အခန်း (၂၇၉)

ချောင်တုန်းဟယ်၏ စရိုက်သည် ပျော့ညံ့လွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားမိသော်လည်း ဒါက သိုက်ရှုဖန်၏ ထင်မြင်ချက်တွင် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

အခုလေးတင်ပဲ ချောင်တုန်းဟယ်က ဘယ်ဘက်ပါးကို အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး ညာဘက်ပါးကို ထိုး‌ပေးမှာကို သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သူမနှင့် လော့ကျွင်းလျန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် ပြင်ပလူတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူမသည် ပါဝင်မည်မဟုတ်ပေ။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲသွားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ကလေးမွေးပြီးနောက်တွင်။

တချို့စုံတွဲတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မကြိုက်ကြဘဲ တစ်သက်လုံး ရန်ဖြစ်ကြသည်။ သို့တိုင် သူတို့သည် သူတို့တို့၏ ဘဝကို ဖြတ်သန်းကြလိမ့်မည်။ လမ်းခွဲချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် သတ္တိရှိသူများသည် လူနည်းစုဖြစ်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ချောင်တုန်းဟယ်သည် သတ္တိနဲ့ ခိုင်မာမှု မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အန်တီဖန်က သူမအဘွားကို ပြောနေတာကိုကြားတော့ ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်းနီသွားခဲ့သည်။ "အန်တီဖန်၊ ကျွန်မက တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေတာပဲ။ လူတိုင်းကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ်။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အကျိုးအတွက် လုပ်ရမယ်ဆိုကို ကျွန်မသိတယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မ ပိုသန်မာလာမယ်!"

သူမသည် သန်မာသူတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်လား ဆိုတာကို သူမ မသိသော်လည်း သူမကြောင့် မိသားစုကို ထပ်ပြီး စိတ်မပျက်စေချင်ပါ။

အဲဒီခံစားချက်က ဆိုးရွားလွန်းသည်။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ သိုက်ရှုဖန်က သူမကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ စားပွဲပေါ်က မပူတော့တဲ့ ဆန်ပြုတ်ကို ကြည့်ပြီး သူမဆီ ယူလာပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီတို့ ဝင်လာသောအခါ ချောင်တုန်းဟယ်က ဆန်ပြုတ်စားနေခဲ့သည်။

"အစ်မမ်းကွဲ ဘယ်လိုနေလဲ?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များဖြင့် ကုတင်နားသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို အပေါ်နှင့်အောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ဗိုက်ဖောင်းနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သာ့ချောင်ကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရှက်နေသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ "ညီမလေး သာ့ချောင်၊ မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ? မင်း ဒီအချိန် အတန်းထဲမှာ မနေရဘူးလား?"

သာ့ချောင် - "အတန်းက အစ်မထက် ပိုအရေးကြီးလို့လား"

အမေလော့ကြောင့် အေးစက်နေသော ချောင်တုန်းဟယ်၏ နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာသည်။ "ငါနေကောင်းပါတယ်။ မင်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေးခဲ့တဲ့ ဆေး‌ကျေးဇူးကြောင့် ကလေးလည်း အဆင်ပြေတယ်"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကောင်းလိုက်တာ။ ညီမအရင်က အစ်မ အဲဒါကို လွှင့်ပစ်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာ!"

ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ မင်းငါ့ကိုပေးသမျှ ငါသိမ်းထားတယ်"

သိုက်ရှုဖန်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လိုက်ဦးမယ်။ ညီအစ်မနှစ်ယောက် စကားကောင်းကောင်းပြောကြပေါ့"

ထို့နောက် သူမသည် ဟော်ချီကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သာ့ချောင်က သူမရဲ့အစ်မဝမ်းကွဲကို ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာကြောင့် ဆေးရုံတက်ရသလဲလို့ မေးခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမကို မဖုံးကွယ်ထားဘဲ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပြောပြခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ဒေါသဖြင့် နီမြန်းသွားသည်။ "စုန်းမကြီး။ သူက ဝက် ဒါမှမဟုတ် ခွေးထက် ပိုဆိုးတယ်။ သူက တိရစ္ဆာန်ပဲ!"

ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ အမေလော့သည် သူမ၏ ပထမဆုံး ရိုင်းစိုင်းသော နှုတ်ခွန်းဆက်မှုကို လက်ခံရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူမိသည်။

"သူ ဒီလောက်ရူးနေလိမ့်မယ်လို့ ညီမ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် သူမရဲ့ ညီမ‌လေး သာ့ချောင်က စကားကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောနိုင်တာကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ယခုအချိန်တွင် အမေလော့ကို အကာအကွယ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"အစ်မဝမ်းကွဲ အခု အစ်မမှာ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ?"

အမေလော့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးလို့ရသော်လည်း သာ့ချောင်သည် သူမဝမ်းကွဲ၏ အစီအစဉ်များကို အဖြေရှာရမည်ဖြစ်သည်။

သူမက တစ်​​ဖက်သား​ကို ခွင့်​လွှတ်​ချင်​တယ်ဆိုရင်​ သူမဟာ လူဆိုးဖြစ်​မှာမဟုတ်​ဘူး။

ချောင်တုန်းဟယ်က ဒီမေးခွန်းကိုကြားတော့ သူမက ခေါင်းခါပြန်သည်။ "မသိဘူး ညီမလေး သာ့ချောင်၊ မင်းသာ ဒီလိုဖြစ်ရင် မင်းဘာလုပ်မှာလဲ?"

သာ့ချောင်ရဲ့ မျက်လုံးကြီးတွေက ဒေါသနဲ့ တောက်လောင်နေပြီး "ညီမသာဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကို သူက လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းကို သောက်ခိုင်းရင် ညီမက ဆေးကို သူ့ခေါင်းပေါ်သွန်ပစ်မယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ် - "..."

သာ့ချောင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲကို ညင်သာစွာ ဆက်ဆံရန် အစီအစဉ်မရှိပါ။ "အစ်မဝမ်းကွဲ အစ်မ တင်းတင်းမာမာ လုပ်သင့်တယ်။ အစ်မဒီလိုသာ ဆက်လုပ်နေရင် နောင်မှာ အစ်မကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ညီမတို့ အစ်မကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး!"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားကာ "...ငါသိပါတယ်"

"မဟုတ်ဘူး အစ်မ မသိဘူး!" သာ့ချောင်က "အစ်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာ။ အဒေါ်ကြီးရဲ့ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မက ကြင်နာလွန်းပြီး ငဲ့ညှာလွန်းတယ်။ အစ်မက အစ်မကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုဖြစ်တာက အရမ်းစိတ်ပျက်စရာကောင်းတယ်!"

"ညီမတို့မိသားစုက အစ်မကို နာကျင်အောင်လုပ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေပေမယ့် အပြင်လူက အစ်မကို ထပ်ခါထပ်ခါ အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပြုတယ်။ အစ်မ ညီမတို့ကို တောင်းပန်းစရာမလိုဘူး။ အစ်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနဲ့ အစ်မရဲ့ဗိုက်ထဲက ကလေးကို အမှားလုပ်မိတာ"

သာ့ချောင်သည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူမရဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲကို လေးနက်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်ကာ "အစ်မဝမ်းကွဲ အဖြေရှာတယ်ဆိုတာကို အစ်မကို တခြားသူတွေက လုပ်မပေးဘူး။ အစ်မ သတ္တိရှိချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် မရှိချင်တာဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက အစ်မအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူမသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုစုန်းမကြီး အမေလော့ကို အခုချက်ချင်း တစ်စစီလုပ်ပစ်တော့မည်။

......

