အခန်း (၂၆၅)

အဲဒီနေ့မှာ ချောင်ကျန်းကော်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ခြစ်ရာတွေ ပိုတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖောက်သည်တွေ စားဖို့ စားသောက်ဆိုင်ကို လာကြည့်တော့ သူ့ကို ဒီလိုမြင်ကြသည်။ သူတို့က ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးခဲ့ကြသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က ရှက်စရာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိနေတုန်းပင်။ ဒါကြောင့် တောကြောင်တစ်ကောင်က သူ့ကို ကုတ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုခဲ့သည်။ ဧည့်သည်တွေက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် တောကြောင်ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတာကြောင့် ဝမ်ချွမ်ကျီကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်မိခဲ့ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် အကြီးဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မသိပါ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အိမ်သို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ ဒီအကြောင်းကို သူမမိသားစုက သူမကို မပြောခဲ့ပေ။

နေ့ရက်များသည် စမ်းရေစီးသကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး မကြာမီ ပိတ်ရက်ဖြစ်သည်။

သောကြာနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ထုပ်ပိုးကာ ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ လုပ်ရပ်က ဆူညံလွန်းတာကြောင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အိပ်ဆောင်က လူတိုင်းက အဲဒါကို သိကြသည်။

စုန့်ယုလျန်သည် အရင်အကြိမ်က သူမမျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခံခဲ့ရသော်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် သူမသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းက အစားအစာများစွာနှင့် မျက်နှာလိမ်းခရင်မ်တစ်ပုလင်းကို ပေးသောကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။

လောလောဆယ်တော့ နှစ်ယောက်သားသည် အတူတူ သီဆိုနေကြသည်။

စုန့်ယုလျန်က မနာလိုတဲ့ အမူအရာနဲ့ "ရှန်းရှန်း ငါနင့်ကို အရမ်းမနာလိုဖြစ်တယ်။ နင့်အိမ်က မြို့တော်မှာပဲ။ နင်က ပိတ်ရက်တိုင်း အိမ်ပြန်စားလို့ရတယ်။"

တစ်ဖက်မှ ချန်ရှောင်လန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့နဲ့မတူဘူး၊ စာသင်နှစ်ဝက်တစ်ခုမှာ တစ်ခါပဲ ပြန်နိုင်တယ်!"

စုန့်ယုလျန်က စားပွဲကို သန့်ရှင်းနေတဲ့ သာ့ချောင်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ "စာသင်နှစ်ဝက်တစ်ခုမှာ တစ်ကြိမ် ပြန်သွားနိုင်တာ အရမ်းကောင်းပါတယ်။ နယ်ကလာတဲ့ လူတချို့ဆို ခရီးသွားဖို့ ဆယ်ရက်ဆယ်ညလောက် အချိန်ယူရမယ်လို့ ငါကြားတယ်။ သူတို့ တစ်နှစ်မှ တစ်ကြိမ်ပဲ ပြန်သွားနိုင်တယ်"

ဝေးလံသောမြို့မှ သာ့ချောင်က လာတာကြောင့် သူမကို မေးမြန်းရန် သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၏ အမည်ကို ပထမဆုံးကြားရသောအခါတွင် သူမသည် မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သာ့ချောင်သည် နေ့တိုင်း ခေတ်မီသော ဖက်ရှင်ကို ၀တ်ဆင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း မတတ်နိုင်သော နာရီကို သူမဝတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူစိမ်းဖြစ်လျှင် သူမသည် ငယ်ရွယ်သော အမွေဆက်ခံသူဟု သူတို့ထင်လိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် ကျေးလက်တောရွာလေးကနေ ပျံသန်းလာတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

အဲဒီမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လည်ပတ်ဖို့ ဘာရှိမှာလဲ?

