူတာ ကျွန်မအတွက် ဒါပထမဆုံးပဲ!"

သူတို့သည် တစ်နှစ်နီးပါးလောက် အဆက်အသွယ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယခုနှစ်အတွင်း ချောင်ကျန်းမင်သည် သူမရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက်ရှိပြီး စိတ်ထားကောင်းခဲ့သည်။ ယနေ့ မတိုင်ခင်က သူမသည် သူက ဒေါသမထွက်တတ်သောလူဟု ထင်ခဲ့မိသည်။

ချောင်ကျန်းမင်က နားရွက်ကို ကုတ်ပြီး "မင်း ငါကို ကြောက်နေတာလား? စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက အများအားဖြင့် စိတ်ထားကောင်းပါတယ်။ စောစောက မင်းယောက္ခမတွေကို ကြောက်အောင်ပါ!"

ချူရှန်‌မေက သူစိတ်ပူနေတာကြောင့် တခစ်ခစ်ရယ်ကာ "စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မ သိပ်မကြောက်ပါဘူး။ ဒါတင်မကဘူး ကျွန်မ ရှင်ကိုကြည့်ရတာ... အရမ်း ယောင်္ကျားဆန်တယ်လို့ ထင်မိတယ်!"

သူမကို စိတ်လုံခြုံမှု ပေးခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ချက်ခြင်း ပန်းတွေ ပွင့်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတာကိုမြင်တော့ သူက အသံလျှော့ပြီး "မင်းကြိုက်ရင် ငါမင်းအတွက် ခဏခဏလုပ်ပေးပါ့မယ်"

အရမ်းအကြံကောင်းသည်။

ချူရှန်မေ၏ ပါးပြင်များ နီရဲလာပြီး သူ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် ပိုမိုတောက်ပလာသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက နောက်အိမ်ထောင်ပြုတာဖြစ်လို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်မရှိကြပေ။ အထူးသဖြင့် ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ၏ တတိယအကြိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တုအိမ်မှ ထွက်ခွာပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် လက်ထပ်စာချုပ်ကို သွားယူကြသည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား မိသားစုနှင့် ထမင်းစားရန် ယွင်လိုင်မြို့သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ယောက်သား ပေါင်းစည်းရာတွင် ချောင်မိသားစု အားလုံးက သူတို့ကို ၎င်းတို့၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ ပေးကြသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ပြီးနောက် တုမိသားစုသည် စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် အပေးအယူလုပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့သားလေးဟာ သူလျှိုဖြစ်တယ်လို့ သူတို့လည်း သံသယရှိလာကြသည်။ မဟုတ်ပါက လူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သေနည်းကို ဘယ်လိုလုပ် ရွေးချယ်နိုင်မလဲ?

သူတို့သားက တကယ်ပဲ သူလျှိုဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့နဲ့ ကျန်ဆွေမျိုးတွေက တစ်ကိုယ်လုံးမရှိဘဲ သေသွားနိုင်သည်။

ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့သားက သူလျှိုမဟုတ်ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ တုမိသားစုက ချောင်နဲ့ ချူမိသားစုကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး။ ချူရှန်မေ ထွက်သွားပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူတို့၏သမီးသည် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ဆက်လက် 'အရွဲ့တိုက်ခြင်း' မပြုရန် သူတို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် ဒီအခြေအနေမှာ သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဆန္ဒမရှိပါစေ သူတို့ချွေးမနဲ့ မြေးကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ မီပေါင်လေး၏ မျိုးရိုးအမည်ကို မပြောင်းရမည်ဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီနှင့် နွေရာသီအားလပ်ရက်များတွင် သူမကို တုအိမ်သို့ ပြန်ပို့ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်နှစ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ ချူရှန်မေသည် ပထမအချက်ကိုသာ သဘောတူခဲ့သည်။

နောက်တစ်ခုကတော့ အခြေအနေအလိုက် ဆုံးဖြတ်သင့်တယ်လို့ သူမက ပြောခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အနာဂတ်တွင် ကလေး၏ ဆန္ဒကို ကလေးအား မေးရမည်။ ကလေးက မပြန်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ သူမသည် ဘယ်တော့မှ အတင်းအကြပ်မလုပ်ဘူး။

တုမိသားစု၏ လူကြီး နှစ်ယောက်သည် အော့အန်တော့မလို့ ဖြစ်သော်လည်း ပြန်မပြောရဲခဲ့ပေ။

မြို့တွင် နှစ်ရက်နေပြီးနောက် ရှောင်ကျန်းမင်သည် ဇနီးသစ်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ နန်ရှန်ခရိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ချူရှန်မေသည် ပေါင်ချန်ခရိုင်တွင် လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က အလုပ်မှ ထွက်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသည်။

ဒီလိုနှုတ်ထွက်လိုက်တာကလည်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲရာမှာ ကူညီနိုင်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မိသားစုလေးယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် အကြီးဆုံးသည် ယွင်လိုင်မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့နှင့်အတူ ဟော်ချီ၏ဝမ်းကွဲ သိုက်ရှောင်ရွှယ်လည်း ပါသည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် သာ့ချောင်နှင့် အသက်ရွယ်တူသော်လည်း သူမ၏ မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ကျောင်းနောက်ကျခဲ့သည်။ သူမသည် စက်တင်ဘာလတွင် အထက်တန်းကျောင်း ဒုတိယနှစ်သို့သာ တက်ရောက်ခဲ့သည်။

အန်းပင်းကဲ့သို့ပင် သူမသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုဖွင့်ကာ စာကျက်ရန် ရုန်းကန်ရသောအခါတွင် ခေါင်းကိုက်သည်။

အချိန်အကြာကြီး စာမသင်ချင်ပေမယ့် သူမအဒေါ် ဟော်ချီရဲ့အမေက သဘောမတူခဲ့ဘူး။ သူမကို အနည်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။