အခန်း (၂၇၂)

ထန်ဟန်ဟိုင်က ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ကွဲသွားခဲ့သည်။ ပြေးပြီး တစ်ဝက်လောက်မှာ သူကခေါင်းကို လှည့်ပြီး အံကြိတ်ခဲ့သည်။ သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ကောင်မစုတ်လေး၊ ဒါကို မှတ်ထား၊ ငါ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး!"

ချိုက်ရူနန်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အသုံးမကျတဲ့လူတွေသာ ခြိမ်းခြောက်တယ်။ နင်တို့မှာ သတ္တိရှိရင် ဒီကိုလာကြလေ! ဟားဟား!... အရှုံးသမားတွေ!"

ထန်ဟန်ဟိုင်သည် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မီးတောက်လုမတတ် "မင်း... မင်း ကောင်မစုတ်လေးလည်း ဒါကို မှတ်ထား။ နောက်မှ ငါမင်းကိုရှင်းမယ်!"

ချိုက်ရူနန်က ကြောက်တဲ့ပုံစံနဲ့ "အရမ်းကြောက်တာပဲ!"

ထန်ဟန်ဟိုင် - "..."

သူ၏ ယောက်ျားအတ္တသည် ယနေ့တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ ပြန်သွားပြီး နောက်ထပ် အချီ ၅၀၀ လောက် တိုက်ခိုက်ရမှာ။

သူသည် သွားရန် လူဆိုးလေး၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘော့စ်၊ မေ့လိုက်ပါတော့။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို မတိုက်နိုင်ဘူး။ မသွားဘဲ မျက်နှာပျက်သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်"

အစက လူဆိုးလေးက ပြောလိုက်သည်။

သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အခြားလူဆိုးများက သူ့ကို သေအောင် လည်ပင်းညှစ်သတ်ရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

မင်း ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်လေ။ တနေကုန်လုံး ရှုပ်ရမည်သာ သိသည်။

တန်ဟန်ဟိုင်သည် လူဆိုးလေး၏ စကားများကိုကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ရဲ့ တုန်လှုပ်နေသော တင်ပါးများကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့တင်ပါးကို ကန်လိုက်သည်- "အရူးကောင်!"

ဒါပေမယ့် သာ့ချောင်က သူ့ကို မြှောက်လိုက်တာကို သတိရတော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

အဆုံးတွင် သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် အချီ ၅၀၀ မျှ သူရဲကောင်းဆန်ဆန် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ချိုက်ရူနန်သည် သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ မျက်ရည်ကျသည်အထိ ရယ်မောခဲ့သည်။

လူဆိုးအုပ် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါတွင် သူမသည် သာ့ချောင်အား ကြည်ညိုလေးစားစွာဖြင့် ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်ကာ "သာ့ချောင်၊ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေတာလဲ?"

သာ့ချောင် - "ငါ့ကို အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဘွားနဲ့ ယှဉ်ရင် ငါရဲ့ ခွန်အားက ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ချိုက်ရူနန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "နင်က လူကို လွယ်လွယ်နဲ့ မြှောက်လိုက်လို့ရတယ်။ မင်းအဘွားက ပိုသန်မာတယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် သန်မာတာလဲ?"

သာ့ချောင်က ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ဖြစ်နိုင်တာက... တောဝက်တစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ ထိုးသတ်နိုင်တဲ့အဆင့်ပဲ"

ချိုက်ရူနန် - "…"

ထူးထူးဆန်းဆန်း ဗဟုသုတတွေ ရလာခဲ့သည်။

တောဝက်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ သတ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းဖြစ်မလဲ?