သူမပစ္စည်းတွေက ဘယ်ကလာမှန်း မသိပေ။ သူမသည် ဤအကြောင်းကို ဆိုးရွားသော ရှုထောင့်ဖြင့် မှန်းဆထားသော်လည်း အမှန်တကယ် ကျယ်လောင်စွာ မပြောနိုင်ပေ။

ဒီစကားထွက်လာတာနဲ့ သူမသည် သာ့ချောင်အကြောင်းပြောနေတာ လူတိုင်းသိသည်။

ချိုက်ရူနန်သည် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူဆိုပြီး အမည်မဖော်ပြဘူး။ သူမက ဒီလို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ရင် တစ်ဖက်လူက သူမအား အလွယ်တကူ ရိုက်နှက်လိမ့်မည်။

သူမသည် သာ့ချောင်ကိုကြည့်ကာ သူမ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မည်ကို သိချင်ခဲ့သည်။ သူမကို လိုအပ်ရင် သူမအတွက် ရှေ့တိုးပေးနိုင်သည်။

စုန့်ယုလျန်ပြောတာကို သူမ မကြားလိုက်သလို မထင်မှတ်ဘဲ သာ့ချောင်က ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က အဲဒါကို ကြားပေမယ့် သူတို့ကို တုံ့ပြန်ဖို့ သူမ စိတ်မ၀င်စားဘူး။

ထို့အပြင် သူမသည် ကျေးလက်ဒေသမှ လာသူဖြစ်သည်။ လုံးဝ ငြင်းစရာ မလိုပါဘူး။ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို သွားတဲ့အခါ တစ်ယောက်ရဲ့ဇာစ်မြစ်ကို ငြင်းပယ်ရမှာလား?

အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူမဟာ ကျေးလက်က လာတဲ့အတွက် မရှက်ပါပေ။

"နင်ငါ့ကို မနာလိုနေစရာ မလိုပါဘူး။ နောင်မှာ အခွင့်အရေးရရင် ငါ့အိမ်ကို လာကစားဖို့ အားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်မယ်။"

သာ့ချောင်က နှုတ်ဆိတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက ပိုပိုပြီး ညစ်ညမ်းလာသည်။

စုန့်ယုလျန်က စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံနဲ့ "ကောင်းပြီ၊ ငါ ရှန်းရှန်းရဲ့အိမ်ကို သွားလည်ချင်နေတာ ကြာပြီ။ ရှန်းရှန်းမှာ ဒီလိုရောင်ဝါတွေရှိတယ်ဆိုတော့ နင့်မိဘတွေက ပညာတတ်တွေ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်လား ရှန်းရှန်း?"

ချန်ရှောင်လန်သည် အလျင်အမြန် ဖားယားလိုက်သည်။

သူမ၏အစ်မဝမ်းကွဲ မိသားစုသည် မြို့တော်မှဒေသခံများ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲသည် သူမအား မကြိုက်ပြီး ကြိုဆိုခြင်းမရှိပေ။ ဒါကြောင့် အခုက ပိတ်ရက်ဆိုရင်တောင် သူမသည် အိပ်ဆောင်မှာပဲ နေနိုင်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြုံးပြီး "ငါ့ရဲ့ မိဘနှစ်ယောက်စလုံးက ၁၉၇၀‌ ခုနှစ်နှောင်းပိုင်းက ကျောင်းသားတွေလေ။ ငါ့အမေက ပန်းချီအဖွဲ့ရဲ့ အခရာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ကပြီး သီချင်းဆိုတာ အရမ်းကောင်းတယ်။"

ဒါကိုကြားတော့ စုန့်ယုလျန်နဲ့ ချန်ရှောင်လန်တို့က ဆက်ပြီး ဖားယားနေခဲ့ကြသည်။

သာ့ချောင်ထုပ်ပိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက ချိုက်ရူနန်ကို "ငါ ပိတ်ရက်မှာ အိမ်ပြန်မယ်။ တနင်္ဂနွေညအထိ ပြန်မလာဘူး။ နောက်မှဆုံမယ်"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ချိုက်ရူနန်အပါအဝင် လူတိုင်း၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ယုလျန်က သူမရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို မှတ်မိပြီး ကျယ်လောင်စွာဖြင့် "သာ့ချောင်၊ နင်အိမ်ပြန်မှာလား? နင့်အိမ်က ကျေးလက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား? နင်ပြန်သွားပြန်လာဖို့ လဝက်လောက် အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ဘာလို့ ပြန်သွားမှာလဲ? နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီက ခွင့်စာယူခဲ့တာလား?

