အခန်း (၂၈၁)

ဟော်ချီနှင့် အစ်ကိုယန်တို့သည် အမေလော့ကို ရေကန်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည်။ အမေလော့သည် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေစိမ်ထားပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့များ ထွက်လာသည်။ တော်တော်ကို စက်ဆုပ်စရာပင်။

ဟော်ချီက အစ်ကိုယန်ကို အမေလော့အား ထရပ်ကားနဲ့ မြို့ကိုပြန်ခေါ်ခိုင်းခဲ့သည်။ အစ်ကိုယန်က သူတို့ကို အများကြီး ကူညီပေးတဲ့အတွက် သူ့အနေနဲ့ အရာအားလုံးကို အချည်းနှီးမလုပ်ခဲ့ပါ။

ထို့နောက် သူက အမေလော့ကို မကြည့်ဘဲ လှည့်ကာ ကားဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အမေလော့သည် သူမ၏ မျက်နှာမှ ညစ်ပတ်သော ရေများကို သုတ်လိုက်သည်။ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တစ်ခုခုကို ရလိုက်သလိုပဲ သူ့မျက်လုံးတွေ လှည့်ပတ်သွားခဲ့သည်။

"ခင်ဗျား တကယ်ထက်မြက်ရင် ရဲကိုမခေါ်တာအကောင်းဆုံးပဲ။ စကားမပြောနဲ့။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို မကြောက်ဘူး။ ဟော်မိသားစုကလည်း ခင်ဗျားကို မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မိသားစုနှစ်ခုနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားရဲ့သားက မြို့တော်မှာ နေနိုင်သေးမယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား? ခင်‌ဗျားရဲ့‌ယောက်ျား နဲ့ ခင်ဗျားရဲ့သားက မွေးရပ်မြေကို ပြန်ရမှာ။ ခင်ဗျားဘာလို့ သူတို့တွက် မစဉ်းစားဘဲ မိုက်မဲတာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ?"

အစ်ကိုယန်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်တွင် သူ့ဘာသာသူ စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့သည်။ သူက လူမျိုးစုံမြင်ဖူးခဲ့သည်။ အမေလော့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူမလိုချင်တာကို သူကပြောနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ အမေလော့က အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ သူမ လက်မလျှော့သေးပေ။ "အခုခေတ်က ခေတ်သစ်ပါ။ အရင်တုန်းက လူ့အဖွဲ့အစည်းလို့ မင်းထင်‌နေတာပဲ။ ရဲစခန်းကို သတင်းမပို့ဖို့ နှောင့်ယှက်ဖို့ မင်းဒီလိုပြောနေတာလား? ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်။ မင်း...ငါလိုချင်တာကို လုပ်ပေးနိုင်ရင် မင်းကို လွှတ်ဖို့ ငါစဉ်းစားနိုင်တယ်!"

နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမက ပိုက်ဆံတောင်းပြီး စကားပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ လောဘနှင့် မိုက်မဲမှုတို့သည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

အစ်ကိုယန်က ရယ်ကာ "အစ်မ၊ ကျုပ်မှားသွားတယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ စကားတွေ မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး။ အခုပဲ။ ရဲစခန်းသွားချင်ရင် ရဲစခန်းကို သွားလိုက်။ ဝင်ခဲ့လေ!"

အစ်ကိုယန်သည် ထရပ်ကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ အမေလော့သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရန် လိုက်ပါသွားသော်လည်း အစ်ကိုယန်က သူမကို ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား နောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ ကုန်သေတ္တာတွေဆီကို သွားခိုင်းခဲ့သည်။

အမေလော့သည် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းနေခဲ့သည်။

အစ်ကိုယန်က ဒေါသထွက်ကာ "ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ကြိမ်းမောင်းနေရင် ခင်ဗျားကို သတ်ပစ်လိုက်မယ်။ ခင်ဗျားကို ဒီမှာပဲ သတ်မယ်ဆိုဝာာ ယုံလား၊ မယုံဘူးလား?"

