အခန်း (၂၇၀)

ဒါပေမယ့် ပထမတစ်ယောက်က ဆိုးရွားပြီး ဒုတိယတစ်ယောက်က ပိုတောင်ဆိုးရွားသေးသည်။

ချောင်တုန်းယင်က ပြုံးပြီး "ဒါဆို ဒီကနေ ထွက်သွား!"

ဒါကိုကြားတော့ ကောင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ဘာမှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ ဝေးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချောင်တုန်းယင်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များကို ဒူးထောက်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ကောင်လေးက သူမအစိုးရိမ်ဆုံး အားနည်းချက်ကို ထိသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးလေးစားမှု နည်းပါးခဲ့သည်။

ဝူယိပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီကောင်လေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ သူတို့ကို သိပ်ပြီး မကြိုက်ပေ။ သူမသည် သူတို့ဆီမှ ယုံကြည်မှုနှင့် လိုချင်တောင့်တသော သဘောထားကို ဆွဲထုတ်ရန် မျှော်လင့်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

သူတို့နဲ့ အတူရှိနေသရွေ့ သူမလည်း သူတို့လိုပဲ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ သူမ တွေးခဲ့သည်။

တကယ်တော့ သူမဟာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှည့်စားခဲ့သည်။

သူမ ရုတ်တရက် အိမ်ပြန်ချင်လာသည်။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ အဘွား၊ အဘိုးနဲ့ ညီမလေး သာ့ချောင်တို့ဟာ မြို့တော်မှာ ရှိနေကြသည်။ ဝေးလွန်းသည်။ သူမသည် ထိုနေရာသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို မခြောက်လှန့်ချင်ဘူး။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမကို 'အစ်မ ယင်' လို့ ခေါ်တဲ့ ခပ်ပြည့်ပြည့် ရှန်ထျန်းရုံကို ရှာရန် ယွင်လိုင်မြို့သို့ ပြန်သွားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူမသည် ခပ်ပြည့်ပြည့် ရှန်ထျန်းရုံကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမအံ့သြဖို့သွားတာက အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက နည်းနည်း သန်မာသည်၊ ဝတာက သူနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို တအံ့တသြနဲ့ အပေါ်အောက်လိုက်ကြည့်ပြီး "ထျန်းရုံ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ကိုယ်အလေးချိန် ကျသွားတာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံက သူ့နားရွက်တွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "အစ်မပဲ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်အလေးချိန်ချဖို့ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချောင်တုန်းယင်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မနှစ်တုန်းက သူနဲ့တွေ့တုန်းက သူမသည် ဒီအကြောင်းပြောခဲ့ပုံပေါ်ကာ သူမမှတ်မိဖို့ အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။

သူက ဒါကိုတကယ် ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ နေနေသာသာ အလေးအနက်ထားဖို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ချောင်တုန်းယင်က သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် ပုတ်ကာ "မဆိုးပါဘူး၊ မင်းက အခုဆို ချောမောတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဆက်ထိန်းထား!"

‌ရှန်ထျန်းရုံက သူမကို စိုက်ကြည့်ပြီး "ကောင်းပြီ ကျွန်တော် ထိန်းထားလိုက်မယ်!"

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်တွင် သူသည် ကိုယ်အလေးချိန်ချရန်အတွက် နေ့တိုင်း ပြေးခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ခြေထောက်များ ရံဖန်ရံခါ ကျဉ်ခဲ့သော်လည်း သူသည် လက်လျော့ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ပါ။

အစ်မယင်က အဲဒါကို ပြောတာကြောင့် သူက သူ့စိတ်ထဲမှာ သိမ်းထားပြီး အဲဒါကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ပေါ်အောင် လုပ်မည်။

အစ်မယင်က ဂရုမစိုက်ပုံမပေါ်ရုံပါ…

ချောင်တုန်းယင်က တကယ်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

သူမက ရှန်ထျန်းရုံ၏လက်ကိုကိုင်လိုက်ပြီး "လာ ကောင်စုတ်လေး။ မင်းအစ်မယင်နဲ့ သောက်ဖို့လိုက်ခဲ့!"

