အခန်း (၄၆)

အတော်လေးနီးသောကြောင့် ဒေမီယန်သည် တောင်သို့ရောက်ရန် တစ်ရက်မပြည့်မီ ရောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အမြင့်မီတာ ၁၀,၀၀၀ နီးပါးရှိသည်ဟု ထင်ရပြီး ဒေမီယန်ကို ၎င်း၏ခမ်းနားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူလေ့ကျင့်ခဲ့သော သန္ဓေတောင်ကဲ့သို့ မိုးခြိမ်းသောအာကာသ သို့မဟုတ် အက်ကွဲနေသော မျက်နှာပြင်မျိုး မရှိခဲ့ဘဲ ၎င်းသည် စစ်မှန်သော သဘာဝအလှတစ်ခုဖြစ်သည်။ တောင်စောင်းတစ်ခုလုံးသည် စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များနှင့် လှပသော ပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏အာရုံကို ဖြန့်လိုက်သောအခါ ဒေမီယန်သည် ၎င်း၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သားရဲများစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်သည်ကိုလည်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ထောင်ထဲရှိ မြင်ကွင်းများနှင့်မတူဘဲ ဤသားရဲများသည် ကြီးထွားရန်အတွက် အချင်းချင်း အဆက်မပြတ် စားသောက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ အသားအတွက် လိုအပ်မှု သို့မဟုတ် ဆန္ဒမရှိသော အပင်စားသတ္တဝါမျိုးစိတ်အချို့ပင် ရှိသေးသည်။

ရာသီဥတုသာယာသောကြောင့် ဒေမီယန်သည် တောင်ထိပ်အထိ မြင်နိုင်ပြီး ၎င်းသည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းထားကာ ၎င်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော တောက်ပသောအရောင်များနှင့် လှပသော ခြားနားမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ဒေမီယန်သည် ဤပတ်ဝန်းကျင်သည် ပျော်ရွှင်မှု၏ခံစားချက်ကို ပေးသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အင်အားသို့ရောက်ရန် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အဆုံးမရှိသော တိုက်ပွဲများ၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ၊ ဖိအားများ မရှိခြင်း။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ဘဝသည် သူ့ကို မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အင်အားရရှိခြင်းကို နှစ်သက်သည်၊ သူ၏ကြီးထွားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသော ဖိအားကို နှစ်သက်သည်၊ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဂရုစိုက်ရသော လူ သို့မဟုတ် အရာတစ်ခုမျှပင်ရှိလျှင် ၎င်းတို့သည် မလွဲမသွေဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

အမှန်တကယ်တွင် မိမိကိုယ်ကိုမှလွဲ၍ အရာအားလုံးသည် ဤရှည်လျားခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပြီး လူအများအပြားသည် အင်အားအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ အချို့လူများသည် ၎င်းတို့၏လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီစေရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုများပင် ပုံရိပ်ယောင်များထက် မပိုတော့လောက်အောင် အေးစက်သောနှလုံးသားရှိရန် ရွေးချယ်ကြသည်။

သူတကယ်လိုချင်ပါက ဤလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးရှိကြောင်း ဒေမီယန်သိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ဖြစ်လာရန် ဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် သူ၏လူသားဆန်သောဘက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ မတည်ငြိမ်သော စိတ်ခံစားချက်များနှင့် သူနှင့်ရင်းနှီးသော လူအနည်းငယ်နှင့် သူ၏နှောင်ကြိုးများကို နှစ်သက်သည်။

အခြားသူများသည် သူ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း သူသဘောတူပြီး အချို့ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် အိပ်ရာထဲလဲနေသော သူ၏မိခင်ပင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း သူနားလည်သော်လည်း သူဂရုမစိုက်ပေ။

တစ်ယောက်တည်းနေခြင်းမှ ရရှိလာသော အဆုံးမရှိသော သွေးစက်ဝန်း၊ လူတစ်ဦး စတင်ဖွံ့ဖြိုးလာမည့် ရက်စက်ပြီး မူလသဘာဝကို သူမြည်းစမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ၎င်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သူသည် ထိုသို့လုပ်လိုပါက ထိုနေ့တွင် သူသည် လူသားဆန်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ဇာရာကို ကယ်တင်မည့်အစား စားသောက်ခဲ့လိမ့်မည်။

ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဒေမီယန်သည် သူ၏အတွေးများမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာသည်။ ယခုသည် အတွင်းစိတ်ကို ဆန်းစစ်ရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။