လောလောဆယ်တွင် သူသည် ဟော်ချီနဲ့ ထိုမိန်းကလေးမှာ စိတ်ကောင်းရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော စုန်းမကြီးကို ကောင်းစွာ ရိုက်နှက်သင့်သည်။ လှည့်ကွက်တစ်ခုမဟုတ်ဘူး နှစ်ယောက်လုပ်သင့်သည်။

အမေလော့၏ ကျိန်ဆဲသော စကားလုံးများက သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် မတက်နိုင်၊ မဆင်းနိုင်ဖြစ်ကာ တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ သူမသည် ဆို့နင့်တာကြောင့် သေဆုံးတော့မည်။

အဆုံးတွင် သူမသည် အနောက်ဘက်ရှိ ကုန်သေတ္တာဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကုန်သေတ္တာကို ဖားများသယ်ယူရာတွင် အများအားဖြင့် အသုံးပြုကြသည်။ သန့်စင်ပြီးသည့်တိုင် ကုန်သေတ္တာအတွင်း၌ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အနံ့တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

အမေလော့သည် မြို့ထဲသို့ တောက်လျှောက် အော့အန်နေခဲ့သည်။

အစ်ကိုယန်သည် လုံးဝနံစော်နေသော ကုန်သေတ္တာကို မြင်သောအခါ အတွင်းကျကျ ကျိန်ဆဲပြီး သူမကို ကားထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ လမ်းဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ မောင်းထွက်ခဲ့သည်။

အမေလော့သည် အိမ်ပြန်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် ဂရုမစိုက်ပါ။ သူမသည် ရဲစခန်းကို ချက်ချင်းသွားပြီး သတင်းပို့ချင်ခဲ့သည်။

သူမသည် မြို့ထဲတွင်ရှိသော်လည်း အနီးဆုံးရဲစခန်းကို လမ်းလျှောက်ရန် နှစ်နာရီကြာသည်။ ဘတ်စ်ကားစီးချင်ပေမယ့် သူမမှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိဘူး။

ဒါဆို နိမ့်ကျတဲ့ ကောင်မစုတ်လေး သာ့ချောင်ကို ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားလိုက်ရမှာလား? သူမက မကျေနပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲယူကာ ရဲစခန်းဆီသို့ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အင်အားကို လွန်စွာ တွက်ဆထားခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နာရီဝက်မပြည့်မီတွင် သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူမသည် ဖားကန်ထဲတွင် ဆယ်မိနစ်ထက်ပို၍ လှည့်ပတ်နေခဲ့ရသည်။ အချိန်တိုလေးဆိုပေမယ့် သူမအရမ်းကို ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ နောက်တော့ ဆင်ခြေဖုံးကနေ မြို့ထဲကို သူမသည် တောက်လျှောက်အန်ခဲ့သည်။

သူမ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲတော့မည်ဖြစ်ပြီး သူမဗိုက်က တောက်လောင်နေခဲ့သည်။ အဆင်မပြေမှုက သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။

သူမ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူမ လှည့်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ရသည်။

သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သာ့ချောင်ဖော်ပြထားသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားများနှင့် သက်သေကို သတိရမိသည်။ သူမစကားတွေကို စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ဝင်းထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာချင်ခဲ့သည်။

အချိန်က ညနေစောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးသောအိမ်နီးချင်းအနည်းငယ်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဝယ်ရန် ဈေးသို့ထွက်သွားကြပြီး အိမ်တွင် ကလေးအနည်းငယ်သာကျန်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ကလေးတွေက ဘာလုပ်နိုင်မလဲ?

အမေလော့က ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဘယ်လိုကံဆိုးမှုလဲ!

သာ့ချောင်၏ ကျိန်ဆဲခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ နှိမ့်ချတဲ့ခွာ သူမ ဝိညာဉ်ပြန်ကောင်းလာသည်အထိ စောင့်နေဦး။ သူက သူမကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည်!

သူမသည် ဆယ်မိနစ်ကျော်ကြာအောင် စောင့်ခဲ့သော်လည်း အိမ်နီးနားချင်းတစ်ဦးမှ ပြန်မလာပေ။ သူမ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ရေနွေးနဲ့ ရေချိုးဖို့ သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အဝတ်များကို ခြုံပြီး ဘေးသို့ ထားလိုက်သည်။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သေပင်။

သာ့ချောင်က ကားထဲရောက်ကတည်းက သူမ စကားသိပ်မပြောဘူး။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမကို စရန် အကြောင်းအရာများကို ဆက်တွေးနေခဲ့သည်။ သူမရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက သိသိသာသာကြီး မမြင့်မားခဲ့ပေ။

သူမကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ ဟော်ချီက အရမ်းစိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူက လမ်းဘေးမှာ ကားကိုရပ်လိုက်ပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ "နျန်နျန် ဘာဖြစ်နေတာလဲ? မင်းကိုယ့်ကို တစ်ခုခုပြောလို့ရတယ်။ မထိန်းထားနဲ့!"

