အခန်း (၂၈၂)

လော့ကျွင်းလျန်သည် သူ့ဆရာနှင့် အပြင်ထွက်ပြေးလွှာနေသည်မှာ တစ်ပတ်ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ဆရာရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ကိစ္စတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။ ဆရာက သူနဲ့ တခြားအတန်းဖော်တွေကို အဲဒီမှာ ကူညီရန် အလုပ်သင်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

ကိစ္စက ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်။ သူတို့အတွက် လွယ်ကူသော ရက်သတ္တပတ် မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်းဖတ်ပြီး မိုင်တစ်သောင်းခရီး။ စာအုပ်များတွင် အသိပညာသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုဖြစ်သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် လိုက်လျောညီထွေစွာ လိုက်နာကျင့်သုံးမှသာ ဤအသိပညာကို အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူတို့ သွားချင်တဲ့ခရီးကို စစရောက်တုန်းက သူက တစ်ခေါက် ဖုန်းပြန်ခေါ်ခဲ့သည်။ တုန်းဟယ်က ဖုန်းပြန်ဖြေခဲ့သည်။ အိမ်မှာ အားလုံးအဆင်ပြေလားလို့ သူက မေးခဲ့သည်။ တုန်းဟယ်က အဆင်ပြေတယ် စိတ်ချပါဆိုပြီး ပြောခဲ့သည်။ သူစိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။

နောက်ပိုင်းမှာ အလုပ်များလာခဲ့သည်။ သူ့မှာ ဖုန်းခေါ်ဖို့ အတွေးမရှိတော့ဘူး။

သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အရာက သူပြန်လာပြီးဝောာ့ သူ့မိန်းမမှာ ကိုယ်ဝန်ပျက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့အမေက ခွေးလေခွေးလွင့်တစ်ကောင်ရဲ့ တင်ပါးကို အကိုက်ခံရတာကြောင့် ဆေးရုံတက်နေရတာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောင်းမှ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် လာသောအခါတွင် အစ်မလန်က သူ့ကို တားလိုက်သည်။

အဲဒီနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို အစ်မလန်က သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါပြောမယ် မောင်လေးလျန် ငါ့ကို စကားတွေ အရမ်းပြောနေလို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ မင်းတကယ် ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်ဖို့ လိုတယ်။ မင်းသေချာမကိုင်တွယ်ရင် မင်းတို့ လင်မယားဆက်ဆံရေးက မသေချာမရေရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်တွင် ပျော့ညံသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသော်လည်း ချောင်မိသားစုကဲ့သို့ လူများသည် ၎င်းတို့၏ မြေးအား အသက်လွတ် အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို သည်းခံမည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က ဒါကို ကောင်းကောင်းမကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ရင် ချောင်မိသားစုက သူတို့လင်မယားကို ကွာရှင်းဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်လိမ့်မည်။ မကွာရှင်းရင်တောင် သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အဖုအထစ်တွေ ရှိနေမှာ သေချာပါသည်။

လော့ကျွင်းလျန်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မလန်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ သိပါတယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဝင်းထဲမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ မီးတောက်လောင်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေက ပေါက်ကရတွေ လုပ်ခဲ့တာကြောင့် သူစိတ်ဆိုးသွားခဲ့သည်။ သူ ဂရုမစိုက်မိခဲ့တာကြောင့် ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ တုန်းဟယ်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကလေးကို သတ်မ်ိလုနီးပါးပင်။

သူ့အမေရောက်လာပြီးနောက် သူ့အမေက သူ့ရှေ့မှာ တုန်းဟယ်အတွက် ဘယ်တော့မှ အခက်အခဲမရှိခဲ့ဘူး။ တုန်းဟယ်၏ အသားအရည်က ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။ သူက သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် မေးပြီးနောက် သူမက အားလုံးအဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါက ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတွေအတွက် ပုံမှန်ပဲလို့ ပြောခဲ့သည်။

သူက ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်အတွင်း ဖြစ်စဉ်နှင့် အသွင်အပြင်အကြောင်း သိပ်မသိပေ။ ထို့အပြင် သူသည် ထိုအချိန်တွင် အလုပ်ကိစ္စခရီးအတွက် ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကိုလည်း ပြင်ဆင်ခဲ့ရသည်။ အိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်အားလုံးကို သူက စာကြည့်တိုက်တွင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းမှာ တုန်းဟယ်က ကိုယ်အလေးချိန်မတက်တော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမဟာ ပိုပိန်လာခဲ့သည်။ သူက သတိထားမိပြီးနောက် သူမကို ဆေးရုံကို ခေါ်သွားချင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ငြင်းခဲ့သည်။ သူမ အဆင်​​ပြေတယ်​လို့ပဲ ​ပြောခဲ့သည်။

