အခန်း (၂၆၆)

သို့သော် ဒါကလည်း သူမ၏ ပေါ့ဆမှုတစ်ခုပင်။ သူမတူမကို ခေါ်လာခဲ့ပေမယ့် သူမကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့ သူမတာဝန် မကျေပွန်ခဲ့ပါ။

သူမကတော့ ဒီကိစ္စတစ်ခုလုံးက အန်းပင်းရဲ့ အပြစ်လို့ လုံးဝမထင်ခဲ့မိဘူး။ နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် လူငယ်နှစ်ဦးသည် တာဝန်မဲ့ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ညီတူမျှတူ အပြစ်ပေးခံရမည်။

သူ့ညီမရဲ့စကားကြားတော့ သိုက်ကွမ်းဟုန်ရဲ့အမူအရာက နည်းနည်းပျော့သွားသည်။ "ဒါဆို ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ? ရှောင်ရွှယ်နဲ့လက်ထပ်လိုက်!"

သိုက်ကွမ်းဟုန်သည် အလွန်ရှေးဆန်သော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်အရတော့ သူ့သမီးက တခြားသူနဲ့ အိပ်ရာထဲမှာပဲ အိပ်ပြီးနေပြီ။ သူမသည် တဖက်လူနဲ့သာ လက်ထပ်နိုင်မည်။

သိုက်ရှုဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ထင်မြင်ချက်ကို မေးတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်"

သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူမနေချင်ဘူးဆိုရင် ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ အတူရှိနေရရင် မကောင်းပါဘူး။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမရဲ့ ပြောကြားချက်ကို သဘောတူခဲ့သည်။

အန်းပင်းနဲ့ သိုက်ရှောင်ရွှယ်တို့ဟာ ကုတင်တစ်လုံးတည်းမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့ကြပြီး ဘာမှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အသက်ကြီးလာလို့ လုပ်ခဲ့ရင်တောင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မကြိုက်ရင် အတင်းအကြပ် ချည်နှောင်တာ မလုပ်သင့်ပေ။

ရှက်စရာလို့တောင် သူမကတော့ မစဉ်းစားမိပါဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အိမ်ထောင်ပြုသောအခါ ကွာရှင်းပြတ်စဲနိုင်သေးသည်။ ခုတော့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ လှဲနေခဲ့သည်။ အဲဒါက မသန့်ရှင်းဘူးလား?

သို့သော်လည်း သိုက်ကွမ်းဟုန်က ဒီကိစ္စကို လက်မလျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ စေ့စပ်ထားတာမလုပ်ရင် သူ အန်းပင်းကို သတ်ပစ်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ လူငယ်နှစ်ဦးက စေ့စပ်ပွဲကို မကန့်ကွက်ခဲ့ပေ။

အန်းပင်းက "ကျွန်တော်... ရှောင်ရွှယ်က အံ့သြစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော် သူ့ကို တာဝန်ယူချင်တယ်!"

သိုက်‌ကွမ်းဟုန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းကနေ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "မင်းမလုပ်ချင်ဘူးလို့၊ အဲ့လိုပြောရဲရင် မင်းခြေထောက်ကို ငါရိုက်ချိုးပစ်လိုက်မယ်!"

အန်းပင်းက တုန်လှုပ်သွားသည် - "..."

သိုက်ရှောင်ရွှယ် - "အဖေ၊ အစ်ကိုအန်းပင်းကို မဆူပါနဲ့၊ အဲဒီနေ့က ကျွန်မက သူ့ဆီသွားရှာခဲ့တာပါ။ ကျွန်မက သောက်ဖို့ ပြောခဲ့တာ။ စေ့စပ်ပွဲလုပ်ရင်လည်း လုပ်ပေါ့။ အစကတည်းက ကျွန်မ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ အစ်ကိုအန်းပင်းကို လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာ !"

ထိုနေ့တွင် သူတို့နှစ်ယောက် အရက်မူးပြီးနောက် သူမအား အန်းပင်းပြောခဲ့သည့် အားပေးစကားကို သူမ မမေ့သွားခဲ့ပါ။ အခုချိန်ထိ တွေးရင်းနဲ့ နွေးထွေးနေတုန်းပင်။

သိုက်ကွမ်းဟုန်က သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "ပါးစပ်ပိတ်ထား! နင်တကယ်ပဲ အရှက်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောနေတာပဲ"

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က နှုတ်ခမ်းစူကာ မျက်စောင်းထိုးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ နှလုံးသားသည် အရမ်း ခုန်နေခဲ့သည်။

သူမသည် သိုက်ကွမ်းဟုန်၏ စကားကို အလွန်သဘောတူသည်။ သိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် အရှက်မရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့သားကို လှည့်စားခဲ့သူ ဖြစ်သည်!

