အခန်း (၂၇၅)

လော့ကျွင်းလျန် ပြန်လာပြီးနောက်တွင် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို မပြောရဲခဲ့ပေ။ သူမကိုဒီလိုမြင်တော့ အမေလော့က သူမကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ရာမှာ ပိုဂွင်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။

အမေလော့ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ပတ်အတွင်း ချောင်တုန်းဟယ်သည် ခုနစ်ပေါင် သို့မဟုတ် ရှစ်ပေါင်ကျသွားခဲ့သည်။ ပြီး​တော့ သူမရဲ့ရောင်ဝါတစ်​ခုလုံးက ပိုဖိအားတွေ ပြည့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်တော့ အတန်းဖော်တွေက သူမကို ဘာဖြစ်တာလဲလို့ မေးခဲ့ကြသည်။ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက်မှာ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိတ်ရက်ရောက်တာနဲ့ သူမ အပြင်ထွက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမအဘွားကိုရှာဖို့ ဒုတိယမြောက်ရဲ့ အိမ်ကို သွားခဲ့သည်။

သူမအဘွားက သူမအပေါ် စိတ်ပျက်နေမှန်း သူမသိပေမယ့် အခု ဘယ်သူကို အကူအညီတောင်းရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူမစိုးရိမ်တာက ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် သူမ ဗိုက်ထဲကကလေးကို ထိခိုက်စေမှာကိုပင်။

ဒါပေမယ့် သူမအဘွားနေထိုင်ရာ ခြံဝင်းကိုသွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ငါးရက်က သူတို့ရဲ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသလိုမျိုး ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သူမဝမ်းကွဲကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ သာ့ချောင်ရဲ့ စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမအဘွားကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပင်။

သို့သော် သူမသည် သူမအစ်မဝမ်းကွဲကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို လျှို့ဝှက်စွာပေးခဲ့သည်။

သူမကို သူ့ဘာသာ ရပ်တည်ခိုင်းတာက တစ်ခု၊ ကလေးက နောက်တစ်ခုပါ။ ဘာပဲဖြစ်​ဖြစ်​ သူတို့က က​လေး​ကို မထိခိုက်စေသင့်ဘူး။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် ရွှယ်ချွမ်တို့သည် ယခုအကြိမ် မြို့တော်မှ ထွက်သွားရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းတစ်ခုမှာ ချောင်တုန်းဟယ်ကို ရှောင်ရန်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် တစ်ဖက်လူက လာကူညီတောင်းတဲ့အခါ သူမကို သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒုတိယကတော့ ချောင်တုန်းယင်ကြောင့်ပင်။

အရင်အကြိမ်က လင်းဟွေ့သည် ချောင်တုန်းယင်က အိမ်ကို ရုတ်တရက် ပြန်လာပြီး မူးနေခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ သူမ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိပေ။

ဤခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီသည် မနှစ်က သူမပြန်ခေါ်လာခဲ့သော သူလျှိုအကြောင်း စဉ်းစားမိခဲ့သည်။ သူမစိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တိုးလာသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ရွှယ်ချွမ်နှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် ကလေးကိုကြည့်ရန် ပြည်နယ်မြို့သို့သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောရာတွင် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့သည် ညီအစ်မများဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေက ဒီထက်ပိုပြီး မကွဲပြားတော့ဘူး။

တစ်ယောက်က သူရဲဘောကြောင်လွန်းသည်။ ပြဿနာတစ်ခုကြုံလာတဲ့အခါ သူကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းချင်ဘူး။ အဲဒီအစား သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကို အားကိုးချင်သည်။

နောက်တစ်ယောက်ကတော့ လွတ်လပ်လွန်းသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မိသားစုကို ပြောပြမှာမဟုတ်ဘူး။ အရာအားလုံးကို သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသည်။

အကြာကြီးထားရင် တစ်ခုခုဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။

.....

ထန်မြောင်ရှန်က ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် သူမ၏ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို သာ့ချောင်အား သင်ခန်းစာတစ်ခုသင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သာ့ချောင်က အဆင်ပြေနေမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ? သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သဲလွန်စမရှိဘဲ ထွက်ပြေးနေတုန်းပင်!

ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က သူ့ဦးလေးအိမ်ကို သူမသွားခဲ့သည်။ နှစ်ရက်ဆက်တိုက် သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက အိမ်ကို ရက်အတော်ကြာအောင် ပြန်မလာကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

သူ့အစ်ကိုဝမ်းကွဲက သူမဆီကနေ တမင်တကာ ပုန်းနေမှန်း သူမသိသည်။

အရိုင်းစိုင်းက အရိုင်းစိုင်းပါပဲ။ အကောင်းဆုံးလုပ်ပါလို့ ပြောထားတာကို ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူး! တကယ့်ကို အမှိုက်!

ဒီတစ်ပတ်မှာတော့ သူမသည် သူမဦးလေးအိမ်ကို သွားပြန်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူမသည် အပြင်ထွက်တော့မယ့် အစ်ကိုဝမ်းကွဲကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"အစ်ကိုဝမ်းကွဲ နင်မသွားရဘူး!" ထန်မြောင်ရှန်က ထန်ဟန်ဟိုင်ကိုတားရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက မီးတောက်နေခဲ့သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်က သမ်းဝေပြီး "မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ?"

ဘာ 'ဘာလိုချင်လို့လဲ?'

အချိန်အတော်ကြာအောင် သူမက သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေတာလား?

ထန်မြောင်ရှန်၏ ပါးပြင်များသည် ဒေါသများကြောင့် နီမြန်းလာပြီး "နင် အရင်အကြိမ်က နင့်ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ချောင်နျန်နျန်ကို ဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား? နောက်မှ ဘာသတင်းမှ မထွက်လာရတာလဲ?"

"သတင်းက မရှိဘူး။ မင်းက ငါ့အဖေမဟုတ်ဘူး၊ မင်းအတွက် ငါဘာလို့လုပ်ရမှာလဲ?"

ထန်ဟန်ဟိုင် မေ့ပျောက်ချင်ဆုံးအရာက အတုဝတ်ဆင်မိခဲ့ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင့်ကနေ ပစ်ချခြင်းပင်။ ယခု ထန်မြောင်ရှန်၏ သတိပေးချက်ဖြင့် ထိုအချိန်က အရှက်ရစရာကို သူပြန်အမှတ်ရမိသည်။

ထန်မြောင်ရှန်သည် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီ့နောက်မှာတော့ ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ "ငါ နင့်ကို လုပ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့လို့လား? နင်မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ့ကို အရင် ကတိမပေးနဲ့လေ။ နောက်မှ ရလဒ် မရှိဘူး ဆိုရင်တောင် ငါ့ကို ပြောသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား? နင်ငါ့ကိုဒီလိုရှောင်နေစရာလား!"

သူမ၏ အသံသည် ပိုပိုကျယ်လာပြီး လူတွေရဲ့ နားစည်ကို ယားယံစေသည်။ ဒါက သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေလဲဆိုတာ သိနိုင်သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်သည် သူ၏လက်ချောင်းလေးများဖြင့် နားရွက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ငါက မင်းကို ရှောင်နေလို့လား? သိပ်အထင်ကြီးမနေနဲ့။ ငါ့အဘိုးကြီးကိုတောင် ငါမကြောက်ဘူး။ ဒါဆို မင်းဘာလို့ လာအားကိုးနေတာလဲ။ ဝေးဝေးသွား!"

ထန်ဟန်ဟိုင်သည် ဤဝမ်းကွဲညီမ ထန်မြောင်ရှန်ကို အရမ်းသဘောမကျပါ။

သူတို့သည် အသက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်သာ ကွာပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မကြာခဏ နှိုင်းယှဉ်ခံခဲ့ရသည်။

ဝမ်းကွဲညီမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက အမှတ်ကောင်းကောင်း ရခဲ့သည်။ သူသည် အဲဒါကြောင့် မကောင်းတဲ့ကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဝမ်းကွဲညီမသည် လုံးဝချစ်စရာမကောင်းပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် သူ့ထက်သာကာ သူ့ကိုကြီးစိုးသည်။ သူမကို သူက ဘယ်လိုလုပ် ချစ်နိုင်မှာလဲ?