သူမက သောက်ပြီး သူကကြည့်နေလိမ့်သည်။ သူမမူးတာနဲ့ သူက သူမကို အိမ်ပြန်ခေါ်လိုက်မည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ မဟုတ်သေးပေ။ ဒါကြောင့် သူမနဲ့ရင်းနှီးခဲ့တဲ့လူတွေလို သူမကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးဘူး။

ရှန်ထျန်းရုံက မငြင်းဘဲ သူမကို သူ့အား ဆွဲခေါ်စေခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သားသည် စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခုကို ရောက်လာကြသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် ဟင်းအနည်းငယ်ကို မှာယူပြီးနောက် ဘီယာပုလင်းအနည်းငယ်နှင့် တရုတ်ရိုးရာအရက် တစ်ပုလင်းကို သူဌေးအား မှာခဲ့သည်။

တရုတ်ရိုးရာအရက်ပုလင်းကို မြင်လိုက်သောအခါ ရှန်ထျန်းရုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "အစ်မယင် စိတ်အဆင်မပြေဘူးလား? တစ်ခုခုဖြစ်နေရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောလေ။ ‌ဒါကိုမသောက်ပါနဲ့ "

သူပြောသလိုပဲ သူကအရက်ပုလင်းကို သူဌေးဆီ ပြန်သွားပေးတော့မည်။ သို့သော် ချောင်တုန်းယင်က ၎င်းကို ဦးစွာ လုယူခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် အရက်ပုလင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး ခွက်တစ်ခုကို လောင်းချကာ သောက်ချလိုက်သည်။ "လန်းဆန်းသွားတာပဲ!"

တကယ်တော့ သူမဟာ လန်းဆန်းမှုကို လုံးဝ မခံစားရပါဘူး။ သူမက အရက်သောက်တာကို လုံးဝမကြိုက်ပေ။

ဤအရက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သောက်သုံးခြင်းသည် သူမ ချောင်းဆိုးခြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်စေသည်။ အဆုံးတွင် သူမသည် မျက်ရည်များ ကျလာခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံက သူမဘေးမှာ ကမန်းကတန်းထိုင်ပြီး သူမနောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ကာ "အစ်မယင်၊ အစ်မသောက်ချင်ရင် တစ်ခါတည်း အများကြီး မသောက်ပါနဲ့။ သီးတတ်တယ်!"

ချောင်တုန်းယင်၏ အမြင်အာရုံ မှုန်ဝါးသွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ဒေါသတကြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ "နင်လည်း ငါက အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေတာလား?"

ရှန်ထျန်းရုံသည် ခဏလောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ပြီးတော့ သူက ခေါင်းယမ်းပြီး ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မယင်က အရမ်းတော်တယ်လို့ ငါထင်တယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သူမကို သူက နှစ်သိမ့်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။ နှစ်သိမ့်မှုသည် 'အရမ်းကြီး‌တော့' များစွာအထောက်အကူမဖြစ်ပေ။

လူတစ်ယောက်က မကောင်းလျှင် ထိုသူကို ချီးကျူးရန် 'အရမ်း‌တော်တယ် ' ဟူသော မရေရာသော စကားလုံးများကို သုံးတတ်ကြသည်။

ထို့နောက် သူမသည် စကားပြောတာ ရပ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ အရက်ကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး သောက်ခဲ့သည်။

အစမှာတော့ သီးတာဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းတော့ သူမသည် လုံးဝမဖြစ်တော့ပေ။

ရှန်ထျန်းရုံသည် အစက ဖြောင့်ဖျခဲ့ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်ကို တဖြည်းဖြည်း ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။

အလွန်အကျွံသောက်ပြီးနောက် ချောင်တုန်းယင်၏ ဦးနှောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။ "ထျန်းရုံ၊ မင်းငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ဘာလို့ အရင်က အသိအမှတ်ပြုခဲ့တာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံက ပုလင်းကို ထောင်လိုက်ပြီး သူမကို ထူလိုက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အစ်မယင်က အရမ်းမိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်လို့ပဲ"

"မိုက်တယ်လား?" ချောင်တုန်းယင်ဟာ ​​ရယ်စရာကောင်းတဲ့ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ပုံရသည်။ "ဒါဆို ငါ့ရုပ်ရည်ကြောင့် မင်းလှည့်စားခံရတာပဲ။ ငါမမိုက်ပါဘူး!"

