အခန်း (၂၈၀)

ဒီတစ်ခါ သူမ ရွှေ့ချင်တဲ့အကွက်က ဖားပင်။

ဖားကြောက်တယ်ပေါ့? ကောင်းပြီလေ ဖားတွေပြည့်နေတဲ့ နေရာမှာ ထားလိုက်မည်။

ဟော်ချီ၏ အကူအညီဖြင့် သူမသည် ဖားလယ်သမားတစ်ဦးကို အမြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထို့နောက် လေပြင်းနှင့် မှောင်မိုက်သောညတွင် အမေလော့ကိုရှာရန် သူတို့သည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

သူမမှာ အစ်မဝမ်းကွဲ ပေးသောသော့ရှိသောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ဝင်လာသောအခါ အမေလော့က သတိမမူမိပေ။

သာ့ချောင် ဒေါသထွက်စေသည့်အရာမှာ အစ်မဝမ်းကွဲ၏ အပျက်အစီးဖြစ်ပြီးတော့ အမေလော့သည် အစ်မဝမ်းကွဲကို တစ်ကြိမ်မျှ လာမတွေ့ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ထိုအစား သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ခဲ့သည်။ အပြစ်လုံးဝမရှိပုံပင်!

မူလက သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နည်းလမ်းသည် အနည်းငယ် ဆိုးရွားသည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး ၎င်းကို လုပ်ရမလား မလုပ်ရမလား တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။ ယခု အမေလော့သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ၏ ယခင် တုံ့ဆိုင်းမှုသည် ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ရှေ့ကိုလှမ်းပြီး အမေလော့ကို တမင် တွန်းနှိုးလိုက်သည်။

အမေလော့သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ယခု အနှိုးခံရသောအခါ သူမသည် အလွန်စိတ်ညစ်သွားခဲ့သည်။ အစကတော့ သူမအော်ချင်ပေမယ့် အိမ်မှာတစ်ယောက်ထဲပဲရှိတာကို မြန်မြန်မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။ အခန်းထဲမှာ ဘယ်သူရှိတာလဲ?

အမှောင်ခန်းထဲတွင် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ သွားဖြူဖြူများကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ ပြုံး၍ အမေလော့ မအော်နိုင်မီ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

သတိလစ်သွားပြီးနောက် ဟော်ချီက ရှေ့ကို တိုးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သူ့ကို သယ်လိုက်မယ်"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မဟုတ်ဘူး၊ ညီမမှာ အားရှိတယ်!"

အမေလော့သည် အသက်ကြီး၍ ရုပ်ဆိုးသော်လည်း သူမသည် အစ်ကိုဟော်ချီအား အခြားအမျိုးသမီးများကို မသယ်သွားစေလိုပါ။

သူမစကားပြီးသောအခါတွင် သူမသည် အမေလော့ကို မြှောက်ကာ သူမ၏ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အားစိုက်ထုတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမနောက်ကလိုက်နေတဲ့ ဟော်ချီ - "..."

သန်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နှစ်သက်ခြင်း၏ မနာလိုခြင်းသည် သာမန်အမျိုးသားများ တွေ့ကြုံခံစားနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

ချောင်တုန်းဟယ်နှင့် အခြားသူများသည် အလွန်ရှေးကျသော အဝင်းတွင် နေထိုင်သောကြောင့် အိမ်ရာအခြေအနေများသည် ပျမ်းမျှဖြစ်သည်။ ဟုတ်သည်၊ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေလည်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီတို့သည် လူတစ်ဦးကို အိမ်ရာတွင်းမှ အောင်အောင်မြင်မြင် ခေါ်ထုတ်သွားလိုက်ပြီး ထိုလူကို ကားထဲသို့ ပစ်ချကာ မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စကို အမှောင်ထဲမှာ ထားရမည်။ အဲဒါကြောင့် ဟော်ချီက ကားသမားကို မလာခိုင်းခဲ့ချေ။ အဲဒီအစား သူကိုယ်တိုင် မောင်းခဲ့သည်။