သာ့ချောင်၏ ရှည်လျားပြီး ထူထပ်သော မျက်တောင်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် မှုန်မှိုင်းနေသည် "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ ညီမအဆင်ပြေပါတယ်။ ညီမ အရင်အမေနဲ့ ရှောင်ချောင်ကို သတိရသွားရုံပါ"

အဲဒါတွေကို တွေးကြည့်တော့ သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို သတိရသွားခဲ့သည်။ ချက်​ချင်းပင်​ သူမ၏ စိတ်​ဓာတ်​သည်​ အုံ့မှိုင်းသွားခဲ့သည်​။

သူမက ပင်ပန်းချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူမအဖေကလွဲလို့ ဒီကမ္ဘာမှာ သူမနဲ့ အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သင့်သော လူနှစ်ယောက်က သူမကို သတ်ပစ်ချင်ခဲ့ကြသည်။

ယခု သူမ၏မိခင်အရင်း ကွယ်လွန်သွားသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်ချောင်အကြောင်း သတင်းမကြားရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဟော်ချီက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမဆံပင်ကို အသာအယာနမ်းလိုက်ပြီး "သိပ်မတွေးပါနဲ့၊ အဲဒါတွေက အတိတ်မှာပါပဲ။ အခု မင်းရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မင်းကို ဂရုစိုက်ပြီး ချစ်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းကိုမကြိုက်တဲ့လူတွေအတွက် အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူးလို့ မင်းမထင်ဘူးလား? မင်းဘယ်လိုထင်လဲ?"

သာ့ချောင်သည် နွေးထွေးသော ပွေ့ဖက်မှုကို သတိမူမိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသော ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဆပ်ပြာရနံ့က သူမနှာခေါင်းဖျားမှာ ဝဲနေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာကာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ သူမက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည် "အစ်ကိုဟော်ချီ အစ်ကိုပြောတာမှန်တယ်။ ညီမရုတ်တရက် မဟုတ်တာထဲကို ရောက်သွားတာပဲ။ ညီမ အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ တွေးမနေသင့်ဘူး။"

သူမ၏ အသက်ရှုသံများက သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို ရိုက်ခတ်လာကာ "မင်းဒီလို တွေးတာ ကောင်းပါတယ်။ နောက်နောင်မှာ မင်း တိတ်တဆိတ် စိတ်အဆင်မပြေဖြစ်ဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းကိုယ့်ကို ပြောပြလို့ရတယ်။"

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသွားသည် "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက ညီမပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

ဟော်ချီက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် အရိပ်အမြွက်ပြောခဲ့သည် "ရူးလိုက်တာ၊ မင်းမဟုတ်ရင် ကိုယ်က ဘယ်သူ့ကို ကောင်းရမှာလဲ?"

သူသည် ငယ်ငယ်က အိပ်မက်ထဲမှာ သူ့ကို အမြဲတွေ့ခဲ့သည်။ သူ့အိမ်မက်ထဲမှာပဲ ထာဝရရှင်သန်နေမယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် သူမကို လက်တွေ့ဘဝတွင် တွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမကို ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ဖူးတာကို မှတ်မိနေပါသေးသည်။ ထိုနေ့တွင် အခြားလူများက သူတို့၏ မိသားစု သုံးယောက်ကို ရွံရှာရှုတ်ချလျက် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ မသိနားမလည်သော ကလေးတစ်ယောက်သည် လူကြီးများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့ကို တံတွေးထွေးပြီး ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ပေါက်ခဲ့သည်။

သူမသည် စကားပြောနိုင်စွမ်းရှိပုံရသော နက်မှောင်သော မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် သူ့ကို စာနာစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရုံသာကြည့်ခဲ့သည်။ ကဲ့ရဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရွံရှာခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကိုယ်ချင်းစာတရားသာ။

ကိုယ်ချင်းစာတရားက ကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်က တခြားသူတွေဆီက စာနာမှုရတာက အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူမသည် အခြားသူများနှင့် မတူဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် အစာပေးသည့် ပထမဆုံး 'လူကောင်း' ပင်။

လယ်ကွင်းရဲ့အမှတ်တရဟာ အမာရွတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမနဲ့တွေ့တော့ သူက ရုတ်တရက် အရမ်းကံကောင်းသွားတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သာ့ချောင်သည် သူ၏မာကျောသော ရင်ဘတ်ကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် ပုတ်ကာ "အစ်ကိုဟော်ချီ အရမ်းပူတယ်။ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မပွေ့ဖက်လို့ရမလား?"

