အခန်း (၂၄၆)

ဤနောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင် သူမသည် ဘာသာရပ်တစ်ဝက်ကျော် ကျရှုံးခဲ့သည်။ သူမမိသားစုက သူမကို ကြိမ်းမောင်းတာကြောင့် သူမသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး အကြီးဆုံး၏ စားသောက်ဆိုင်ကို ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူမပုံပြင်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အန်းပင်းသည် သူမကို အလွန်စာနာခဲ့သည်။ သူမသည် သူနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဒဏ်ရာရနေသော သူမ၏ နှလုံးသားကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် သူမကို ဟင်းပွဲတစ်ခု ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် နွေရာသီအားလပ်ရက်တွင် စားသောက်ဆိုင်တွင် အခမဲ့ကူညီပေးခဲ့သည်။ အန်းပင်းက သူမအတွက် နေ့တိုင်း အရသာရှိတဲ့ ဟင်းချက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးသည် သူတို့၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်သောအခါတွင် သူမသည် မတွေးဘဲ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမ အပြင်လူတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံခဲ့ဘူး။

သာ့ချောင်ကိုမြင်လိုက်ရတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းတောက်ပလာသည်။ သူမသည် ပြေးသွားပြီး "အစ်မသာ့ချောင်၊ ဘာလို့ ပိုပိုပြီး လှပလာတာလဲ။ အရှင်ဘုရား၊ မင်း အလှတရားရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ရနိုင်ရင် ငါ့ဘဝရဲ့ ဆယ်နှစ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။"

"အမယ်လေး၊ မင်းရဲ့အသားအရည်က နူးညံ့ပြီး ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ အမယ်လေး၊ မင်းရဲ့ခြေထောက်တွေက အရမ်းရှည်ပြီး ဖြောင့်စင်းနေတာပဲ။ အမယ်လေး၊ မင်းရဲ့ မျက်တောင်တွေက အရမ်းရှည်ပြီး ထူတယ်။ အမယ်လေး…"

သူမ၏ တစ်ခုအတွက်တစ်ခု ကုန်ကျခြင်းမရှိသလို အမျိုးမျိုးချီးကျူးနေသည်။

အဆုံးမှာတော့ သာ့ချောင်က အဲဒါကို ဆက်နားထောင်ရမှာ အရမ်းရှက်သွားသည်။ "မင်းဒီကိုလာတယ်ဆိုတာ မင်းမိသားစုသိလား?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "သူတို့ သိပါတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့အဒေါ်က ဒီခရီးစဉ်ကို သဘောတူတယ်။ အစ်မသာ့ချောင်၊ မင်းက ပြည်နယ်ကောလိပ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အတော်ဆုံးလို့ ငါကြားတယ်။ မင်းကို အရမ်းမုန်းတာပဲ။ ငါ့ဦးနှောက်က မင်းလောက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံရှိရင် ငါ တစ်ဘဝလုံး စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်..."

အမျိုးမျိုးချီးကျူးတာတွေ ပြန်စတော့မည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သာ့ချောင်က သူမကို ထပ်တားလိုက်ကာ "ဗိုက်ဆာနေပြီလား၊ ခေါက်ဆွဲ ချက်ရအောင်။"

အစာဆိုတဲ့ အသံကြားတော့ သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမသည် အစားစားနေသော ကြက်ကလေးလို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကြက်ဥပြုတ်ထည့်နိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်!"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး!" သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြီးဆုံးအတွက် ခေါက်ဆွဲချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ဟော်ချီက အခွင့်အရေးယူကာ အထဲဝင်ပြီး ကူညီလိုက်သည်။

အရင်တစ်ခါက စာကြောင့် သာ့ချောင်သည် မကြာသေးမီက သူ့ကို ရှောင်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို ပြန်မဖြေဘဲ သူနှင့် စကားမပြောချင်ပုံရသည်။

ဟော်ချီသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့သည်။

ရေဆေးထားတဲ့ ကြက်ဥတွေကို ပေးရင်း သူက‌ သေသေချာချာ မေးလိုက်သည်။ "ငါ… မင်းကို အရင်တစ်ခါက ပို့လိုက်တဲ့ စာလေး ဖတ်ပြီးတော့ ဘယ်လိုခံစားရလဲ?"