သာ့ချောင်က ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ "ကျေးလက်က ငါ့အိမ်ကို မပြန်ဘူး။ မြို့တော်က ငါ့အိမ်ကို ပြန်မှာ"

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ စုန့်ယုလျန်နှင့် အခြားသူတို့သည် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ကို ပြသနေခဲ့ကြသည်။

ချန်ရှောင်လန်သည် သူမအိပ်ဆောင်ကို ပထမဆုံးရောက်သည့်နေ့ကို သတိရမိသည်။ သာ့ချောင်အား ဒီကိုခေါ်လာတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို သူမတွေ့ခဲ့သည်။ စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ သူမက မေးလိုက်သည်။ "မင်းအဒေါ် အိမ်ပြန်မှာလား? မင်းအဒေါ်က မြို့တော်ဇာတိ မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်သည် ရှည်လျားပြီး ထူထဲသော မျက်တောင်များကို ခတ်လိုက်သည်။ "အန်တီဖန်က တကယ့်ကို မြို့တော် ဇာတိပါ။ ဒါပေမယ့် ငါက သူ့အိမ်ကို မသွားဘူး။ ငါ့မိသားစုက မြို့တော်မှာ အိမ်ရှိတယ်။"

ပိုင်ဆိုင်မှုကိုလည်း သူမနာမည်အောက်မှာ ရေးထားသည်။ လူများစွာ မဝယ်နိုင်သော ခြံဝင်း ဖြစ်သည်။

မောင်မိသားစုက ခြံဝင်းကို သူမအား လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တိတ်တဆိတ်ပဲ နေခဲ့သည်။ ချိုက်ရူနန်ကိုတောင် အဲဒီအကြောင်း မပြောဖြစ်ဘူး။

စုန့်ယုလျန်က သူမနှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။ "နင်လိမ်နေတာလား? မြို့တော်က အိမ်တစ်လုံး ဘယ်လောက်ဈေးကြီးတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိပါတယ်။ ကျေးလက်ကလူတွေက အိမ်တစ်လုံး ဘယ်လိုလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ?"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးကြီးများက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကျေးလက်ကလူတွေက အိမ်ဝယ်ဖို့ မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ? ငါ့အိမ်က ခြံနဲ့ဝင်းနဲ့ပါ။ နင်မယုံရင် အချိန်မရွေး လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ခြံနဲ့ဝင်းနဲ့!!

ဤစကားလုံးနှစ်လုံးသည် ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ သုံးယောက်၏ နားစည်ကို ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး!

ခြံနဲ့ဝင်းနဲ့ ဘယ်လောက်‌တောင် ကုန်ကျတာလဲ!!

ကျေးလက်မှ တောသူလေး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သာ့ချောင်သည် ခြံနဲ့ဝင်းဖြင့် အိမ်တစ်လုံးကို ဘယ်လိုလုပ်တတ်နိုင်မှာလဲ?

ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အချိန်အကြာကြီး မတုံ့ပြန်နိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် နောက်ထပ်မေးခွန်းတွေ မမေးတော့ဘဲ သာ့‌ချောင်က ချိုက်ရူနန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိပ်ဆောင်ထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။

သာ့ချောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ချိုက်ရူနန်သည် သူမ၏ အသိစိတ်များ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက ကျယ်လောက်စွာ ရယ်မောကာ "ဟားဟားဟား၊ ကောလိပ်မှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ပျော်ရွှင်မှုဟာ အသိပညာ သင်ယူခြင်းမဟုတ်ပဲ နေ့တိုင်း မျက်နှာကို ရိုက်ချခံရတဲ့ လူတစ်ချို့ကို မြင်လိုက်ရတာပဲ။ အရမ်းကို ရယ်ရတာပဲဟယ်"

စုန့်ယုလျန်က စောစောက ဂုဏ်ယူနေတာ အခုတော့ သူမ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရနေပြီလဲ?