ဟော်ချီရဲ့ နားထိပ်က နီရဲလာပြန်သည်။ သူက သူမကို လွှတ်လိုက်ပြီး "အင်း... ခဏလောက် ကိုယ် အသိစိတ်လွတ်သွားတယ်။ ကိုယ်က လူမိုက်ဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး!"

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားတော့ သူမက ရယ်မောပြီး "အစ်ကိုဟော်ချီက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်!"

ဟော်ချီက သူ့ယောက်ျား အတ္တကို ကြေမွသွားတာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ချစ်ဖို့ကောင်းတာက မင်းမိန်းကလေးတွေကို ပုံဖော်ဖို့ သုံးတာ မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်က ပြုံးပြပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် ကိုင်းကာ သူ့မျက်နှာပေါ် 'မွ' ပေးလိုက်သည် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုဟော်ချီ!"

ဟော်ချီက သူမနမ်းခဲ့တဲ့နေရာကို ထိပြီး ချစ်စရာလို့ ခေါ်ခံရတာ မဆိုးဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ချစ်စရာကောင်းတာက အနမ်းတစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ချစ်စရာအကောင်းဆုံး လူသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိနေမှာပင်။

အမေလော့က ရေချိုးပြီးတာနဲ့ စားဖို့ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ပြီး ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူမအိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ထပ်ခါတလဲလဲ အိပ်မက်ဆိုးများ မက်ခဲ့ရုံသာမက အိပ်မက်ဆိုးများမှ မနိုးထနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမနိုးလာချိန်တွင် နောက်တစ်နေ့မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်သည်။

နိုးလာပြီးနောက်တွင် သူမတွင် စွမ်းအင်များစွာ မရှိတော့ပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ စားဖို့ တစ်ခုခုရှာဖို့ ထပြန်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရဲစခန်းသို့ တိုင်ကြားခဲ့သည်။

ရဲစခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ သူမက ရဲလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ရဲတွေကို မေးခွင့်မပေးဘဲ "ရဲအရာရှိ ရှင် ကျွန်မတို့ သာမန်ပြည်သူတွေကို တရားမျှတမှုပေးရမယ်။ ကျွန်မ ဆိုးဆိုးရွားရွား အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတယ်!"

ရဲအရာရှိက သူ့လက်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး "မှန်မှန်ကန်ကန်ပြောပါ။ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ? ခင်ဗျားကို ဘယ်သူက အနိုင်ကျင့်တာလဲ? အကုန်လုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြပါ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် မှတ်တမ်းတစ်ခု လုပ်လိုက်မယ်။"

သာ့ချောင်က သူမကို ပြန်ပေးဆွဲပြီး ဖားကန်ထဲကို ပစ်ချခဲ့တဲ့အကြောင်းကို အမေလော့က ပြောပြခဲ့သည်။ သာ့ချောင်ရဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်လို့တောင် သူမက ပြောခဲ့သည်။

ရဲအရာရှိက သူမရဲ့ မျက်နှာနဲ့ လည်ပင်းကို မော့ကြည့်ပြီး "ခင်ဗျား အရိုက်ခံရတယ်လို့ ပြောတဲ့အတွက် ဆေးရုံကို စစ်ဖို့သွားပြီးပြီလား?"

အမေလော့က ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဒါ... ဆေးစစ်ဖို့ လိုတယ်လား?"

ရဲအရာရှိက ပြန်ဖြေလိုက်သည် "ဟုတ်ပါတယ်။ ဆေးစစ်ချက်မပါပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လောက်ဆိုပြီး ဒဏ်ရာရသွားတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ?"

