အခန်း (၂၇၇)

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်က သူမယောက္ခမက ခေါင်းကိုက်တယ်လို့ ခဏလောက် ညည်းညူပြီး ခေါင်းကို နှိပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

နောက်အခိုက်အတန့်မှာ ခြေထောက်နာတယ်လို့ ပြောပြီး ခြေထောက်ကို နင်းခိုင်းခဲ့သည်။ အစာစားတဲ့အခါ အစားအသောက်က ချိုလွန်းတာကို တွေ့ရသည်။ နောက်တစ်ခါကျ အရသာက အရမ်းလေးလွန်းတော့ မစားနိုင်ဘူး။ သူမစားဖို့အတွက် နောက်ထပ်ဟင်းတစ်ခုကို ချက်ရသည်။

သူမသည် သူမယောက္ခမကို ဆေးရုံသွားခိုင်းခဲ့သည်။ သူမယောက္ခမက သူမအဆင်ပြေကြောင်း အခိုင်အမာပြောခဲ့သည်။ ၎င်းအစား သူမအား ကျောင်းမှ ခွင့်ယူရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လောလောဆယ်တော့ သူမသည် ဒီစာသင်နှစ်အတွက် အမှတ်တွေ မပြည့်နိုင်တော့မှာကို စိုးရိမ်နေမိခဲ့သည်။

ပူလည်းမအေးဘူး ရေတစ်ခွက်ထည့်လိုက်သည်။ အပူချိန်က မှန်နေတော့ လျှောက်လာပြီး "အမေ ရေသောက်လိုက်ပါဦး "

အမေလော့သည် ရေကိုလက်ခံခဲ့သည်။ တစ်ငုံ‌သောက်ပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။ "ငါ့အရသာက ရုတ်တရက် နည်းနည်း အားနည်းသွားတယ်။ ‌တုန်းဟယ် သွားပြီး ဇီးချဥ်သီးတွေကို ရှာလိုက်"

ချောင်တုန်းဟယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "အမေ၊ ဒီရာသီမှာ ဇီးသီးမရှိဘူး။ အမေအချဉ်စားချင်ရင် ဘာလို့ ဇီးသီး‌ခြောက်ကို မစားတာလဲ?"

ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးနောက် သူမသည် အချဉ်အမြဲစားချင်သည်။ ဒါကြောင့် လော့ကျွင်းလျန်က သူ့အိမ်မှာထားဖို့ ဇီးသီးခြောက်တွေ အများကြီးဝယ်ခဲ့သည်။

အမေလော့က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "အဲဒီအခြောက်တွေကို မစားချင်ဘူး။ ငါလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် တစ်ခုခုစားချင်တယ်။ ဇီးသီးမရှိရင် ဆင်တူတဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာရမှန်းလည်း မသိဘူး။ ငါတော့ နင်မရှာချင်ဘူးလို့ ထင်တယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ဖြူဖျော့ကာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ၊ မနက်ဖြန်မှ အမေ့အတွက် ရှာပေးရင် ဘယ်လိုလဲ?"

သူတို့နေထိုင်ရာနေရာသည် ဆယ်စတုရန်းမီတာသာရှိသည်။ အိမ်မှာ ကုတင်တစ်လုံးပဲ ရှိသည်။ မူလက လော့ကျွင်းလျန်သည် သူ့အမေအတွက် ဧည့်ခန်းတွင် အိပ်ယာတစ်ခု လုပ်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ့အမေ မပျော်ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ သူမသည် ယောက္ခမနဲ့ ကုတင်တစ်လုံးတည်းမှာ အိပ်ခဲ့ရသည်။

ယောက္ခမက ဟောက်ပြီး သွားတွေကြိတ်ကာ အိပ်ပျော်တတ်သည်။ သူမရဲ့ အိပ်နေတဲ့ပုံစံက အရမ်းကောင်းသည်။ ဆူညံသံတွေကြောင့် နေ့တိုင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ညဘက်တွေမှာ ယောက္ခမက သူမဗိုက်အား ကန်ကျောက်တာကို သတိထားရသည်။