ရှန်ထျန်းရုံက သူမကို မဖြေဘူး။ သူ့စိတ်ထဲတွင် သူ့အစ်မယင်သည် အမြဲတမ်း အမိုက်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို ဖြေခိုင်းဖို့ မလိုဘူး။ သူမသည် လဲကျသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ တကယ်မူးသွားပုံရသည်။

သူမသည် ရှန်ထျန်းရုံ ပေါ် လဲကျပြီး သူမသည် ငိုတော့မယ့် အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကိုမကြိုက်ဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် ခေါင်းစိုက်ကျကာ သူမသည် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံက သူဌေးကိုခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံပေးချေပြီး အစ်မယင်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။

စားသောက်ဆိုင်လေးထဲက ထွက်လာပြီးနောက် သူက ချောင်တုန်းယင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယင် ကျွန်တော့်နာမည်က ဘယ်သူမှတဲ့"

ရှန်ထျန်းရုံသည် ချောင်တုန်းယင်ကို ဒုတိယမြောက်ချောင်အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်းဟွေ့သည် ချောင်တုန်းယင်ကိုမြင်သောအခါ နှစ်ယောက်လုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အဓိကကတော့ သူမ ဒီအခြေအနေထိ မူးနေတာကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းဟွေ့က ရှန်ထျန်းရုံကို ချောင်တုန်းယင်အား အရင်က သာ့ချောင်အိပ်တဲ့ အခန်းထဲကို ခေါ်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ သူမက လမ်းကို ဦးဆောင်ရင်းနဲ့ "ဘာဖြစ်တာလဲ? တုန်းယင် ဘယ်အချိန်က ပြန်လာတာလဲ? ဘာဖြစ်လို့ အရမ်းမူးနေတာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ခံစားရပြီး "အစ်မယင်း ဒီနေ့မှ ပြန်လာတာပါ။ သူက ရိုးရာအရက်ကို တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးဘူးလို့ ပြောပြီး စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့တာပါ။ သူ့အရက်ခံနိုင်ရည်က မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် လုံးဝမထင်ထားဘူး။ နှစ်ခွက်လောက်နဲ့ မူးသွားတာ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကို ပြန်ပို့တာ"

အမှန်မှာ အစ်မယင်း ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် ပြန်လာသည်ကို သူ မသိပါ။

ဒါပေမဲ့ အစ်မယင်က မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေတာကို သူ ခံစားရသည်။ သူမ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်လာရမည်။

သူ့ကို မယုံသလိုနဲ့ သူမက အများကြီး မပြောချင်တာ ဝမ်းနည်းစရာပင်။

ဘယ်လောက်စိတ်ဆိုးစရာကောင်းလဲ?

လင်းဟွေ့သည် ရှန်ထျန်းရုံ၏ ရှင်းပြချက်ကို သေသေချောချာ မယုံဘဲ ခဏလောက် အေးခဲသွားသည်။

သောက်ချင်ရင် ခရိုင်မြို့ကနေ ဒီကိုရောက်အောင် တောက်လျှောက်ပြေးလာစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကပင်ပန်းတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် သူမမှာ တစ်ဖက်လူကို ထုတ်ဖော်ပြီး သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သူမသည် ချောင်တုန်းယင်ကို စောင်တစ်ထည်နဲ့ ခြုံပေးကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထျန်းရုံ။ နောက်ကျနေပြီ၊ မင်းမိသားစု မင်းကို မစိုးရိမ်ဖို့ စောစောပြန်သင့်တယ်!"

ရှန်ထျန်းရုံက သူမနောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ အန်တီဟွေ့။ ကျွန်တော် အခုပြန်တော့မယ်။ အစ်မယင် အိပ်ရာက နိုးလာရင် မနက်ဖြန် ကျွန်တော်လာတွေ့မယ်လို့ ပြော‌ပေးပါ"

လင်းဟွေ့က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်ထျန်းရုံ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းအတွက် သူမသည် များစွာမတွေးခဲ့ပါ။

ရှန်ထျန်းရုံသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချောင်တုန်းယင်ကို တွယ်ကပ်ခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြား ကွာခြားချက်မှာ ငါးနှစ်ဖြစ်သည်။ ရှန်ထျန်းရုံသည် အထက်တန်းကျောင်း တက်နေသေးသည်။ ဘယ်သူ့မှ တခြားကို တွေးမှာမဟုတ်ဘူး။

ရှန်ထျန်းရုံသည် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ချောင်တုန်းယင်သည် ညလယ်တွင် နိုးလာခဲ့သည်။ လင်းဟွေ့သည် သူမအနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင် နိုးလာသောအခါ သူမ၏ ဦးနှောက်သည် ပေါက်ထွက်တော့မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမဘယ်မှာရှိနေတာလဲဆိုတာ ခဏလောက် သူမသည် မသိလိုက်ဘူး။ ဘေး၌ လှဲအိပ်နေသော ဒုတိယအဒေါ်ကို မြင်သောအခါ၊ သူမသည် ယွင်လိုင်မြို့၌ ရှိနေသည်ကို သတိရမိလိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် ဆူညံသံကြားသောအခါ သူမအိပ်မက်မှ နိုးလာသည်။ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ချောင်တုန်းယင် နိုးနေသည်ကိုတွေ့ပြီး ချက်ချင်းထထိုင်ကာ "တုန်းယင် နိုးပြီလား? မင်းဗိုက်ဆာနေပြီလား?"