သာ့ချောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့ ဟော်ချီက သူ့ကို ဒီလိုမြင်လိုက်တာနဲ့ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်ကို နှစ်အတော်ကြာအောင် သူသိကျွမ်းခဲ့သည်။ သူမ ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေတာ သူမမြင်ဖူးဘူး။

သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းနေသည်။ သူမ၏ပါးပြင်များသည် ပါးနီခြယ်ခြင်းထက် ပိုရဲနေခဲ့သည်။ စပျစ်သီးများကဲ့သို့ မည်းနက်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသနှင့် တောက်လောင်နေသည်။ မီးတောက်ကဲ့သို့ သူမမျက်နှာတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသည်။

သူမဒေါသထွက်နေချိန်တွင် လှပနေသော်လည်း ဟော်ချီသည် သူမဒေါသကို မခံနိုင်ပေ။ သူက သူမကို တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်စေချင်သည်။

သူက ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး "ဘာဖြစ်တာလဲ? ကိုယ့်အကူအညီလိုလား?"

သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေသည်။ "ညီမအရမ်းဒေါသထွက်နေပြီ!"

တစ်ဖက်တွင်မူ သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲသည် ရေရေရာရာမရှိတာကြောင့် ဒေါသဖြစ်နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူမသည် သူတို့၏ ချောင်မိသားစုကို ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်မှုအတွက် အမေလော့ကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ချောင်မိသားစုမှာ ဘယ်သူမှ မရှိသလို ဆက်ဆံလိုက်သည်။

သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့သော်လည်း ဟော်ချီသည် သူမ၏ အတွေးကို ချက်ချင်း မှန်းဆလိုက်သည်။

သူက ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ သိပ်အဆက်အသွယ်မရှိဘူး။ သူမက တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ သီးသန့်နေတာကို သူ သတိရမိသည်။ သူမက အငယ်များကို ကောင်းစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ကောင်းတဲ့ အစ်မပင်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏စရိုက်သည် အလွန်နူးညံ့သည်။ သူမအမေက ကြိမ်းမောင်းတာတောင် စကားပြန်မပြောဘူး။

ငယ်ငယ်က အိပ်မက်ထဲမှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ သာ့ချောင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သတိရမိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ဟော်ချီက သူ့အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ "လော့မိသားစုကို မင်း သင်ခန်းစာပေးချင်တာလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ညီမ အစ်ကိုဟော်ချီနဲ့ ဆွေးနွေးဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ။ အဲဒီ စုန်းမကြီးကို သင်ခန်းစာတစ်ခု သင်ပေးရမယ်။ ဒီလိုနည်းနဲ့ဆို သူက နောင်ဘယ်တော့မှ မာနကြီးဖို့ ဘယ်တော့မှ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါဆို မင်းဘာဆက်လုပ်မှာလဲ"

စုန်းမကြီးလို့ ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်နေမှန်း သိသာသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟော်ချီသည် လော့မိသားစုနှင့် ချောင်တုန်းဟယ်ကို မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သားသည် ဆေးရုံရဲ့ဥယျာဉ်ရှိ ကျောက်ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကြသည်။

"လူတစ်ယောက်ကို ချေမှုန်းတာက ဥပဒေနဲ့မညီဘူး။ ဒါကြောင့် စုန်းမကြီးကို အနိုင်ယူဖို့ လက်တွေ့မကျဘူး။ ညီမတို့တကယ်လုပ်လိုက်ရင် ချောင်မိသားစုနဲ့ လော့မိသားစုဟာ ရန်သူတွေ တကယ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

ထိုအချိန်တွင် အစ်မဝမ်းကွဲနှင့် ဝမ်းကွဲခဲအိုတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

စုန်းမကြီးကို မုန်းသော်လည်း သူမသည် ဝမ်းကွဲ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို စွက်ဖက်လိုခြင်းမရှိပေ။

သူတို့အိမ်ထောင်ရေးက ဆက်သွားနိုင်သည်ဖြစ်စေ မသွားနိုင်သည်ဖြစ်စေ သူတို့ရဲ့ကိစ္စပင်။

ဟော်ချီက ခေါင်းညိတ်သည်။ "မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းလုပ်ချင်ရင် ကိုယ်တို့က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလို့ရတယ်။"

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူ့အဘိုးက သူ့လက်ထဲသို့ အဆက်အသွယ်များကို တဖြည်းဖြည်း လွှဲပေးခဲ့သည်။ အမေလော့ကို သင်ခန်းစာတစ်ခုသင်ပေးရန် လူမိုက်အချို့ကို ရှာဖွေခြင်းသည် မခက်ခဲပါ။

သာ့ချောင်က ထပ်ပြီးခေါင်းခါပြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာရင်တောင် လော့မိသားစုက မခန့်မှန်းနိုင်ဘူးလား?"

