အခန်း (၂၄၉)

သာ့ချောင်သည် သူ့အမေက တစ်ခုခုလွဲချော်နေသည်ကို ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သည်။

သူမက လျှောက်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အမေ့မျက်နှာက ရုတ်တရတ် ဘာလို့နီရဲလာတာလဲ? ဘယ်နေရာ မသက်မသာ ဖြစ်လို့လဲ?"

သာ့ချောင်သည် ယခုအခါ အရပ် ၁.၇၂ မီတာ ရှိသည်။ သူမရောက်လာသောအခါ သူမသည် လင်းဟွေ့၏ အမြင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမအား ရှင်းပြချင်စိတ်မရှိခဲ့ပေ။ သူမသည် သာ့ချောင်ကို ဖြတ်သွားပြီး ထောင့်နားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက လူအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ သူမအတွက် ရင်းနှီးပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရိပ်တစ်ခုမဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် ခုနက ပုံရိပ်ကို ပြန်သတိရတော့ သူမရဲ့ အမူအရာက ခဏလောက် အနည်းငယ် ဗလာဖြစ်နေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူမကို နှစ်ကြိမ်ခေါ်ခဲ့ပြီး သူမက ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။

ထိုအချိန်တွင် အခြားလူများကလည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး မေးမြန်းရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမရဲ့ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို မြင်တော့ ချောင်ကျန်းကျွင်းက လက်လှမ်းပြီး သူမနဖူးကို ထိလိုက်သည်။ အဖျားလက္ခဏာမပြဘူး။ "မင်းကြည့်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ မင်း ပင်ပန်းနေတာလား? ငါတို့ ဘာလို့ ဆေးရုံမသွားတာလဲ?"

သူမ၏နဖူးပေါ်ရှိ ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ နွေးထွေးသောလက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လင်းဟွေ့သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့မှပဲ သူမသည် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်။

သူမသည် အတင်းပြုံးကာ ခေါင်းခါပြီး "ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ပါဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်မ ပင်ပန်းနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

လူတွေမှာ တူညီတာတွေရှိသည်။ စောစောက နောက်ကနေ မြင်ရတဲ့ပုံစံက သူမမြင်တာ မှားနေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

မှားနေတာပဲဖြစ်မည်။

သူမ နှလုံးသားထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။

အစက ဘဲကင်သွားစားဖို့ စီစဉ်ထားတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အမွှာတွေရော တုန်းလင်ရောက ဒေသတွင်းမှာ အဲဒါကို မမြည်းစမ်းဖူးလို့ပင်။ လင်းဟွေ့သည် သိပ်အခြေအနေကောင်းပုံ မပေါ်တာကြောင့် သူတို့သည် လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။

မပြန်မီ သူတို့သည် အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်လေးတွင် ညစာစားကြသည်။

စားသောက်နေစဉ် အတောအတွင်း လင်းဟွေ့သည် ထိတ်လန့်နေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ သူက အချိန်မီမတုံ့ပြန်ဘူး။

သူမရဲ့ အပြုအမူကြောင့် မိသားစုကို အရမ်းစိုးရိမ်စေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်လည်း စိုးရိမ်နေပေမယ့် သူမမိဘတွေက ကလေးတွေကို သူတို့ရဲ့ပြဿနာတွေအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူမက မောင်လေးသုံးယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး မိဘတွေအတွက် သီးသန့်နေရာပေးလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် လင်း‌ဟွေ့ဆီသို့ လျှောက်လာကာ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ဟွေ့ဟွေ့ ဘာမှားလို့လဲ? ငါတော့ မင်း ပင်ပန်းတယ်လို့ မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ငါတို့က လင်မယားတွေပဲ ငါ့ကိုဘာမဆိုပြောလို့ရတယ်။"

လင်းဟွေ့က သူ့ကို မှင်တက်စွာ မော့ကြည့်ပြီး သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "ကျန်းကျွင်း၊ ကျွန်မ အဲ့လူကို တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်!"

