အခန်း (၂၇၄)

ထို့ကြောင့် သူမချွေးမသည် သူမအပေါ် တာဝန်ကျေပုံကို ကြွားဝါခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို အရှေ့ကိုသွားပါလို့ ပြောတဲ့အခါ သူက အနောက်နဲ့ တခြားဘယ်နေရာကိုမှ မသွားရဲတော့ဘူး။

သူမသားနဲ့ချွေးမက သူမကို ဘူတာရုံမှာ လာကြိုဖို့ စောင့်နေတာ ကြာနေပြီလို့ ကြေငြာထားခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမဟာ ဘဝကို ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် မြို့တော်ကို လာခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဘူတာကို ရောက်ပြီးနောက် သားတို့နှစ်ယောက်ကို ဘယ်မှာမှ မတွေ့ရပါ။ အလွန်အဆင်မပြေဖြစ်ခဲ့သည်။

ပိုရှက်စရာကောင်းတာက အမျိုးသမီးရဲ့သားက ရထားဘူတာကို ဆယ်မိနစ်အတွင်း ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးအတွက် စားစရာဝယ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လိမ္မာပါးနပ်မှု၊ နာခံမှုရှိပြီး တာဝန်ကျေသည် သားနှင့် ချွေးမတို့ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့မြင်ရပါ။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များသည် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမဘဝတွင် ဤမျှလောက် အရှက်တကွဲ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပါ။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမနှလုံးသားထဲတွင် မီးတောက်လောင်နေခဲ့သည်။

သူမချွေးမ မလာဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းထားနိုင်တော့မလဲ?

သူ့အမေကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ လော့ကျွင်းလျန်က သူ့ခေါင်းကြီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အမေ၊ အဲဒါလို မဟုတ်ပါဘူး။ တုန်းဟယ်က ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ? သူက တကယ်နေမကောင်းတာပါ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ အမေ့ရဲ့ မြေး ဒါမှမဟုတ် မြေးမ‌လေး တစ်ယောက်ရှိတယ်လေ။ အဲဒါကို သူရောက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အတိုက်ခံရမှာကို အမေမကြောက်ဘူးလား?"

အမေလော့က အဲဒါကို စဉ်းစားပြီး အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသကို ခဏတာ မျိုသိပ်လိုက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ "သွားရအောင်၊ မင်းဘာအတွက် ရပ်နေတာလဲ? ရှက်စရာက လုံလောက်ပြီလို့ မထင်ဘူးလား?"

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ သူ့အမေ ယူလာတဲ့ အိတ် ခုနစ်လုံး ရှစ်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမြန်နောက်က လိုက်သွားခဲ့သည်။

အခုတော့ သူ့ဇနီးသည် ဘာကြောင့် ဤမျှထိတ်လန့်နေရသည်ကို အနည်းငယ် နားလည်လာခဲ့သည်။

အခန်းထဲပြန်ရောက်တာနဲ့ အမေလော့က သူ့မြေးအတွက် လာမကြိုလို့ ချောင်တုန်းဟယ်ကို မကြိမ်းမောင်းခဲ့ဘူး။ သို့တိုင် သူမ၏ စကားများသည် စူးရှကာ ချောင်တုန်းဟယ်၏ နှလုံးသားကို အမြင့်ဆုံးအထိ ပိတ်ဆို့သွားစေခဲ့သည်။

အမေလော့ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ သူမ ဟိုဟို ဒီဒီကိုထိပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေရာကို ချောင်တုန်းဟယ်က အခုပဲ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့သည်။ သူမဖြစ်ချင်သလို အပြစ်ရှာလို့ မရခဲ့ဘူး။

အမေလော့သည် အမှားတစ်ခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ သူမဒီကိုရောက်လာတဲ့ ပထမဆုံးနေ့မို့ သူမကို လောလောဆယ် လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချောင်တုန်းဟယ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

.......