သိုက်‌ရှောင်ရွှယ်သည် သူတို့အကြီးဆုံးသား၏ စားသောက်ဆိုင်ကို မျက်စိကျနေတာဖြစ်မည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမသည် တွက်ချက်လွန်းသည်။ ဒီလို ချွေးမကို သူမ မလိုချင်ဘူး!

ဒါပေမယ့် ဒီမှာ သူမအတွက် ပြောစရာနေရာ မရှိဘူး။ ထို့အပြင် အန်းပင်းက တာဝန်ယူရန် ဆန္ဒရှိနေခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် သဘောတူခဲ့ရသည်။

ချောင်နှင့် သိုက်မိသားစုသည် စေ့စပ်ပွဲကျင်းပရန် တစ်ရက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဘယ်တော့လက်ထပ်မလဲဆိုတာကိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ပြောကြမည်။

ဤနည်းဖြင့် အန်းပင်းသည် စေ့စပ်ပြီး ဆယ့်ကိုးနှစ်တွင် စေ့စပ်ထားသူရှိခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သံပုရာသီးကိုက်သလိုမျိုး သူ့နှလုံးသားသည် ချဉ်စုတ်သွားခဲ့သည်။

ဤမစင်စားသူနှစ်ယောက်၊ အန်းပင်းနှင့် သိုက်ရှောင်ရွှယ်တို့သည် တကယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားကြသည်!

သူနှင့် သာ့ချောင်သည် တံဆိပ်တုံးနှိပ်သည့် အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့က စောင်ခြုံပြီး လူလှိမ့်နေကြပြီ။

မနာလို!

မနာလို!

ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်က လေးလနီးပါးရှိပြီ။ သန္ဓေသားသည် တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့သည် လော့ကျန်းလန်၏ မိသားစုကို သတင်းပေးခဲ့ရသည်။

အမေလော့သည် သူမသိလိုက်ရပြီး အမိန့်များစွာပေးကာ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုပ်ပိုးကာ လက်မှတ်ဝယ်ပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ယောက်ျားလော့ချင်း အိမ်၌မရှိစဉ် မြို့တော်သို့သွားခဲ့သည်။

လော့ချင်း အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့မိန်းမမရှိတာကိုတွေ့ကာ အိမ်က ဗီရိုကိုဖွင့်တော့ အဝတ်အစားတွေ အများကြီးပျောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ငွေနှင့် စာရွက်စာတမ်းများကိုလည်း ယူသွားခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူသည် သူ့သားကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီအကြောင်းပြောပြဖို့ အပြင်ကို အမြန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမယောက္ခမ လာမယ်ဆိုတာကို ချောင်တုန်းဟယ်သိတဲ့အခါ ရုတ်တရက် ဗိုက်ထဲမှာ အဆင်မပြေတော့ပေ။

.....

လော့ကျွင်းလျန်က ထမင်းစားဖို့ ကော်ဖီဆိုင်ကိုသွားပြီး ဝယ်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့ဇနီးသည်က အရင်အနေအထားအတိုင်း ထိုင်နေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့အမူအရာက အေးခဲသွားခဲ့သည်။

သူယူလာတဲ့ အစားအစာတွေကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာရင်း သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "တုန်းဟယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမရဲ့ အသိစိတ်တွေ ပြန်ဝင်လာပြီး သူခင်ပွန်းရဲ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ငါ နေကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမေလာရင် သူ ငါ့ကို မကျေမနပ်ဖြစ်မှာကို နည်းနည်းတော့ စိုးရိမ်မိတယ်"

မကျေနပ်မှုတွေကို ပေါ့ပျက်ပျက် ပြောထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူမယောက္ခမသည် သူမကို လိုက်ဝေဖန်နေမည်မှာ သေချာသည်။ အရင်က ကြုံခဲ့ရသလို သူမက တွေ့ရာ သောက်ခိုင်းတာမျိုးတွေတောင် ဖြစ်နိုင်သည်။ တွေးလိုက်မိရုံနဲ့ မှောင်မိုက်တဲ့နေ့တွေ ရောက်လာတော့မယ်လို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က သူမကို "မဖြစ်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အမေက တစ်ခါတလေ ခေါင်းမာတဲ့ စရိုက်ရှိပေမယ့် အမှားအမှန်ကို မခွဲခြားတတ်တဲ့ သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ဒီမှာရှိနေတာပဲ မင်းအတွက် အခက်မတွေ့စေရပါဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမခင်ပွန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသား နွေးထွေးသွားသည်။ သူမလက်ကို လှန်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ "ဒါဆို ဒီနေ့ နင်ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိရမယ်နော်!"