ဒါပေမယ့် ချိုက်ရူနန်ကတော့ နာမည်ကို မပြောခဲ့ပါဘူး။ ဒီအချိန်မှာ သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီး မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ရင်‌တောင် သူမက ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?

သူမမျက်နှာက ဒေါသထွက်ကာ ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် မှုန်ကုပ်ကုပ်မျက်နှာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး မနှုတ်ဆက်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင် အဆောက်အဦမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် သာ့ချောင်နှင့် အမီလိုက်ရန် ပြေးလိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ခြေတစ်လှမ်းနောက်ကျခဲ့သည်။ သူမသည် ကားပေါ်တက်ပြီး ထွက်သွားတာသော သာ့ချောင်ကို တစ်ချက်ပဲ မြင်လိုက်ရသည်။

ကားထဲမှာ ဘယ်သူပါလဲ သူမရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရဘူး။

ကားမောင်းထွက်သွားတာကို သူမမျက်နှာပေါ်မှာ တွေးတောနေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကားထဲမှာ…

ဟော်ချီက ပုလင်းအဖုံးကိုဖွင့်ပြီး သူမအား ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "သောက်လိုက်။ ရေက အေးနေတာပဲ။ တစ်ငုံနှစ်ငုံလောက်သောက်လိုက်ရုံနဲ့ အပူတွေထွက်ပြီး အေးလာဖို့ လုံလောက်တယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟော်ချီ"

သာ့ချောင်က သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို သူ့အား ဖွဖွလေး ပြုံးပြခဲ့သည်။ သူမက ပုလင်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

ဟော်ချီက သူမနှုတ်ခမ်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပုလင်း၏ အဝသည် သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများ ထိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ထိုညက တံဆိပ်တုံးကို တွေး၍ မဆုံးနိုင်ပေ။ သူ့နှလုံးခုန်သံသည် ရုတ်တရက် မြန်လာသည်။

သာ့ချောင်သည် ရေသောက်ပြီးနောက် သူမခေါင်းငုံ့လိုက်တော့ သူ့နားရွက်များနီရဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကိုပူနေတာလား? အစ်ကို့နားတွေ နီနေတယ်"

ဟော်ချီက သူ့နားကို ကိုင်လိုက်ပြီး "မပူပါဘူး။ စကားမစပ် မင်းဗိုက်ဆာနေလား? ကိုယ် မင်းအတွက် အဆာပြေမုန့်တွေ အများကြီးဝယ်ပြီး ကားထဲမှာ ပြင်ထားတယ်။ မင်းဘာစားချင်လဲ ကြည့်ကြည့်"

ထိုစကားကိုပြောရင်း သူသည် မနက်က ပြင်ဆင်လာခဲ့သော အဆာပြေမုန့်တောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အဆာပြေမုန့်များ အပြည့်ထည့်ထားသော ခြင်းတောင်းကို ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သာ့ချောင်က အပေါ်ကို မော့ပြီး သူ့နားထဲကို တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက ညီမအပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်!"

သူမ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံများက သူ့လည်ပင်းဆီသို့ တိုးဝင်ကာ သူ့ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

သူ့၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဆုရှိလား?"

သာ့ချောင်က သူ့အကြည့်အောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိလစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီက ဘယ်လိုဆုမျိုးကို လိုချင်တာလဲ?"