ထိုနေ့က သူသဘောတူရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပျင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်အရတော့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်သားကို ကြောက်လန့်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် ငိုစေနိုင်မည်။

သူတို့က သံပြားကို ကန်ခဲ့မိမယ်လို့ ဘယ်သူသိလဲ?

သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက လှမ်းထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ထန်မြောင်ရှန်၏ ရင်ဘတ်သည် ဒေါသနှင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ "ထန်ဟန်ဟိုင်၊ ခွေးကောင်၊ အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်!"

ထန်ဟန်ဟိုင်သည် လူဆိုးများနှင့် မကြာခဏ ဝိုင်းဖွဲ့လေ့ရှိသော နေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ စိတ်အခြေအနေမကောင်းစွာ သူက သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိတ်ပြီး "ပြောစမ်း၊ အဲဒီ ကောင်မစုတ်လေး နှစ်ယောက်ကို တစ်စစီလုပ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိလား?"

လူဆိုးလေးတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။

ဘယ်လိုတစ်စစီလုပ်ရမလဲ? တစ်ဖက်သား၏ ခွန်အားဖြင့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူတို့ကို တစ်စစီလုပ်ပစ်ရန်မှာ ပြဿနာလုံးဝမရှိပါ။

အရေးကြီးသောအချက်မှာ သူတို့သည် နောက်မှ စုံစမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အင်အားကြီးသောမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူမဟုတ်သော်လည်း သူမရဲ့ရည်းစားမိသားစုသည် မရိုးရှင်းပေ။ သိပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် သူမကို မည်သို့ နှိုးဆော်နိုင်မလဲ?

"ဘော့စ်... ကျွန်တော်တို့ မေ့သင့်ပြီထင်တယ်" လူဆိုးလေးတစ်ယောက်က ရင်တုန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "လှည့်လိုက်!"

လူဆိုးလေးသည် မျက်ရည်များဝဲကာ လှည့်ကာ သူ့တင်ပါးကို ပြလိုက်သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်က ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး တင်ပါးကို ကန်လိုက်သည်။ "မင်းက သူရဲဘောကြောင်တာကို ပြောပြန်ပြီ၊ မင်း ငါတို့ 'ကမ္ဘာ‌ပေါ်က နတ်ဆိုး' အဖွဲ့ထဲက ထွက်သွားနိုင်ပြီ!"

မှန်ပါသည်၊ ထန်ဟန်ဟိုင်နဲ့ သူ့လူဆိုးဂိုဏ်းတွေမှာ ကမ္ဘာပေါ်က နတ်ဆိုးလို့ခေါ်တဲ့ အလွန်ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်သည့် နာမည်တစ်ခုရှိသည်။ သူတို့သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကစားနေကြပြီး ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြောင်မြောက်ဆုံးနှင့် တကယ့်လူများဟု ခံစားမိကြသည်။

ဒီနာမည်ကို နောင်လာနောက်သားတွေက ကြားသိရရင် သူတို့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရယ်ကြလိမ့်မည်။

ဒီကန်ချက်အပြီးမှာ လူဆိုးလေး A ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲတော့ဘူး။

တခြားလူဆိုးက "ဘော့စ်၊ ကျွန်တော်တို့က အဲဒီကလေးမကို တိုက်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က သူ့ကို ဆရာအဖြစ်ခေါ်ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်နည်း အားလုံးကို သင်ယူလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ ကျွမ်းကျင်လာရင် သူ့ကို ရိုက်နှက်မယ်။ ဒါဆို…"

တခြားလူဆိုးတွေက သူ့ကို ပြီးအောင်ပြောဖို့ မစောင့်ကြဘူး။ နောင်တွင် အသက်ဆုံးရှုံးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူ့ပါးစပ်ကို ဖုံးရန် ခြေလှမ်းပြင်ကြသည်။

ဒီတစ်ခါ ထန်ဟန်ဟိုင်က သူ့ကို မငေါက်ဘူး။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့ အဆိုပြုချက်က အရမ်းကောင်းတယ်။"

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အဖြေကို သူအရင်က မစဉ်းစားခဲ့မိတာလဲ?