သူမ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာတော့ သာ့ချောင်ကို လေးလေးနက်နက် စိုက်ကြည့်ကာ "နင်က ကြီးမြတ်လှတဲ့ဝမ်နဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ ရန်မဖြစ်တော့ ရန်ဖြစ်ရင် သူတို့ထက် ငါတို့က အရေအတွက်နည်းပြီး ဒုက္ခရောက်တော့မှာကို နင် ကြောက်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ အခု နင် သူတို့ကို မကြောက်ဖူးဆိုတာ ငါနားလည်သွားပြီ။ နင်က သူတို့နဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး အာရုံနောက်စရာမလိုဘူး"

သာ့ချောင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ကြီးမြတ်တဲ့ဝမ်?"

ချိုက်ရူနန်က ပြုံးပြီး စ်ိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက ဝမ်ရှန်းရှန်းလေ။ သူက သူ ကောင်းကင်ရောင်ဝါရတယ်လို့ အမြဲပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား? ငါက သူ့ကို ကြီးမြတ်တဲ့ဝမ်လို့ပဲ ခေါ်တာလေ။ ဒါက ပိုကောင်းကင်ရောက်တယ် မဟုတ်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ ရယ်မောလိုက်ပြီး "သတိထား။ သူကြားရင် သူ နင်နဲ့ ရန်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်!"

ချိုက်ရူနန်က နောက်လိုက်နဲ့တူတဲ့ အပြုံးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "နင်ရှိတာပဲ မဟုတ်လား? မင်းက လူဆိုးတွေကိုတောင် အေးဆေးပဲဟာ။ ဒါဆို အကောင်သေးသေးလေးတွေက ဘာမို့လဲ?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သို့တိုင် သူမကို သတိပေးခဲ့သည်။ "လက်ရှိအချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ခွန်အားအကြောင်း တခြားသူတွေကို နင်မပြောနဲ့နော်။"

တစ်နေ့ သူမကို ဖော်ထုတ်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ ထားပါတော့။ အခုတော့ သူမကို မကောင်းဆိုးဝါး တစ်‌ယောက်အဖြစ် မမြင်စေချင်သေးဘူး။

ချိုက်ရူနန်က အဲဒါကို တွေးကြည့်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါကစကားများပေမယ့် ငါ့ပါးစပ်က အရမ်းလုံပါတယ်!"

ထိုစကားပြောပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖက်တွင် တန်မြောင်ရှန်သည် တစ်နေ့လုံး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ချိန်းထားသည့်အချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် မထိုင်နိုင်ဖြစ်နေလေလေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခြောက်နာရီထိုးခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်အရဆို သူမအစ်ကိုဝမ်းကွဲက ဒီအချိန်မှာ အောင်မြင်သင့်နေပြီ။

သူမသည် သာ့ချောင်၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အကြောင်း လေ့လာရာ သူမ၏ ညီမဝမ်းကွဲ ချန်ရှောင်လန်ထံမှ သူမသည် လက်ဝတ်ရတနာ သွားဝယ်ကြောင်းနှင့် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တိုင်း သစ်သီးဝယ်ယူရန် ဟိုလမ်းသို့သွားကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။

ကျောင်းကနေ ဟိုလမ်းအထိ လူနေကျဲပါးတဲ့ လမ်းကြားကို ဖြတ်သွားရသည်။ သူမ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို အဲဒီနေရာမှာ စောင့်နေဖို့ ပြောခဲ့သည်။

လူဆိုးတစ်စုက သာ့ချောင်ကို သေးထွက်ကျအောင် အနိုင်ကျင့်တာကို သူမက တကယ်ပဲ မြင်ချင်ပေမယ့် သံသယကို ရှောင်ချင်သည်။ သူမသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ သွားရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူမသည် သူ့အခန်းဖော်ကို မျက်နှာသာ အနည်းငယ်ပေးကာ လာဘ်ထိုးခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဟိုလမ်းသို့သွား၍ သူ့အတွက် သစ်သီးအချို့ဝယ်ခိုင်းခဲ့သည်။ အချိန်ကို စစ်ကြည့်တော့ သူတို့ ပြန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သူတို့က မြင်ပြီး ပြန်ပြောပြမည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

ထန်မြောင်ရှန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူမက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး"နင်တို့တွေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာကြပြီ!"