အဲ့လူကို သူမပြောသောအခါ သူမသည် တုန်လှုပ်တာကို မထိန်းနိုင်ပေ။

သူမသည် ဒီနှစ်များတစ်လျှောက်တွင် ချင်တုန်းက ဘာပုံစံလဲဆိုတာကို မေ့နေပြီဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ မမေ့ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့ မထင်မရှားတဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က သူမကို အတိတ်က အရာအားလုံးကို အမှတ်ရသွားစေခဲ့သည်။

သူသည် တုန်းလင်၏ ဖခင်အရင်းဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ကိုအသက်ရှင်ရန် ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

အစကတည်းက သေပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် လူတွေကို ခြောက်လန့်ဖို့ ပြန်မရှင်သန်လာပါနဲ့၊ သေသလိုပဲ နေလိုက်ပါတော့။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက နားမလည်ပေ။ "မင်းဘယ်သူကို တွေ့ခဲ့တာလဲ? ငါလည်းသိတာလား?"

စကားလုံးတိုင်းကို ပြောလိုက်တိုင်း လင်းဟွေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းက ဖြူဖျော့သွားသည်။ "တုန်းလင်ရဲ့အဖေ။ နေ့လည်က တုန်းလင်ရဲ့အဖေနဲ့ အရမ်းတူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ တွေ့လိုက်တယ်။"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူ ရေနစ်ပြီး သေသွားပြီ မဟုတ်လား?"

လင်းဟွေ့သည် ထိုအချိန်က မြင်ကွင်းကို သတိရမိသည်။

ဒါပေမယ့် မှတ်ဉာဏ်က ထူးဆန်းသည်။ တချို့အရာတွေကို သင်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိသည်။ ဒါပေမယ့် အကြိမ်ကြိမ်ပြန်တွေးရင်တော့ မသဲမကွဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ အမေးကိုကြားတော့ သူမသည် ရုတ်တရက် မသေမချာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "အဲဒီတုန်းက သူ ရေနစ်ပြီးသေသွားတာ အမှန်ပဲ။ ကျွန်မမှာ သူနဲ့ အသိမှတ်ပြုလက်မှတ်မရှိလို့ အဲဒီတုန်းက အပြင်ထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ ရှင်သိပါတယ်။ အဲတုန်းက သူ့အလောင်းကို မတွေ့ခဲ့ရသလို၊ သူ့မိဘတွေကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရဘူး။"

ထို့ကြောင့် ချင်တုန်းသည် တကယ်ရေနစ်ခဲ့လား သူမမသိပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူ့မျက်ခုံးများကို ကျုံ့လိုက်ပြီး "ဒါဆို သူသေတာကို ဘာလို့ အစကတည်းက အတုလုပ်တာလဲ? သူတာဝန်မယူချင်ရင် လမ်းခွဲလိုက်ပေါ့။"

လင်းဟွေ့သည် အဲဒါကို တွေးလိုက်မိသည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ သူပြောသောစကားသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု သူမခံစားရသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်မူ သူမသည် အဲဒါကို နားမလည်နိုင်ပေ။ "ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာ ကြောက်လန့်ပြီး မှားမြင်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မင်း အဲ့လိုဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ မသေဘူးဆိုရင်တောင် ကြောက်စရာမလိုဘူး။ မင်းအတွက် ငါရှိနေမယ်!"

အရင်တုန်းက ချောင်ကျန်းကျွင်းက ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသာသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ခေါင်းပေါ် တက်ထိုင်ရင်တောင် သူကခုခံဖို့ မစဉ်းစားပေ။ အေးအေးချမ်းချမ်းနေချင်ခဲ့ရုံဖြစ်သည်။ ဒါက ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက သူ့ခေါင်းပေါ် တက်ထိုင်ခဲ့တဲ့ အဓိကအကြောင်းရင်းပင်။