ဟော်ချီ၏ ကျွမ်းကျင်သော ကားမောင်းခြင်းကိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ ဘယ်တုန်းက မောင်းတတ်တာလဲ? ညီမလည်း မသိရဘူး"

များသောအားဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်အတူတူ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ဒရိုင်ဘာက သူတို့ကို အဲဒီနေရာကို မောင်းပေးခဲ့သည်။ သူမက သူကိုယ်တိုင် ကားမမောင်းနိုင်ဘူးလို့ အမြဲထင်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီက ရှေ့ကလမ်းကို စိုက်ကြည့်ကာ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကိုယ်သင်ခဲ့တာ။ လမ်းမ‌ပေါ် မောင်းဖို့ ငယ်လွန်းတာကြောင့် အဲဒီတုန်းက မင်းကို ကိုယ်မပြောခဲ့တာ"

သာ့ချောင် ကောလိပ်တက်ပြီးနောက်မှာတော့ ကားကိုပြန်မောင်းဖို့ ယာဉ်မောင်းကို လိုအပ်တာကြောင့် သူက ကားမောင်းနိုင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူး။

ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူသည် သူမနှင့် နောက်ဘက်တွင် ထိုင်ရတာကို နှစ်သက်သည်။ ၎င်းသည် သူ့ကို ရင်းနှီးစေပြီး သူမကို အဆာပြေမုန့် ကျွေးနိုင်စေခဲ့သည်။

သူက သူမရဲ့ အစားစားပုံကို ကြည့်ရတာ သဘောကျသည်။ အကောင်လေးတွေအကြောင်း သူအမြဲသတိရမိသည်။ အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းသည်။

ဒါပေမယ့် သူ ဒါကို သူမကို မပြောခဲ့ဘူး။

"ဘာလဲ? မင်းသင်ချင်လို့လား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်း၊ ညီမသင်ချင်တယ်။ သင်ရတာ ခက်မလားလို့ တွေးမိတယ်။"

ဟော်ချီက သူမကိုကြည့်ဖို့ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး "မင်းက အရမ်းထက်မြက်တယ်၊ မကြာခင် သေချာပေါက် သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်!"

သူ့ပုံစံသည် သာ့ချောင်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများသည် ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ကွေးသွားသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကို့ပါးစပ်က ဒီအတောအတွင်း ပိုချိုမြိန်လာတယ်‌နော်။ အစ်ကို ပျားရည် ဘယ်လောက်စားပြီးပြီလဲ ညီမသိချင်တယ်!"

ဟော်ချီ၏ နားရွက်များသည် အနည်းငယ်နီနေသည်။ "အများကြီးမဟုတ်ပါဘူး။ ပုလင်းတစ်ရာပဲရှိသေးတယ်"

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားတော့ သူမ ရယ်မောသွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နှစ်ယောက်သား စကားပြောကာ ရယ်မောခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတော့ မိုးမလင်းခင် သူတို့သည် လယ်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

လယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့အဖေကို ဟော်ဟွားချင်းက ကူညီခဲ့ပြီး ဒီကြင်နာမှုကို ပြန်ဆပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟော်မိသားစုကို လူဆိုးများဟု တံဆိပ်ကပ်ကာ လယ်ယာသို့ ပို့ခဲ့သည်။ ခက်ခဲတာကြောင့် သူတို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။ အခုနောက်ဆုံးတော့ သူတို့ကူညီနိုင်ကြသည်။

လယ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က ယန် ဖြစ်သည်။ ဟော်ချီက သူ့ကို အစ်ကိုယန်လို့ခေါ်သည်။

သာ့ချောင်သည် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လိုက်လာကာ အစ်ကိုယန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အစ်ကိုယန်သည် သာ့ချောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်စရာ အကြည့်တစ်ချက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူက "မနေ့က နေရာကို ရှင်းပြီးပြီ။ အခု လူကို လိုက်ပို့ပေးလို့ ရတယ်။ ဒီနေ့ ဒီမှာ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ မြင်မှာ ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး!"