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ဒုဥက္ကဌ ဟော်ချီကို စွဲလမ်းခြင်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် တစ်ဖက်လူအား သူမ၏ခံစားချက်များကိုဖော်ပြရန် စာတစ်စောင်ရေးဖို့ အားတင်းလိုက်သောအခါတွင် သူတို့၏အိပ်ဆောင် အောက်ထပ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော သူ့ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ နှလုံးခုန်သံသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမက "စီနီယာ အစ်ကိုဟော် မင်္ဂလာပါ!"

ဟော်ချီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အမ်း"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူ့ကို မှတ်မိတာကိုမြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားကာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး "စီနီယာ အစ်ကိုဟော်၊ ကျွန်မက လူထုဌာနက ဝမ်ရှန်းရှန်းပါ။ အစ်ကိုက ကျွန်မကို မသိနိုင်တာဖြစ်နိုင်ပေမယ့် စီနီယာ အစ်ကိုဟော်ကို တကယ်သဘောကျတယ်"

ဟော်ချီက ဒီတစ်ခါ သူမကို အဖြေမပေးဘူး။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကို သူသိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမသည် ကျောင်းသားသမဂ္ဂ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမသည် လှပသောကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဒါ​ပေမယ့်​ သူမဟာ သာ့ချောင်ရဲ့ အခန်းဖော်​ဖြစ်​​နေလို့ပင်။

သာ့ချောင်နဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုရှိနေတာကြောင့် သူသည် အမှန်တရားကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားရမည်။

သူ၏ ရုတ်တရက် လျစ်လျူရှုမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ သို့တိုင် သူမသည် "စီနီယာ အစ်ကိုဟော်၊ ဘာလို့ဒီမှာရှိနေတာလဲ? အစ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်နေတာလား?"

ဒီတစ်ခါတော့ ဟော်ချီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်း၊ ငါ့ကောင်မလေးကို စောင့်နေတာ"

ငါ့ကောင်မလေးကို စောင့်နေတာ။

ငါ့ရည်းစားကို စောင့်နေတာ။

ငါ့ရည်းစား။

ရည်းစား။

ကောင်မလေး။

ဤစကားများသည် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ အခါခါ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျလာတဲ့ မိုးကြိုးတစ်စင်းက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ခတ်သွားသလိုပင်။

စီနီယာ အစ်ကို‌ဟော်မှာ ရည်းစားရှိတာလား?

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? သူက သေသေချာချာကို ကျောင်းသားသမဂ္ဂနဲ့ လူတိုင်းအား မေးခဲ့ပြီး သူ့မှာ ရည်းစားမရှိပါဘူးလို့ ပြောခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ နောက်မှ နူးညံ့သောအသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ"

အသံက သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး မိန်မောနေတာကနေ ပြန်သတိဝင်လာစေခဲ့သည်။

သူမ ချက်ချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် သာ့ချောင်သည် အဆောင်အဆောက်အဦး၏ တံခါးဝမှ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစက ဘာမှမထူးခြားသော ဟော်ချီသည် သူ့မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုရှိလာသည်။ ထို့နောက် သူ့ရဲ့ခြေတံရှည်ရှည်ဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း - !!!

ဒါဆို သူ့ရည်းစားက သာ့ချောင်လား?

သူမ အခန်းဖော်!!!

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး "ဒီနေ့ မင်း အရမ်းလှတယ်!"

အရင်တုန်းကတော့ ဒီလောက် ချိုမြိန်တဲ့ စကားမျိုးကို ပြောရမှာ သူရှက်နေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အရင်အကြိမ်တုန်းက တုန်းယွင်လေးရဲ့ နှိုးဆော်မှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သူကြိုးကြိုးစားစား မလုပ်ရင် သာ့ချောင်ရဲ့ အငယ်တွေဆီက နှိပ်စက်ခံရလိမ့်မယ်လို့ သူခံစားရသည်။

တကယ်တော့ ဒီလို ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့ စကားလုံးတွေ ပထမဆုံးပြောရတာ အခက်ဆုံးပင်။ တစ်ခါပြောလိုက်တာနဲ့ ဒါက ဖွင့်ပြီးသည်နှင့် ရပ်တန့်၍မရတော့သော ပွင့်နေသော ပန်ဒိုရာသေတ္တာနှင့် တူသည်။