အခန်းဖော် A က ရပ်တန့်သွားပြီး "ငါတို့ သိပ်မကြာလိုက်ဘူး မဟုတ်လား? နင်ဘာလို့ အလျင်လိုနေပုံပေါ်တာလဲ?"

ထိုမှသာ ထန်မြောင်ရှန်သည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အသဲအသန်ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမက အံသြစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့အချိန်မမှန်တာ ထင်တယ်။ ငါတို့ ကျောင်းကနေ ဟိုလမ်းကို ရောက်ဖို့ နာရီဝက်လောက်ပဲ ကြာတာ ငါမှတ်မိတယ်။ နင်သွားတာ တစ်နာရီကျော်လောက် ရှိပြီဆိုတော့ နင်တို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာ ထင်တယ်။ အဲ့လိုသာဖြစ်ရင် ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိပြီး သေလိမ့်မယ်!"

အခန်းဖော် A - "အိုး၊ ငါတို့ အပြန်လမ်းမှာ တစ်ယောက်ယောက် မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်တာ တွေ့တယ်။ ဒါကြောင့် မပြန်ခင် ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာ။"

ဒါကိုကြားတော့ ထန်မြောင်ရှန်က အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ သိချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရကာ "ဘာမတော်တဆမှုဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"

အခန်းဖော် B က ပြောလိုက်သည်။ "စက်ဘီးက အဒေါ်တစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တာ။ ငါတို့ဖြတ်သွားတော့ အဲဒါကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သက်သေထွက်ဆိုဖို့ သူတို့က ငါတို့ကို ဆွဲခေါ်ထားတာ တော်တော်ကြာတယ်"

ထန်မြောင်ရှန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါပဲလား? တခြားဘာမှမဖြစ်ဘူးလား?"

အခန်းဖော် B က သူမကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ "ဘာလို့လဲ? နင်ကဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ?"

ထိုအခါမှ ထန်မြောင်ရှန်သည် သူမအမှားတစ်ခုခုပြောမိတာကို သိသွားပြီး နူးနူးညံ့ညံ့လေး တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါခေါင်းကိုက်နေလို့ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားတာဖြစ်မယ်။ စောစောက အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ငါရှိ‌နေတုန်းက တစ်ယောက်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လူဆိုးတစ်စုက ဟိုလမ်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာ ငါကြားလို့… သူက ငါတို့ကျောင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်လို့ ကြားတော့ ငါဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘူး။ နင်တို့တွေ မကောင်းတာ တစ်ခုခု ကြုံလာမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတာ နင်တို့ကိုရှာဖို့ ငါလာတော့မလို့ နင်တို့က ပြန်ရောက်လာတာလေ!"

အခန်းဖော်နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားခဲ့သည်။

အခန်းဖော် A - "ဘယ်တုန်းက ဖြစ်တာလဲ? ဘာလို့ ငါတို့မသိတာလဲ?"

အခန်းဖော် B - "လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ကောလာဟလတွေ ငါတို့မကြားခဲ့ပါဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ ပြောနေတာလား? ဘယ်သူပြောတာကို နင်ကြားတာလဲ?"

ထန်မြောင်ရှန်က ရယ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မသိဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် ငါကြားတာ မှားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ မတော်တဆမဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်"

အဲဒီလို ကွဲလွဲပြီးနောက်မှာ အခန်းဖော် နှစ်ယောက်က ဆက်ပြီးမပြောတော့ပေ။

ထန်မြောင်ရှန်သည် ညမိုးချုပ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကျောင်း၏ ငြိမ်သက်မှုနှင့်အတူ သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲသည် သူ့အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ပြီဆိုတာကို သူမသိလိုက်သည်။

ဘယ်လောက်မုန်းစရာကောင်းလဲ?