သူမ ပြောတာကိုကြားတော့ သူက တကယ်ပဲလို့ ထင်ခဲ့သည်။

တကယ်လို့သာ သူသည် စုံစမ်းမေးမြန်းရန် ပို၍ အားထုတ်ခဲ့ရင် တကယ်လို့သာ သူ့အမေကို သူ့မွေးရပ်မြေကို ပြန်ပို့ဖို့ စဥ်းစားခဲ့ရင်၊ ဒါဆို ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတာ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါကိုတွေးပြီး လက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

သူသည် ဗလာကျင်းပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက်က သူ့မိန်းမ၊ နောက်တစ်ယောက်က သူ့အမေပင်။ သူက ဘယ်ဘက်ပဲ ရပ်တည်နေပါစေ တစ်ဖက်ကို နာကျင်စေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားနေပြီဟု သူခံစားမိခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကို မကြောက်ဘဲ လျစ်လျူရှုမိခဲ့သည်။

ဖြောင်း!

သူက သူ့ကိုယ်သူ ပါးရိုက်လိုက်ပြန်ပြီ!

လမ်းသွားလမ်းလာတွေက သူ့ကို အရူးကို ကြည့်နေသလိုမျိုးပင်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး အရှိန်အဟုန်မြှင့်ပြီး ပြေးသွားကြသည်။

လော့ကျွင်းလျန်သည် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပေ။

သူက ဆေးရုံကို အရင်သွားပြီး သူ့အမေရဲ့ အခြေအနေက အသက်အန္တရာယ်ရှိလားလို့ ဆရာဝန်ကို မေးခဲ့သည်။

ပြီးတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ခွေးကိုက်ခံရပြီး ခွေးရူးပြန်ရောဂါကူးစက်ခံရရင် သူတို့သည် အသက်မရှင်နိုင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ပဲ သူ့အမေက ပိုးမွှားတချို့ ကူးစက်ခံထားရကြောင်း ဆရာဝန်က ပြောပြသည်။ ခွေးရူးမဟုတ်ဘူး။ သို့သော် သူမသည် ဆေးရုံမှ ဆင်းမလာနိုင်မီ နောက်ထပ် နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက်ကြာအောင် ဆေးရုံတက်ရမည်။

လော့ကျွင်းလျန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ ဆေးရုံမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ့မှာ သူ့အမေနဲ့တွေ့ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး။ သူသာ ရှိခဲ့လျှင် ဒီနေ့ အပြင်ထွက်ဖို့ ထားလိုက်ရတော့မည်။

ဆေးရုံမှထွက်လာပြီးနောက် သူက ဒုတိယမြောက်၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

တုန်းဟယ်သည် သူမ၏ အကြီးဆုံးမိသားစုဆီသို့ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမှန်းဆခဲ့သည်။ အဓိကကတော့ သူမအမေကြောင့်ပင်။

ဒါကိုတွေးပြီး သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ခက်ခဲတဲ့ အမေ ရှိကြသည်!

ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါတွင်မူ အလွန်စိတ်မသက်မသာဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဘိုးနဲ့ အဘွားက သူ့ကို နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လို ဆက်ဆံမလဲ ဆိုတာ သူမသိဘူး။

ဒါပေမယ့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သည်းခံရမည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးဘဲလ်ကို တီးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးလာဖွင့်ခဲ့သည်။

တံခါးဖွင့်ပေးသူသည် သူအကြောက်ဆုံးသူ ချောင်ရှို့ကျီမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပေ။

လော့ကျွင်းလျန်ကိုမြင်တော့ ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ "မင်းနောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့!"

လော့ကျွင်းလျန်၏ နှလုံးက ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူက အားတင်းကာ "တောင်းပန်ပါတယ် အဘွား။ ကျန်တော် တောင်းပန်ဖို့ ဒီကိုလာတာပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့အနောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်တယ်လား? ငါဘာလို့ အဲဒါကို မမြင်ရတာလဲ?"

လော့ကျွင်းလျန်က သူ့လည်ပင်းမှာ အသက်မရှုနိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါ ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်!"

ချောင်ရှို့ကျီက အေးစက်စက်ပြောပြီး "လာဝင် စကားပြောဖို့!"

