အခန်း (၂၅၁)

ဒါရိုက်တာရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်ပျက်တယ်လို့ ရေးထားသည်။ သူက ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်သွားတော့မယ့်အချိန်မှာ ထောင့်စွန်းမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က စာကြောင်းတွေကို တိတ်တိတ်လေးရွတ်နေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ကလေးသည် အဝါရောင်ခွေးကြီးတစ်ကောင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ သူ့ပေါင်ပေါ်မှ လေကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့သည် ကလေး၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှ သဘာဝအတိုင်း စီးဆင်းလာသည်။

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူရယ်မောသည်ကို တွေ့နိုင်သည်။ "တဟွမ်၊ ငါတို့ ရပ်လိုက်လို့မရဘူး။ မင်း ပင်ပန်းနေမှန်း ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်။ မနက်ဖြန် ငါတို့ အိမ်ကို ရှာတွေ့နိုင်ရမယ်!"

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ ဒါရိုက်တာရဲ့ မျက်လုံးတွေလည်း တောက်ပလာသည်။ သူက တေးဂီတအဖွဲ့က ဆရာ့ကို ဆွဲထုတ်ပြီး "အဲဒီကလေးက ဘယ်သူလဲ? မင်း အစကတည်းက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ကလေးကို ဘာလို့အကြံမပေးခဲ့တာလဲ?"

ကလေး၏ လှုပ်ရှားမှုသည် အနည်းငယ် တောင့်နေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများက ဝမ်းနည်းခြင်းမှမျှော်လင့်ချက်သို့ ကွက်တိဖြစ်နေသည်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသော မင်းသားတစ်ဦးပင်လျှင် အချိန်တိုအတွင်း သူ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီကလေးက တကယ်ကြီး အဲဒါကို လုပ်ခဲ့သည်။ ဒါက သူ့ဇာတ်လမ်းအတွက် သူရှာနေတဲ့ ဇာတ်ကောင်လေး အတိအကျပင်။

တေးဂီတအဖွဲ့၏ ဆရာသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ချီတုံချတုံနဲ့ ပြန်ပြောသည်။ "ဒါ... ကျွန်တော် သူ့ကို အရင်က မတွေ့ဖူးဘူး။ သူက ဒီက ကျောင်းသား မဟုတ်ဘူး!"

ထိုကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်ချောမောသော ကလေးကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးရင်တောင် အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်သည်။ ထို့အပြင် တေးဂီတအဖွဲ့ရှိ လှပသောကလေးများသည် အခြားကလေးများထက် သဘာဝကျစွာပင် အားသာချက်များကို ရရှိသည်။ ဆရာမတွေက သူတို့ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်လိမ့်မည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားနေပေမယ့် သူ့ရှေ့က ကလေးကို သူမမှတ်မိသေးပေ။

ဒါကိုကြားတော့ ဒါရိုက်တာက သူ့လက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်ပြီး ကလေးဆီ လှမ်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ကလေးလေး၊ မင်းနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲ?"

ဒီစကားကြားတော့ ကလေးက လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏အနက်ရောင် စပျစ်သီးနှင့်တူသော မျက်လုံးများက ဒါရိုက်တာကိုကြည့်ကာ "ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှယ်အန်းရှု့ပါ။ အသက်ကိုးနှစ်!"

မှန်ပါသည်။ ဒီကလေးက ချောင်မိသားစုက လိုက်ရှာနေသော ရွှယ်အန်းရှု့ ဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ပို၍ပင် ပီတိဖြစ်မိသည်။ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကင်မရာကို မျက်နှာမူပြီး ဝန်ထမ်းတွေအများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဒါကြောင့် သတ္တိရှိရမည်။

သူက အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ခေါင်းစခြေဆုံး လိုက်ကြည့်ပြီး ပိုပိုကာစိတ်ကျေနပ်မှု ရလာသည် "ဟယ်လို၊ အန်းရှု့။ ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ကျောက်။ မင်း ငါ့ကို ဒါရိုက်တာ‌ကျောက်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်။ ငါစောစောက မင်း သရုပ်‌ဆောင်တာကို ကြည့်ခဲ့တာ။ မင်းအရင်က သရုပ်ဆောင်ဖူးလား?"

ရွှယ်အန်းရှု့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် တခြားလူတွေ တီဗီထံမှာ သရုပ်ဆောင်နေကြတာကို ကျွန်တော်မြင်ဖူးတယ်။ အဲဒါတွေကို အတုယူလိုက်တာ။ ကျွန်တော်က အရမ်းတော်တယ်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော် တခြားဇာတ်ရုပ်တွေမှာ သရုပ်ဆောင်ပြတာကို မြင်ချင်လား?"

