အခန်း (၆၆၇)

"အကုန်သေသွားပြီ ...အကုန်သေသွားပြီ…"

အလွန်ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ပြီး ရှုပ်ထွေးနေသောအသံက တိတ်ဆိတ်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေတွင် မိစ္ဆာတိုင်း၏ နားထဲကို ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံက တဖြည်းဖြည်း မြန်လာနေပြီး သူတို့၏ခေါင်းထဲတွင်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်ပေါင်းစုံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အတွက် နှုတ်ခမ်းများက ခြောက်ကပ်လာကြသည်။

တောင်ပိုင်း ကောင်းကင်တံခါး အပျက်အစီးက သူတို့၏ရှေ့တွင် ရှိနေ၏။ ကြောက်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ စကားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အဝေးတွင် ရှိနေသော မြူခိုးများက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ခုံရုံးကို ကြောက်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုအဖြစ် အလွယ်တကူသတ်မှတ်ထားနိုင်သည်။ ထိုအရာက အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားရန် လူတိုင်း၏ ကနဦး မသိစိတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

"တောင်ပိုင်းကောင်းကင်တံခါးရဲ့နောက်မှာ ဒီမြွေမိစ္ဆာတွေက ဘာနဲ့တွေ့ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့က အသိစိတ် လွတ်သွားသလိုမျိုး ကြောက်နေရတာလဲ…"

အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်ကတော့ ပို၍တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

သူက ညာဘက်လက်ကို လက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ထိုမိစ္ဆာ(၂)ကောင်ကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ပါးစပ်က ရှည်ပြီး ချွန်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုမိစ္ဆာ(၂)ကောင်၏ မျက်ခုံးတည့်တည့်ကို ပါးစပ်နှင့်ထိလိုက်ပြီး ရှာဖွေကြည့်နေခဲ့၏။

ထိုနေရာတွင် သေဆုံးမှုများသာ အကြိမ်ကြိမ်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်က သူ မြင်နေရသောအရာများအတွက် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက သူတို့တွေ့ခဲ့ရသောအရာကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"သူတို့က ဘယ်လို လွတ်လာရတာလဲ ... "

အစောင့်မြွေ သေဆုံးသွားသည့်အချိန်တွင် ထိုမိစ္ဆာငယ်လေး(၂)ကောင်က လုံးဝကို စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်က အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သူက အချိန်တော်တော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး တခြားမိစ္ဆာများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပြီး အထဲကို ဝင်မလာခဲ့ကြနဲ့...။ ငါပြန်လာတဲ့အချိန်ထိ စောင့်နေ…"

မူလတုန်းကတော့ အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်က ရတနာရှာဖွေသည့်အရှိန်ကို မြှင့်တင်ရန် အတွင်းထဲသို့ နောက်လိုက်များ ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အစောင့်မြွေကပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူက ပို၍သတိထားနေခဲ့သည်။ သူက မလိုအပ်သော လူသားအရင်းအမြစ်ဆုံးရှုံးမှုကို မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

နောက်လိုက်များက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ဘုရင်ကြီးကို တိတ်တဆိတ် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ အကယ်၍ တခြားသော မိစ္ဆာဘုရင်များဆိုလျှင် နောက်လိုက်များကိုရှေ့မှ အရင်ဆုံး သွားခိုင်းပြီး ထောင်ချောက်များ စမ်းသပ်ရန်နှင့် ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ခုံရုံး အပျက်အစီးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများကိုမျှားခေါ်ရန် အသုံးချပါလိမ့်မည်။

အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်၏ နောက်ကျောမှနေ၍ ရှည်လျားသော အတောင်ပံ(၂)ဖက် ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏အတောင်ပံများက ရွှေရောင်ဓားများကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး အတောင်ပံကို တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး တောင်ပိုင်းကောင်းကင်တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ချက်ချင်းကြမ်းပြင်သို့ ပြန်ကပ်သွားပြီး အတောင်ပံများကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ဘိုးဘေးများ မှာကြားထားခဲ့သော စကားကို စဉ်းစားပြီး ဘာကြောင့်မှန်း အဖြေရှာနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် သူလည်း လမ်းလျှောက်၍သာ သွားခဲ့၏။ ပိတ်လှောင်နေသော မြူခိုးများထဲတွင် ရန်သူများက သူ့ကို ဝိုင်းရံနေသလို ခံစားနေရသည်။