သူက သူမကို အော်ဟစ်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ တောခွေးလေးတစ်ကောင်နဲ့ ခိုင်းနှိုင်းကာ သူမကို ဘယ်လိုခံစားရလဲလို့ မေးနေတာလား?

ဒီလူက တကယ်ကို လွန်လွန်းသည်။

သာ့ချောင် သူမပါးပြင်တွေ နီရဲလာသည်။ အမူအရာက 'စိတ်ဆိုးပြီး ချော့လို့မရပါဘူး' ဆိုတာကို သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ ရေးထားသည်။

သူပေးခဲ့တဲ့ ကြက်ဥတွေကို သူမလက်မခံရုံမက သူမမျက်လုံးတွေက အစအဆုံး သူ့အပေါ်ကို မကျရောက်လာခဲ့ဘူး။

ဟော်ချီသည် သူမ ဒေါသထွက်နေမှန်း ခံစားမိသော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေ။

သူ့စာမှာ တစ်ခုခုမှားနေလို့လား?

ဒါပေမယ့် သူက အမွှေးနဲ့ တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်လို သူမကို ချီးကျူးတာလေ။ သူမက ဘာလို့မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာလဲ?

သူက နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးကို သပ်ပြီး "နျန်နျန် နင်... အမွှေးနဲ့ တိရိစ္ဆာန်လေးတွေကို မကြိုက်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က လုံးဝစိတ်မဆိုးပေမယ့် နည်းနည်းတော့ စိတ်ဆိုးသွားသည်။ "... မကြိုက်ဘူး။ သူတို့က လုံးဝ မချစ်စရာကောင်းဘူး!"

သူမက တောခွေးထက် ပိုချစ်ဖို့ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား?

ဟော်ချီ -"စိတ်မပူနဲ့။ မင်း မကြိုက်တာကို အခုကစပြီး ငါမပြောတော့ဘူး။ အခု... ငါ့ကို စိတ်မဆိုးဘူးမလား?"

ထိုမှသာ သာ့‌ချောင်က သူ့လက်ထဲက ကြက်ဥကို နှုတ်ခမ်းစူပြီး လက်ခံလိုက်သည်။ "စိတ်မဆိုးတော့ဘူး။ အစ်ကိုဟော်ချီ ပြောတာကို မှတ်ထားမယ်။ အစ်ကိုဒီလို ထပ်မရေးရတော့ဘူး နားလည်လား?"

ဟော်ချီက သူ့အမှားကို သိပြီး အဲ့ဒါကို ပြင်တဲ့ ကျောင်းသားကောင်းတစ်ယောက်လို သူ့ခေါင်းကို ခပ်မြန်မြန်လေး ညိတ်လိုက်သည်။

သာ့ချောင်က ကျေနပ်သွားသည်။ ထိုမှသာ သူမသည် သေးငယ်သော ပါးချိုင့်များကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ပန်းနုရောင်နှင့် နှင်းဆီရောင်သန်းနေသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် စွဲမြဲစွာ ကျရောက်နေသည်။ သူ့နှလုံးသားက တဆတ်ဆတ်ခုန်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အပြင်ဘက်က သိုက်ရှောင်ရွှယ်ရဲ့အသံက ထွက်လာခဲ့သည်။ "အစ်မသာ့ချောင်၊ အစ်ကိုဝမ်းကွဲ ဘာလို့ အကြာကြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေရတာလဲ။ နင်တို့ ငါ့ကို လာကူညီစေချင်လား?"

ဟော်ချီက သူ့ကို ဖမ်းမိလိုက်သလို ခံစားရပြီး နားရွက်တွေ နီရဲလာကာ "မလိုပါဘူး၊ ပြီးခါနီးပြီ"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က အသိအမှတ်ပြုပြီး ဝင်မလာဘူး။ သူမက ခေါင်းကို လှည့်ပြီး အန်းပင်းနဲ့ ပြောခဲ့သည်။ "အစ်မသာ့ချောင်က ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲလို ခက်ခဲတဲ့လူကတောင် သူ့နောက်လိုက်လေး ဖြစ်သွားတယ်!"