သိုက်ရှုဖန် မွေးနေ့မှစပြီး ကျုံးခမ်းသိသည် သူမ၏ ဘ၀တွင် ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူမဆီသို့ တခါတရံ ပန်းစည်းယူလာကာ တခါတရံ သကြားလုံး သို့မဟုတ် ချောကလက်များ ယူလာတတ်သည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် လောကကြီးကို မသိနားမလည်သော ကလေးမလေး မဟုတ်ပါ။ ကျုံးခမ်းသိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ လျင်မြန်စွာ နားလည်ခဲ့သည်။

ကျုံးခမ်းသိကလည်း သူ့အိမ်ထောင်ရေးအခြေအနေကို သူမအား စကားပြောရင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

သူ မီနိုင်ငံမှာရှိစဉ်က သူ့မှာ အိမ်ထောင်ရှ်ိခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူသည် နိုင်ငံရပ်ခြား တရုတ်လူမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်သည် မီနိုင်ငံကိုသွားရာလမ်းမှာ တွေ့ခဲ့ကြသည်။

အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိခဲ့ကြပြီး အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူလှည့်စားခံရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အိမ်ထောင်သည်သာမက မွေးရပ်မြေတွင်လည်း ကလေးများ ရှိခဲ့သည်။

နိုင်ငံရပ်ခြားသွားဖို့အတွက် သူမနိုင်ငံခြားရောက်တဲ့အခါ သူတို့ကို ပြန်လာခေါ်မည်ဟုဆိုတာ သူမခင်ပွန်းဟောင်းနဲ့ ကွာရှင်းဖို့ လိမ်ညာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူက အပျိုဟုတ်မဟုတ် သူဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်က သူမဟာ အိမ်ထောင်မပြုဖူးသလို ယောက်ျားရဲ့လက်ကိုတောင် တစ်ခါမှ မကိုင်ဖူးကြောင်း ဆက်ပြောခဲ့သည်။ ဒါက လုံးဝ လိမ်လည်မှုပင်။

ပြီးတော့ သူမသည် ခင်ပွန်းဟောင်းနဲ့ ကလေးတွေကို အရမ်းရက်စက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုလူစားနဲ့ ချစ်မိခဲ့လဲဆိုပြီး သံသယဝင်မိခဲ့သည်။

သူသည် လက်မခံနိုင်တဲ့အတွက် ကွာရှင်းခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။

သိုက်ရှုဖန်သည် သူ့ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် အလွန်စာနာမိသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူအတွက် လောကကြီးက မလွယ်ဘူး။ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိကြသည်။

ကျုံးခမ်းသိနဲ့ ပြန်မဆုံခင်မှာ သူမသည် တခြားယောက်ျားကို ရှာဖို့ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးဘူး။ သူမသည် သူမ၏ သားနှင့် သာ့ချောင်ဘွဲ့ရရန် စောင့်ဆိုင်းပြီး အိမ်ထောင်ပြုကာ သူမကို မြေး သို့မဟုတ် မြေးမလေးတစ်ဦးကို ပေးစေချင်ခဲ့သည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် သူမသည် မြေးနှင့်အတူ နေထိုင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ကျုံးခမ်းသိ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူမ၏အတွင်းစိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။

ကြာရှည်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုခံစားချက်က သူမကို ငယ်ငယ်တုန်းကလို ခံစားရစေသည်။ ဒါက သူမကို တကယ်အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ခံစားရစေသည်။

သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော စိတ်ပူပင်မှုမှာ သားနှင့် ယောက္ခမ၏ သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို လက်မခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟော်ချီသည် သူ့အဖေ၏ နောက်အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအကြောင်းကို ပထမဆုံးသိသောအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူမနဲ့ သာ့ချောင်က သူ့ကို လမ်းလွဲမသွားအောင် ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ခဲ့ရသည်။

သူ့ချွေးမရဲ့ တုံ့ဆိုင်းနေတာကို မြင်ပြီးနောက် ဟော်ဟွားချင်းက "ကျုံးကောင်လေးက အရမ်းတော်တယ်။ မင်းနဲ့ သင့်တော်တယ်လို့ မင်းထင်ရင် တွဲကြည့်စမ်းပါ။ မင်းက ငယ်သေးတယ်။ တစ်နေ့လုံး ငါအဘိုးကြီးလိုမျိုး ပြုမူမနေနဲ့!"