အမေလော့က အဓိပ္ပာယ်မရှိပြောနေတာက နည်းနည်းအဆင်ပြေတယ်လို့ တွေးခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာစစ်ဆေးမှု လိုအပ်မည်ဟု သူမမျှော်လင့်ထားပေ။ သူမမှာ ဒဏ်ရာလုံးဝမရှိပါ "ရဲအရာရှိ ကျွန်မ မှားသွားမယ်။ သူ ကျွန်မကို မရိုက်ခဲ့ပါဘူး!"

ရဲအရာရှိက ချက်ချင်း "ခင်‌ဗျားအရိုက်ခံခဲ့ရတာလား၊ မခံခဲ့ရတာလား? လိမ်ညာပြောဆိုတာက တရားမ၀င်ဘူးဆိုတာ နားလည်လား?"

အမေလော့၏ နှလုံးသားသည် ခုန်ပေါက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လယ်ရှိလူက သူမကို ပြောခဲ့သည်ကို သတိရမိသည်။

ဒီအကြောင်းကို သူမ ပိုတွေးလေလေ အခြေအနေ ဘယ်လောက်ဆိုးမှန်း သူမ သိလေလေပင်။ သူမ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး "ရဲအရာရှိ ကျွန်မ မတိုင်ကြားတော့ဘူး!"

မတိုင်ကြားတော့ဘူးလား‌ေ?

ဒါဟာ မှားယွင်းတဲ့ အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?

ရဲတွေက သူမကို ချက်ချင်းဖမ်းပြီး ရဲစခန်းမှာ ပညာပေးဖို့ နေ့တစ်ဝက်ကြာ ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။

အမေလော့သည် နှလုံးရောဂါဖြင့် သေဆုံးလုနီးပါး ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်!

သူမရဲ့အခြေအနေက မပြင်းထန်တာကြောင့် ရဲတွေက သူ့ကို မမှောင်ခင်မှာ လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

အမေလော့သည် အားနည်းသော ခြေထောက်များဖြင့် ရဲစခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ တစ်သက်လုံး ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမစိတ်ထဲကနေ ကတိပြုလိုက်သည်။

သူမသည် အိမ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင် သူမဆီရောက်လာခဲ့သည်။

ခွေးလေခွေးလွင့်သည် အရိုးစုကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက စူးစူးရဲရဲပင်။

ရုတ်တရက် သူသည် အမေလော့ကို သေအောင် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လာခဲ့သည်။ အမေလော့က မတုံ့ပြန်ခင်မှာ သူမကို ထိမိသွားခဲ့သည်။

"အားးးးး...ကူညီပါ...ကူညီပါ"

အမေလော့က လှည့်ပြီး ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဘာကြောင့် သူမ ဒီလောက်ကံမကောင်းမှန်း သူမမသိပေ။

လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ခွေးဆိုးတစ်ကောင်က သူမကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာလား?

ခဏကြာတော့ ခွေးလေခွေးလွင့်က သူမကို မိလာပြီး ဖင်ကို အတင်းကိုက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက လှည့်ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

အမေလော့သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဝက်သတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ဒီလမ်းမှာ ဖြတ်သွားတဲ့လူတွေ များများစားစား မရှိခဲ့ဘူး။ အမေလော့က အချိန်အတော်ကြာအောင် အော်ခေါ်ပြီး ဘယ်သူမှ လာမကူညီခဲ့ကြဘူး။

တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့သည်။

အမေလော့ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ပိုလို့တောင် ကြေကွဲစရာဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ဒဏ်ရာသည် ကူးစက်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ရောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မကြာမီအတွင်း ဆေးရုံမှ ဆင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အမေလော့သည် ခွေးလေခွေးလွင့်ကို ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ သူမအသားကို နာကျင်စေပြီး ပိုက်ဆံကုန်ဖို့အတွက် စိတ်ကူးခဲ့သည်။

အမေလော့သည် ဆေးရုံတွင် တစ်ယောက်တည်းနေခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အဖျားသည် ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက သူမကို ဆေးရုံတင်ထားရပြီး သူမကို ဘယ်သူကမှ လာရောက်ကြည့်ရှုပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်း မရှိခဲ့ဘူး။

ရေနည်းနည်းသောက်တာတောင် သူမက သူနာပြု ဒါမှမဟုတ် နောက်ခုတင်ပေါ်ကလူကို မေးခဲ့ရသည်။

အမေလော့ ဆေးရုံတက်ပြီး ဒုတိယနေ့တွင် တစ်ပတ်ကျော် အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်ခဲ့သော လော့ကျွင်းလျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။