သူ့ရဲ့ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အသွင်အပြင်ကိုမြင်တော့ ဒါရိုက်တာကျောက်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကောင်းပြီ၊ အပိုင်းတစ်ပိုင်းလောက်ပြကြည့်"

ရွှယ်အန်းရှု့သည် လိုင်းတစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း ခဏနေတော့ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ ရွှေစေ့တွေလို မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။ "ဖေဖေ မေမေ အရမ်းလွမ်းတယ်။ သား အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ မေမေတို့ ဘယ်မှာလဲ?"

သူ့ငိုသံသည် ကလေးတစ်ယောက်၏ ငိုရှိုက်သံမဟုတ်သော်လည်း အခြားသူများကြားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သော ပုံစံဖြင့် မျိုသိပ်ထားသော နာကျည်းမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အိမ်ခြေရာမဲ့ ကလေးလေး၏ ဝမ်းနည်းမှုကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသည်။

လူတိုင်းက သူ့ခံစားချက်တွေ ကူးစက်သွားကြသည်။

ဒါရိုက်တာနောက်ကွယ်က ဆရာမနှစ်ယောက်က ရွှယ်အန်းရှု့ကို မျက်လုံးနီရဲရဲနဲ့ ကြည့်နေကြသည်။

ရွှယ်အန်းရှု့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုအပြီးတွင် သူ၏ခံစားချက်များ သက်သာရာရသွားသည်။ သူ့မျက်နှာမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်ကာ "ဒါရိုက်တာကျောက်၊ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း လုပ်ပြခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား?"

ဒါရိုက်တာက အလွန်ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ပြီး "ကောင်းလိုက်တာ၊ အရမ်းအံ့သြစရာပဲ!"

သူမြင်ဖူးသမျှထက် ပိုကောင်းသည်!

သူက အဲဒါကို တကယ်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ရှာဖွေနေခဲ့တာ နောက်ဆုံးတော့ အားစိုက်ထုတ်မှု မရှိဘဲ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒီမင်းသားလေးက သူ့ကို လက်မှတ်ထိုးပေးရမည်!

ထိုအချိန်တွင် ချောင်မိသားစုသည် ဒီဘက်သို့ ရှာဖွေခဲ့သည်။

"အန်းရှု့၊ မင်းအဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?" လင်းဟွေ့၏ လေသံသည် ဤကဲ့သို့ တင်းမာလာသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

သားအငယ်ဆုံးမှာ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိပြီး ပရောပရည်နှင့် ပျင်းရိခြင်းကို နှစ်သက်ကြောင်း သူမသိသည်။ သို့သော် သူသည် အများအားဖြင့် နာခံမှုရှိပြီး ယနေ့ကဲ့သို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် သူ့မိသားစုကို မြင်သောအခါ သူအမှားတစ်ခုခု လုပ်မိကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့အမေ့လက်ကိုဆွဲကာ "မေမေ သားမှားမှန်းသိပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မထားခဲ့သင့်ဘူး!"

လင်းဟွေ့က သူ့လက်ကို ခါလိုက်ပြီး တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် "မတ်မတ်ရပ်။ မင်းအသက်ကိုးနှစ်ရှိနေပြီ! စကားပြောရင် မှီပြောရမယ့် ကလေးမဟုတ်ဘူး။ မင်းမရှိရင် မိသားစုက ဘယ်လောက်စိုးရိမ်နေမယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်!"

"မေမေ၊ သားမှားမှန်းသိပါတယ်။ သားနောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး!"

ရွှယ်အန်းရှု့က သူ့အမေက သူ့ကို ကြမ်းတမ်းစွာ ကြိမ်းမောင်းတာကို ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာ ဖြစ်သည်။ သူသည် စကားနားမထောင်သော ကလေးကဲ့သို့ ပြုမူရဲခြင်း မရှိပေ။ အစ်မသာ ဒီမှာရှိနေရင် သူ့အတွက် ပြောပေးလိမ့်မည်။ တခြားသူတွေကတော့ သူတို့စကားတွေက အသုံးမဝင်ဘူး။

ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ခုနက ငိုလို့ သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲနေသည်။ ဒါက သူ့ကို ပိုလို့တောင် သနားစရာ ဖြစ်စေသည်။

ဒီကလေးက သူတို့ရဲ့ကလေးလို့ ခံစားပြီး နောက်က ဆရာမနှစ်ယောက်က အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သူတို့ဆို သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြစ်တင်ဖို့ ဝန်လေးမှာ သေချာသည်!