ထိုကိစ္စ မပြန့်ပွားစေရန်အတွက် သူ့မိသားစုကိုပင် ပြန်လွှတ်ခဲ့သည်။ အမေလော့က ဒီနေ့ ကောင်းကင်ဘုံကို အော်ငေါက်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ သူမကို ကယ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သာ့ချောင်သည် အမေလော့၏ ခြေလက်များကို ကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။ သူမ လွတ်မြောက်ခြင်းမှ တားဆီးရန်အတွက် ကြိုးတစ်ချောင်းကို အသေချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။

ကြိုးချည်ထားသည်ကိုမြင်သောအခါ အစ်ကိုယန်သည် လူကိုကူညီသယ်ဆောင်ရန် ရှေ့သို့လှမ်းချင်ခဲ့သည်။ သူလျှောက်သွားဖို့ အချိန်မရခင်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မိန်းကလေးက အဘွားကြီးကို မြှောက်ချီလိုက်တာ တွေ့ရမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ?

အစ်ကိုယန် - ???

သူ အိပ်မက်မက်နေတာလား?

ဟော်ချီသည် အစ်ကိုယန်၏ အံ့အားသင့်သော အကြည့်ကို မြင်ပြီး "သူမက မွေးရာပါ သန်မာတယ်လေ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အစ်ကိုယန် ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းပြပေးပါဦး"

အစ်ကိုယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ဒီဘက်"

သူသည် ဟော်ချီနှင့် သာ့ချောင်ကို အကြီးဆုံးမွေးမြူရေးကန်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ဤမိန်းမကို ရွံရှာစေရန်အတွက် ဖားအားလုံးကို ယနေ့နံနက်စောစောတွင် အတူတူ ထိန်းကျောင်းခဲ့သည်။ အခု ရေကန်ထဲမှာ ဖားတစ်ထောင်လောက်ရှိသည်။

ဖားများကို မကြောက်သည့်တိုင် ထူထပ်သော ဖားများ စုဝေးနေတာကို မြင်လျှင် ရင်ဖိုစရာပင်။

ဤခြံရှိ ဖားများကို အဓိကအားဖြင့် အနက်ရောင်အစက်အ‌ပြောက်ဖြင့် ဖားနှင့် ကျားဖားဟူ၍ နှစ်မျိုးခွဲခြားထားသည်။

အနက်ရောင်အစက်အပြောက် ဖားကြီးက တပြင်လုံး ညိုမဲနေသည်။ အရေခွံစိမ်းဖားထက်တောင် ပိုရွံရှာစရာကောင်းသည်။

ဟော်ချီက ဖားရေကန်ကိုမြင်ပြီး သူ့ဦးရေပြားထုံသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သာ့ချောင်ကို ခေါင်းလှည့်ပြီး "လူကို ပေး၊ ကိုယ့်ကို ဒီမှာ ခဏစောင့်!"

သာ့ချောင်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကလေးမလေး မဟုတ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဝေးမှ ဖားများပြည့်နေသော ရေကန်ရှေ့တွင် အမေလော့ကို သူ့ထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် အမေလော့ကို မသယ်တော့ဘဲ အမေလော့ကို ရေကန်အနားသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဖော့ကွင်းစွပ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရေဗွမ်းသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမေလော့သည် ရေကန်ထဲတွင် လူးလှိမ့်ကာ ရေကန်အတွင်းရှိ ဖားအားလုံးကို ကြောက်လန့်ပြီး ရုန်းကန်ခဲ့သည်။

ရေကန်၏ အေးခဲသောရေသည် အမေလော့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး သူမအား အမြန်နိုးထရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည်။

သူမစိတ်တွေက ဗလာပင်။ သူမ ဘယ်ရောက်နေမှန်း သူမ မသိခဲ့ပါ။ သို့သော် သူမမျက်လုံးများရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဖားများ ခုန်ပေါက်လာသည်ကို သူမမြင်လိုက်ရသောအခါတွင် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ဝက်သတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အားးးး... တစ်ယောက်ယောက် ကူညီပါဦး!!"