သူအလုပ်ထွက်ပြီးကတည်းက သူ့အကျင့်စရိုက်သည် နည်းနည်းပြောင်းသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ဒုတိယမြောက်ဆိုင်ခွဲကို အမှီအခိုကင်းစွာ ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ပုံစံသည် ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သူသည် ချင်တုန်း မသေခဲ့ရင်တောင် ကြောက်လန့်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူ့မိန်းမ ဒါမှမဟုတ် သူ့သားတုန်းလင်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လင်းဟွေ့က သူ့လက်ကို ပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ "အင်း၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ကျွန်မတို့မိသားစုက ပြည့်ပြည့်စုံစုံနဲ့ အတူတူနေမှာပါ!"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သားက ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ အချင်းချင်း အင်အားတွေ စုပ်ယူနေကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် သာ့ချောင်နှင့် သူမ၏ မောင်နှမများသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ နွယ်ပင်များအောက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ညနေခင်းလေအေးလေးက နွေအပူဒဏ်ကို တော်တော်လေး အဝေးကို တိုက်ခတ်သွားစေသည်။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် သာ့ချောင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် လဲလှောင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ကာ "အစ်မ၊ မြို့တော်က အရမ်းမိုက်တယ်။ အစ်မကို မထားခဲ့ချင်ဘူး!"

အငယ်ဆုံးမောင်လေးသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ချစ်စရာကောင်းပြီး သရုပ်ဆောင်တာ အကောင်းဆုံးပင်။ သူမနှင့် မခွဲချင်ဘူးဟု သူ ပါးစပ်ဟလိုက်တိုင်း သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် ပျော့ပျောင်းလာပြီး အရာအားလုံးကို သူ့အား ပေးချင်လာသည်။

သူမလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ခေါင်းအား ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမက နူးနူးညံ့ညံ့လေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို မင်း ကြိုးကြိုးစားစား စာလုပ်ရမယ်နော်။ ကြည့်စမ်း အန်းကျဲက ခြောက်တန်းရောက်နေပြီ၊ မင်းက သုံးတန်းပဲရှိသေးတာ။ မင်း မရှက်ဘူးလား?"

ချောင်အန်းကျဲသည် ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် စာလေ့လာရတာကို အနှစ်သက်ဆုံးဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးအဆင့်များရှိသည်။ လက်ရှိ အတန်းကျော်ခြင်း၏ အရှိန်အဟုန်အရ သာ့ချောင်သည် သူက အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် ကောလိပ်တက်ရမည်ဟု ထင်သည်။

ရုတ်တရက် ချီးကျူးခံရတာကြောင့် ချောင်အန်းကျဲ၏ ပါးစပ်ထောင့်သည် အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားသည်။ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အသွင်အပြင်ပင်။

ရွှယ်အန်းရှု့၏ ပါးစပ်သည် ပို၍ပင်စူလာကာ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ "အစ်မ၊ လူတိုင်းမှာ သူ့အရည်အချင်းနဲ့ သူရှိတယ်လို့ အစ်မပဲပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား? သူများတွေလောက် မတော်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ရှေ့မှာ ဒီလိုစကားမျိုး အစ်မ မပြောသင့်ဘူး။ အခု အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အန်းကျဲလောက် ဉာဏ်မကောင်းဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် စိတ်ဆိုးတယ်။"

ဒေါသထွက်နေတဲ့ ဝက်ဝံလေးလို ခပ်ပြည့်ပြည့်ကလေးလေးက သူ့နှုတ်ခမ်းကို စူပြပြီး ပါးပြင်တွေက ‌ဖောင်းကားနေသည်။ သာ့ချောင်က သူဒီလို ချစ်စရာကောင်းတာကို မြင်တော့ မူးမေ့လဲလုနီးပါးပင်။

သူမက လက်လှမ်းကာ သူ့ပါးဖောင်း‌ဖောင်းလေးကို ညစ်လိုက်သည်။ "အိုကေ၊ အိုကေ။ အစ်မက ဆိုးတာပါ။ ငါ မင်းကို အန်းကျဲနဲ့ မနှိုင်းသင့်ဘူး။ မင်းက အရမ်းတော်တယ်။ ဒါပေမယ့် အန်းကျဲက နောင်တစ်ချိန်မှာ မြို့တော်မှာ ကောလိပ်တက်ပြီး မင်းက အလယ်တန်းပဲရှိသေးရင် ငါ့ဆီမှာ မငိုနဲ့နော်!"