လိုရင်းပြောရရင် ဒီအ‌တောအတွင်းမှာ သူမကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရဘူး။ ထို့အပြင် သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်စိတ်ဆင်းရဲသော အခြေအနေတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကပင်။ သူမသည် အကြိမ်များစွာ တက်လိုက်ဆင်းလိုက် ပြေးသည်။ သူမသည် လုံးဝ မလှုပ်ချင်ခဲ့ပေ။

အမေလော့၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လာသည်။ "ဘာလို့ နင်က ပင်ပန်းနေတာလဲ? နေ့တိုင်း အိမ်မှာနေပြီး လယ်ကွင်းမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ မလိုဘူး။ ဘာလို့ ပင်ပန်းရမှာလဲ? ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်တုန်းပဲ။ ကျေးလက်ကယောက္ခမ ငါ့ကို နင်က အထင်သေးတာပေါ့!"

"နင့်ရဲ့ ချောင်မိသားစုက အခု ကြီးပွားလာတာ၊ ဒါကြောင့် နင်က ငါတို့ လော့မိသားစုကို နှိမ့်ချနေတာ မဟုတ်လား! ပြောပြပါရစေ မင်းယောက္ခမ ဒါရိုက်တာလုပ်တုန်းက ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား သမဝါယမမှာ နင့်မိသားစု ရုန်းကန်းနေခဲ့ရတာလေ။ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ဆုတ်ယုတ်မှု ဘယ်သောအခါမှမရှိဘဲ နင့်မိသားစုက အမြဲတမ်း ချမ်းသာမယ်လို့ နင်ထင်နေတာလား? နင့်မိသားစုထဲက စားသောက်ဆိုင်က မနက်ဖြန်ပိတ်သွားနိုင်တာပဲလေ!"

အမေလော့သည် ချောင်တုန်းဟယ်၏ နှာခေါင်းကို ထိုးကာ သူမ၏မျက်နှာကို တံတွေးဖြင့် ထွေးလိုက်သည်။

သွေးဆုံးခြင်းအပြင် လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း လော့မိသားစုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာသည် အမေလော့၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အပြောင်းအလဲကြီးဖြစ်စေသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

ယခင်က လော့ချင်းသည် မြင့်မားသောလစာနှင့် အဆင့်အတန်းဖြင့် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး ဒါရိုက်တာဖြစ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းက တစ်ခုခုဝယ်ချင်တဲ့အခါ သူ့မိသားစုနဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ကြရသည်။

သို့သော် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှု အပြီးတွင် ရောင်းလိုအားနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ အမျိုးသားကို ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဝယ်လိုအား ပူးပေါင်းအဖွဲ့မှ အလုပ်ထုတ်ခဲ့သည်။ လော့မိသားစုသည် ကျဆင်းသွားချိန်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ရန် ထွက်သွားသော လူများစွာသည် တနေ့တခြား ချမ်းသာလာကြသည်။

အရင်တုန်းက သူ့ကို ချော့မော့ပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့ရတာတဲ့ သူတွေက အခု တစ်လှည့်စီ လှောင်ပြောင်ကြသည်။ အမေလော့သည် ရှေ့က လူရှိလို့သာ သန်မာသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဤသဘောထားကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ?

သူမသည် သူမယောက်ျားကို စီးပွားရေးလုပ်ရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း လော့ချင်းသည် ရှေးရိုးဆန်ပြီး စွန့်စားလိုစိတ်မရှိသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အသေးအဖွဲ့ကိစ္စများ‌ကြောင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

ထိုသို့သောနေ့ရက်များနှင့်အတူ အမေလော့၏ စရိုက်သည် တနေ့တခြား ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

"အမေ ဘာလုပ်နေတာလဲ? ကျွန်မမိသားစုက အမေ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘူး။ အမေဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲ?"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမယောက္ခမက သူမအား ပြစ်တင်ဝေဖန်ခြင်းနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသည်။ သူမမိသားစု ကျိန်စာတိုက်သံကြားတော့ သူမမခံနိုင်တော့ဘူး။