သူသည် တောင်ကိုမော့ကြည့်ကာ 'အမှန်အတိုင်းပြောရရင် တယ်လီပို့ကို အဆက်မပြတ်သုံးပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း တောင်ထိပ်ကို ရောက်နိုင်ပေမယ့် အဲဒီအဘိုးကြီးက အဲဒီလိုလိုချင်မှန်း မသေချာဘူး' ဟု သူကိုယ်တိုင် တွေးလိုက်သည်။

၂ ရက်သာကြာသေးပြီး အဘိုးကြီး၏ဂိမ်းများကို ကစားရသည်မှာ သူပင်ပန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဤနောက်ဆုံးစိန်ခေါ်မှုကို သူလက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ်မပြောတော့ဘဲ ဒေမီယန်သည် တောင်ကို အလျင်အမြန် တက်တော့သည်။

ထိုအတိုင်းပင် အကြီးအကဲ ဘလန့် သံသယရှိခဲ့သည့်အတိုင်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထောင်ချောက်များစွာ ထောင်ထားသည်။ အချို့မှာ သစ်ပင်ကြီး လွှဲနေသည့်ကဲ့သို့ သာမန်လူသားများကိုသာ သတ်နိုင်သော မိုက်မဲသော ထောင်ချောက်များဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ သူ့အတွက်ပင် အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိသည်။

သူသည် အဆင့် ၃ ပါးမြွေများပြည့်နေသော ချိုင့်ထဲသို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်၊ သူ၏အာကာသစွမ်းရည်ကို ချုပ်တည်းထားပြီး သူ့ကို ချွန်ထက်သောဓားသွားများကို ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေသော ယန္တရားများနှင့် အခြားထောင်ချောက်များစွာရှိသည်။

'ဒီအဘိုးကြီးက တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စိတ်ကူးရှိတာပဲ' ဒေမီယန်သည် ထောင်ချောက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှောင်ရှားရင်း မရပ်မနား တက်နေခဲ့သည်။ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ထောင်ချောက်ထဲက သားရဲတွေကလွဲလို့ ဘယ်သားရဲမှ သူ့ကို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ သူတို့ကြားမှာ တစ်မျိုးမျိုးသော စည်းကမ်းရှိပုံရသည်။

သူ့ကို စားချင်နေပုံရသော သားရဲများပင် သူတက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်မပါ့တပါ့ လှည့်ထွက်သွားကြသည်။ ညရောက်သောအခါ ဒေမီယန်သည် နှင်းဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် သူသည် ဒေမီယန်ကို နောက်ကျောပေးကာ ပိုမိုဆန်းကြယ်ဟန်ဆောင်နေသည့် ရင်းနှီးသော သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို အဝေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထိုအဘိုးကြီး၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုင်ကာ သူ၏မာနာကို ပြန်လည်အားဖြည့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဒေမီယန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သောအခါ ထိုလူသည် နောက်သို့ ချောင်းကြည့်ကာ ဒေမီယန်က သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူစိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ကလေးသည် သူ၏မာနာကို ပြန်လည်အားဖြည့်နေသောကြောင့် မနှောင့်ယှက်ခဲ့ပေ။ နာရီဝက်အကြာတွင် ဒေမီယန်၏မျက်လုံးများ စတင်ပွင့်လာပြီး ထိုလူသည် အဝေးကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏မူလအနေအထားသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။

"အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ဆန်းကြယ်ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီအကြီးအကဲက ခင်ဗျားရဲ့ အပြုအမူတွေအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပြီးသား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုလူ၏ပခုံးများသည် အနည်းငယ်တွန့်သွားပြီး သူသည် မလိုလိုလားလား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီမိန်းမစုန်း! ငါပြန်ရောက်ရင် သူမကို သင်ခန်းစာပေးရတော့မယ်ထင်တယ်"

ဒေမီယန်၏ မျက်နှာတည်ကြည်နေသည်ကို သတိပြုမိသော ထိုလူသည် အကြောင်းအရာကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်သည်။ "ကူဟမ်... အခုတော့ တရားဝင် မိတ်ဆက်ချိန်ရောက်ပြီထင်တယ်။ ကျွန်တော့်နာမည်က မဲလ်ကွမ် ဂရေး၊ ဇီနစ်အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးပါ။ ပြီးတော့ ဒေမီယန် ဗွိုက်၊ မင်းကို ကျွန်တော့်ရဲ့ကျောင်းသားဖြစ်စေချင်တယ်"

မဲလ်ကွမ်သည် သူ၏ရာထူးကို ဖော်ပြရင်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏လေထုကို ထုတ်လွှတ်ကာ ဒေမီယန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ဒေမီယန်၏အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ နောက်ဘာလဲ?"