သူ့အစ်မဝမ်းကွဲကိစ္စက ဒီမှာပဲဖြစ်သွားပြီး အမေ‌လော့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ရိုက်မည်။ သူတို့ ချောင်မိသားစု လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမဆို ခန့်မှန်းမိမှာပါ။

သူမလုပ်ချင်ရင် လူကိုယ်တိုင်သွားမည်။ ဒါမှသာ ကျေနပ်စရာဖြစ်မှာပါ။

"စကားမစပ် အန်တီဖန်က ဘယ်မှာလဲ? ဘယ်သွားတာလဲ?"

ထိုအချိန်မှပင် သာ့ချောင်သည် အန်တီဖန်က ထွက်လာကတည်းက သူမ မတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကူကယ်ရာမဲ့သောအမူအရာဖြင့် ဟော်ချီက သူ့ပါးစပ်ကို တစ်ဖက်သို့ စူပြလိုက်ပြီး "ဟိုမှာ"

သာ့ချောင်က သူပြောသည့် လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါက်ကွဲလုမတတ် ရယ်လိုက်သည်။

အန်တီဖန်နှင့် ပါ‌မောက္ခကျုံးတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်ထောင့်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပါမောက္ခကျုံးသည် အဆာပြေဘူးနှစ်ဘူးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက သူမသည် ထိုအတန်း၏ ပါမောက္ခထံမှ ခွင့်တောင်းရန် သွားသောအခါ ပါမောက္ခကျုံးသည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူဘာမျှမမေးတာကြောင့် သူမသည် ရုံးမှထွက်လာခဲ့သည်။ သူမပြောတာကို သူတကယ်နားထောင်နေမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။

ထို့အပြင် အန်တီဖန်သည် ဆေးရုံတွင် ရှိနေသည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ရူးလိုက်တာ!

ဒါပေမယ့် အန်တီဖန် ဘယ်လောက်ပျော်နေလဲဆိုတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွေက မထိန်းနိုင်ဘဲ ကွေးသွားကာ "အစ်ကိုဟော်ချီ အန်တီဖန် အစ်ကို့အတွက် ညီလေး၊ ညီမလေးမွေးရင် အစ်ကိုဘာလုပ်မှာလဲ?"

ဟော်ချီ - "..."

သူဒီအကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေက အသက်ငါးဆယ်ကျော်ထိ ကလေးမွေးနိုင်တယ်လို့ သူကြားခဲ့သည်။ သူ့အမေက ဒီနှစ်မှ အသက်လေးဆယ်ပဲ ရှိသေးသည်။ မောင်နှမအငယ်တွေ ရှိနိုင်သည်။

သာ့ချောင်က သူရဲ့ဗလာကျင်းထားတဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကို ဘာတွေတွေးနေတာလဲ? အစ်ကို့နားတွေ ဘာလို့နီနေတာလဲ?"

ဟော်ချီ၏ မျက်လုံးများက သူမနဲ့ မဆုံရဲပေ။

သူ့အမေက သူ့ကို အငယ်တစ်ယောက် ပေးလိုက်ရင် သူက သူနဲ့ သာ့ချောင်ရဲ့ ကလေးထက် နှစ်အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးမယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာကို သူ ဘယ်လိုပြောနိုင်မလဲ?

ရုတ်တရတ် သာ့ချောင်စိတ်ထဲမှာ မီးလုံးတစ်ခု လင်းလာပြီး "ရပြီ။ စုန်းမကြီးကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဆိုတဲ့ အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီ"

ချောင်ရှို့ကျီက ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ခုံးများ ကျုံ့သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ဆိုင်လေးကို အခကြေးငွေပေး၍ ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

ရွှယ်ချွမ်သည် ဆိုင်လေး အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ခြင်းပင် သူမထံသို့ လှမ်းလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ?"