ရွှယ်အန်းရှု့သည် မတုံးအပါ။ သူ့မှာ သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိုင်ကျူရှိပြီး သူက တစ်တန်းပြီးတစ်တန်း တက်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘေးက ထိပ်တန်းကျောင်းသား ချောင်အန်းကျဲနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ခံရတာကြောင့် သူက တော်ဝာာမလုံလောက်ပေ။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်နေပြီး ဒေါသမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် သာ့ချောင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး "အစ်မ၊

ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ့ကို စတိုးဆိုင် မြို့တော်ပြောင်းခိုင်းလိုက်ပါနော်။ ကျွန်တော်က အစ်မနဲ့ တူတူနေချင်တာ!"

သာ့ချောင်က သူ့ခေါင်းကို ပွတ်ပေးပြီး ဒါပေမယ့် တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ မိသားစုကို မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့တာဟာ အသေးအဖွဲကိစ္စမဟုတ်ချေ။

သူ့အစ်ကိုက သူ့အစ်မကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ပုံစံနဲ့ သိမ်းပိုက်နေတာကိုမြင်တော့ ချောင်အန်းကျဲက သူ့တင်ပါးကို အမြန်ရွှေ့ပြီး ခေါင်းအား သူ့အစ်မရဲ့လက်ထဲကို ထားလိုက်သည်။

သူ့ကိုဒီလိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က လှောင်ရယ်ပြီး မရယ်ဘဲ မနေနိုင်‌တော့ပေ။

အနားမှာရှိနေသော တုန်းလင်သည် ဟာသအတွင်း မပါဝင်ခဲ့ပေ။ သူက ပြုံးပြီး သူ့ညီငယ်နှစ်ယောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤအပြုံးသည် ယုန်သွားနှစ်ချောင်းကို ထင်ရှားစေသည်။

သာ့ချောင်သည် သူငယ်ငယ်က သူမအား အစ်မနျန်နျန်ဟုခေါ်သည်ကို သတိရမိသည်။ သူမ နှလုံးသားသည် နူးညံ့သွားပြီး "တုန်းလင်၊ မင်း အလယ်တန်း တတိယနှစ် ရောက်နေပြီ။ အနာဂတ်မှာ မင်းဘာတွေ သင်ယူချင်လဲ မဟုတ်ရင် မင်းဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ?"

တုန်းလင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီးရင် စစ်တပ်ထဲဝင်ချင်တယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ သာ့ချောင်က လန့်သွားပြီး "မင်းသေချာလား? မင်းဘာလို့ စစ်တပ်ထဲ ဝင်ချင်တာလဲ?"

တုန်းလင်သည် ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို ခတ်ကာ ပြုံးပြီး "အန်ကယ်ကို ငယ်ငယ်က မြင်ခဲ့တာ သူက အရမ်းအင်အားကြီးတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ သူက မိသားစုကို ကာကွယ်နိုင်တယ်!" သူလည်း သူ့မိသားစုနဲ့ အစ်မကိုလည်း ကာကွယ်ပေးချင်သည်။

သူကနောက်ဆုံးစကားကို မပြောခဲ့သော်လည်း သာ့ချောင်က ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားသည်။

သူမသည် ကျောက်စားပွဲပေါ်မှ ဖရဲသီးကို ယူလိုက်ပြီး " စစ်သားဖြစ်ရတာက မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သုံးနှစ်ကျန်ပါသေးတယ်။ မင်းဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားလို့ရတယ်။ အချိန်တန်တဲ့ထိ မင်းစစ်သားဖြစ်ချင်တုန်းပဲဆိုရင် အစ်မက မင်းကိုသေချာပေါက် ပံ့ပိုးပေးမှာပါ!"

တုန်းလင်သည် ဖရဲသီးကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ရှေ့သွားဖြင့် အဲဒါကို ကိုက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။"

အစ်မက သူ့ကို သေချာပေါက် ပံ့ပိုးပေးမယ်ဆိုတာ သူသိသည်။ ဒါကို သူသည် အရင်တည်းက သိသည်။

ချောင်အန်းကျဲ - "အစ်မ၊ အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အစ်မဘာလို့ မမေးတာလဲ?"