ဒါကြောင့် ထန်ဟန်ဟိုင်က သာ့ချောင်ကို ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် သာ့ချောင်၏ အစွမ်းကို အနည်းငယ်ကြောက်သည်။ ဒါကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်း ချိုက်ရူနန်နဲ့ စတင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် သူ့မိဘများ အိမ်တံခါးဝတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

စကားပြောဖို့ သူသည် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ "အဖေ၊ အမေ ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရတ် ရောက်လာတာလဲ?"

သူကပြောရင်း မိဘများထံမှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ယူရန် လှမ်းဆွဲသော်လည်း ရှောင်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် ဆယ်ရက်နှင့် ဆယ်ည ရထားစီးခဲ့သည်။ သူမ၏ အင်အားသည် မြင့်မားနေသေးသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အန်းကျဲနဲ့ တုန်းလင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဟော်မိသားစုကို အပ်ခဲ့တယ်"

ဆက်ဆံရေးအပေါ် အခြေခံမယ်ဆို ကလေးနှစ်ဦးကို အကြီးဆုံးတွင် အပ်နှံခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။

စီးပွားရေးလုပ်ဖို့အတွက် အကြီးဆုံးက နေ့တိုင်း ဆိုင်ဖွင့်ရသည်။ အလုပ်များလာတာနဲ့အမျှ ကလေးတွေကို ပြုစုဖို့ အချိန်မပေးနိုင်ဘူး။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ဒီတုံးအတဲ့စုံတွဲကို သူ စိတ်မချနိုင်ပါ။

ဒါ့ပြင် သိုက်ရှုဖန်က သူတို့မြို့ကို ပြန်မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အခါ အန်းကျဲနဲ့ တုန်းလင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ သူမက ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဟော်အိမ်သို့ ပို့လိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ကလေးတွေအတွက် စိတ်မပူပါဘူး။ သူ့မိဘတွေက အယုံအကြည်ရဆုံးနဲ့ သတိအထားရဆုံးသူတွေပါ။ အပြင်မထွက်ခင် သူတို့က ကလေးတွေကို သေချာစီစဉ်ပေးလိမ့်မည်။

သူ့မိဘတွေက သူ့ကို ပစ္စည်းတွေသယ်ဖို့ မလိုအပ်တာကြောင့် သူ့ဇနီးကိုခေါ်ကာ မြန်မြန်စားဖို့ တောင်းဆိုရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လှမ်းခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူမယောက္ခမများ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခဏကြာတော့ သူမရဲ့အတွေးက ချောင်တုန်းယင်ဆီကို ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ထမင်းဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်သို့မသွားမီ သူမယောက္ခမများကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် ချောင်တုန်းယင်တို့အတွက် သူ့မိဘများ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် လော့ချင်း၏ မိသားစုကို တွေးတောရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"တုန်းဟယ်ရဲ့ယောက္ခမ မြို့တော်ကိုသွားတယ်။ သူ့အတွက် အခက်အခဲတွေဖြစ်လာမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်တယ်။ အမေ‌ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အစ်ကို လော့ချင်းကို သူ့မိန်းမကို ပြန်ခေါ်ဖို့ မြို့တော်ကို သွားခိုင်းလိုက်ရမလား?"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ တုန်းဟယ်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပျော့ညံ့လွန်းတယ်။ သူ့ဘေးနားက လူတွေက ကူညီပေးရမယ့်အစား ဒီအရာတွေကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ သင်ယူရမယ်။"