သူမယောက္ခမ စကားကြားတော့ သိုက်ရှုဖန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး "အဖေ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

အခုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့လယ်ထဲမှာတုန်းကပဲဖြစ်ဖြစ် သူမယောက္ခမက သူမကို သူ့သမီးအဖြစ် အကြွင်းမဲ့ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

လယ်ထဲရောက်တုန်းကတော့ ခဏခဏ ဝေဖန်ခံရရုံတင်မကဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက စားဖို့တောင် မလုံလောက်ဘူး။ တချို့လူတွေက သားသမီးတွေကို ဦးစားပေးပြီး ချွေးမကို လုံးဝ အဲ့လိုမဆက်ဆံကြပေ။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် အနည်းဆုံး အမျိုးသမီး သုံးဦး သေဆုံးသည်ကို သူမတွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမယောက္ခမသည် သူမက ဟော်မျိုးရိုးမဟုတ်တာတောင် သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ လျစ်လျူမရှုခဲ့ဘူး။

ဟော်ဟွားချင်းသည် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ငှက်လှောင်အိမ်နှင့်အတူ ငှက်သူငယ်ချင်းများနှင့် တွေ့ဆုံရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ယောက္ခမဘက်ကိုတော့ ဖြေရှင်းပြီးပြီ။ သားတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။

အဲဒီညက ညစာစားပြီးတော့ သူမသည် သူမသားကို နေခိုင်းခဲ့သည်။ သူမသည် မျက်နှာနီမြန်းကာ ချီတုံချတုံနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ အများကြီး ပြောမိခဲ့သည်။ သူမသည် ပြောချင်သည့် အကြောင်းအရာကို မရောက်ခဲ့ပေ။

သူ့အမေကို ဒီလိုမြင်တော့ ဟော်ချီက ချက်ချင်း မှန်းဆလိုက်သည်။ အစက သူ့အမေက သူမရဲ့အဆင်မပြေတဲ့ အရာတွေကို ပြောပြဖို့ စောင့်စေချင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင် မိုးလင်းတဲ့အချိန်အထိ သူ့အမေက အဲဒီနေရာကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။

"အမေ၊ အမေနဲ့ ပါမောက္ခကျုံးအကြောင်း ပြောပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

သိုက်ရှုဖန်၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပူလောင်သွားသည်။ "ချီအာ၊ ငါသိချင်တာက... မင်းစိတ်ရှိလားဟင်? မင်းအမေကို သူနဲ့မရှိစေချင်ဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ အမေ သူ့ကိုမတွေ့တော့ဘူး!"

အလင်းရောင်က သူ့အပေါ်ကို တောက်ပသွားသည်။ သူ့မျက်တောင်ရှည်တွေက သူ့မျက်ခွံအောက်မှာ ယပ်တောင်ပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပြီး "အမေ ကျွန်တော် စိတ်မဆိုးပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းပြီးပြီ။ ကျောင်းမှာ ပါ‌မောက္ခကျုံးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်းကောင်းတယ်။ သူက တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဆက်ဆံရေး မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် အမေ့နှလုံးသားနောက်ကို လိုက်ပါ...ကျွန်တော့်အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့!"