ဟော်ချီရဲ့ မျက်နှာက အရင်ကထက် ပိုထူလာသည်။ ချီးကျူးခြင်း အမျိုးမျိုးသည် ပြောရန် မလွယ်ကူသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အလွန်အသုံးဝင်သည်။

သာ့ချောင်က ပြုံးသွားအောင် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်ရှိ ပါးချိုင့်များသည် နစ်ဝင်သွားသည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟော်ချီ။ ဒါပေမယ့် ဒီဝတ်စုံကို အစ်ကိုဟော်ချီက ညီမကို ပေးခဲ့တာပဲကို။ ဒါက သူ့အိုးကို ချီးကျူးတဲ့ အိုးထိန်းသမားနဲ့ မတူဘူးလား?"

ဟော်ချီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ အိုးက ကောင်းကောင်း အလုပ်ဖြစ်လို့ပါ။ ပုံပျက်နေတဲ့ သစ်တော်သီး ဒါမှမဟုတ် ကွဲအက်နေတဲ့ ဆီးသီးဆိုရင် တော်ဝင်ဝတ်စုံ ဝတ်ရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး!"

ပုံပျက်နေသော သစ်တော်သီးနှင့် အက်ကွဲနေသော ဆီးသီးများကို ပြောသောအခါ ဟော်ချီသည် ချဉ်းကပ်လာသော ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဓိပ္ပါယ်က ထင်ရှားသည်။

ပုံပျက်နေသော သစ်တော်သီး ဝမ်ရှန်းရှန်း - "..…"

သာ့ချောင်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းအပေါ် အလွန်ဆိုးရွားသော အမြင်ရှိသည်။ သူမ ရောက်လာရင်တောင် သူက သူမနဲ့စကားပြောဖို့ အစီစဉ်မရှိဘူး။ သူမသည် ဟော်ချီနှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း သူတို့ထွက်သွားတော့မည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမကို အမြန်တားလိုက်ပြီး "သာ့ချောင်က စီနီယာ အစ်ကိုဟော်ရဲ့ရည်းစားလား? ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို မသိရတာလဲ?"

သာ့ချောင်က သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး "အစ်ကို‌ဟော်ချီက တကယ့်ကို ငါ့ရည်းစားပါ။ ဒါပေမယ့် ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မရင်းနှီးဘူးလေ။ နင့်ကို ပြောစရာလိုမယ်လို့ ငါမထင်ဘူး!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမနှင့်‌ ဟော်ချီသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဟော်ချီက သူမကို အစမှအဆုံးထိ ဒုတိယအကြည့်တစ်ချက် မပေးခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း - သူမရဲ့ အချစ်ရေးက မစသေးခင် သူမရဲ့ နှလုံးသားသည် ကွဲအက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားတာကို သူမ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချောမောကောင်လေးနဲ့ လှပတဲ့ ကောင်‌မလေး။ သူတို့နောက်ကျောရဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ မြင်ကွင်းက သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာဖို့ လုံလောက်သည်။

‌ဟော်ချီက သာ့ချောင်ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ရုတ်တရက် မိုးရွာကာ သူတို့သည် ကျောင်းပြန်ရတော့မည်။

စားတဲ့နေရာက ကျောင်းနဲ့မဝေးပေ။ မိုးက အကြီးအကျယ်ရွာတာတော့ မဟုတ်ချေ။ သာ့ချောင်က ပြန်ပြေးတာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလို့ တွေးလိုက်သည်။ မထင်မှတ်ပဲ ဟော်ချီက ခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။

ဟော်ချီက သူမကို စတိုးဆိုင်မှာ စောင့်ခိုင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ " ကိုယ် မင်းရေမစိုအောင် ထီးဝယ်ဖို့ ဟိုကို သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်။ မင်း မိုးရေစိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

သကြားလုံးတစ်လုတ်ကျွေးခံခဲ့ရတာကို သာ့ချောင်က သတိထားမိပြီး အစ်ကို‌ဟော်ချီက ညီမကို ပရောပရည်လုပ်တာ အရမ်းတော်တာပဲ။

.....