အန်းပင်းက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ညီမသာ့ချောင်က ထက်မြက်တယ်။ သူချက်တဲ့ အစားအစာက ငါ့ထက် ပိုကောင်းပါတယ်။ အဲဒါက တူညီတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ တူတူပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူက ငါ့ထက် ပိုကောင်းတယ်!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "အစ်ကိုအန်းပင်း စိတ်ဓာတ်မကျနဲ့။ အစ်ကိုချက်တာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ အစ်ကိုရဲ့ ဟင်းတွေကို စားရတာ ငါကြိုက်တယ်။ အစ်ကိုရဲ့ ဟင်းစားတိုင်း ထမင်းတစ်ပန်းကန် ငါထပ်စားနိုင်တယ်။ ငါက အရင်ကထက် အများကြီး ဝမလာဘူးလား?"

အန်းပင်းသည် ဖြောင့်မတ်သော အမျိုးသားကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်မပြမီ သူမအား လေးလေးနက်နက် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ "မင်း ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီး တက်လာပြီ။ မင်းက ဒီလိုဆို ပိုလှတယ်လို့ ငါထင်တယ်၊ လှပြီးပြည့်ပြည့်လေး။ တော်တော် ကောင်းတဲ့ ပုံစံပဲ!"

လှပြီးပြည့်တယ်ဆိုတာကို အခြားမိန်းကလေးများကြားလျှင် မကျေမနပ် ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကတော့ မဖြစ်ပါဘူး။

သူမသည် သူမ၏ အသားပြည့်နေသော ပါးပြင်များကို ထိကာ "အစ်ကိုအန်းပင်း၊ နင်ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီအတောအတွင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကြည့်တဲ့အခါ တော်တော်ကို လှတယ်လို့ ငါခံစားရတယ်။ ငါတို့က သူရဲကောင်းတွေ မျက်လုံးချင်းစုံရင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နားလည်သိလိုမျိုးလား?"

အန်းပင်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါပေါ့!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် အခြားမိန်းကလေးများနှင့် မတူကြောင်း သူခံစားမိသည်။

သူမသည် သူ့ကဲ့သို့ မစင်ကို အရသာခံဖူးသည်။ သူတို့သည် စာကျက်ရတာလည်း မကြိုက်ဘူး။ သူ့ဟင်းလျာကိုလည်း ကြိုက်သည်။ သူ့ဟင်းလျာတွေ သူမစားကုန်တာ မြင်တိုင်း သူသည် ထူးထူးခြားခြား ပြီးမြောက်သွားတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။

သူမ ကိုယ်အလေးချိန် တဖြည်းဖြည်း တက်လာတာကို ကြည့်ပြီး သူက… ဝက်မွေးမြူရေးသမားလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်နဲ့ဟော်ချီက ခေါက်ဆွဲ‌တွေနဲ့ ထွက်လာပြီး သူတို့စကားပြောတာကို ကြားလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှု- ပြောစရာစကားမရှိ။

ဒါပေမယ့် ပိုလို့တောင် စကားမပြောနိုင်တဲ့အရာက နောက်မှာကျန်နေသေးသည်။ အန်းပင်းက ကြက်ဥပြုတ်ကို ညှပ်ရင်းနဲ့ "ဒီကြက်အိုမကြီးရဲ့ ဥတွေက အရမ်းမွှေးတယ်။"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ " အစ်ကိုအန်းပင်း၊ ဒါက ကြက်အိုမကြီးရဲ့ ဟာဆိုတာကို အစ်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ? "

အန်းပင်း - "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြက်ဖိုတွေက ဥတွေဥလို့မရဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့အိမ်ကကြက်တွေက အရမ်းအသက်ကြီးနေပြီ။ ကြက်အိုမကြီးမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ?"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပနေပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် သူ့ကို သဘောကျမှု အပြည့်ရှိနေကာ "အစ်ကိုအန်းပင်း အစ်ကိုက အံ့သြစရာကောင်းတယ်။ အစ်ကို အရမ်းသိတာပဲ!"

အန်းပင်းသည် ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးပြကာ ရှက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာနဲ့ သူ့နားရွက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး "မင်း ဘာမှ နားမလည်ရင် ငါ့ကို မေးလိုက်!"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က ကိုက်နေတဲ့ အစာစား‌နေတဲ့ ကြက်လေးလို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အင်း၊ အစ်ကိုအန်းပင်းက အရမ်းတော်တာပဲ!"

သာ့ချောင် - "..."