သာ့ချောင်ကပြုံးပြီး ပါးချိုင့်လေးတွေ ပေါ်လာသည်။ "အန်းကျဲက ဘာလုပ်ချင်လဲ? သိပ္ပံပညာရှင်လား?"

ချောင်အန်းကျဲက သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်တော်က လူသားတွေ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ရောဂါတွေကို အထူးပြုတဲ့ ဆေးသုတေသန ပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်!"

အစ်ကိုတုန်းလင်ကဲ့သို့ပင် သူသည် သူ့မိသားစုကို ကာကွယ်လိုသည်။ ဒါပေမယ့် သူက တခြားနည်းနဲ့ လုပ်မည်။

သာ့ချောင်သည် ဖရဲသီးတစ်ခြမ်းအား သူ့ကိုပေး၍ "ကောင်းလိုက်တာ။ အစ်မက မင်းအတော်ဆုံး ဆေးသုတေသနပညာရှင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာပေါက် ယုံကြည်တယ်!"

ရွှယ်အန်းရှု့သည် သူ၏ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်း မျက်နှာလေးနဲ့ ချဉ်းကပ်ကာ "အစ်မ၊ ကျွန်တော့်ကိုမေး! ကျွန်တော့်ကိုမေး!"

"ကောင်းပြီ၊ အတန်းဖော် ရွှယ်အန်းရှု့၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏မောင်‌လေးသည် သူမ၏လက်ထဲက စေးကပ်နေသော သကြားလုံးကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ့စကားအတိုင်း အမြန်လိုက်မေးခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပနေပြီး "အစ်မ၊ ကျွန်တော် စတားဖြစ်ချင်တယ်!"

ချောင်မိသားစုသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က တီဗွီတစ်လုံးဝယ်ခဲ့သည်။ အနက်ရောင်သေတ္တာထဲက ရွေ့လျားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးမြင်လိုက်ရတော့ သူသည် လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် အထဲကလူကို စိုက်ကြည့်ကာ ထိတွေ့ရန်ပင် လုပ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် အနက်ရောင်သေတ္တာထဲမှ လူများကို စွဲလန်းလာခဲ့သည်။

ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို သူတို့သရုပ်ဆောင်ထားတာကိုမြင်ရင် လူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို နှိုးဆွပြီး လူတွေကို သူတို့နဲ့အတူ ရယ်လိုက်၊ ငိုလိုက်လုပ်ရတာ လွယ်သည်။ အနက်ရောင်သေတ္တာထဲက လူတွေဟာ အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။

ထိုလူများအားလုံးသည် စတားများနှင့် သရုပ်ဆောင်များဖြစ်ကြောင်း နောက်ပိုင်းမှသာ သူသိခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့အကြောင်းတွေကို ဖတ်ပြီး အရမ်းမိုက်တယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။

တစ်နေ့ သူသည် အနက်ရောင်သေတ္တာထဲမှာ ပေါ်လာနိုင်ရင် ပိုမိုက်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းရှု့၏စကားကို ကြားတော့ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "မင်းက စတားတစ်‌ယောက် ဖြစ်ချင်တာလား?"

ရွှယ်အန်းရှု့က သူ့ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်တော်က စတားတစ်ယောက်ဖြစ်မယ်လို့ အစ်မမထင်ဘူးလား?"

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

အမွှာများကို ကျေးလက်တွင် မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း သူတို့က ချောမောပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ မြို့ထဲက ကလေးတွေကို လုံးဝကျော်နိုင်သည်။ သူ့အသွင်အပြင်ကြောင့် သူက ကလေးသရုပ်ဆောင်များစွာထက် ပိုကောင်းသည်။

သူတို့သည် သာမန်လူများနှင့် သာမန်မိသားစုကသာ ဖြစ်သည်။ စတားတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တာက အလှမ်းဝေးလွန်းသည်ဟု ထင်သည်။

သာ့ချောင်က အားပေးမှု သဘောတရားကို လိုက်နာပြီး နူးနူးညံ့ညံ့လေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့ မင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ မင်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့လာရမယ်။ စတားဖြစ်လာတဲ့သူတွေက အချိန်တိုင်း စာမူတွေအများကြီး အလွတ်ကျက်ရတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ မင်းက စတားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်လို့ပြောပြီး စကားလုံးတွေကို မမှတ်မိတာ ရှက်စရာမဟုတ်လား?"