ဒါ​ပေမယ့်​ ဒီစကား​ပြောပြီး​နောက်​ သူမချက်​ချင်း ​နောင်​တရမိသည်​။ သူမယောက္ခမက သူမကို လွှတ်မထားမှာ သေချာသည်။

သေချာပါသည် 'ရက်စက်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အမေလော့ကို အမြီးကိုနင်းမိတဲ့ ကြောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွားပြီး "ငါက ရက်စက်တယ်။ နင်က နိမ့်ကျတဲ့ခွေးမ၊ ငါ... နင် အခုကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ မရိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ နင့်ကျောင်းကို သတင်းပို့လို့ရတယ်! နင့်လို ယောက္ခမကို မထီမဲ့မြင်ပြုတဲ့ ကျောင်းသားကို နင့်ရဲ့ကျောင်းက ဘယ်လိုမြင်စေချင်လဲ!"

ဒီလိုပြောပြီး သူမသည် ကုတင်ပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး အဝတ်အစားလဲပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အဆိုးဘက်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်သည်။

သူမယောက္ခမသည် အိမ်မှာ ကြိုက်သလောက် နှိပ်စက်နိုင်သည်။ အများစုကတော့ ဒီအဆောက်အဦးမှာ မျက်နှာပျက်သွားရုံတင်။ ဒါပေမယ့် ကျောင်းတက်ရင် သူမသည် ကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ တကယ်အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူး။

သူမယောက္ခမက ဒီလိုတိုင်ကြားလိုက်တာက သူမရဲ့ အမှတ်တွေအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာ သေချာသည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမယောက္ခမကို ဆွဲထားဖို့ သူမလက်ကိုဆွဲပြီး "အမေ၊ ကျွန်မမှားသွားပါတယ်။ မတိုင်ပါနဲ့၊ ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်!"

"တောင်းပန်တယ်? အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ!"

အမေလော့သည် သူမ၏လက်ကို အတင်းဆွဲဖယ်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်သားရဲ့လက်က သူမကို တားဖို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ အမေလော့က သူမကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က ချော်လဲသွားသည်။ အော်သံနှင့်အတူ သူမတစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

ဗိုက်က ချက်ချင်းနာလာခဲ့သည်။ သူမ၏ပေါင်ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။

သူမသည် ခံစားဖို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သွေးတွေက သူမလက်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့သည်!

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်နှာသည် လုံးဝ နီရဲသွားသည်။ သူမထချင်ပေမယ့် အားနည်းလွန်းလို့ မထနိုင်တော့ဘူး။

သူမသည် သူမယောက္ခမကို အကူအညီတောင်းရခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဗိုက်အရမ်းနာတယ်။ ကျွန်မကို ဆေးရုံပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားခေါ်ပေးပါ။"

ချောင်တုန်းဟယ် လဲကျသွားတာကိုမြင်တော့ အမေလော့က လန့်သွားခဲ့သည်။ ပြန်လာသောအခါတွင် သူ့သားနှင့် ပြဿနာတက်မည်ကို သူမစိုးရိမ်သည့်အပြင် ချောင်မိသားစုကလည်း သူမချွေးမကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးသည်။

ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဟယ် အောက်ကနေ သွေးထွက်နေတာကို သူမမြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည် - ဒီကလေး မရှိတော့ရင် နောက်ထပ် ကလေး ထပ်မွေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား? နောက်ကလေးက သားယောက်ျားလေး မွေးဖို့အတွက် လျှို့ဝှက်ဆေးရည်ကို သောက်သုံးရန် သူမအား တွန်းအားပေးရမည်။ ဤနည်းအားဖြင့် သူတို့ လော့မိသားစု၏ မျိုးဆက်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဒီအကြောင်းကို သူမ ပိုတွေးလေလေ ဒါဟာ ကောင်းတဲ့အကြံတစ်ခုလို့ သူမ ပိုခံစားရလေလေပင်။

ဒါကြောင့် ချောင်တုန်းဟယ်က သူမကို အကူအညီတောင်းတဲ့အခါ သူမကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမရဲ့အမူအရာက မမှန်ဘူး "တုန်းဟယ် သည်းခံလိုက်ပါ။ နင်က ငယ်ပါသေးတယ်။ နင့်မှာ ဒီကလေးမမွေးရင်တောင်မှ နောင်မွေးလာမယ့်ကလေးကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်က အံ့ဩသွားသည်။ သူမက အသံတုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ "အမေ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ?"