မိစ္ဆာငယ်လေး(၂)ကောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူက အတော်လေးကို စိုးရိမ်နေပြီး သတိထား၍ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာခဲ့၏။ သူက အတောင်ပံများကို မခတ်ဘဲ လေဟုန်စီး၍ နန်းတော်များရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူက အချိန်တော်တော်ကြာ သွားလာနေပြီး (၂)စက္ကန့်၊ (၃)စက္ကန့်ခန့် စစ်ဆေးရန် အချိန်ယူခဲ့သည်။

နန်းတော်အပျက်အဆီးများ ကြားထဲတွင်တော့ တိတ်ဆိတ်မှုကြောင့် အရာအားလုံးက ပို၍လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာခဲ့၏။ မိစ္ဆာဘုရင်၏သွေးများကလည်း ပို၍လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းလာပြီး သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပို၍သတိထားလာခဲ့သည်။ ရောက်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကိုလည်း စစ်ဆေးကြည့်နေခဲ့၏။

အတိတ်တွင် ကောင်းကင်ခုံရုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး လက်ရှိသေမင်းမြို့တော်ထဲတွင် သူလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ နေရဲမည်လော။ အထူးသဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော မိစ္ဆာများက ထူးခြားဆန်းကြယ်သော သေဆုံးခြင်းမျိုးနှင့် ကြုံခဲ့ရသည်။ သူက အပြာရောင်မြွေမိစ္ဆာနှင့် အနက်ရောင်မြွေမိစ္ဆာတို့ ပုန်းနေခဲ့သော ဥယျာဉ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူက အလောင်းများ၏ သေခြင်းတရားကို စစ်ဆေးပြီး ရန်သူ၏ အဆင့်အတန်းကို စစ်ဆေးချင်ခဲ့သည်။ သူက ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သေဆုံးနေသော သစ်ပင်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော နံရံများကိုသာ တွေ့လိုက်ရ၏။ အနီးအနား ပတ်လည်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်ပင် မရှိချေ။ အလောင်းများအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။

"အလောင်းတွေ ပျောက်သွားပြီလား ..."

အနက်ဝတ်မိစ္ဆာဘုရင်က အလွန်ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး အတော်လေးလည်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူက အရှိန်ကိုလျှော့လိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ပို၍သတိထားနေခဲ့၏။

……………

"ငါထင်တာ မမှားရင် သူတို့က ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိထားနေပြီး သူတို့ရဲ့အရှိန်ကိုလည်း မြှင့်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝင်္ကပါတွေထဲ ရောက်သွားတာတွေ၊ ရှောင်ရှားဖို့နဲ့ အစွမ်းထက်ရန်သူတွေ တွေ့မှာကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် သူတို့က ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လာလိမ့်မယ်…"

မုန့်ချီက အရှိန်နှေးနေခြင်း မရှိဘဲ နန်းတော်များရှိရာကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အဖွဲ့က အငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ပြီး အသံမထွက်ဘဲ သွားလာနေခဲ့ကြ၏။ သူတို့က အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နည်းလမ်းများကိုသုံး၍ အစောင့်မြွေကိုသတ်ပြီး အပြာရောင်နှင့် အနက်ရောင်မြွေမိစ္ဆာတို့ကို ခြောက်လန့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့(၂)ယောက်ကိုတော့ တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အခြေအနေကို မိစ္ဆာဘုရင်များသိအောင် သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့၏အရှိန်က နှေးကွေးသွားနိုင်၏။