လော့ကျွင်းလျန်က သူမခေါင်းကို အခြားလက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်လိုက်ပြီး ချော့မော့တဲ့လေသံနဲ့ "ဒါဆို ကိုယ်တို့ အခုတော့ အေးအေးဆေးဆေး စားလို့ရမလား? ကိုယ့်ရဲ့ မိခင်လောင်းလေး"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ ပါးပြင်များတွင် ပန်းနုရောင်အနည်းငယ်ရှိပြီး သူမနှုတ်ခမ်းများကို အပြုံးတစ်ခုဖြစ်အောင် ကွေးထားသည်။

လေထုသည် အလွန်နွေးထွေးနေသော်လည်း အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည်ကို ယုံကြည်ချက် မရှိသောကြောင့် နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ နှလုံးသားများ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေခဲ့ကြသည်။

ယခုပိတ်ရက်တွင် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဦးလေးအိမ်သို့ အထူးခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ထုံးစံအတိုင်း ချစ်စဖွယ်ပြုမူကာ "ဦးလေး ကျွန်မကို ကူညီပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မတို့အဆောင်မှာ ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါးရှိရုံနဲ့ နေ့တိုင်း ကျွန်မကို လှောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတယ်လေ။ ကျွန်မက ပြီးပြည့်စုံနေတာကို!"

ရှောင်တယန်ရဲ့ မိဘတွေက စောစောသေခဲ့သည်။ သူ့ကို ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မိခင်ဖြစ်သည့် သူ့အစ်မဖြစ်သူက ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အသက်ကြီးမှရခဲ့သော သူ့အစ်မ၏ အငယ်ဆုံးသမီး ဖြစ်သည်။ အိမ်မှာ သူမကို အရမ်းမျက်နှာသာပေးခံရသည်။ သူသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူမလက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့သမီးလေးအဖြစ် ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။

ကျောင်းမှာ သူမအနိုင်ကျင့်ခံရကြောင်းကြားတော့ သူက ချက်ချင်းဆိုသလို "မင်း ကျောင်းစတက်တာတောင် မကြာသေးဘူး မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေကြတယ်ပေါ့။ မင်းတို့က ကောလိပ်ကျောင်းသားဖြစ်နေပြီလေ။ မင်းဘာလို့ ဒီလိုကလေးတွေနဲ့ အနိုင်ကျင့်တမ်း ကစားနေရတာတုန်း။ ဒီလိုလူတွေက ကောလိပ်တက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အိမ်ပြန်ပြီး လယ်ကွင်းထဲမှာ နေသင့်တယ်။ ငါ့ကို နာမည်ပြော နောက်မှ မင်းရဲ့ ကျောင်းဒါရိုက်တာတွေနဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဂုဏ်ယူနေတဲ့ ပုံစံဖြင့် "ဒါဆို ဦးလေးဆီက သတင်းကောင်းကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်နော်!"

သူမဦးလေးသည် ပညာရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သည်။ တရားဝင်ရာထူးက အမြင့်ဆုံးမဟုတ်ပေမယ့် သူ့ပါဝင်ပတ်သက်မှုက သာ့ချောင်ကို ဒုက္ခဖြစ်စေနိုင်သလို ကျောင်းမထွက်ရရင်တောင် အပြစ်ပေးခံရမှာ သေချာပါသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အရှက်ကွဲစေခဲ့သည်။ ဒီမကျေနပ်ချက်ကို သူမသည် မျိုချလို့ မရဘူး။

ရှောင်တယန်သည် သူ့တူမလေးပြောသည့်အတိုင်း အတိအကျမဟုတ်ကြောင်း သိသော်လည်း သူသည် သူမကို ကူညီရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။ ထို့အပြင် အခြားမိန်းကလေးသည် မျက်လုံးများမရှိတာ ဖြစ်ရမည်။ သူမက ဘာကြောင့် ရှန်းရှန်းကို နှိုးဆော်နေရတာလဲ?

သူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး "အဲဒီကောင်မလေးနာမည်ကို ငါ့ကိုပေး။ နောက်တစ်ပတ်လောက် မင်းကျောင်းကို ငါသွားလိုက်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း - "သူ့နာမည်က ချောင်နျန်နျန်ပါ။ အားလုံးက သူ့ကို သာ့ချောင်လို့ ခေါ်ကြတယ်။ အရှက်ကို မရှိဘူး။ သူ့ကို နန်းတွင်းသုံးခေတ်က အလှမယ်လို့ ထင်နေတာ!"