ဒါပေမယ့် လူတွေက သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို ပညာပေးတဲ့အခါ သူတို့ကို ဝင်မပါဖို့ တားထားသည်။

ဒါရိုက်တာ‌ကျောက်က သူတို့စကားပြောတာကို ကြားတော့ ဒါက ကလေးရဲ့ မိသားစုမှန်း သူသိသွားခဲ့သည်။ ကလေးလက်မှတ်ထိုးရန် သူ့မိသားစု၏ သဘောတူညီချက်ကို ရယူရမည်။

စောစောကပဲ သူမေးချင်နေတာ။ မထင်မှတ်ပဲ တစ်ဖက်က အရင်ရောက်လာသည်။ အံ့သြစရာပဲ!

ဒါကိုတွေးပြီး သူက ရှေ့ကို တိုးကာ "ဟယ်လို၊ ကျွန်တော်က ဟိုင်ရှန့် ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းရဲ့ ဒါရိုက်တာ‌ ကျောက်ရှန့်ပါ။"

သူပြောတဲ့အတိုင်း သူက သူ့အလုပ်ကတ်ကို ထုတ်ယူပြီး တစ်ဖက်လူကို ပြလိုက်သည်။ ဒါက တစ်ဖက်သားရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရရှိစေနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ကတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟယ်လို၊ ကျွန်တော်က ရွှယ်အန်းရှု့ရဲ့အဖေပါ။ ကျွန်တော့်ကလေးက ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာလား? ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ကလေးကိုယ်စား ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်။"

ဒါရိုက်တာကျောက်က သူ့လက်ကို အမြန်ဝှေ့ယမ်းပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားနားလည်မှုလွဲသွားပြီ။ ဒီကလေးက ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဒီကလေးကို တွေ့ရတာ ကျွန်တော်ဝမ်းသာတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ကလေးက ပါရမီရှင်ပါ!"

ပါရမီရှင်??

ဒီစကားကိုကြားတော့ ချောင်မိသားစုက အံ့ဩသွားကြသည်။

ချောင်အန်းကျဲကို ဖော်ပြရန် ဤစကားလုံးကို သုံးခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့ သိပ်အံ့သြမည်မဟုတ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ရွှယ်အန်းရှု့ကို...

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "... ဒီကလေး ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ? ခင်ဗျားက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ချီးကျူးအောင်။"

ဒါရိုက်တာကျောက်က "သရုပ်ဆောင်တာ! ဒီကလေးက ကိုယ်တိုင်သင်ထားတာ။ သူ့မျက်လုံးနဲ့ အမူအရာတွေက ကွက်တိပဲ။ ဒါ့ထက် သူက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ပုန်းပြီး တခြားလူတွေ တစ်ကြိမ် နှစ်ခါ သရုပ်ဆောင်တာတွေကို ကြည့်တယ်။ သူက စာ‌ကြောင်းတိုင်းကို တကယ်မှတ်မိနေတယ်။ ဒီကလေးက ကျောင်းမှာ အဆင့်ကောင်းတွေရရမယ် ဟုတ်တယ်မလား?"

ချောင်မိသားစု - "..."

မဟုတ်ဘူး။ အဆင့်လုံးဝမကောင်းပါဘူး၊ ကျေးဇူးပါ။

ချောင်မိသားစု၏ သားသမီးများထဲတွင် အန်းပင်းသည် သာမန်အိုင်ကျူသာရှိသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုက လုံးဝစာလေ့လာခြင်းပေါ် မဟုတ်ပါ။ ဒါကြောင့် သူ့အဆင့်တွေက မကောင်းဘူး။

ဒါပေမယ့် တုန်းယွင်နဲ့ ရွှယ်အန်းရှု့တို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ထက်မြက်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လေ့လာမှုအပေါ် အာရုံမစိုက်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ အဆင့်တွေက သာမန်ပင်။

ဒီအချိန်မှာ ဒါရိုက်တာကျောက်က သူ့ကို ချီးကျူးတာကို ကြားတော့ အားလုံးက အံ့သြသွားကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။