မဲလ်ကွမ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ "ကောင်လေး၊ မင်းနားမလည်ဘူးလား။ ကျောင်းတစ်ခုလုံးရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မင်းကို ကျောင်းသားအဖြစ် ခေါ်ယူချင်နေတာ။ 'ဝိုး ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးလဲ' ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး မင်းပြောသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဒေမီယန်၏ မျက်လုံးအသေက ပိုပြင်းထန်လာသည်။ "အဘိုးကြီး၊ ကျွန်တော် တိုကင်ပြခဲ့တဲ့လူတိုင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကနေ ခင်ဗျားက ကျောင်းအုပ်ကြီးမှန်း ကျွန်တော်သိပြီးသား။ အဲဒါ မခက်ခဲပါဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လေ့ကျင့်ပေးချင်တာကို ကျွန်တော်ဘာလို့ အံ့သြသင့်တာလဲ? ခင်ဗျားက စမ်းသပ်မှုတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေအားလုံးနဲ့ တကယ်ကို ထင်ရှားအောင် လုပ်ထားတာပဲ။ ဒါကြောင့် တကယ့်လေ့ကျင့်ရေးအပိုင်းကိုပဲ ဆက်သွားရအောင်"

မဲလ်ကွမ်၏ မျက်ခုံးတွန့်ခြင်းသည် ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။ ထိုကလေးသည် သူ့အတ္တကို အနည်းငယ်ထိခိုက်စေလောက်အောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောဆိုရုံသာမက၊ သူ၏ရာထူးကို အစကတည်းက သိထားသော်လည်း သူ့ကို 'အဘိုးကြီး' ဟု ဆက်လက်ခေါ်ဝေါ်ရဲသေးသည်။

သူ၏အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်ကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သောကြောင့် သက်ပြင်းချရင်း မဲလ်ကွမ်၏မျက်လုံးများ တည်တည်တံ့တံ့ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းသင်ယူချင်တယ်ဆိုတော့ ချက်ချင်းစကြတာပေါ့။ မင်းရဲ့ဓားပညာက မူရင်းပုံစံဖြစ်ပုံရပြီး မင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ပြီးသားဆိုတော့ အဲဒါအကြောင်း ဘာမှမပြောတော့ဘူး။ မင်းရဲ့အာကာသဓာတ်နဲ့လည်း အတူတူပဲ။ လျှပ်စီးအကြောင်း ငါသင်ပေးနိုင်ပေမယ့် အဲဒါက ဒုတိယအရေးကြီးတဲ့အရာပဲ"

ဒေမီယန်သည် သူရရှိနေသော ချီးမွမ်းမှုအားလုံးကို ကြားသောအခါ သူ၏မာနသည် မြင့်တက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မကြာမီတွင် အမှန်တရားသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။

"အရေးကြီးဆုံးကတော့ မင်းရဲ့ မာနာထိန်းချုပ်မှုပဲ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် အဲဒါက အမှိုက်ပဲ။ မင်းအသက်အရွယ်နဲ့ မထိုက်တန်တဲ့ လုံးဝအမှိုက်ပဲ။ အသက် ၅ နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တွေတောင် မကြိုးစားဘဲ မင်းထက် မာနာကို ပိုကောင်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံးတိုက်ပွဲမှာ မင်းမှာ မာနာအရင်းအမြစ် အများကြီးရှိတာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ မင်းကုန်သွားတယ်။ တကယ်တော့ မင်းကိုယ်မင်း ရှက်သင့်တယ်"

ဒေမီယန်သည် စကားပြောရန်ပင် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏အင်အားကို တိုးမြှင့်ရန် စတင်ကတည်းက သူသည် သူ၏စွမ်းရည်များအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ပြင်းထန်သော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို တစ်ခါမှ မရရှိခဲ့ပေ။ သူသည် အဆင့် ၃ တစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကိုသတ်ရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ သူ၏အဆင့်သည် သူ၏အသက်အရွယ်အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားပြီး ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာပြီးကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို တစ်ခါမျှ မစော်ကားခဲ့ သို့မဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ထိုအဘိုးကြီးကို ပြန်ပြောရန်နှင့် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တားဆီးကာ သူကြားခဲ့သော စကားများကို စဉ်းစားခဲ့သည်။

သူစဉ်းစားလေလေ ထိုစကားများ၏ အမှန်တရားကို ပို၍သဘောပေါက်လေလေဖြစ်သည်။ ဒေမီယန်သည် သူ၏ဓားပညာနှင့် သူ၏ဓာတ်များကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ မာနာထိန်းချုပ်မှုကို သူတစ်ခါမျှ အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