ချောင်တုန်းယင်၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် ဒုတိယအဒေါ်။ အရမ်းနောက်ကျပြီး ကျွန်မ ‌အဒေါ့်ကို စောင့်ခိုင်းမိလိုက်တယ်။ ကျွန်မ ဗိုက်မဆာပါဘူး..."

သူမစကားမဆုံးခင်မှာ သူမဗိုက်က သူမကို တမင်တကာ တွန်းတိုက်နေသလိုမျိုး တုန်လှုပ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းယင်က ရှက်သွားသည်။

လင်းဟွေ့က ရယ်မောကာ "အားလုံးက မိသားစုတွေပါ။ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဗိုက်ဆာရင် ဒုတိယအဒေါ်ကို ပြောလို့ရပါတယ်။ ထပြီး မျက်နှာကို အရင်ဆေးကြောလိုက်။ ဒုတိယအဒေါ်က မင်းအတွက် ပူပူနွေးနွေးလေး လုပ်ကျွေးမယ်!"

ချောင်တုန်းယင်သည် ညနေခင်းတွင် အိပ်မောကျခဲ့သောကြောင့် လင်းဟွေ့သည် သူမနိုးလာပြီး နောက်မှစားနိုင်‌အောင် ယနေ့ညစာ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို တမင်ခွဲထုတ်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးလာကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအဒေါ်"

လင်းဟွေ့က နှုတ်ခမ်းကို ကွေးကာ ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင် ပြန်လာပြီး ဘာကြောင့်မူးနေတာလဲလို့ မေးဖို့ သူမက မစီစဉ်ထားဘူး။

တစ်ဖက်လူက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မမေးမြန်းနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် သူ့မိခင်မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယအဒေါ်သာဖြစ်သည်။ မေးခွန်းပေါင်းများစွာကြောင့် သူမက တစ်ဖက်သားကို စိတ်ဆိုးစေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ ချောင်တုန်းယင်က ဒုတိယအဒေါ်က သူမဘာကြောင့်ပြန်လာတာလဲ။ သူမဘာကြောင့် မူးတာလဲလို့ မမေးတာကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

သူမကိုသာ မေးရင် သူမဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိဘူး။

လမ်းခွဲခဲ့တယ်လို့ ပြောရမလား?

ရုတ်​တရက်​ သူမမိသားစုကို လွမ်းတယ်​လို့ ​ပြောရမလား?

သူမ ဘယ်လိုပဲ ဖြေနေပါစေ စိတ်က အရမ်း ပျော့ညံ့နေပုံပေါ်သည်။

ချောင်တုန်းယင် စားနေတာကိုကြည့်ပြီးနောက် လင်းဟွေ့ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် ညီမလေး သာ့ချောင်၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ အိပ်ယာခင်းများကို ဆေးကြောပြီး အခြောက်ခံထားသောကြောင့် အနံ့အသက်မရှိပေ။ သို့သော် သူမလက်ထဲတွင် စောင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ကြယ်ပင်လယ်ကြီး ရှိသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ အဲဒါကို လှမ်းကြည့်ကာ အကြာကြီးနေမှ အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော ရှန်ထျန်းရုံဟာ ချောင်အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကိုမြင်တော့ ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ မနေ့က အရက်သောက်တဲ့ အခြေအနေကို သတိရပြီး သူမမျက်နှာက နည်းနည်း ပူလာသည်။ " မင်း ကောင်စုတ်လေး မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် စောလာတာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ရှောင်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမအကြည့်တွေနဲ့ မဆုံရဲဘဲ "ကျွန်တော်...အစ်မယင်ကို တွေ့ဖို့ လာခဲ့တာ"

မနေ့က သူမ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး ဘယ်သူမှ သူမကို မကြိုက်ဘူးလို့ ကြားခဲ့ရသည်။ မူးနေတဲ့အချိန်မှာ သူက သူမကို 'ဘယ်သူမှ' လို့ သူ့ကိုခေါ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက သူမကြားလား မသိဘူး?