ဟော်ချီ - "..."

ဒါဆို အဋ္ဌမမြောက်ဘုရင်က မတ်ပဲစိမ်းနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆုံတာမျိုးလား???

ဝမ်ချွမ်ကျီ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်တွင် သူမသည် အနားမယူတာ သို့မဟုတ် အသက်‌တောင်မရှူတော့ပေ။ သူမသည် သမီးအကြီးဆုံးကို တွေ့ပြီးသည်နှင့် "ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ဘာမှမလုပ်ခိုင်းဘဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ မင်းအမေကို မင်းစိတ်ထဲမှာ ရှိရဲ့လား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ "တောင်းပန်ပါတယ် အမေ။"

သူမသည် မတော်တဆ ကိုယ်ဝန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုအတွက် သူမမိဘတွေကို ကျော်ပြီး အဘိုးအဘွားတွေကို ရှာမှာမဟုတ်တာ သေချာပါသည်။ ဒါတွေအားလုံးက သူမအပြစ်ပါ။

ဝမ်ချွမ်ကျီက အဲဒါကို မထားလိုက်ဘဲ "ဘာလို့တောင်းပန်တာလဲ? မင်း..."

ဒီအချိန်မှာ ချောင်ရှို့ကျီက ဝင်လာပြီး "သူတို့လက်ထပ်တာကို ငါလက်ခံလိုက်တာ။ မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်ရင် ငါ့ကို အပြစ်တင်လို့ရတယ်။"

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ ရောင်ဝါသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ "အမေ၊ ကျွန်မ အမေ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒီကလေးက ဥာဏ်မရှိဘူးလို့ ကျွန်မတွေးမိရုံပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဒါတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ဖြစ်ပြီးနေပြီ။ အဲဒါကို ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့အပြစ်ပါ။ မင်း မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အတွက် ယွမ်တစ်ရာ သိမ်းထားလို့ရတယ်!"

"အမေ၊ ယွမ်တစ်ရာလား... အရမ်းမနည်းဘူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒီပမာဏကို မကျေနပ်ဘူး။

ချောင်တုန်းဟယ်ကို လာကြိမ်းမောင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အပြောင်းအလဲကို ဆုပ်ကိုင် ထားပြီး မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို တစ်ပြားမှ မကျန် မျိုချဖို့ အခွင့်အရေးယူရန် ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မင်းက ဒါကို နည်းလွန်းတယ်ထင်ရင် ထားလိုက်တော့။ တုန်းဟယ် အားလုံးကို ယူသွားလိုက်!"

‌ဝမ်ချွမ်ကျီက ကမန်းကတန်းပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ကျွန်မ အဲလိုတွေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ယွမ်တစ်ရာက မနည်းဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ မကြိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်း မကြိုက်တာ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ တံတွေးကို ချွေတာပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာ ရပ်လိုက်။"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏အဝတ်အနားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး သူမကို လက်ယပ်ခေါ်ပြီး သူမဘေးနားရှိနေရာကို ပုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက "တုန်းဟယ်၊ မင်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တည်ငြိမ်ပြီး စေ့စပ်သေချာတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ သန်မာတဲ့ အချက်ပဲ။ ဒါပေမယ့် မင်းက တည်ငြိမ်လွန်းတယ်။ အရာရာတိုင်းကို ကြိုပြီး တွေးရတာ ကြိုက်တယ်၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ မင်းက တခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို အရမ်း စိတ်ပူတယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းငုံ့ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အဘွား။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မရဲ့ စရိုက်ကို မကြိုက်ဘူး။"

ချောင်ရှို့ကျီ - "မင်း မကြာခင် အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ်။ လော့မိသားစုထဲမှာ လူလေးလော့ရဲ့ အမေက စိုးရိမ်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းကိုယ်တိုင် ရပ်တည်ဖို့ မင်းသင်ယူရမယ်။ အဘွားက အသက်ကြီးပြီ မင်းကို တစ်သက်လုံး မကာကွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ နားလည်လား?"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မျက်ရည်များထွက်ကျ လုမတတ်ပင်။ "ကျွန်မ နားလည်ပါတယ် အဘွား၊ ဒီလိုမပြောနဲ့၊ ကျွန်မနှလုံးသားက နာတယ်။ အဘွားနဲ့အဘိုးက အနှစ်တစ်ရာကျော်နေရမှာ!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး "မင်းနားလည်ရင် ကောင်းပါတယ်။ မင်းမျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက် နောက်ပြီး မင်းရဲ့ ကိုယ်ဝန်အကြောင်း မင်းအမေကို မပြောရဘူး နားလည်လား။"

ချောင်တုန်းဟယ် - "ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး!"