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်ပြီး ငိုချလိုက်သည်။

အိပ်ဆောင်ထဲတွင် ကျန်သူများ လန့်သွားခဲ့သည်။ စုန့်ယုလျန်သည် လှေခါးမှ ပြုတ်ကျလုမတတ်ပင်။

ချန်ရှောင်လန်သည် စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ချက်ချင်းပြေးသွားခဲ့သည်။ "ရှန်းရှန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ? နင့်ကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်လို့လဲ?"

ချိုက်ရူနန်က ကျော်မသွားခဲ့ဘူး။ သူမ နားတွေကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် မျက်ရည်များကျကာ နှပ်ချေးများဖြင့် "စီနီယာ အစ်ကိုဟော် သူ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်... ဝူးဝူး..."

ချန်ရှောင်လန်နှင့် စုန့်ယုလျန်တို့သည် ဤသတင်းအတွက် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ "စီနီယာ အစ်ကိုဟော်မှာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ နင်အရင်က ပြောဖူးတယ်မလား?"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရှိုက်ကာ " အရင်ကတော့ မရှိဘူး...ဒါပေမယ့် အခုပဲ ငါ သူနဲ့သာ့‌ချောင်ကို အတူတူ တွေ့ခဲ့တယ်...။ သူက သာ့ချောင်က… သူ့ရည်းစားလို့ ပြောတယ်... ဝူး..."

သာ့ချောင် ဘာကြောင့်ဖြစ်တာလဲ?

တခြားသူဆိုရင် ပိုကောင်းတယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ ဒါပေမယ့် သာ့ချောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူမထက် ပိုလှသည်၊ သူမထက် အဆင့်ပိုကောင်းပြီး လူကြိုက်များသည်။

သူမဦးလေးကလည်း သူမကို မလွန်ဆန်ဖို့ ပြောခဲ့သည်။ အခုဆို စီနီယာ အစ်ကိုဟော်ကိုတောင် သူမနဲ့ ဝေးရာကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဝူးးးးးးးး သူမရှုံးနိမ့်တာကို ဝန်ခံလိုစိတ်မရှိခဲ့ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ စကားကိုကြားတော့ အိပ်ဆောင်ထဲက လူသုံးယောက် အံ့သြသွားသည်။

"နင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ? သာ့‌ချောင်က ရည်းစားရှိတာလား? "

"ပြီးတော့ အဲဒါက စီနီယာ အစ်ကိုဟော်လား?"

သာ့ချောင်ပြောတာကို အရင်က မကြားဖူးတဲ့အတွက် ချိုက်ရူနန်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်စရာတွေ ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ချဉ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နတ်သမီး‌လေးက သူမကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အပြည့်အဝ မမှတ်ထားဘူးလို့ သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဒါက အရေးမကြီးပါ။ ဒါက သူမ လုံလုံလောက်လောက် အလုပ်မကြိုးစားဘူးလို့ ထိုးပြနေတာပဲ။ သူမသည် ပိုကြိုးစားပြီး နတ်သမီးလေး၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်လာရန် ကျိန်ဆိုလိုက်သည်!

သို့သော် သူမ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာကို စုန့်ယုလျန်က ဖမ်းမိခဲ့သည်။

သူမ မျက်လုံးတွေ လှည့်လာပြီး "ရူနန် နင်စောစောက ထိတ်လန့်သွားပုံရတယ်။ သာ့ချောင်မှာ ရည်းစားရှိတယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား?"

ချိုက်ရူနန် - "ငါမသိဘူး၊ ဘာလဲ? မင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့လေသံကို ပြောင်းလိုက်စမ်း။ သာ့ချောင်က တခြားသူတွေကို မပြောချင်ဘူးဆိုတော့ ဒါက သူ့လွတ်လပ်ခွင့်ပဲလေ။ ငါက သူ့သူငယ်ချင်းမို့ သူ့ကိုပိုလိုတောင် လေးစားမှုရှိရမယ်!"