သူတို့က နန်းတော်များကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေနေကြပြီး မည်သည့်အရာမျှမရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူတို့က ထိုနေရာမှ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ခိုင်မာသော လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ကြ၏။ တိမ်တိုက်များက သူတို့အားလုံး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် လွင့်မျောနေပြီး ထိုတိမ်တိုက်များပေါ်သို့ နင်းလိုက်လျှင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည်။

"ငါတို့ရှာဖွေနေတာတောင် တော်တော်လေး ဂရုစိုက်ရတယ်။ သူတို့က အခုငါတို့ထက်ပိုပြီးတော့ ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်…"

ကျိုးဟမ်က သူတို့၏အစီအစဉ်ကို ကျေနပ်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျန်းကျိဝေက သူတို့ကို သတိပေးလိုက်၏။

"တကယ်လို့ မိစ္ဆာဘုရင်က ဦးနှောက်မရှိဘဲ မဆင်မခြင် လုပ်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ရဲ့ထောင်ချောက်ထဲ ကျမှာမဟုတ်ဘူး…"

ယနေ့ခေတ် အနောက်သို့ခရီးသွားခြင်းကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူတို့ကမ္ဘာကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မကောင်းဆိုးဝါးကြီးများ ပို၍နည်းပါးနေသည်။ တောင်တစ်တောင်ကို အုပ်စိုးရသော မကောင်းဆိုးဝါးတိုင်းက သူ့ကိုယ်သူ မိစ္ဆာဘုရင်ဟု ခေါ်ကြ၏။

ရွမ်ယုရှုက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း‌စေ့လိုက်သည်။

"ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်က အများဆုံး သိုင်းသခင်အဆင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူက ဘယ်လောက်ပဲ ဦးနှောက်မရှိဘူးဆိုဆို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတာဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များမှာပဲ…"

အနောက်သို့ခရီးသွားခြင်း ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရှိနေသော မိစ္ဆာဘုရင်များက ရူးမိုက်ပြီး ဉာဏ်ထိုင်းသည့်အတွက်ကြောင့် မျောက်ဘုရင် စွန်းဝူခုန်းက အကြိမ်ကြိမ် အရူးလုပ်နိုင်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ မုန့်ချီက ထောက်ခံလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

ချီကျန်းရန်က ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း မမြန်ပါဘူး။ သံသရာအရှင်သခင်က ပင်မပစ္စည်းကိုပဲ ပြောတာ။ အဲဒီအရာရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်နဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမလဲဆိုတာ လုံးဝမပြောခဲ့ဘူး။ ငါတို့က အဲဒါလွတ်မသွားအောင် တစ်နေရာချင်းဆီကို ရှာဖို့ လိုအပ်တယ် ..."

သူတို့အားလုံးက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ကြသည်။ ထိုအရာက တာဝန်၏ အဓိက စိန်ခေါ်မှုလည်း ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် သူတို့က ပြင်ပပစ္စည်းကို ချက်ချင်း သွားရှာနိုင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို ရှောင်တိမ်း၍ တာဝန်ကို အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ရှေ့မှနေ၍ ရေကျသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ပုံမှန်မဟုတ်ပဲ ပုံရိပ်ယောင်ဆန်သော ခံစားမှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

"ကောင်းကင်မြစ်ရေတွေလား ... "

ကောင်းကင်ခုံရုံးထဲတွင် ရေသံကြားလိုက်ရသည့်အတွက် မုန့်ချီက ထိုအရာကိုသာ တွေးလိုက်မိသည်။

"ကောင်းကင်မြစ်ဆိုတာ တစ်ချိန်တုန်းက ကောင်းကင်စစ်သူကြီး စောင့်ကြပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်မြစ်လား ..."