အမေလော့လည်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် ရုန်းကန်ပြီးမှသာ လက်နဲ့ခြေတွေကို ချည်နှောင်ထားပြီး အနက်ရောင် ဖော့ကွင်းစွပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

ရုန်းကန်တာကြောင့် သူမပတ်ဝန်းကျင်က ဖားတွေက ပိုပိုပြီးခုန်လာသည်။

တချို့က သူမမျက်နှာပေါ် ခုန်တက်ကြပြီး အချို့က ခေါင်းပေါ်၊ အချို့က မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများပေါ် ခုန်တက်ကြသည်။ ဒါဟာ သူမအတွက် အဆိုးဆုံး အိပ်မက်ဆိုးပဲ!

"အားးးးးးး!!"

အမေလော့က ပိုကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝ၏ အရိပ်သည် သူမစိတ်ထဲ ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမဒီမှာခဏမနေချင်ဘူး!

ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော သာ့ချောင်ကို သူမမြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက မင်းပဲ။ တကယ်မင်းပဲ။ မင်းကို သတိပေးမယ်၊ မင်း ငါ့ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဒါမှမဟုတ် နောက်မှ ရဲစခန်းကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်မယ်။"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များဖြင့် လမ်းလျှောက်လာပြီး ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်ကာ သူမကို ငုံ့ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲခေါ်မို့လား? စောက်အဘွားကြီး!"

သာ့ချောင်ဆီက ရုတ်​တရက်​ ကျိန်​ဆဲတာကြားလိုက်​ရ​တော့ ဟော်ချီလန့်​သွားခဲ့သည်။

အစောပိုင်းတွင် သာ့ချောင် ဒေါသထွက်သည်ကို ပထမဆုံးမြင်ဖူးခဲ့သည်။ သာ့‌ချောင် ကျိန်ဆဲတာကိုတော့ သူမြင်တာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဒီခံစားချက်က အရမ်းဆန်းသစ်သည်။

အစ်ကိုယန်လည်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဖြူစင်ပြီး ပျော့ပျောင်းပုံရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် ဂျင်းတစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြှောက်ချီထားသည်ကို တွေ့သောအခါ သူ အံ့အားသင့်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ယခု သူမ ကျိန်ဆဲသံကြားတော့ သူ့မျက်လုံးများက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာပြန်သည်။

ရှေးဘိုးဘေးတွေ ပြောတာ မှန်သည်။ ပင်လယ်ကို တိုင်းတာလို့ မရသလို လူတွေကို ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နဲ့ အကဲဖြတ်လို့ မရဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို သူမြင်ရတဲ့အခါ သူမဟာ 'သိမ်မွေ့ပြီး ပျော့ပျောင်းသူ' လို့ မယူဆရဲတော့ဘူး။

"ငါမသွားရဲဘူးလို့ မထင်နဲ့။ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် မင်း ငါ့ကို ဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး ချည်နှောင်ထားလိုက်။ ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံတာ ဥပဒေနဲ့ မညီဘူး!"

အမေလော့က ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ပေါက်ကွဲတော့မည်။

သူမသည် ရေကန်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ ရေနစ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် ရေကန်ထဲက ဖားတွေက သူမကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က အေးတိအေးစက်နဲ့ "ဒါဟာ တကယ့်ကို ဥပဒေနဲ့ ဆန့်ကျင်တာပဲ။ ရှင် ကျွန်မအစ်မဝမ်းကွဲကို တွန်းချပြီး ကိုယ်ဝန်ပျက်အောင်လုပ်သလိုပဲပေါ့။ အဲဒါလည်း ဥပဒေနဲ့ ဆန့်ကျင်တယ်"

အမေလော့သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်ခွံများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ "... သူ ကိုယ်ဝန်လုံးဝပျက်ကျသွားတာ မဟုတ်ဘူးမလား?"