ဟော်ချီက စဉ်းစားမနေဘဲ "ကိုယ် တံဆိပ်တုံး လိုချင်နေသေးတယ်!"

သာ့ချောင် - "…"

ဒီလူက တံဆိပ်တုံးရဖို့ ဘာကြောင့် အမြဲတွေးနေတာလဲ?

ဟော်ချီသည် ပိုပိုပြီး အရောင့်တက်လာသည် "ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က မင်းကိုယ့်ကို တိုးတက်အောင်လုပ်မယ်လို့ သေသေချာချာ ကတိပေးခဲ့တာ။ ဒါတင်မကဘူး အခု မင်းကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ တခြားဘာမှ မလိုချင်ဘူး။ တံဆိပ်တုံးလိုချင်တယ်!"

မင်းကိုကျွေးတဲ့လက်ကို ကိုက်ဖို့ခက်သည်။ သာ့ချောင်က ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားနိုင်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ညီမတို့ နောက်မှ တံဆိပ်တုံးထုတာ လေ့ကျင့်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာတွေ့မှာပါ"

ဟော်ချီက ကြင်နာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ တိုးဝင်နေခဲ့သည်​..

အံ့ဩစရာပဲ။ မကြာခင် တံဆိပ်တုံးနှိပ်ရတော့မယ်။

ရှေ့တွင် ကားမောင်းသူရှိသောကြောင့် တံဆိပ်တုံးထုခြင်းအကြောင်း ဆက်ပြောရန် ခက်ခဲသည်။

ဟော်ချီက အကြောင်းအရာကိုပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ညီမဝမ်းကွဲနဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲအကြောင်း မင်းသိလား?"

သာ့ချောင်က လန့်သွားသည်။ "မသိဘူး၊ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ?"

ဟော်ချီက အန်းပင်းနဲ့ သိုက်ရှောင်ရွှယ်တို့ သောက်ပြီး အတူတူ အိပ်ယာထဲ လူးလှိမ့်ခဲ့တဲ့ အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရှေ့က ကားမောင်းသူကို မကြားရအောင် နီးနီးကပ်ကပ်နေခဲ့ကြသည်။

သူတို့လက်တွေက ထိကပ်နေသည်။ သူမအသားအရည်ရဲ့ နူးညံ့ချောမွေ့တဲ့ အထိအတွေ့က သူ့ကို ထိတွေ့တိုင်း ရင်ဖိုစရာတွေ ဖြစ်လာစေသည်။

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားတော့ သူမ ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဒါဆို အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ? အစ်ကို့ ဦးလေးမိသားစုက ညီမရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?"

ဟော်ချီက သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည် "မနေ့က အမေဆီက ကြားတာတော့ ကိုယ့်ဦးလေးက ဒေါသထွက်နေတယ်တဲ့။ မင်းရဲ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲနဲ့ စာရင်းရှင်းဖို့ သွားချင်နေပေမယ့် က်ိုယ့်အမေက သူ့ကို ဖြောင့်ဖျနေတာ"

ဒီတုံ့ပြန်မှုကြောင့် သာ့ချောင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ အဲဒီ့နောက်မှာတော့ "ညီမ အစ်ကိုဝမ်းကွဲက ဒီလောက်ကြီးနေပြီ အဓိပ္ပါယ်မရှိတဲ့ဟာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်နိုင်ရတာလဲ?"

မီးသဂြိုလ်ခြင်းသည် ငါးကို ကင်ပြီး စားခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နောက်တော့ သူတို့ နှစ်ယောက် အတူတူ လူးလှိမ့်ခဲ့ကြတယ်လား?

ထိုသို့သော အဓိပ္ပါယ်မရှိသောအရာများကို တကယ်ကို မကြားခဲ့ဖူးပေ။

ဟော်ချီလည်း ငါးမီးသဂြိုလ်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ အံသြခဲ့သည်။ "ကိုယ်ထင်တယ်၊ ကိုယ့်ညီမဝမ်းကွဲက မင်းရဲ့ဝမ်းကွဲယောင်းမ ဖြစ်လာနိုင်တယ်!"