အမေလော့ - "တုန်းဟယ် အမေ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ နင့်ရဲ့ကလေးက သမီးတစ်ယောက်ပဲ။ နင် သမီးလေးမွေးရင် နင့်ယောက်ျားရဲ့မျိုးဆက် ပျက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီကလေးကို ဖျက်ပစ်လိုက်ရအောင်။ နင်နောက်ထပ် ကလေးရရင် သန်မာတဲ့သားကို သေချာပေါက် မွေးမယ်လို့ အမေ အာမခံတယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အေးစက်သော ဒီဇင်ဘာလ ဆောင်းရာသီအလယ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးမှ ရေခဲရေထဲကို ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူမယောက္ခမကို ကြည့်လိုက်သည်။

အေးလွန်းသဖြင့် သူမ တုန်လှုပ်ခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ သွားများ တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်အထိ တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမယောက္ခမသည် အနည်းငယ် ရွံ့ရှာစရာကောင်းသော်လည်း စိတ်ကောင်းရှိတယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ အခုမှပဲ တစ်ဖက်က သူမကို တကယ်သတ်ချင်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အရမ်းတုံးအခဲ့သည်!

သူမ၏ အဘွားသည် သူမအား သန်မာပြီး မျက်စိကန်းကာ အရှုံးမပေးသင့်ကြောင်း ဟိုးအရင်ကတည်းက သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် ဒါတွေကို ဂရုစိုက်ခဲ့ရင် ဒီလိုအဖြစ်ပျက်မျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဤအတိုင်းအတာအထိ သူမယောက္ခမ အနိုင်ကျင့်တာကို မေ့ပစ်လိုက်ရမည်။

ဒါတွေအားလုံးကို သူမကိုယ်​တိုင်​ ယူလာခဲ့သည်​။

သူမက ထိုက်တန်ပါသည်။

ယောက္ခမက သူမအတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မခေါ်ပေးဘူးဆိုတာ ထင်ရှားသည်။ ဒါကြောင့် ကလေးကို ကာကွယ်ချင်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရမည်။

သူမသည် ယောက္ခမကို လျစ်လျူရှုပြီး တံခါးဆီသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွားသွားခဲ့သည်။

သူမခန္ဓာကိုယ်အောက်က သွေးတွေက ပိုပိုထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ တွားသွားသည့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထင်ထင်ရှားရှား သွေးစွန်းကွက်များကို ပြည့်နေခဲ့သည်။

အမေလော့သည် စာနာစိတ်မရှိရုံသာမက သူမသည် သူ့ဆီကို လျှောက်လာပြီး "မင်း အပြင်မထွက်ရဘူး။ မင်းဒီနေ့ ပိုက်ဆံဖြုန်းတီးတာကို ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ်!"

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ဤကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းချက်ကို စောစီးစွာ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် နောင်တရမိသည်။ စောစောက တွေးခဲ့မိရင် သေတော့မှာကို ပိုက်ဆံ အလဟသဖြစ်မယ့် ကောင်းကျိုးတွေ အများကြီး မကျွေးခဲ့သင့်ဘူး!

ဘယ်လောက်နှမြောစရာလဲ!

ချောင်တုန်းဟယ်က အံကြိတ်ပြီး "အမေ၊ ဖယ်ပေး။ ဒီနေ့ ကျွန်မဗိုက်ထဲက ကလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်မမိသားစုက ရှင့်ကို လွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး!"