သာ့ချောင်သည် သူမထက် ပိုကြည့်ကောင်းသည်ဟု သူမ ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် လုံးဝပဲ!

ရှောင်တယန်သည် ဤနာမည်ကိုကြားသောအခါ မမျှော်လင့်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဘာလို့ သူ့ကို ထပ်တွေ့ပြန်တာလဲ?"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမက မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? သူ့ကို သိတာလား?"

ဒါကမဖြစ်နိုင်ဘူး။ သာ့ချောင်က ကျေးလက်က လာတာပါ။ သူသည် သူမနှင့် အသက်တူသည်။ သူမဦးလေးက သူ့ကို မသိသင့်ဘူး။

ချောင်တယန်က ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေကို နည်းနည်း ရှောင်လိုက်ပြီး "ငါ သူ့ကို မသိပါဘူး။ သူ့နာမည်ကို ငါကြားဖူးတာ။ သူက ပြည်နယ်ကောလိပ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးလို့ ငါကြားတယ်။ မင်းဒီလို ကျောင်းသားနဲ့ ရန်မဖြစ်သင့်ဘူး။"

ဘာ?!

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမဦးလေး၏ စကားကြားလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ "ဦးလေး ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ? ဦးလေး သူ့ကိုစော်ကားရမှာကြောက်တာလား ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးသူ့ကိုကာကွယ်ချင်တာလား? သူက ဦးလေးတူမ၊ ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်နေတာလို့"

ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးဖြစ်တာက ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်နေလို့လဲ? သူမသည် ကျေးလက်ဒေသမှ အမှတ်အများဆုံးဖြစ်သည်။ သူမသည် မြို့တော်တွင် အဆက်အသွယ်မရှိပေ။ သူမဦးလေးက ဘာလို့ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ နားမလည်ပါ။

သူသည် တကယ်ကို သူမအား သူနှင့်ရန်မဖြစ်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။ သာ့ချောင်က သူမကို ကောင်းကောင်း အသက်မရှင်အောင် လုပ်မယ့်သူ ဟုတ်လို့လား?

ရှောင်တယန်က လေးနက်စွာ ပြောခဲ့သည်။ "မင်းဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ? အတိုချုပ်ပြောရရင် ငါမင်းကို သူနဲ့ မဆန့်ကျင်ဖို့ ပြောနေတာပဲ။ မင်း ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ!"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူသည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူ့ဦးလေး အခုလို တုံ့ပြန်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က သာ့ချောင်ရဲ့ နာမည်ကို သူ့ရှေ့မှာ ပြောခဲ့ဖူးတာကြောင့်ဆိုတာကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

ရှောင်တယန်ဟာ ​​သားတစ်ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်ရှိပြီး အိမ်ထောင်ကျပြီး ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပုံပျက်နေတဲ့ သူ့မိန်းမကို သူ မကြိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် အပြင်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီး သူသည် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ တကျီဖြစ်သည်။

အဲဒါမှန်သည်။ ထိုနေ့က စတိုးဆိုင်တွင် သာ့ချောင် တွေ့လိုက်ရသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူကြီးမှာ ရှောင်တယန် ဖြစ်သည်။

တကျီက ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ ဒေါသပိုထွက်လေလေပင်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်တယန်သည် ကောင်းမွန်စွာ သူမကို ဝန်ဆောင်မှု‌ပေးခဲ့ပြီး တစ်ဖက်ကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရန် သူ့အား အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။

ရှောင်တယန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ သူ့အမြင်အရတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ကောလိပ်ကျောင်းသားတွေပါပဲ။ အချိန်တန်ရင် သူတို့ကျောင်းကိုသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အပြစ်ပေးဖို့ ဆင်ခြေရှာမည်။

သူသရုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်မရခင်မှာ ဟော်ချီလို့ အမည်ပေးထားတဲ့ ကောင်လေးကို ပညာရေးဌာနမှာ တွေ့မယ်လို့ ဘယ်သူသိမှာလဲ? အဲဒီအချိန် ပညာရေးဌာနရုံးချုပ်မှာ သူပေါ်လာခဲ့သည်။

ပညာရေးဌာနမှူးနှင့် သူ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို သူမသိသော်လည်း ပညာရေးမှူးသည် ကောင်လေးနှင့်ပါလာသော လူကြီးကို အလွန်ယဉ်ကျေးသည်။ သူသည် အေးစက်စက် ချွေးများဖြင့် အဲ့နေရာတွင် နင်းချေခံလိုက်ရသည်။