သာ့ချောင် - "…"

သာ့ချောင်နဲ့ သူမအဘွားရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေတူနေခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးမိသားစုတွင် အိုင်ကျူချို့တဲ့မှုတွေကို အတူတူ ပေါင်းစည်းမယ်ဆို တကယ်အဆင်ပြေတာလား?

ဟော်ချီက သာ့ချောင်ကို အိမ်ဝင်းထဲထိ ပြန်ပို့ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူ့အမေနှင့် ဦးလေးသည် ကုတင်လူးလှိမ့်ခြင်းကိစ္စ ဆွေးနွေးရန် သိုက်ရှောင်ရွှယ်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် သူ မပြန်ဖြစ်တော့ဘူး။

အခန်းတွင်းလေထုက မကောင်းပေ။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်ရဲ့အဖေ သိုက်ကွမ်းဟုန်က အန်းပင်းကို စူးစူးရှရှ စိုက်ကြည့်ပြီး "ငါ့ညီမ မတားရင် ဒီနေ့ မင်းကို ငါသတ်ပစ်တယ်!"

သူ့သမီးက အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်မပြည့်သေးဘူး။ ညစ်ပတ်တဲ့ ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ သူမကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့မှာ တကယ်ကို သူ့အား သေအောင်ရိုက်ဖို့ နှလုံးသားရှိသည်!

အန်းပင်းသည် ငုံးတစ်ကောင်လို ခေါင်းငုံ့ကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေးသိုက်။ အဲဒါအားလုံး ကျွန်တော့်အမှားပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် တစ်ဖက်က အန်းပင်းအား ကြိမ်းမောင်းသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့မျက်နှာသည် ငြိမ်သက်လျက် သူ့ကို ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။

လက်တစ်ဖက်နဲ့ လက်ခုပ်တီးလို့ မရပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ အမျိုးသမီးက အမြဲတမ်း အားနည်းချက်ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် သူတို့က သူတို့မြေးကို အကာအကွယ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူ့မိဘတွေက အသံမထွက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ချောင်ကျန်းကော်လည်း သဘာဝအတိုင်း အသံမထွက်ခဲ့ပါ။ ဝမ်ချွမ်ကျီသာ မီးတောက်လောင်နေခဲ့သည်။

တစ်ဖက်သားက သူ့သားကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတာ မြင်တော့ သူ့ဒေါသတွေ တောက်လောင်သွားခဲ့သည်။

ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် အန်းပင်းကိုပဲ အပြစ်တင်နိုင်တာလဲ?

သူမ၏အမြင်အရ သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် လုံးဝအရှက်ကင်းပြီး မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှုမရှိသူဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တခြားသူရဲ့အိမ်ကို နေ့တိုင်း ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာနိုင်မလဲ?

အရင်ကသာဖြစ်ခဲ့ရင် သူမရဲ့ နာမည်ပျက်သွားလိမ့်မည်။

သို့သော် သူမစကားပြောခါနီးတွင် သူမယောက္ခမ၏ အကြည့်ကြောင့် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

အဲဒီအကြည့်တွေက သူမကို ဓားနဲ့ထိုးနေသလိုပင်။ သူမ၏ အသံသည် လည်ချောင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သိုက်ရှုဖန် - "အစ်ကိုကြီး၊ အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အခုမှ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နေနေ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ အားလုံး အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ပြီး ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြရမှာမလား?"

သူမတူမလေးက အန်းပင်းကို မကြာခဏ လာရှာတယ်ဆိုတာ အခုအချိန်အထိ သူမ မသိသေးပါ။ သိုက်ရှောင်ရွှယ်ထွက်သွားတိုင်း သူမသည် အိမ်စာလုပ်ရန် အတန်းဖော်များဆီ သွားမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူမ တူမလေးက သူမကို လိမ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။