ချောင်ရှို့ကျီ - "သာ့ချောင် ဖုန်းခေါ်တာ။ တုန်းဟယ်က သူ့ယောက္ခမရဲ့ တွန်းချခံရပြီး ကိုယ်ဝန်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ သူက ပြောတယ်။ အခု သူဆေးရုံတက်နေရတယ်တဲ့!"

သူ့မြေးအကြီးဆုံး ကြီးပြင်းလာစေရန် မြို့တော်မှ သူတို့သည် ပုန်းရှောင်ခဲ့သည်။

ဒီလိုလုပ်တဲ့အခါ အမေလော့ဟာ ချောင်တုန်းဟယ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ ပြဿနာရှာပါစေ သူမရဲ့လက်ကို မတင်ရဲဘူးလို့ သူမထင်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ် ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက လော့မိသားစုရဲ့ ကလေးဖြစ်လို့ ဘုန်းကြီးရဲ့မျက်နှာကို မကြည့်ရင်တောင် အမေလော့က ဗုဒ္ဓရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်နေမယ်လို့လည်း သူမက ယူဆခဲ့သည်။ ရွံမုန်းစရာကောင်းတဲ့ အပြုအမူတွေ အများကြီး ရှိကောင်းရှိနိုင်ပေမယ့် ကလေးကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန် တွန်းအားပေးဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့သည်။

အမေလော့ကို သူမ လျှော့တွက်ခဲ့မိသည်။

သူမသည် တိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရူးသွပ်နေတာဖြစ်သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ရွှယ်ချွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မနက်ဖြန် ကိုယ်တို့ မြို့တော်ကို ပြန်ကြရအောင်!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့ အတန်းပြီးသောအခါ ချောင်တုန်းယင်သည် ထုံးစံအတိုင်း ညစာလာစားသည်။ အဲဒီမှာ အဘိုးနဲ့ အဘွားက မြို့တော်ကို ပြန်မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို သူမကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ခွဲခွာရန် အလွန်ဝန်လေးနေခဲ့သည်။

ဒီကာလက သူမအမှတ်တရတွေထဲမှာ အပျော်ဆုံးနေ့တွေလို့ ခံစားရသည်။ နေ့တိုင်း သူမအဘိုးနဲ့ အဘွားက သူမကြိုက်တဲ့ အစားအစာ မျိုးစုံကို ပြင်ပြီး ငှားထားတဲ့ အိမ်မှာ စောင့်ခဲ့သည်။

ညစာစားပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်သည် ကျောင်းသို့ အတူတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြသည် သို့မဟုတ် ကုန်တိုက်တစ်ခုတွင် ဈေးဝယ်ထွက်ကြသည်။

သူမအဘိုးနဲ့ အဘွားက ဒီကို ရောက်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ။ သူတို့သည် သူမအား အရက်မူးခဲ့သော ကိစ္စအကြောင်း မမေးဘဲ၊ သူမကို မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့ပါ။ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ၎င်းသည် သူမ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ခွန်အားကို ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းယင် - "အဘိုး၊ အဘွား၊ ဘာလို့ အဘွားတို့ အလျင်စလို ပြန်ကြတာလဲ? အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား?"

သူမ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မှန်းဆခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အဘွားက သူမရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းအစ်မ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်။ ငါတို့ ကူညီဖို့တွက်ကို ပြန်သွားရမယ်!"