သူ့အမေသိရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးသိအောင် ပြောပြတာနဲ့ အတူတူပင်။

ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် လော့ကျွင်းလျန်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ဆယ်ရက်အကြာတွင် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

သူမ လက်မထပ်ခင်မှာ သူမရဲ့မောင်နှမအားလုံးက သူမကို သူတို့ဝယ်ထားတာ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ထားတဲ့ လက်ဆောင်တွေ ပေးကြသည်။

ဒီတစ်ကြိမ် သာ့ချောင်ပေးခဲ့တဲ့တာက ပန်းခြောက်တွေမဟုတ်ဘဲ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်ပါ။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုအပြီးတွင် ချီလီကျေးရွာသည် ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်များကို အများအပြား စိုက်ပျိုးခဲ့သည်။ ဝံပုလွေဘယ်ရီအသီးကို ပြည်နယ်အနှံ့ ရောင်းချခဲ့သည်။ ခုတော့ ရွာသူရွာသားတွေ ကောင်းကောင်းနေကြရသည်။

မနှစ်က သာ့ချောင်ဟာ သူ့ခြံထဲမှာ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင် နှစ်ပင် စိုက်ခဲ့သည်။ ဝံပုလွေပင်များကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေဖြင့် ရေလောင်းသည့်အပြင် အခြောက်ခံခြင်းမပြုမီ ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေဖြင့် ဆေးကြောခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်သည် ပန်းခြောက်များထက် ဆေးဖက်ဝင်ကာ အကျိုးကျေးဇူးများ ပိုများလာသည်။ ဝံပုလွေဘယ်ရီပင်သည် နွေးထွေးစေပြီး အာဟာရဖြစ်စေသော ဆေးဖြစ်သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများ စားသုံးနိုင်သည်။

သာ့ချောင်ပေးခဲ့တဲ့ ဝံပုလွေဘယ်ရီအသီးကို ဝမ်ချွမ်ကျီက မြင်ပြီး မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ "ချမ်းသာတဲ့သူက ပိုကပ်စေးနည်းတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ! ကျောင်းက သာ့ချောင်ကို ယွမ်တစ်ထောင်ပေးတယ်ဆိုတာ ငါကြားတယ်။ မင်းဘာလို့ တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် ခွဲမပေးတာလဲ? ဒါလူတွေကို နှိမ့်ချတာမဟုတ်ဘူးလား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့အဘွားပြောခဲ့တာကို သတိရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အမေ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကား မပြောပါနဲ့။ ညီမလေး သာ့ချောင်ရဲ့လက်ဆောင်က အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သမီး အရမ်းကြိုက်တယ်!"

ချောင်တုန်းယွင်က မျက်နှာလေးကို တင်းတင်းမာမာနဲ့ "မေမေ ဘာလို့ ထပ်ပြီး ဒီလိုပြုမူနေတာလဲ? မေမေ ထပ်လုပ်ရင် သမီး အဘွားကို ပြောပြမယ်!"

သူမဘက်မှာ ကလေးတစ်ယောက်မှမရှိတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သွေးအန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်စွာနဲ့ နေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ယောင်္ကျားနဲ့ စကားပြောချင်သော်လည်း ချောင်ကျန်းကော်သည် ကုကုနှင့် ဖီဖီတို့ကြား ခံစားချက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူမရဲ့ ညည်းတွားသံကို နားထောင်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ဘယ်လောက် ဒေါသထွက်စရာလဲ?