သူတို့အားလုံးက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြပြီး ခြေလှမ်းကို မြန်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က မြူခိုးများကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အချိန်တွင် တိတ်တဆိတ် စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းကို မြင်လိုက်ရ၏။

အတွင်းထဲတွင် ရှိနေသော ရေများက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသဖွယ် ထင်မှတ်ရပြီး ငါးအကြေးခွံများကဲ့သို့ တလက်လက် တောက်ပနေခဲ့သည်။ ထိုအရာကိုကျော်ပြီး မြစ်အောက်ခြေကို မမြင်ရပေ။

ရုတ်တရက် ဆိုသလို မုန့်ချီက လက်မြှောက်ပြီး ကျန်းကျိဝေနှင့် တခြားသူများကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်မြစ်ကို ဖြတ်ထားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် တိမ်တိုက်တံတားပေါ်တွင် ငွေရောင်ချပ်ဝတ် အင်္ကျီဝတ် ရဲမက်တစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းကင်ရဲမက်လား ..."

မုန့်ချီက မှင်တက်သွားခဲ့၏။

"တကယ်လို့ သူက ကောင်းကင်ရဲမက်သာ မဟုတ်ရင် ကောင်းကင်ခုံရုံးထဲမှာ ဒီလိုပုံစံမျိုး ဝတ်ထားလို့ ရမှာလား။ အဲဒါက ကောင်းကင်တပ်ဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် ဒီအပိုင်းအစထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ယောက်များ ဖြစ်နိုင်မလား…"

မုန့်ချီက စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခု လွဲမှားနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ရဲမက်က သူတို့ကို တားဆီးခဲ့ခြင်း မရှိသလို မေးခွန်းထုတ်နေခြင်းလည်း မရှိချေ။ သူက ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး ထိုနေရာကို ထာဝရကာကွယ်နေသလို ထင်ရသည်။

"ရုပ်ထုလည်း မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်ထု မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့အသက်စွမ်းအားတွေက ထူးထူးခြားခြားကို တည်ငြိမ်နေတယ်…"

ကျန်းကျိဝေက သူမ၏အတွေးကို တခြားသူများသိအောင် ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် မည်သည့်အရာ လွဲမှားနေကြောင်း မုန့်ချီက နားလည်သွားခဲ့၏။ ငွေရောင်ချပ်ဝတ်အင်္ကျီဝတ် ကောင်းကင်ရဲမက်က (၈)ပေအရပ်မြင့်ပြီး အသက်စွမ်းအင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ခွန်အားများရှိနေပြီး အရေပြားများက ပုပ်သိုးပျက်စီးသွားပုံမရချေ။ သူက အသက်ရှင်နေသေးသလို ထင်မှတ်ရ၏။

သို့သော် သူက အသက်မရှူဘဲ ပင်မချီစွမ်းအင်များနှင့် ဆက်သွယ်မှုလည်း မရှိခဲ့ပေ။ သွေးများလည်း စီးဆင်းနေခြင်း မရှိသည့်အတွက် သူ့အတွက် အချိန်ကာလက ရပ်တန့်နေသလို ထင်မှတ်ရသည်။

"ငါက သေဆုံးခြင်းရဲ့ အကြောင်းတရားကို နားမလည်နိုင်ဘူး ... "

မုန့်ချီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ကျိုးဟမ်က ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေခဲ့၏။

"နှစ်ပေါင်း(၁၀၀၀)ကျော် ကြာခဲ့ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မပျက်စီးသေးတဲ့အပြင် အသက်စွမ်းအားတွေ၊ ခွန်အားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူက ဓမ္မကာရအဆင့် ပညာရှင်တစ်ယောက်လား…"

ဝေ့ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်များကပင် သေဆုံးသွားပြီးနောက် မပုပ်မသိုးဘဲ ရှိနေနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့က သူတို့၏အစွမ်း၊ သူတို့၏ခွန်အားနှင့် အသက်စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"ဒီတံတားစောင့်က ကောင်းကင်ရဲမက်တစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ် ... "

ရွမ်ယုရှုက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကောင်းကင်ရဲမက်တွေအားလုံးကသာ ဓမ္မကာရအဆင့် ပညာရှင်တွေဆိုရင် သူတို့တွေ (၁)သောင်းလောက်ကို ဝါးမြိုလိုက်တာက တော်တော်လေးကို ရယ်စရာကောင်းနေမှာပေါ့…"