စုန့်ယုလျန်သည် အတွင်းဘက်တွင် သာ့ချောင်ကို ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ချိုက်ရူနန်သည် ခေါင်းမာသည်ဟု ထင်နေသည့် စုန့်ယုလျန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

သူတို့၏ လျှို့ဝှက်သော ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် မည်မျှကြာရှည်နိုင်မည်ကို သူမ မြင်ချင်သည်။

သာ့ချောင် အဆောင်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် ငိုကြွေးတာ ရပ်သွားခဲ့သည်။ သို့တိုင် စူပုတ်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး။

ပုံမှန်အားဖြင့် သာ့ချောင်သည် ပြဿနာရှာရန် ရှေ့သို့ မရောက်လာပါ။

ချန်ရှောင်လန်နှင့် စုန့်ယုလျန်တို့သည် ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် သူမကို ကြည့်နေကြသည်။

သာ့ချောင်မှာ ရည်းစားရှိနေတာကို သူတို့က အံ့အားသင့်နေကြတုန်းပဲ။

ချိုက်ရူနန်သည် သာ့ချောင်၏ ပခုံးပေါ် လက်ကို တင်လိုက်သည်။ သူ့လေသံက အနည်းငယ် ချဉ်နေကာ "သာ့ချောင်၊ နင့်မှာ ရည်းစားရှိတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါတို့က သူငယ်ချင်းလား ဘာလဲ? နင် ငါ့ကို ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မပြောဘူးလား!"

သာ့ချောင် - "နင်တို့အားလုံး သိမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါ့ရည်းစားက ပထမနေ့က ငါ့ကို အဆောင်ကို ပို့ပေးတယ်။ နောက်တော့ သူက မီးပုံးပျံကို လွှတ်တယ်။ ဒါအပြင် ငါတို့ စေ့စပ်ရင် နင့်ကို ပွဲလာဖို့ခေါ်မယ်လို့ စဉ်းစားနေတာ။"

ထိုစကားများ ထွက်ကျသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ အိပ်ယာမှ ငိုရှိုက်သံနှင့် ခိုးနားထောင်သူ စုန့်ယုလျန်သည် ဗီဒိုကို ခေါင်းနဲ့ ဝင်ဆောင့်မိသွားခဲ့သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချိုက်ရူနန်က ပြုံးပြီး "နင်တို့တွေက တကယ်စေ့စပ်ထားတာလား? တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိနေတာကြာပြီလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ငါက သူ့ကို ခုနစ်နှစ်ကတည်းက သိခဲ့တာ။ ငါတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာ"

"ဝူး...!!!"

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏မျက်နှာကို စောင်ဖြင့်ဖုံးထားသော်လည်း သာ့ချောင်က စကားပြောသောအခါ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သာ့ချောင်က ပိုပြောလေလေ သူမ စိတ်ဓာတ်ကျလေလေဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ?

ငယ်စဉ်က အတူကြီးပြင်းခဲ့သော ငယ်ချစ်ဦးတွေ။ ပြီးတော့ စေ့စပ်တော့မည်။ ရထားနဲ့တောင် လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး!

ဘယ်လောက် မုန်းစရာကောင်းလဲ?

ချိုက်ရူနန်သည် ဆက်ဆံရေးအကြောင်းပြောရန် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း သာ့ချောင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမသည် မနာလိုသည့်အမူအရာကို ပြသကာ "ကောင်းလိုက်တာ!"

ဒါပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပဲ သူမပေါ် ဆက်ဆံရေးကောင်းနေပါစေ သာ့ချောင်က ထိုက်တန်ပါသည်။ သူမက ရုပ်ရည်ချောမောသောကြောင့်ပင်!

အဲဒီ့နောက်မှာတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက သာ့ချောင်ကို ပိုပိုပြီးမုန်းတီးခဲ့သည်။

အဆောင်ခန်းထဲမှာ ပြဿနာကြီးနေခဲ့ပြီ။

အမေလော့က နက်မှောင်နေသော ဟင်းရည်တစ်ခွက်နဲ့ ရောက်လာသည်။ "တုန်းယွင်၊ ဒီအရည်ကို မြန်မြန်သောက်လိုက်။ ငါ သုံးနာရီပြည့်အောင် ပြုတ်ထားရတာ!"