သူမသိပ်အသုံးမကျဘူးဆိုတာ သိပါသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ အာဏာကို အတုလုပ်ရန် သူမမိသားစုကိုသာ အသုံးချနိုင်ခဲ့သည်။

သူမတွင် ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ သူမစိတ်က အခု သူမဝမ်းထဲက ကလေးအား ကယ်ဖို့ကိုပဲ လုံးဝ အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုအကြောင်းကို အမေလော့က ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် တုံ့ဆိုင်းပြီး ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အမြွက် ပေါ်လာသည်။

ချောင်မိသားစုတွင် ရှန်မိသားစုနှင့် ချူမိသားစု ဆွေမျိုးများနှင့် အဆင့်မြင့် စစ်တပ်အရာရှိသားမက် ဝမ်ယန်ရှန်တို့ ဆက်နွယ်မှုရှိသည်။ ဟော်မိသားစုနှင့် သူမမရှုပ်နိုင်သော ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

ဒါတွေအပြင် ချောင်ရှို့ကျီနဲ့ သူမရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်နှင့် တောဝက်‌တစ်‌ကောင်ကို သတ်နိုင်စွမ်း တစ်ခုတည်းက ကြောက်စရာကောင်းသည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအရာများကို လုပ်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ရေခရားကို သွန်းချရတာ လွယ်သည်၊ ပြန်ထည့်ဖို့က ခက်သည်။ ထို့အပြင် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမရဲ့ တွန်းလှဲတာကို ခံခဲ့ရသည်။ ချောင်မိသားစုက သူမ ချောင်တုန်းဟယ်ကို လွှတ်လိုက်ရင် သူမကို လွှတ်ထားမှာလား?

မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ရှေ့ဆက်တိုးရင် သေခြင်း၊ နောက်ပြန်ဆုတ်ရင်လည်း သေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သွားများကိုကြိတ်ကာ ထိုဗိုက်ထဲက ပိုက်ဆံကို ဖြုန်းတီးတဲ့ အရာအား ရှင်းထုတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းသည်။

သူမသည် လော့ကျွင်းလျန်၏ အမေ ဖြစ်သည်။ ချောင်မိသားစုက အများဆုံး သူမကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရုံပဲ မသတ်ကြလောက်ဘူး မဟုတ်လား?

ဤစီရင်ချက်ချလာသည်နှင့်အမျှ အမေလော့၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ရက်စက်ယုတ်မာမှုက တရိပ်ရိပ်ပြန်ပေါ်လာပြန်သည်။

"တုန်းဟယ် မင်း ငါ့ကိုခြောက်ဖို့ မင်းမိသားစုကို သုံးစရာမလိုဘူး။ အမေ့ရဲ့စိတ်က သိပ်မကောင်းဘူး။ ငါ့ကြောက်စိတ်ကို ငါမထိန်းနိုင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းမိသားစုက မင်းကို ဂရုစိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အရင်ထဲက သူတို့ မင်းကို လာရှာမှာပေါ့ ငါဒီကိုရောက်တာ လဝက်လောက်ရှိပြီ။ မင်းမိသားစုက မင်းကို ကူညီဖို့ ရောက်လာလို့လား?"

"မင်းမိဘတွေက စိတ်မချရဘူး။ အထူးသဖြင့် မင်းအမေလေ။ သူ့အမြင်မှာ မင်းက မင်းမောင် ဆံပင်လောက်တောင် အရေးမကြီးဘူး။ မင်းအဘွားက မြို့တော်က ထွက်သွားပုံရတယ်။ နိဂုံးချုပ်ရရင် အသိတရားရှိဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ မင်းက ဘယ်လောက်တောင် အရေးပါနေတယ်လို့ မယူဆစမ်းပါနဲ!"

ချောင်တုန်းဟယ်က အံကိုကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား!"