သူသည် ပညာရေးဌာနတွင် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးလေး တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ ပညာရေးမှူး၏ ဆွေမျိုးများကို စော်ကားလျှင် သူသည် စားသောက်သွားလာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟော်ချီက ပညာရေးမှူးရဲ့ ဆွေမျိုးလား သိချင်လို့ သူသည် လျှို့ဝှက်စွာ စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ မသိကြပေမယ့် သိတဲ့သူတွေက သူ့ကိုမပြောကြဘူး။

နောက်ပိုင်းတွင် ပညာရေးမှူးက သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးလိုသည့် အယူအဆကို သူသည် ချက်ချင်း ပယ်ချခဲ့သည်။ ပြန်လာပြီးနောက် တကျီကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ပါးရိုက်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ဒုက္ခရောက်လုနီးပါးဖြစ်အောင် လုပ်လို့ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် စောစောက သူ့တူမလေးသည် သာ့ချောင်ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ခိုင်းခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတကယ်လုပ်ခဲ့ရင် အဘိုးအိုသည် သေဖို့ကို စိတ်မရှည်တော့သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား?

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူ့ဦးလေးက အပြင်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသည့် အကြောင်းနှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မသိပေ။

သူမ၏ဦးလေးသည် သူမအား ငြင်းပယ်ခဲ့ကြောင်းသာသိသည်။ ဆိုလိုတာက သူမသည် သာ့ချောင်ကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး။

အရမ်း ဒေါသထွက်သည်!

သာ့ချောင်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ဘာလုပ်ချင်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ပိတ်ရက်ကုန်ပြီးနောက် သူမသည် ဟော်ချီနှင့်အတူ ကျောင်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။

အဆောင်ထဲပြန်ရောက်တော့ ချိုက်ရူနန်က သူမကျောကိုတွေ့တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီ။ ငါ့မျက်လုံးတွေကို ကယ်တင်နိုင်ပြီပေါ့!"

ပိတ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း သူမသည် စုန့်ယုလျန်၏ ဝက်ခြံပေါက်နေသော မျက်နှာကို နေ့တိုင်း ကြည့်နေခဲ့ရသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက မြင်ကွင်းကြောင့် နာကျင်နေခဲ့သည်။

သူမသည် သာ့ချောင်၏ မျက်နှာကို နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ်ကြည့်ရှုပြီး ပိတ်ရက်က ဒဏ်ရာအတွက် ကုသရမည် ဖြစ်သည်။

စုန့်ယုလျန်သည် သူမ၏စကားကြားသောအခါ သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

အတိတ်က အကြောင်းအရာတစ်ချို့ကြောင့် ချိုက်ရူနန်နဲ့ သူမရဲ့ဆက်ဆံရေး လုံးဝပျက်ပြားသွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်စောင်းထိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ရာသော အချက်တစ်ခုအပေါ် သဘောတူညီမှု တစ်ခုရှိခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် မြှောက်ပင့်ပေးသူဖြစ်သည်ဟု သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ခံစားခဲ့ရသည်!

ချိုက်ရူနန်သည် သာ့ချောင်ကို စစ်ဆေးပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ " မြို့တော်မှာ နေထိုင်တဲ့ လူတွေကို ငါတကယ် မနာလိုဘူး။ သာ့ချောင်၊ မင်း ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်တော့ မင်းမိသားစုက မင်းကို အစားအစာတွေအများကြီး ကျွေးတယ် မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "တော်တော်များတယ်"

သူမအဘွားနှင့်အဘိုးက သူမအား ပွဲအပြည့်ကျင်းပရန် မစောင့်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူမ မောင်လေးနှစ်ယောက်တောင် သူမလက်ကိုဆွဲပြီး သူမကို ပိန်တယ်လို့ ဆက်ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောင်းမှာ အများကြီး ဒုက္ခခံစားခဲ့ရတယ်လို့ မြင်ခဲ့ကြသည်။

သူမသည် ငိုရမလား ရယ်ရမှန်းမသိပေ။

စုန့်ယုလျန် - "နင်က ရူနန်နဲ့ အရမ်းကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိပြီး စားစရာတွေ အများကြီးရှိတာကို သူ့အတွက် နင်တစ်ခုခု မယူလာဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မယူလာဘူး"

အိပ်ဆောင်ကို တစ်ခုခု ယူဆောင်လာဖို့ သူမ တွေးဖူးသည်။ ချိုက်ရူနန်ကို တစ်ခုခုကျွေးဖို့ ဆန္ဒရှိပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကို မပေးချင်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် သူမ ဘာမှမယူလာခဲ့ပေ။