သာ့ချောင်က ဒီစကားကိုကြားတဲ့အခါ သူ့မျက်ခုံးတွေနဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုထူးခြားလာသည်။ "ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာ မအောင်မြင်ဘူးဆိုတာနဲ့ ရှင့်ရဲ့ယုတ်မာမှုနဲ့ ရှင့်လုပ်ခဲ့တာတွေကို ရှင်ငြင်းနိုင်ပါ့မလား။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သေတွေရှိတယ်။ ရှင် ရဲကို ဖုန်းဆက်ရဲရင် ကျွန်မတို့ကလည်း တိုင်ရဲတာပေါ့။ ရှင့်မိသားစုက အာဏာပိုရှိလား ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မမိသားစုမှာ အာဏာပိုရှိလား စောင့်ကြည့်ရအောင်။”

အာဏာသည် အသုံးဝင်သောကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ချောင်မိသားစုနှင့် လော့မိသားစုကြား ချိတ်ဆက်မှုသည် သူမအား ဆုတ်ခွာသွားစေရန် လုံလောက်ပါသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့သည် အမေလော့ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မထိခိုက်စေရန်ဖြစ်သည်။

အမေလော့ ထွက်သွားသည်နှင့် သက်သေနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားမရှိတာကြောင့် ရဲထံသွားခြင်းသည် အသုံးမဝင်ပေ။

သာ့ချောင်သည် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါတွင် အကျိုးဆက်အားလုံးကို သူမ တွေးမိခဲ့သည်။

အမေလော့သည် ဖားများကိုသာ ကြောက်ပြီး အဆိပ်ရှိသော မြွေများနှင့် ကင်းခြေများကဲ့သို့ အဆိပ်ရှိသော တိရိစ္ဆာန်များမဟုတ်သည့်အတွက် ဝမ်းသာမိသည်။

အမေလော့သည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ဦးနှောက်သွေးကြောပေါက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။

ဤနိမ့်ချသော ကောင်မစုတ်လေးက သူမ၏ အစ်မဝမ်းကွဲနှင့် တူညီသော အပြင်ပိုင်းမှာ နူးညံ့ဟန်ဆောင်ကာ တကယ်တော့ သူမဟာ အတွင်းမှာ လုံးဝမည်းနေတဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိသည်။

အမေလော့က ဒေါသထွက်လာသည်။ ဤအချိန်တွင်ပင် သူမသည် ဘယ်လိုအလျှော့ပေးရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူမက ဆက်ပြီး ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ အမျိုးမျိုးသော ကျိန်ဆဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်လာသည်။

သို့သော် နှစ်မိနစ်အတွင်း သူမသည် ကရုဏာကို တောင်းစပြုလာခဲ့သည်။

"တူမလေး၊ အန်တီသိပါပြီ ငါ့အမှားတွေကို။ ကျေးဇူးပြုပြီး အန်တီကို ဆွဲထုတ်ပေးပါ!"

"အန်တီ စောစောက မကြိမ်းမောင်းခဲ့သင့်ဘူး။ ငါ့ပါးစပ်က နိမ့်ချပြီး နံစော်နေတာ။ တူမကြီး ဒီအဘွားကြီးကို မပစ်ထားပါနဲ့!"

"မင်းရဲ့အစ်မဝမ်းကွဲကို မတော်တဆလည်း တွန်းမချခဲ့သင့်ဘူး။ ငါကတိပေးတယ်၊ နောင်မှာလည်း သူ့ကို ငါ့သမီးလေးအဖြစ် ဆက်ဆံမယ်။ သူ့ဆံပင်တစ်မွှေးကိုတောင် မထိပါဘူး!"

ဖားများသည် အဆိပ်မရှိ၍ မကိုက်သော်လည်း သူမကြောက်သည်။ အထူးသဖြင့် ကြည့်ရတာ ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အနက်ရောင်အစက်အပျောက်နဲ့ ဖားပင်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖားတွေအများကြီးကြောင့် သူမဟာ မနေ့ညက ထမင်းကို အန်လုနီးပါးပင်။

သာ့ချောင်က သူမကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ "တက်လာပြီးရင် ရှင် ကျွန်မရဲ့အစ်မဝမ်းကွဲကို ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ရမယ်။ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်မှာလားဆိုဝာာကတော့ သူ့ကိစ္စပဲ"