မုန့်ချီက ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်မိသည်။

"ငါက မြေအင်မော်တယ် ရုပ်အလောင်းကို မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကလည်း ဒီကောင်းကင်ရဲမက်နဲ့ အတူတူလောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝကွဲပြားတာကတော့ သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တာမျိုး မရှိဘူး ။ ကောင်းကင်ရဲမက်က ဝေ့ကျင်းအဆင့် ပညာရှင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့သေဆုံးမှုက ကောင်းကင်ခုံရုံးရဲ့ အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ထူးခြားမှုတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်တယ်…"

ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသောအရာတစ်ခုက သူတို့၏လမ်းကြောင်းတွင် တားမြစ်နေသည့်အတွက် သူတို့က ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေရဲကြသလို သတိထား၍ ရှေ့ဆက်လျှောက်လာရသည်။ မုန့်ချီက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းချင်းဆီ လျှောက်လာသော်လည်း ကောင်းကင်ရဲမက်က တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

……….

နတ်ဆိုးဆန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်ခုံရုံး အစိတ်အပိုင်းနားတွင် အနက်ရောင်တိမ်တိုက်များနှင့်အတူ မိစ္ဆာ(၆)ယောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့ထဲမှ (၃)ယောက်ကတော့ ချပ်ဝတ်အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူသန်ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏။ တစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ဘုရင်ဟူသော စကားလုံး ရှိနေ၏။

သူ့ဆီတွင် ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်လုံးများ၊ ချွန်ထက်သောသွားများ ရှိနေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် နတ်ဆိုးတစ္ဆေများ ပြည့်နှက်နေသည်။ တစ်ယောက်ကတော့ မည်းနက်သော အသားရည်နှင့် ရှည်လျားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ဆံပင်များ ရှိသည်။ သူ့ဆီတွင် အိုးတစ်လုံး အရွယ်အစား ရှိနေသော လက်သီးကြီးများ ရှိ၏။

နောက်ဆုံးတစ်ယောက်ကတော့ ရိုးသားပုံရသည့်အပြင် တောင့်တင်းသန်မာပြီး လက်ထဲတွင် ထွန်ခြစ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူတို့၏ အငွေ့အသက်များက အနည်းငယ် ပျက်စီးနေပြီး သူတို့က နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေခဲ့ကြပုံ ပေါ်သည်။

"ကောင်းကင်ခုံရုံးအပိုင်းအစ ... ကောင်းကင်ခုံရုံးအပိုင်းအစ ..."

နဖူးပေါ်တွင် ဘုရင်ဟူသော စကားလုံးရှိနေသည့် ကျားမိစ္ဆာက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံနက်မိစ္ဆာကလည်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာနှင့်သပ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါက ဆေးလုံးတွေ ကုန်သွားလို့ သက်တမ်းကုန်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေတာ။ အခုတော့ ဒီလိုကံတရားမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတယ်…”

“ကံကောင်းသွားပြီ ...ကံကောင်းသွားပြီ…"

နွားရိုင်းမိစ္ဆာကလည်း ဝမ်းခေါင်းသံကြီးနှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ကျားမိစ္ဆာက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အခြေအနေကို နားမလည်ခဲ့တဲ့အတွက် ဘုန်းတော်ကြီး ရွှမ်ကျန်းရဲ့အသားကို စားဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါလည်း အစောကြီးကတည်းက မသေမျိုးဖြစ်နေပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ရောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး…"

သူက ပြန်လှည့်ပြီး ငွေရောင်မြွေဘုရင်ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။ သူ့နောက်လိုက်များက သတင်းလာပို့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူက သူတို့နှင့် သတင်းများ ဝေမျှခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့က ဤနေရာကို ရောက်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

ငွေရောင်မြွေဘုရင်က လျှာထုတ်လိုက်သည်။ သူက ငွေရောင်ချပ်ဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထား၏။ သူက မိစ္ဆာငယ်လေးများ၏ရှေ့တွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ့အနားတွင်တော့ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့၏။

ကျားမိစ္ဆာဘုရင်က သူ့ဆီမှနေ၍ ပုပ်ပွနေသော အငွေ့အသက်များကိုသာ ခံစားမိခဲ့သည်။

"ဒါက ..."