ဟင်းရည်နံ့ရသောအခါ ချောင်တုန်းယွင်သည် ချက်ချင်းလှည့်ကာ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူမကိုဒီလိုမြင်တော့ အမေလော့က ဒေါသထွက်သွားသည် "မင်းအတွက် ဟင်းရည်ကြိုဖို့ မင်းအဝတ်အစားတွေလျှော်ဖို့ ဒီကိုလာရတာ ငါအရမ်းပင်ပန်းခဲ့တာ။ မင်းအတွက် ဟင်းရည်ကြိုဖို့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ ငါမနက်စောစော ထခဲ့ရတယ်။ စမ်းကြည့်ခိုင်းတာတောင် မင်းက အန်ချင်နေတယ်ပေါ့။ မင်းက ငါ့ကို ရွံမုန်းနေတာ မဟုတ်လား"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အရမ်း လန့်သွားပြီး သူမအန်တော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "အမေ...အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး…အု့..."

ယောက္ခမ မလာခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် အော့အန်တာက ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒါက ပြန်စမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ? အရင်ကထက် ပိုဆိုးသွားပုံရသည်။

အမေလော့သည် ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး အောက်ကိုထိုင်ချလိုက်သည်။ "ခါးသီးလှတဲ့ ငါ့ဘဝ၊ ငါ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ထားတာကို..."

သူမက ခုနကပြောခဲ့တဲ့စကားတွေကို ညည်းတွားပြီး သီဆိုခဲ့သည်။ သူမအသံက တက်လာပြီး ကျသွားသည်။ အော်ပရာ သီဆိုသူတွေထက်တောင် ပိုကောင်းသည်။ အိမ်နီးနားချင်းများကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုလူများရောက်လာပြီးနောက် သူမသည် ယခင်ကပြောခဲ့သော အကြောင်းပြချက်များကို သူမအား ပြောခဲ့သည်။

ထိုလူများကြားပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် ဝိုင်းပြီး ချောင်တုန်းဟယ်ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြသည်။

"တုန်းဟယ်ရေ။ မင်းရဲ့ ဒီလောက်ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်ကို ငါတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို မင်းက ဘာလို့ ရုတ်တရက် အရမ်း စပ်စပ်ထိမခံ ဖြစ်သွားရတာလဲ?"

"ဟုတ်တယ်! မိန်းမတွေက အသိစိတ်ရှိရမယ်။ မင်းယောက္ခမက မင်းတို့လင်မယားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ရတာ။ မင်းလည်း ငဲ့ညှာရမယ်လေ။ ဟင်းရည်ကို ဘာလို့ ကောင်းကောင်း မသောက်တာလဲ? ယောက္ခမရဲ့အတွေးကို မင်းဖြုန်းတီးပစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား? ကလေးအတွက် မင်းအဲဒါကို သောက်သင့်တယ်"

"ဟုတ်တယ်။ မင်းက အခု ကိုယ့်အတွက်ပဲ မစားရဘူး။ မင်းမှာက လူနှစ်ယောက်ရှိနေတာ။ ကလေးအတွက် မင်းက နည်းနည်း ပိုစားရမယ်။ မင်းမစားနိုင်ရင်တောင် စားရမယ်!"

မူလကတည်းက ချောင်တုန်းဟယ်သည် နှုတ်ဆိတ်သော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လူတွေနဲ့ ရန်မဖြစ်ဖူးဘူး။ ယခု သူမသည် မိန်းမများ အုပ်စုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သူမသည် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ပြန်ဆိုရန် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

အဆုံးတွင် သူမသည် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် အမည်မသိ ဟင်းချိုပန်းကန်ကို သောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကြယ်များကိုမြင်သည်အထိဖြစ်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး အော့အန်ခဲ့သည်။

ဒါတောင် အမေလော့က သူမကို အလွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

အဲဒီနေ့က သူမသည် ကျောင်းမတက်ခဲ့ပေ။ အော့အန်ခြင်းကြောင့် ခြေထောက်များ အားနည်းသွားခဲ့သည်။ သူမမှာ ခွန်အားလုံးဝမရှိတော့ဘူး။

....

စာရေးဆရာမှာ ပြောစရာရှိသည်

သာ့ချောင် - အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။