သူမနှင့် ရွှယ်ချွမ် နှစ်ယောက်စလုံးက အသက်ကြီးပြီ။ သူမ မိဘတွေက စိတ်မချရဘူး။ မွေးချင်းများသည် ကြီးပြင်းလာသောအခါတွင် သူတို့၏ မိသားစုများ ရှိကြလိမ့်မည်။ သူမအတွက် နေ့တိုင်း အရာတွေကို ဘယ်သူကမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကြောင့် သူမ သန်မာဖို့ သင်ယူရမည်။ သူရဲဘောကြောင်ခြင်းသည် ရိုက်နှက်ခြင်းကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ လူတွေက ဒီလိုပါပဲ။ တိုင်းပြည်ကလည်း ဒီလိုပါပဲ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ သူလက်လျှော့လိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူ့တူမတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။ သူ့သမီးမဟုတ်ပေ။ သူဝင်မပါနိုင်ဘူး။

ထို့နောက် သူသည် ဆိုင်၏ ရွေးချယ်မှုနှင့် ဝန်ထမ်းများကို သူ့မိဘများနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီသည် မြို့တွင် နှစ်ရက်နေခဲ့သည်။ သူတို့က အိမ်နီးချင်း ဝေ့မိသားစုနှင့် ရှန်မိသားစုတို့နှင့်အတူ ညစာစားခဲ့ကြသည်။ အဲဒီနောက် သူတို့သည် ပြည်နယ်မြို့ကို ဘတ်စ်ကားနဲ့ သွားကြသည်။

သူမ၏ အဘိုးအဘွားများဟုဆိုကာ အိပ်ဆောင်ဝင်ပေါက်တွင် သူမကို စောင့်နေသည့်လူနှစ်ဦးရှိသည်ဟု အတန်းဖော်တစ်ဦးက အကြောင်းကြားသောအခါ ချောင်တုန်းယင်က အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

သူမရဲ့ ပထမဆုံး ခံစားချက်ကတော့ အိမ်မှာ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အတန်းဖော်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်းမပြောနိုင်ဘဲ သူမသည် ဒုံးပျံကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

အိပ်ဆောင်အောက်ထပ်သို့ သူမက ထိတ်လန့်စွာ ဆင်းလာကာ သူမအဘိုးအဘွားများကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့လာကာ "အဘိုး၊ အဘွား၊ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ? အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား?"

ကလေးက ချွေးတွေတအားကြီးထွက်ကာ ပြေးလာတာကိုမြင်တော့ ချောင်ရှို့ကျီက ချွေးတွေသုတ်ဖို့ လက်ကိုင်ပုဝါကိုထုတ်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့။ မိသားစုအားလုံး နေကောင်းပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ ချွေးများကို အဘွားက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သုတ်ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဂါရဝပြုကာ "အဘိုးနဲ့အဘွား ဒီကိုဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီက သူမကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဘိုးနဲ့ အဘွား မင်းကို လွမ်းလို့။ ဒါကြောင့် မင်းကို တွေ့ဖို့ ငါတို့ ဒီကို လာခဲ့တာ"

ဤစကားကို ချောင်တုန်းယင် ကြားသောအခါတွင် သူမသည် ခဏလောက် တန့်လိုက်သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

သူမ၏ ဒုတိယဦးလေးနှင့် ဒုတိယအဒေါ်ထံမှ သူမ၏ အရက်မူးခြင်းအကြောင်းကို သူမ၏ အဘိုးအဘွားများ သိရှိပြီး စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခြင်းကြောင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမသိသွားသည်။

သူမသည် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူမအမေက သူမမောင်လေး အန်းပင်းကို အချစ်ဆုံးဆိုတာကို သိသည်။ သူမနှင့် အစ်မတို့သည် ငွေကို ဖြုန်းတီးကြသည်။ အလတ်ကလေး သူမသည် အလွယ်တကူ သတိမမူမိဆုံးဖြစ်သည်။

သူမသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက အဘွားကို အရမ်းလေးစားပြီး အဘွားလို ပြတ်သားတဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းနည်းနဲ့ လမ်းလွဲသွားခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက အဘွားက သူတို့မြေးတွေကို တန်းတူ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူမအဘွားက ညီမသာ့‌ချောင်ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

သူမသည် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ မနာလိုခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းစရာအချို့ ရှိခဲ့သည်။ သူမက လုံလောက်အောင် မကောင်းဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ အဲဒါကြောင့် သူမအဘိုးအဘွားတွေကို သူမအား အချစ်ဆုံးဖြစ်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုနှစ်များတစ်လျှောက် မကျေနပ်ချက်များ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမအဘိုးအဘွားတွေက သူမကို ချစ်ကြသည်။

သူမသည် ပြေးလာပြီး အဘွားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး "အဘိုး၊ အဘွား၊ ကျွန်မလည်း အဘွားတို့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။"

ချောင်ရှို့ကျီသည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကလေး၏ ကျောကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

အားလုံးနားလည်ပြီး စကားလုံးတွေ မလိုအပ်ပေ။

......