သူက စိတ်ဝင်တစားမေးလိုက်ရာ မိစ္ဆာဘုရင်များက အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ငွေရောင်မြွေမိစ္ဆာဘုရင်က တလေးတစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ဘိုးဘေး ကပ်ဆိုးမြွေ ..."

"ကပ်ဆိုးမြွေလား…"

ကျားမိစ္ဆာဘုရင်က ထိုနာမည်ကို ခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ရွတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူက ထိုနာမည်ကို လုံးဝမကြားဖူးသော်လည်း ငွေရောင်မြွေဘုရင်၏ ဘိုးဘေးက သေချာပေါက် ထူးခြားနိုင်သည်။

ဘိုးဘေးကပ်ဘေးမြွေက ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အက်ရှရှလေသံနှင့် ပြောလိုက်သည်။

"အချိန်မဆွဲနဲ့…"

…………

ကောင်းကင်ရဲမက်၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အချိန်တွင် မုန့်ချီတို့က ပို၍သတိထားနေပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ရဲမက်က လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ သူက လုံးဝကို သေဆုံးနေသလို ထင်မှတ်ရ၏။

သူတို့က ကောင်းကင်ရဲမက်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီး တံတားပေါ်က ကျော်လာနိုင်မှသာ မုန့်ချီက အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခြောက်လန့်နေမိခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လူတိုင်းက ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။ အသက်ဟူသည်မှာ စနောက်၍ရသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

တခြားလူများကလည်း မုန့်ချီ၏နောက်မှ လိုက်လာပြီး စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးကို စစ်ဆေးကြည့်နေကြ၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ခေါင်းထဲ၌ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူက အိပ်မက်နယ်မြေတစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

သူက စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးနှင့် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များကိုသာ ခံစားမိခဲ့၏။ ထိုမြစ်ကြီးက တောက်ပသော ကြယ်တာရာများ ရှိနေသည့် အဆုံးမဲ့ လေဟာနယ်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားသလို ထင်မှတ်ရသည်။

မုန့်ချီက ထိုမြစ်ထဲတွင် လုံးဝအဆုံးမသတ်တော့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက ချက်ချင်းပင် အာရုံခံနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက နဂါးငွေ့တန်းများလား။ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း အင်မော်တယ်နယ်မြေက ကောင်းကင်ခုံရုံးပဲ…"

သူက တံတားပေါ်မှ ဆင်းတော့မည့် အချိန်တွင် ချီကျန်းရန်၏ အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိခဲ့သည်။ သူက ဓားနှင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် ရှိနေသော တစ်နေရာကို တိုက်ခိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုက ခရမ်းကြယ်မြစ်နှင့် လေစီးကြောင်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ..."

မုန့်ချီက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားသေးသည်။

ချီကျန်းရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

"ငါတို့က အပိုင်းအစထဲကို ဝင်မလာခင် ငါတို့နောက်ကနေ လိုက်လာတဲ့သူတွေကို ခံစားမိတယ်။ အခုသူတို့တွေက ပိုများလာပြီ…”

“ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား ..."

မုန့်ချီက ပတ်ပတ်လည်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အန္တရာယ်မရှိသော အခြေအနေမျိုးတွင် အစ်ကိုချီက ဘာကြောင့် သူ့ထက်ပို၍ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားနေရသနည်း။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ရဲမက်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး မုန့်ချီ၏ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ရဲမက်၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့၏။ အေးခဲနေသော အသက်စွမ်းအင်များကလည်း ပေါက်ကွဲလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။ ထိုရဲမက်က လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာမှနေ၍ အသက်ပြန်ဝင်လာသလို ထင်မှတ်ရ၏။

Translated by Hein Htet.