သူမမိသားစုက အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး။ သူမအမေက သားသမီးကို ဘက်လိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေက သူမကို အရမ်းချစ်ကြသည်။ ညီအစ်မတွေကလည်း သူမကို ဂရုစိုက်ကြသည်။ သူမသည် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ရှင်သန်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။

သူမသည် သူတို့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တဲ့ သူပင်။

သူမ ရှက်ရွံ့ရာမှ ဒေါသဖြစ်သွားတာမြင်တော့ အမေလော့က "တုန်းဟယ် အမေပြောတာကို နားထောင်ပါ။ ကောင်းကောင်းနေပြီး ဒီကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချလိုက်။ နောက်ကျ အမေက မင်းအတွက် ရှေးဟောင်း ကြက်ဂျင်ဆင်းဟင်းရည်ကို ပြုတ်ပြီး မင်းခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဖြည့်ပေးမယ်။ မင်းကို ကတိပေးတယ်။ မင်း အနာဂတ်မှာ သားတစ်ယောက်ကို ချောချောမွေ့မွေ့ မွေးဖွားနိုင်လိမ့်မယ်"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးတာ‌နော်။ ကျွန်မကလေးကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျွန်မရှင်နဲ့ နောက်မှ စာရင်းရှင်းမယ်"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သေလောက်အောင် ရွံရှာသွားသည်!

ဒီနေ့မှ သူမယောက္ခမရဲ့ ပုံစံအစစ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးက မိန်းကလေးဆိုရင်တောင် အဲဒါက သူ့မြေးပါ!

ဒီလိုမျိုး ပြောတဲ့အခါ သူက တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေတာပင်!

ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ အသွင်အပြင်က ခါတိုင်းနဲ့ မတူဘူး။ သူမသည် အမေလော့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အမုန်းတရားများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့သည်။

အမေလော့သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ထိတ်လန့်ကာ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ ဝေါဟာရတချို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ "မင်း ငါ့ကို ဘာတွေပြောနေတာလဲ? ငါဘာမှလုံးဝနားမလည်ဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ ဗိုက်ထဲတွင် နာကျင်မှုကို တိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နှောင့်နှေးမနေနိုင်တော့ပါ။

သူမသည် အမေလော့ကိုကြည့်ပြီး "ကျွန်မကလေးသေရင် ရှင့်ကို နောက်မှ ဓားနဲ့ထိုးသတ်ပြီး မြေကြီးထဲရောက်အောင်ပို့ပြီး ပြင်ဆင်ခိုင်းမယ်!"

သူမစကားတွေက ပြင်းထန်လွန်းသည််။ အမေ့လော့သည် အံ့သြသွားပြန်သည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

ဤတုံ့ဆိုင်းနေတာကြောင့် ချောင်တုန်းဟယ်သည် တံခါးဆီသို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အိမ်က သေးသေးလေးဆိုတာကို တစ်ခါမှ မပျော်ခဲ့ဖူးဘူး။ အကယ်၍ ဤနေရာသည် ကြီးမားပါက သူမသည် ဘယ်လိုလုပ်လုပ် တံခါးပေါက်သို့ မရောက်နိုင်ပါ။

သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အမေလော့သည် သူမ၏ အသိများပြန်ရလာပြီး "မင်းလာ…"

သူမစကားမဆုံးခင် ချောင်တုန်းဟယ်က လည်ချောင်းကိုဖွင့်ကာ အားအင်တွေအပြည့်နဲ့ "ကူညီပါဦး၊ ကျွန်မယောက္ခမ ကျွန်မကိုသတ်တော့မယ်။ တစ်ယောက်ယောက်လာကြပါဦး! လူသတ်သမား!!"

အမေလော့က ဒေါသတကြီး ဆူပွက်နေခဲ့သည်!

သူမသည် ချောင်တုန်းဟယ်ကို ပြန်ဆွဲရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့သည်။ ဘေးအိမ်တွင်နေထိုင်သော အစ်မလန်သည် လှုပ်ရှားမှုကိုကြားပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။

"အစ်မလန် ကယ်ပါဦး။ ကျွန်မယောက္ခမက ကျွန်မဗိုက်ထဲမှာရှိတဲ့ ကလေးကို သတ်တော့မယ်။"

ရေနစ်နေတဲ့လူက ရေမျောကာ ကမ်းတင်တာကို အမိအရ ရယူသလိုမျိုး ချောင်တုန်းဟယ်က အသဲအသန် အော်နေခဲ့သည်။