သူက သူမကို ကြားစေချင်ပေမယ့် ကြားသွားမှာလည်း ကြောက်သည်။ သူ့ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ရဲ့ ထူးဆန်းမှုကို သတိမထားမိဘဲ "မင်းစဉ်းစားတတ်တာပဲ။ ငါအဆင်‌ပြေပါတယ်။ မနေ့ကအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ ငါပြန်တော့မယ်။ မင်းဒီနှစ် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရမှာနော်။ မင်း အကောင်းဆုံးကြိုးစား၊ ကြားလား?"

သူမလို ဂျူနီယာကောလိပ်ကို မတက်နဲ့။ ရှန်ထျန်းရုံရဲ့ အဆင့်တွေက အမြဲတမ်း ကောင်းသည်။ စာမေးပွဲမှာ အမှားမလုပ်မိရင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမထက် ပိုကောင်းအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါကိုတွေးပြီး သူမကိုယ်သူ ရယ်မိပြန်သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ် အသုံးမဝင်ဆုံးသူဖြစ်သည်။

သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာကိုမြင်တော့ ရှန်ထျန်းရုံက ကိုင်းပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယင် ကျောင်းမှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့လို့လား?"

တခဏအတွင်း သူ့မျက်နှာ နီးကပ်လာသည်။ ချောင်တုန်းယင်သည် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။

သူမမျက်နှာရှေ့တွင် ဆယ်ကျော်သက်တွင် နုပျိုမှုမှာ ရှိနေဆဲပင်။ အဆီတွေ မရှိတော့ဘဲ ချောမောတဲ့ မျက်နှာလေး ဖြစ်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှပင် ရှန်ထျန်းရုံသည် အလွန်ကြည့်ကောင်းကြောင်း သူမသဘောပေါက်ခဲ့သည်။

အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမက တုံ့ပြန်ပြီး မြန်မြန် ချောင်းဟမ့်လိုက်ကာ "အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ချို့လူတွေက ရုတ်တရက် ငါနဲ့ ဆက်ဆံတာ ရပ်သွားတယ်။ နည်းနည်းတော့ ငါစိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေလည်း ထိခိုက်သွားတယ်"

ရှန်ထျန်းရုံက သူ့မျက်တောင်ရှည်တွေကို ခတ်လိုက်ပြီး "အစ်မယင် ဘဝဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူစိမ်းတွေနဲ့ လည်ပတ်နေတာပဲ။ ထွက်သွားတဲ့သူတွေက အရေးမကြီးဘူးဆိုတာ ပြနေတယ်လေ"

အရေးကြီးတာက သူ့လိုပဲ တစ်ချိန်လုံးရှိနေတဲ့သူတွေပါ။

သူ့မှာ ဒီလိုပြောရဲတဲ့ သတ္တိမရှိလို့သာ။

ချောင်တုန်းယင်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူပြောတာက တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ဆံပင်တွေကို ရှုပ်ပွအောင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "မင်းက ငယ်သေးတယ်။ မင်း နားမလည်ပါဘူး!"

ရှန်ထျန်းရုံ၏ မျက်ခုံးများသည် ချက်ချင်းပင် ပင့်တက်သွားသည်။ "အစ်မယင်၊ ကျွန်တော်က မငယ်ပါဘူး!" သူ့အသက်က ဆယ့်ခုနစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ။

ချောင်တုန်းယင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောပြီး "ကလေးတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ငယ်သေးတယ်လို့ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူတွေက အသက်ကြီးတယ်လို့ ပြောတဲ့အခါ တကယ်ကြီးလာတာ"

ရှန်ထျန်းရုံသည် သူမအား မကျေနပ်သည့်အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ကို ဒီလိုမြင်တော့ ချောင်တုန်းယင်က ပိုလို့တောင် ရယ်ခဲ့သည်။

နောက်နေ့ အတန်းတွေရှိတော့ ချောင်တုန်းယင်က မနက်စာစားပြီး ပြည်နယ်မြို့ကို ပြန်သွားခဲ့သည်။

.....

စာရေးဆရာမှာ ပြောစရာရှိသည် - ချောင်တုန်းယင် ဒါမှမဟုတ် ချောင်တုန်းဟယ်က ကြီးပြင်းလာလိမ့်မည်~