ယခု မြို့တော်တွင် ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့ နှစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီစုံတွဲဟာ မယုံကြည်ရဆုံးသူတွေပင်။ အဲဒါကို တွေးပြီးရင် သူတို့ စိုးရိမ်နေကြတုန်းပဲ။ ဒါကြောင့် သူတို့ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်လို စက်ဆုပ်ရွံရှာစရာကောင်းလိုက်တာလဲ! အဲဒီငရဲကျမယ့်အဘွားကြီး။ အဘိုး၊ အဘွား၊ အခု ကျွန်မ အဘွားတို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်မယ်"

ချောင်တုန်းယင်က သူမအစ်မ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ သူမ အရမ်းစိုးရိမ်သွားသည်။ အသေးစိတ်ကို သူမ သိလိုက်သည်နှင့် သူမ ဒေါသတွေ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - "မင်း၊ မင်းအစ်မကို ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုကိစ္စမျိုးက လက်သီးနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတာမဟုတ်ဘူး။ တစ်ရက်နှစ်ရက်အတွင်း ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး။ ဒီကနေမြို့တော်ကို ရှစ်ရက်နဲ့ ရှစ်ညလောက်ကြာတယ်။ ဒီခရီးက အနည်းဆုံး တစ်လလောက်ကြာမှာ စိုးရိမ်တယ်။ မင်းကျောင်းက ထွက်ရနိုင်တယ်"

ချောင်တုန်းယင်သည် အကျပ်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

အရင်ကဆိုလျှင် သူမ စာလုပ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာပါသည်။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့လဝက်လောက် အဆင်ပြေပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ဒီလိုစကားတွေကို သူတို့ကို ဒေါသတကြီး မပြောရဲတော့ဘူး။

သူမက သူမအဘိုးနဲ့ အဘွားကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး။

ချောင်ရှို့ကျီက လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူမဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ကာ "အနာဂတ်မှာ အတူတူနေဖို့ အချိန်ပိုရှိပါသေးတယ်။ မင်းရဲ့အရေးကြီးဆုံးအလုပ်က မင်းစာလုပ်ဖို့ပဲ၊ နားလည်လား?"

ချောင်တုန်းယင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "နားလည်ပါတယ် အဘွား။ အဘွားပြန်ရောက်လို့ သတင်းတစ်ခုခုရရင် ကျွန်မကို သေချာ‌ပေါက် ပြောပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်သည်။

အဲဒီညက သူတို့တွေ ဝိုင်းဖွဲ့ကြသည်။ နောက်နေ့ကျတော့ သူတို့ငှားထားတဲ့အိမ်ကို ပြန်အပ်ကာ ရထားစီးပြီး မြို့တော်ကို ပြန်သွားကြသည်။

သူတို့ ရထားပေါ်တက်ပြီး တစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာပဲ သာ့ချောင်ဘက်က စတင်လှုပ်ရှားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် အမေလော့က ဖားများကို ကြောက်ကြောင်း အရင်က သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။

အကြောင်းအရင်းကတော့ သူမငယ်ငယ်တုန်းက လယ်ကွင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားတုန်းကလို့ ပြောကြသည်။ သူမသည် ‌ဗွက်ထဲသို့ နင်းမိပြီး လယ်ကွင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျကာ ဖားတစ်ကောင်ကို ထိမှန်သွားသည်။

ဖားသည် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့ဉာဏ်မရှိမှုကြောင့် ကြောက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားထခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ပဲ ခြေထောက်ချော်ပြီး လဲကျသွားကာ မြေပြင်ကို ရိုက်မိသွားသည်။

ဒီပြိုလဲမှုက အရင်အကြိမ်ထက် ပိုဆိုးခဲ့သည်။ သူမခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့သည်။ အဲဒီတုန်းက အနီးအနားမှာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ သူမသည် မထနိုင်သောကြောင့် လယ်ပြင်တွင်သာ လှဲနေနိုင်သည်။

အဲဒီရာသီမှာ ဖားတွေများသည်။ အချို့ဖားများသည် အလွန်ရဲပြီး ခုန်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်နှိုးဆော်ကြသည်။ သူမအော်နေချိန်မှာပဲ ဖားတစ်ကောင်က လန့်ပြီး သူမပါးစပ်ထဲကို ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ခြေထောက်သည် သက်သာသွားသော်လည်း ဖားများသည် သူမအတွက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာအဖြစ် ရှိနေခဲ့သည်။