သူသည် မည်သည့်စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမျှမရှိဘဲ သူနှစ်သက်သလို မာနာကို အမြဲအသုံးပြုခဲ့သည်။

ပထမနေရာ၌ သူ၏မာနာထိန်းချုပ်မှု၏ တည်ဆောက်ပုံသည် သူ၏သားရဲဗီဇကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရသောအခါ သူ၏ရိုင်းစိုင်းသောပုံစံဖြင့် အသုံးပြုခဲ့ပုံအပေါ် အခြေခံထားသည်။

သတိအနည်းငယ်သာရှိသော ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲတစ်ကောင်သည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော သတ္တဝါနှင့် မည်သို့နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

အဆင့် ၂ အထက် သားရဲများသည် ဉာဏ်ရည်ဖွံ့ဖြိုးလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့ပင် သူ့ထက် မာနာထိန်းချုပ်မှု ပိုကောင်းကောင်းရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဤအရာကို သဘောပေါက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တင်းမာသွားသည်။

'အိုး၊ မကြာသေးခင်က ငါ တကယ်ကို မာနကြီးလွန်းသွားတယ်။ ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောခဲ့ရင် အဲဒါက ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အကျင့်တစ်ခုမဖြစ်ခင် ငါပြင်ဆင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'

မဲလ်ကွမ်သည် ဒေမီယန်၏ ပြင်းထန်သောစကားများကို သူမည်သို့တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် ဒေမီယန်၏တုံ့ပြန်မှုကို အထူးစမ်းသပ်ရန် သူ၏စကားများကို ပိုမိုစော်ကားစေရန် သေချာအောင်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ပထမတွင် ဒေမီယန် ဒေါသထွက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူစိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဒေမီယန် အတွေးထဲနစ်မြောသွားပြီး အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ တင်းမာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ မဲလ်ကွမ်သည် ကျေးဇူးတင်လာသည်။

ဤကလေးသည် တကယ်ကို သူ့တပည့်ဖြစ်ရန် ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်။

မာနသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး အင်အားရရှိလာသည်နှင့်အမျှ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်းလိုလိုတွင် မွေးမြူထားသည်။ လူအများစုသည် ၎င်းတို့၏အင်အားအတွက် မည်မျှပင် ကြိုးစားအားထုတ်ပါစေ၊ ၎င်းတို့၏အောင်မြင်မှုများအတွက် အလွန်မာနမထားနိုင်မည်နည်း။

အဓိကပြဿနာမှာ မာနသည် မည်သည့်အချိန်တွင် မာနထောင်လွှားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိရှိပြီး ၎င်းတို့၏နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်ထိုးမည့်အချိန်မတိုင်မီ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်သည်။

ဒေမီယန်က သူ့ကိုမော့ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ မဲလ်ကွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်။ မင်းကိစ္စရဲ့အမှန်တရားကို သဘောပေါက်ပုံရတယ်။ ဒါဆို ငါကိုယ်တိုင် ပြန်မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ငါ့နာမည်က မဲလ်ကွမ် ဂရေး၊ အဆင့် ၄ ပါ၊ ပြီးတော့ လူသားနယ်မြေမှာ မာနာထိန်းချုပ်မှုမှာ စိန့်အဆင့်ကို ရောက်ဖူးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပါ။ မင်းငါ့ကို မင်းရဲ့ဆရာအဖြစ် လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိလား"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒေမီယန်၏မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်စွာ တကယ်ပင် ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ရှေ့မှ ထူးထူးဆန်းဆန်း အဘိုးကြီးသည် တကယ်ပင် အဆင့် ၄ နှင့် စိန့်အဆင့်ကိုပင် ရောက်ရှိထားသူဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်ကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူအများအပြားက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ် မြင်ကြသော်လည်း ၎င်းကို ရောက်ရှိထားသူတစ်ဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် တစ်စက္ကန့်ပင် မကြာခဲ့ပေ။ ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ဒေမီယန်သည် ဝတ္ထုများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အကြိမ်များစွာ ဖတ်ခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဒေမီယန်က ဆရာအသစ်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

မဲလ်ကွမ်၏အပြုံးသည် ပို၍ပင် ကျယ်လာသည်။ "ကောင်းတယ် ကဲ၊ Nexus Event မှာ မင်းကို မတားဆီးနိုင်အောင် လေ့ကျင့်မှုကို စကြရအောင်။ ပထမဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး ဦးစားပေးကဘာလဲ? မာနာဆားကစ်တွေပဲ"