ခြံအနီးအနားမှာ လူသိပ်မရှိပေမယ့် တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး စကားပြောတာ အဆင်မပြေပေ။

သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လော့ကျွင်းလျန်ဟာ ​​အလွန်စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ အသီးအနှံများနှင့် ဖြည့်စွက်စာမျိုးစုံနှင့် သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမက သူယူလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘူး။ သူမက "ထိုင်၊ မတ်တပ်ရပ်မနေနဲ့၊ ငါ မင်းကို မော့ကြည့်နေရမယ်။"

လော့ကျွင်းလျန်သည် အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်သော ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို သူမနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ကမန်းကတန်း ထိုင်လိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီ - "တုန်းဟယ်နဲ့ မင်းအမေအကြောင်း မင်းသိထားပြီးသားပဲ။ မင်းရဲ့အစီအစဥ်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကိုပြောပြ!"

သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် လော့ကျွင်းလျန်သည် သူ၏နဖူးမှာ ချွေးအေးများ ထွက်လာတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဘွား၊ ကျွန်တော်မလာခင် ဆရာဝန်နဲ့တိုင်ပင်ဖို့ ဆေးရုံကိုသွားခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က နှစ်ရက်သုံးရက်အတွင်း အမေဆေးရုံက ဆင်းရမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဆေးရုံကဆင်းပြီးရင် သူ့ကို မွေးရပ်မြေကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်။”

ချောင်ရှို့ကျီက သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘဲ "ဒီအချိန်လို နောင်မှာ သူ မဟုတ်တာ ထပ်လုပ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? သူက မင်းအမေပဲ။ မင်း သူ့ကို လမ်းပေါ်ကို မောင်းမထုတ်နိုင်ဘူးမလား?"

လော့ကျွင်းလျန်၏ နဖူးမှ အေးစက်သော ချွေးများသည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာသည်။ "အဘွား၊ ဒီပြဿနာက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းကိုက်စေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးပါ!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူက မင်းအမေမို့ ငါ ဒီလိုမျိုး အကြံဉာဏ်ပေးလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ငါ့အကြံပြုချက်ကြောင့် တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်း ငါ့ကိုမမုန်းဘူးလို့ အာမခံနိုင်မလား? ပြီးတော့ မင်း တုန်းဟယ်ကို အငြိုးမထားဘူးတဲ့လား?"

လော့ကျွင်းလျန်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူ အာမခံမပေးနိုင်ဘူး။

လူ့သဘောသဘာဝက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည်။ သူသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော လူမဟုတ်သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မှောင်မိုက်သော ခံစားချက်အချို့ကို သူထိန်းချုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ချောင်ရှို့ကျီ - "ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကို နောက်မှ မင်း ဖြေလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ တုန်းဟယ်ကို မင်းကို ကွာရှင်းခိုင်းလိမ့်မယ်!"

သူမသည် သားသမီးများကို ကွာရှင်းရန် အမြဲတမ်း အတင်းအကြပ် သဘောထား ပြင်းပြပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော မိခင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လူအများက ပြောကြသည်။ တကယ်တော့ သူမသည် ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် ဖန်းရှောင်ကျွမ်းတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကိုသာ ကြားဝင်စွက်ဖက်ခဲ့သည်။ ချောင်ဟုန်းရှနှင့် ချောင်ကျန်းမင်တို့ရဲ့ ကွာရှင်းပြတ်စဲမှုကို သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သူမက ချောင်ကျန်းကျွင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို ဘာကြောင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာလဲ? ဖန်းရှောင်ကျွမ်းသည် ချောင်မိသားစုကို ထိခိုက်နစ်နာစေသော တစ်စုံတစ်ခုပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ အဆိုးဆုံးကို ရောက်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ စရိုက်သည် အလွန်မပြတ်သားပေ။ ဒါကြောင့် သူမက စွက်ဖက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါ ချောင်တုန်းဟယ်မှာလည်း အတူတူ အကြောင်းပြချက် ရှိခဲ့သည်။ အရေးကြီးတာက ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့စရိုက်က သူရဲဘောကြောင်လွန်းသည်။ သူမသည် ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်သောကြောင့် သူမကသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရင် သူက ကူညီပေးမည်။

ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီးနောက် နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မိသားစုနဲ့ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အနာဂတ်ရဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ။

ဘဝက ဒီလိုပါပဲ။ ဒုက္ခနှင့် ကြုံရမည်။ ပြဿနာဖြေရှင်းရမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘဝတွင် မည်သည့်အခါမျှ မျှော်လင့်ချက် မဆုံးရှုံးရပါ။

လော့ကျွင်းလျန်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူ့မျက်ခုံးများက တင်းကျပ်သွားသည်။ "အဘွား၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖြေရှင်းပြီး အားလုံး ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေကို ပေးပါ့မယ်!"