သိုက်ရှုဖန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မင်း သူ့ကို ဘယ်တုန်းကတည်းက စုံစမ်းနေတာလဲ? ငါဘာလို့ မသိရတာလဲ? "

ဟော်ချီက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ဖြေသည်။ "အမေတို့နှစ်ယောက် ပြန်တွေ့ကတည်းက"

ထိုအချိန်တွင် ပါ‌မောက္ခကျုံးသည် သူ့အမေကို ချစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သူသိလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့အဘိုးကို မေးမြန်းပြီး အဲဒီအချက်ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ကျုံးခမ်းသိအကြောင်း စတင်စုံစမ်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် သာ့ချောင်အား မပြောပြခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူက အားကိုးလို့မရတဲ့ သူတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့အမေရဲ့ဘဝနဲ့ သာ့ချောင်ရဲ့ဘ၀မှာ တစ်ဖက်လူကို ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာခွင့်မပေးဘူး။ တစ်ဖက်လူက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်လူကို ဖျက်ဆီးရန် သူတတ်နိုင်သမျှ လုပ်မည်။

စုံစမ်းမှု၏ ရလဒ်မှာ ကျုံးခမ်းသိသည် သူထင်သည်ထက် ပိုကောင်းသည်။ သူသည် ဖြူစင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သည်။ တိုင်းပြည်ကို ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် သူ့သူငယ်ချင်း အသိုင်းအဝိုင်းက ရိုးစင်းပြီး ပုံသေလူတစ်စုဖြင့်သာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အခြားအမျိုးသမီးများနှင့် ပတ်သက်မှုမရှိပါ။ ကျောင်းသူ အမျိုးသမီးငယ်များအပေါ် နှောင့်ယှက်မှု တစ်စုံတစ်ရာလည်း သတင်းမရရှိပေ။

အဲဒါကြောင့် တစ်ဖက်က သူ့အမေမွေးနေ့မှာ သူ့အိမ်ကို လာခွင့်ရခဲ့သည်။

သူ့သား၏ အဖြေကိုကြားသောအခါ သိုက်ရှုဖန်သည် အံ့သြသွားခဲ့သည်။

သူမ မသိခင်မှာ သူ့သားက သူမနဲ့ ဒီမိသားစုကို လှည့်ပတ်ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်အောင် သန်မာလာခဲ့သည်။

သားရော၊ ယောက္ခမရောက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိသောကြောင့် သ်ိုက်ရှုဖန်နှင့် ကျုံးခမ်းသိတို့သည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်တော့ပေ။

အန်းပင်းနှင့် သိုက်ရှောင်ရွှယ်တို့၏ စေ့စပ်ပွဲအား အန်းပင်းပိုင်သည့် စားသောက်ဆိုင်တွင် စနေနေ့တွင် ပြုလုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

ဤနေ့အတွက် အန်းပင်းသည် ဧည့်သည်များအား ကြိုတင်အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ ပိုင်ရှင်က ပျော်ရွှင်စရာပွဲမို့ စနေနေ့မှာ ဖွင့်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သည်။

စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မကြာခဏလာတဲ့ ဧည့်သည်အချို့က တုန်လှုပ်ကာ ဝမ်းနည်းကြသည်။

ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် အန်းပင်းသည် စိန်အဆင့်သမက်လောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ပညာရေးအဆင့်မှာ အထက်တန်းကျောင်းဆင်းချိန်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ခေတ်တွက် လုံးဝလုံလောက်သည်။

သူသည် မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ ဤစားသောက်ဆိုင်သည် အနာဂတ်တွင် သူ့အပိုင် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ဤစားသောက်ဆိုင်ကို သူဖွင့်ထားကြောင်း ကြားသိရသည်။

ဒီကောင်လေးက အသက် ဆယ့်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးသည်။ သူ၏ အနာဂတ်သည် အကန့်အသတ်မရှိဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

ဒါတင်မကဘူး သူတို့သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဒီကိုရောက်ဖူးသည်။ သူ့စရိုက်ကို သူတို့ ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။

သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ရိုးရိုးသားသားပင်။ မိန်းမတွေနဲ့ မကစားဘူး။ ထိုသို့သောလူသည် စိတ်အချရဆုံးခင်ပွန်းဖြစ်သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့မလှုပ်ရှားခင်မှာ တစ်ဖက်လူက စေ့စပ်ထားပြီးသားပင်။ လူများစွာသည် ဒါက အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။