ရွှယ်အန်းရှု့သည် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး "အိုကေ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် အနာဂတ်မှာ ကြိုးကြိုးစားစား စာလေ့လာမယ်။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်တို့ ချောင်မိသားစုကို လုံးဝ အရှက်ရစေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လူတိုင်းက ကလေးစကားပြောရုံပဲလို့ ထင်နေကြသည်။ သူက သူ့ပန်းတိုင်ကို ပထမဆုံး ရောက်မယ့်သူလို့ ဘယ်သူကမှ မထင်ခဲ့ကြပေ။

ညက ပိုအေးလာပြီး အမွှာနှစ်ယောက်သည် အိပ်ငိုက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်က သူတို့ကို အိပ်ဖို့ အခန်းကို မြန်မြန် ပြန်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ မောင်လေးတွေကို လိုက်ပို့ပြီး သူမလည်းအိပ်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းလှမ်းပြီးနောက်တွင် အစ်ကိုဟော်ချီသည် သူမ၏ အဘိုးအဘွားအား သူမတို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ပြောပြရန် သူမကိုပြောခဲ့တာ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည်လှည့်ပြီး သူမအဘိုးအဘွားများ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

မထင်မှတ်ပဲ သူမက အခန်းကိုမရောက်ခင် အဝေးကနေ အဘွားဖြစ်သူ၏ ခြေဖဝါးကို ဆေးကြောပေးနေသော အဘိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆေးကြောပြီးတာနဲ့ သူက ခြောက်သွေ့တဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ယူကာ ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က ဒါပါပဲလို့ အစကထင်ခဲ့သည်။ တကယ်တော့ အဘိုးဖြစ်သူက အဘွားခြေထောက်ကို ဆေးကြောပေးတာအား သူမမြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့အချက်က နောက်မှဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ့အဘိုးက ရုတ်တရက် က်ိုင်းပြီး သူ့အဘွားကို လှမ်းချီလိုက်တာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် အတွင်းဘက် ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲလာသည်။ သူမ အမြန်ပြန်လှည့်ကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်းနဲ့ သူမသည် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ "ငါဘာမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။"

နီရဲနေသောမျက်နှာနဲ့ သူမသည် သူမအခန်းထဲပြန်ပြေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် သူမမိဘတွေရဲ့အခန်းကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူမအဖေက သူမအမေရဲ့မျက်နှာအား နမ်းနေတာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူမရဲ့လည်ပင်းက နီရဲလာပြီး "အရမ်းမှောင်နေတယ်။ ​​ငါတကယ် ဘာမှမမြင်ခဲ့ဘူး!"

အခန်းထဲပြန်ရောက်တော့ သူမသည် ကုတင်ပေါ်လှဲချလိုက်သည်။ စောစောက သူမမြင်လိုက်ရသည့် ရင်းနှီးသောမြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရသောအခါ ဟော်ချီ၏ ပုံစံက သူမစိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်နှာကိုအုပ်ကာ စောင်ထဲသို့ဝင်ပြီး လူးလှိမ့်နေသည်။ အနာဂတ်တွင် အစ်ကိုဟော်ချီနှင့် သူမတွင် မည်သို့သော ကလေးမျိုးရှိမည်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝတွေးနေမိသည်။

ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးတွေနဲ့ ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့နေရတာက သာ့ချောင်အပေါ် လေးနက်တဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ အဲဒီညက သူမသည် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် အစ်ကိုဟော်ချီကို လက်ထပ်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကလေးလေးမွေးခဲ့သည်။

သူမကိုပြဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ကလေးကို ယူလာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ယူလာတဲ့ခါမှာတော့ သူမ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

သူမမြင်လိုက်ရသည့်အရာမှာ ထုပ်ပိုးထားသော မွေးကင်းစကလေးလေး မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအစား ဝက်ထီးကလေးပင်!