ချောင်ရှို့ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "တုန်းဟယ်က ဧည့်သည် ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်း သူ့ကို သွားကြည့်လိုက်"

ထို့နောက်တွင် လော့ကျွင်းလျန်သည် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

သူ့ဆရာကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါတောင် ဖိအားက ဒီလောက်ကြီးကြီးမားမားမရှိပါဘူး။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် လော့ကျွင်းလျန် ရောက်ရှိလာသည်ကို သိလိုက်သောအခါ သူမရဲ့ စိတ်ခံစားမှုက ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ထိခိုက်မှုကနေ ဆေးရုံမှဆင်းချိန်အထိ သူမမိသားစုနှင့် ဟော်မိသားစုတို့က သူမကို ကူညီခဲ့ကြသည်။ ကိုယ်ဝန်ပျက်လုနီးပါးဖြစ်ရတဲ့ အဓိကတရားခံက ဆေးရုံကို တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူး။ သူမကို တစ်ကြိမ်မှမတွေ့ခဲ့ရ‌ပေ။ တောင်းပန်ပါရစေဆိုပြီးတော့!

သူမအတွက် အဘိုးအဘွားတွေက သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေကနေ အပြေးအလွှား ပြန်ခဲ့ရသည်။ ညီမလေး သာ့ချောင်က သူမကြောင့် လက်ညစ်ပတ်ခဲ့သည်။ အန်တီဖန်သည် သူမအတွက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

သူမသည် တုန်လှုပ်ကာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ အသုံးမကျမှုအတွက် မုန်းတီးခဲ့သည်။ သူမသာ ပြတ်သားခဲ့ရင် ဤအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။

လော့ကျွင်းလျန် ဝင်လာပြီးနောက် သူမသည် အိမ်တွင်ရှိစဉ်ကထက် ပိုကြည့်ကောင်းသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ သူက စိတ်သက်သာရာရရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အလွန်အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

သူက လမ်းလျှောက်လာပြီး သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "တုန်းဟယ်၊ ကိုယ် မင်းနဲ့ ကိုယ်တို့ ကလေးပေါ် မှားခဲ့တယ်။ ကိုယ် အမေ့ကို အရင်တည်းက ပြန်ပို့ခဲ့သင့်တယ်ကွာ!"

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းခဲ့သော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်တော့ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူး။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် လော့ကျွင်းလျန်က ဂရုမစိုက်ခဲ့တာကြောင့်လို့ စိတ်ထဲ၌ သူမက ညည်းညူနေခဲ့သည်။ သို့တိုင် ပြဿနာအများစုမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင်။

ဒီဖြစ်စဉ်မှာ သူမဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့သည်။ သူမသည် ကိစ္စ၏ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ လိုက်လျောမှုသည် အမေလော့ကို ပြောင်းလဲစေမည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။ အစစ်အမှန်က သူမကို မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စမှာ လင်မယားနှစ်ယောက်စီက အပြစ် တစ်ယောက်တစ်ဝက်စီ ထိုက်တန်သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်ကျတော့ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်ပြီး မပျော့ပျောင်းစေရဘူး။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် သူမရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးတွေ တကယ်ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်!

သူမ၏ အဘွားကဲ့သို့ပင် လော့ကျွင်းလျန်၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းကို သူမမေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။

လော့ကျွင်းလျန်က ဒီကိစ္စကို တစ်ပတ်အတွင်း ဖြေရှင်းပြီး ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဖြေကို ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။ ပြီးမှ သူမကို သူနဲ့အတူ အိမ်ပြန်ခိုင်းမည်။

ဒါပေမယ့် ချောင်တုန်းဟယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ရှင် ကိစ္စကို မပြေလည်မချင်း ကျွန်မ ရှင်နဲ့မပြန်ဘူး။ ရှင် ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မမိသားစုကို မကျေနပ်စေရင် ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ ရှင်နဲ့ဘယ်တော့မှ ပြန်မလိုက်ဘူး!"

လော့ကျွင်းလျန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ "တုန်းဟယ် မင်း ကိုယ့်ကို ကွာရှင်းချင်လို့လား?"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့စကားကို ပြန်မဖြေပေ။ သူကိုင်ထားတဲ့လက်ပေါ်သို့ သူမမျက်လုံးတွေ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို စူကာ "ရှင် ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်နေတာပဲ!"