အများအားဖြင့် အိမ်တွင် သူသည် စာရွတ်ဆိုရန် အချိန်ဆွဲလေ့ရှိသည်။ မနှောင့်နှေးသော်လည်း သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရွတ်ဆိုနေလိမ့်မည်။ မထင်မှတ်ပဲ သူ့စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ အရည်အချင်းတွေက ဒီနယ်ပယ်မှာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူ့မိသားစုက သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို မြင်တော့ ရွှယ်အန်းရှု့က ဂုဏ်ယူတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ရင်ဘတ်လေးကို အမြန်ကော့လိုက်သည်။

သူ့အမွှာအစ်ကိုသည် ထက်မြက်ပြီး အလွန်တော်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူသည် တုံးအနေပုံရသည်။ ယခု သူသည် ထက်မြက်သူဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို နောက်ဆုံးတွင် ပြောပြနိုင်ခဲ့ပြီ။

ဒါရိုက်တာ‌ကျောက်သည် ချောင်မိသားစုက ဘာကြောင့် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်ကို မသိပါ။ သူပြောတာ တစ်ခုခုမှားလို့လား?

ဒါပေမယ့် သူက ဒီကိစ္စကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲဒီအစား သူက "ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခု ရိုက်ကူးဖို့ စီစဉ်နေတာပါ။ ဒီတီဗီဇာတ်လမ်းတွဲရဲ့ ဇာတ်ဆောင်က ရှစ်နှစ် ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ပါ။ သင့်တော်တဲ့ လူငယ်သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေဖို့အတွက် ကျွန်တော် နေရာတော်တော်များများကို သွားဖူးပါတယ်။ ကျေနပ်စရာ ဘာမှမတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ အဲ့လူက ခင်ဗျားရဲ့ကလေး ရွှယ်အန်းရှု့ပါ။"

ဤအချက်ကြောင့် ချောင်မိသားစုသည် တုန်လှုပ်သွားပြန်သည်။

ဒါရိုက်တာက ရွှယ်အန်းရှု့ကို တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းချင်တာ ဖြစ်နိုင်ရဲ့လား?

ရွှယ်အန်းရှု့က ကလေးသရုပ်ဆောင် ဖြစ်လာတော့မှာလား?

ဤအခြေအနေသည် ချောင်မိသားစု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိသော အရာဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်တော်မေးချင်တာက ရွှယ်အန်းရှု့ကို ဒီတီဗီဇာတ်လမ်းတွဲရဲ့ ဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ကမ်းလှမ်းချင်ရင် မိဘတွေ သဘောတူလား မတူဘူးလားဗျ"

ချောင်မိသားစု၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဒါရိုက်တာကျောက်သည် မအံ့သြပါ။ သူတို့လို တုံ့ပြန်မှုတွေကို သူ မကြာခဏ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှယ်အန်းရှု့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူ့မျက်နှာလေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် နီမြန်းနေသည်။

သို့သော် သူသည် အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ခဲ့ပေမယ့် သူ မပြောရဲပါ။ သူ့မျက်လုံးများက သူ့မိဘများကိုသာ သနားစရာကောင်းစွာ ကြည့်နေနိုင်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်းဟွေ့တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဂုဏ်ယူစရာလို့ ထင်ရပေမယ့် ကလေးတွေအတွက်ကတော့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

ကလေးက နေ့တိုင်း အချိန်အကြာကြီး ရိုက်ကူးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲကို ထုတ်လွှင့်ပြီးပါက ကျော်ကြားမှု ချက်ချင်းရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကလေးက ငယ်သေးသည်၊ တည်ငြိမ်တဲ့စိတ်နဲ့ သူက ဒါကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား?

သူ့မိဘတွေ စကားမပြောတာကို ရွှယ်အန်းရှု့က မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ပါးတွေ ပိုနီရဲလာပြီး "မေမေ!"

လင်းဟွေ့ရဲ့ နှလုံးသားက နူးညံ့လွန်းသည်။ ကလေးကို ဒီလိုမြင်ရင် သူမသည် တင်းတင်းမာမာ မနေနိုင်တော့ပါ။ "ကောင်းပြီ။ မင်းကို စကားပြောခွင့်ပြုတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းမိသားစုကို အနာဂတ်မှာ စိတ်ပူအောင် လုပ်ခွင့်မပေးဘူး နားလည်လား"

ရွှယ်အန်းရှု့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "နားလည်ပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ် မေမေ၊ ဖေဖေ၊ သားသရုပ်ဆောင်ချင်တယ်။ စတားဖြစ်ချင်တယ်"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် စောစောက အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကလေးရဲ့စကားကြားတော့ သူ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်။ "ဒီအရွယ်လေးနဲ့ အရမ်းကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂုဏ်ဆာနေတယ်၊ မင်း ဒါကို ဘယ်မှာသင်ခဲ့တာလဲ?"