ဒါကို အမေ‌လော့ကြားလိုက်တာနဲ့ သူမ သွားတွေ ကျိုးလုမတတ် ကြိတ်နေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် လက်ရှိအခြေအနေအရတော့ ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာ သူမက "ဟုတ်တာပေါ့၊ ငါက အသနားခံဖို့ တုန်းဟယ်ဆီကိုသွားမယ်။ ယောက္ခမကို ခွင့်လွှတ်ပါလို့ တောင်းပန်မယ်။ ငါ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး သနားဖို့ တောင်းပန်မယ်!"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ အကြည့်များက ပို၍ အေးစက်လာသည်။

ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်သားအရွယ်တွင် သူမ၏ မိခင်အရင်းသည် ရုတ်တရက် သူမရဲ့စိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိရမိသည်။ သူမသည် ကြင်နာတတ်ပြီး သူ့လမ်းကြောင်းကို မကြာခဏ ကြားဖြတ်ခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ သူမ စိတ်ပျော့ပြောင်းသွားသည်။

ဒါပေမယ့် သူ့အဘွားနဲ့ အဘိုးက တချို့လူတွေက မွေးရာပါ ရက်စက်တယ်လို့ ပြောခဲ့ကြသည်။ မည်မျှပင် အတွေ့အကြုံနှင့် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရပါစေ သူတို့က ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ပိုဆိုးလာလိမ့်မည်။

သူ့အမေ ဖန်းရှောင်ကျွမ်းက ဒီလိုပင်။ သူ့ညီမ ရှောင်ချောင်ကလည်း ဒီလိုပါပဲ။ အမေလော့သည် သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေခဲ့သည်!

ရုတ်​တရက်​ ​ရှေ့ဆက်​ရန်​ အဓိပ္ပါယ်​မရှိဟု သူမခံစားလိုက်​ရသည်​။

အချိန်က ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ? သူမသည် ဤအချိန်ကို ဗဟုသုတအသစ်များ လေ့လာရန်နှင့် မိသားစုနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းနိုင်သည်။ ‌အမေလော့လို လူတစ်ယောက်ယောက်အတွက် အချိန်ဖြုန်းတာက အရမ်းနှမြောစရာပဲ။

အစ်ဝမ်းကွဲသည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးကို ပျော့ပျောင်းစေပြီး အနာဂတ်တွင် အမေလော့ကို ထပ်မံခွင့်လွှတ်မယ်ဆို ၎င်းမှာ သူမ၏ကိစ္စဖြစ်သည်။

သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ သူ့ကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်ပါ။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မြို့ကို ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်။ ညီမတို့က ညီမတို့ဘာသာ ပြန်ကြမယ်"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အခြားလူသုံးဦး ရပ်တန့်သွားသည်။

စပြီး နာရီဝက်ပဲရှိသေးသည်။ မကြာခင်မှာ ပြီးသွားပြီလား?

အထူးသဖြင့် အစ်ကိုယန်။ သူနားမလည်ခဲ့ပေ။ ဒီအမျိုးသမီးကို အပြစ်ပေးဖို့အတွက် သူက အချိန်အကြာကြီး ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ခဲ့ရသည်။ အခုတော့ နာရီဝက် မပြည့်သေးဘူး။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုဟာ အနည်းငယ် အလဟဿဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ မညည်းညူချင်ပေမယ့် ‌ဒီမိန်းမက သူ့အမှားကို မသိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထုတ်ပြခဲ့တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ ပြန်လာပြီးနောက် သူမပြောင်းလဲသွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူအာမခံနိုင်သည်။

အမေလော့က ဝမ်းသာသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သာ့ချောင်ကို အလွန်နှိမ့်ချစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သေချာတာကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အသုံးမကျဘူး။ သူမသည် ကရုဏာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် တောင်းခဲ့ရုံကို တစ်ဖက်ကလည်း ၎င်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အရူး!

ဟော်ချီတစ်ဦးတည်းသာ လျင်မြန်စွာ ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ကားဆီပြန်သွားပြီး ကိုယ့်ကိုစောင့်နေ။ ကိုယ်ရောက်လာမယ်"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အစ်ကိုယန်အား ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။