ရွှယ်အန်းရှု့၏ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲသည် နောက်ဆုံးတွင် စတင်ရိုက်ကူးနေပြီဖြစ်သည်။

ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲများတွင် ချမ်းသာသော မိသားစု၏ သမီးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်ထားသော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးရှိသည်။ သူမသည် ရွှယ်အန်းရှု့နှင့် များစွာသော ဇာတ်ကွက်ရှိသည်။

မင်းသမီးကတော့ ဟန်မန်အန်းလို့ အမည်ရတဲ့ ကလေးမလေးပင်။ သူမသည် ရွှယ်အန်းရှု့ထက် သုံးနှစ်ငယ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် ခြောက်နှစ်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်လှပပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ကလေးမလေးသည် ရွှယ်အန်းရှု့ကို သဘောကျပုံရသည်။ သူမသည် သူ့နောက်က လိုက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ရွှယ်အန်းရှု့က သူမကို အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည်။

အဲဒီနေ့က ရိုက်ကွင်းတစ်ခုပြီးသွားတော့ အားလုံး အနားယူနေကြသည်။ ဟန်မန်အန်းသည် ရွှယ်အန်းရှု့ကို ထပ်မံရှာဖွေခဲ့သည်။ သူမက သူ့အတွက် အရသာရှိတဲ့ သကြားလုံးတွေကို ယူလာပေးခဲ့သည်။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် ချက်ချင်းပဲ သကြားလုံးလက်ခံခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့မျက်လုံးများက သူမဆံပင်များကို ရောက်သွားပြီး "ဘာလို့ အမြီးသေးသေးလေးတွေ အမြဲချည်ထားတာလဲ?"

ကလေးမလေး ဟန်မန်အန်းသည် ဤမေးခွန်းကို မည်သို့ဖြေရမည်ကို မသိဘဲ အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးကြီးများကို ခတ်နေခဲ့သည်။

သူမပြန်မဖြေတာကိုမြင်တော့ ရွှယ်အန်းရှု့က "ငါသိပါတယ် မင်းဆံပင်က အရမ်းနည်းနေလို့ဖြစ်မယ်။ ငါပြောပြမယ် မင်းဆံပင်ပေါက်ဖို့ တစ်ခုခုစားရင် ပိုကောင်းမယ်။ မင်းဆံပင်က အရမ်းနည်းနေတယ်၊ အချိန်မတန်ခင် ပြောင်သွားလိမ့်မယ်!"

အလှဆုံးဖြစ်က သူ့အစ်မရဲ့ ဆံပင်ပဲဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်၊ ရှည်လျားဖြောင့်ဆင်းကာ ချောမွေ့ပြီး ပိုးသားလိုနူးညံ့သည်။ ပြီးပြည့်စုံစွာ လှပသည်!

ဟန်မန်အန်း၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ ခတ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ငိုကြွေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရွှယ်အန်းရှု့က အံသြသွားသည်။ သူမ ငိုပြီး ပြေးသွားတာကို ကြည့်ပြီး သူက သကြားလုံးကို သူ့ပါးစပ်ထဲကို အေးအေးဆေးဆေး ပစ်ချလိုက်သည်။

သြော် ကောင်မလေးတွေက ပြဿနာပဲ။

.....

စာရေးဆရာမှာ ပြောစရာရှိသည်

ရွှယ်အန်းရှု့ - ကောင်မလေးက ပြဿနာပဲ။ ငါက အစ်ကိုကြီး ဟော်ချီကို အစ်မသာ့ချောင်နဲ့တူတူ လက်ထပ်သင့်တယ်။