ရွှယ်အန်းရှု့သည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကြောင့် ငြိမ်သွားသည်။ သူ အသိပြန်ရလာတဲ့အခါမှာ မှားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။ "မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်က ဂုဏ်ဆာနေတာ မဟုတ်ဘူး"

သူသည် ဤအရာများကို အတုယူလိုသောကြောင့် စတားတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်သည်။ အန်းကျဲဟာ စာလေ့လာရတာကို သဘောကျတဲ့အတွက် လိမ္မာတဲ့ကောင်လေးလို့ဆိုပြီး သူကျ သရုပ်ဆောင်ရတာကို ချစ်တာကို ဂုဏ်ဆာတယ်ဆိုပြီး ဘာလို့အပြောခံရတာလဲ?

သူက ဒီအကြောင်းတွေ များများတွေးလေလေ ပိုဝမ်းနည်းလေလေပင်။ သူ့ရဲ့ရွှေပဲစေ့လို မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ "အဖေ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး။ အဖေက မကောင်းဘူး။ အဖေက အန်းကျဲကိုပဲ ချီးကျူးတယ်။ အန်းကျဲကို အရမ်းသဘောကျတယ်ဆို ငါ့ကို ဘာလို့ အရင်က မွေးခဲ့တာလဲ။ အန်းကျဲ တစ်ယောက်တည်း မွေးခဲ့သင့်တာ!"

သူပြောပြီးတာနဲ့ သူသည် ငိုပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း အံ့ဩသွားသည်။

သူပြောတာ ဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူက အန်းကျဲထက် ပိုဆိုးတယ်လို့ သူမထင်ထားဘူး!

စောစောက သူသည် စတားတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ကြောင်း ကြားခဲ့ရပြီး ဒီသွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ရန် သူကငယ်လွန်းမည်လို့ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ဒါနဲ့ သူ့စကားက နည်းနည်းလေး ပိုလေးလံသွားခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် ကလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ သူမက ပြေးလိုက်သွားသည်။ "ရှု့ရှု့၊ မြန်မြန်မပြေးနဲ့။ ချော်လဲမယ် သတိထား!"

ချောင်အန်းကျဲနှင့် ရွှယ်အန်းရှု့တို့သည် အမွှာများဖြစ်သည်။ သူ့ညီလေး ငိုသောအခါ သူသည် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

သူက သူ့အဖေကို မော့ကြည့်ပြီး "ဖေဖေ၊ အန်းရှု့က လိမ္မာတဲ့ညီလေး တစ်ယောက်ပါ။ ဖေဖေ သူ့ကို ဒီလို မပြောသင့်ဘူး။ နောက်နောင် ဒီလို ထပ်လုပ်ရင် သားလည်း ဖေဖေ့ကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူက လှည့်ထွက်သွားသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်း - "..."

ဒါရိုက်တာကျောက်လည်း အံ့သြသွားသည်။ ရုတ်​တရက်​ ဒီလိုဖြစ်​လာမယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူက ချောင်ကျန်းကျွင်းကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး "ခင်ဗျားရဲ့ကလေးကို ပညာပေးတာ ကောင်းပါတယ် ဒါပေမယ့် ကလေးရဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် တန်ဖိုးထားမှုကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရမယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲ ပြောဆိုလို့မရဘူး။ ခင်ဗျားက အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်သုံးသပ်သင့်တယ်!"

ဤသည်မှာ အလွန်လေးနက်သော ပြောဆိုချက်ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ ချောင်ကျန်းကျွင်းရဲ့ အပြစ်ရှိပြီးသား နှလုံးသားကို ပိုလို့တောင် ထိခိုက်သွားစေခဲ့သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ခင်‌ဗျား ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ငါက အရည်အချင်းပြည့်မီပြီး ကောင်းတဲ့အဖေ မဟုတ်ဘူး!"

သာ့ချောင် ငယ်စဉ်ကပင် သူက သူမကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုတော့ အမွှာနှစ်ယောက်ကို ဝမ်းနည်းစေခဲ့မိသည်။ တကယ်ကို ပြန်သုံးသပ်သင့်နေပြီ။

သူပြောပြီးတာနဲ့ အမြန်နောက်ကနေ လိုက်သွားခဲ့သည်။