အချိန်တွေကုန်လွန်ပြီး ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့ မတိုင်ခင်တစ်ရက် ဖြစ်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က အရမ်းစိတ်တွေပူပြီး ပန်ကိတ်လို အိပ်ယာ‌မှာ လူးလှိမ့်နေကာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဟော်ချီဖြစ်ပြီး သူလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

သာ့ချောင်ဆီသို့ သူ့ရဲ့အရင် 'ရည်းစားစာ' ပြီးတည်းက သူထပ်မရေးဖြစ်တော့ပေ။

ဒီကာလအတွင်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြား တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ဘူး။ သူသည် အရမ်းစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူသည် ယနေ့ မြို့တော်ရှိ သူ့၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို အထူးဖုန်းဆက်ပြီး သာ့ချောင်သည် အမွှေးနဲ့ တိရစ္ဆာန်များကို မကြိုက်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် အလွန်အကျင့်မကောင်းဘဲ အမွှေးနဲ့တိရစ္ဆာကို မကြိုက်ရင် တခြားတိရစ္ဆာန်အကြောင်း ရေးဆိုပြီး ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဖြေကို မစောင့်ဘဲ သူကဖုန်းချလိုက်သည်။

သူသည် ဒေါသထွက်ပြီး မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ဆီက ကင်မရာပြန်ရဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုပေါ်လာသည်။

မှန်သည်။ သာ့ချောင်က အမြဲတမ်း ကွဲပြားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပင်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ သူမက ကြက်အိုမကြီးကုကုအတွက် သူ့ကို ကောက်ရိုးနဲ့ယက်တဲ့ အရုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမွှေးနဲ့တိရစ္ဆာန်များကို မကြိုက်သည်မှာ သာမန်ဖြစ်သည်။

ဟော်ချီသည် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကိုရှာပြီး ဘောပင်ဖြင့် ရေးတော့သည်။ မကြာခင်မှာ ရည်းစားစာတစ်စောင် ပြီးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လူတိုင်းက အာရုံမစိုက်ချိန်မှာ သူက သာ့ချောင်ထံသို့ ရည်းစားစာတစ်စောင်ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးပြန်သည်။

သာ့ချောင်က သူပေးလိုက်တဲ့ ရည်းစားစာလေးကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမတစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားသည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမမှာ ဆိုးရွားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူက အပြင်မထွက်ခင်မှာ နားရွက်နီတွေနဲ့ တိုးတိုးပြောသည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ငါ့ကို စာပြန်ရမယ်!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး စာကိုဖွင့်ဖို့ အခန်းထဲကို တိတ်တဆိတ်ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမမျက်နှာ နီရဲလာသည်။

အစမှာ ဘာရေးထားလဲ သူမ မမှတ်မိဘူး။ သူမသည် စာ၏နောက်ဆုံးအပိုဒ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မြင်ကွင်းမှာ -

မင်းကဝက်မလေးဆို ငါကဝက်ထီးလေးဖြစ်မည်။ မင်းကကြက်မလေးဆို ငါကကြက်ဖလေးဖြစ်မည်။ မင်းနဲ့တူညီမည်။

သာ့ချောင်သည် နှလုံးခုန်သံဖြင့် စာကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဟော်ချီက သူမကို ဝန်ခံဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?

အရမ်း အရမ်းရှက်စရာကောင်းတယ်။ ဟူး ဟူး!

........

စာရေးသူပြောစရာတစ်ခုရှိပါသည် - အဟမ်း ဟော်ချီရဲ့ အချစ်ကဗျာတွေကို ဟန်ဂေရီကဗျာဆရာ Petofi Sandor ရဲ့ကဗျာတွေကနေ ဆီလျော်အောင် ဘာသာပြန်ဆိုထားပါသည်။

မင်းကပန်းပွင့်လေးဆို ငါကသစ်ကိုင်းတစ်ခု ဖြစ်မည်။ မင်းကနှင်းရည်ဆိုရင် ငါကနှင်းပွင့်‌လေး ဖြစ်မည်။ မင်းကနေရောင်ခြည်ဆို ငါကနှင်းလေး ဖြစ်မည်- မင်း - ငါ့ကို နေ့တိုင်းချစ်မည်။ ငါ့နှလုံးသားက မင်းသာ အမှောင်ထုဆို ငါကမင်းရဲ့ကြယ်နီဖြစ်မည်၊ ပြီးတော့ မင်းက ငရဲခန်းလို ပူလောင်နေမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါ့ရင်ဘတ်ထဲ ပိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားမည်။

စာရေးဆရာ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားပါသည် - ချိုမြိန်သောကြောင့် သာ့ချောင်သည် အနည်းဆုံးတော့ နားလည်သွားသည်။