အရင်သူမက နာကျင်နေရင်တောင်မှ တခြားသူကို ဒေါသထွက်စေမှာ ကြောက်လို့ ပြန်မပြောဘူး။ သို့သော်လည်း သူမသည် ယနေ့မှစပြီး နူးညံ့သော ပေါင်မုန့်မဖြစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲအောင် သင်ယူခဲ့သည်။

လော့ကျွင်းလျန်က ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ် ကိုယ် မင်းလက်ကို ပွတ်ပေးမယ်နော်"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ကို ထိခွင့်‌မပေးခဲ့ဘူး။ သူမက လက်ကိုပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "ကျွင်းလျန် အစကတည်းက ရှင်နဲ့အတူရှိချင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အဘိုးနဲ့ အဘွားကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့လည်း သူတို့လိုဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ၊ တစ်သက်လုံး လိုက်ဖက်ညီပြီး ပျော်ရွှင်စွာနေထိုင်နိုင်မယ်လို့..."

ဒါကိုပြောရင် သူမမျက်လုံးတွေ နီရဲသွားသလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လော့ကျွင်းလျန် - "မငိုပါနဲ့။ ကိုယ်တို့က အဘိုးနဲ့ အဘွားလို လိုက်ဖက်ညီပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်မှာ သေချာတယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖြစ်အပျက်က ကျွန်မနှလုံးသား အေးစက်သွားစေတယ်။ ဒီကိစ္စကို ရှင် ဖြေရှင်းပေးရင်တောင်မှ ကျွန်မ မလုံခြုံဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဒီကလေးကို ကျွန်မမျိုးရိုးနောက်ကို လိုက်စေချင်တယ်!"

ကလေးက ယောက်ျားလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် သူမမျိုးရိုးအမည် ရှိလိမ့်မည်။

အမေလော့သည် သူမအား အလွန်မုန်းတီးခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ကလေးအား လော့မိသားစု၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူခွင့်မပြုနိုင်ပါ။

ဒါကိုကြားတော့ လော့ကျွင်းလျန်က အံ့သြသွားပြန်သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် သားသမီးများကို မိခင်၏မျိုးရိုးအမည်ကို ယူစေခြင်းသည် အခြေခံအားဖြင့် ဖခင်သည် မိခင်၏ မိသားစုအတွင်း အိမ်ထောင်ပြုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ သူမ အဘိုးလိုပင်။ မဟုတ်ပါက သားသမီးများသည် ဖခင်၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ယူကြမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တုန်းဟယ်၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူသည် ခဏလောက် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတိတ်ဆိတ်နေတာကိုမြင်တော့ ချောင်တုန်းဟယ်ရဲ့နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သို့တိုင် သူမသည် သူ့ကိုယ်သူ ဆက်ရန် အတင်းအကြပ် လုပ်ကာ "ရှင် မလုပ်ချင်ရင်လည်း မေ့လိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန် ကွာရှင်းဖို့ သွားကြမယ်။ ကျွန်မတို့ ကွာရှင်းပြီးတာနဲ့ ဒီကလေးက ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးဖြစ်လိမ့်မယ်!"

လော့ကျွင်းလျန်သည် တတိယအကြိမ် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ့ဇနီး‌လေး၏ မျက်နှာကို သူ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သူမပြောင်းလဲသွားသည်ဟု သူတကယ်ခံစားမိခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ သူမအား အမှားလုပ်မိရင်တောင်မှ သူမက တခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို ဦးစားပေးခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူသည် စပ်သော အစားအစာကို ကြိုက်သည်။ သူမက လုံးဝမစားနိုင်ပေ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကို ထမင်းတစ်ပန်းကန် ထပ်စားစေချင်တဲ့အတွက် သူမက ဟင်းပွဲတွေမှာ ငရုတ်သီးထည့်လေ့ရှိသည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလိုစိတ်မဆိုးဖို့ သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူမရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကောင်းပါသည်။ တစ်နေ့တွင် သူမပြောင်းလဲလာမည်ကို သူဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။ ပြီးတော့ ထိုကဲ့သို့ သည်းမခံနိုင်သော အရာများကြောင့်ပင်။

"ဟင့်အင်း၊ ကိုယ်တို့ ကွာရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း ကိုယ်တို့လုပ်မယ်။ ကလေးမွေးပြီးရင် မင်းရဲ့မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူလိုက်ပါ။ ချောင်လို့ ပြောင်းလိုက်။ သူ သို့မဟုတ် သူမက မွေးလာရင် အဘွားလို ဟာကြူလီ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ကတိကြောင့် လန့်သွားပြီး "ရှင်... ရှင်ဆန္ဒရှိတာလား?"

လော့ကျွင်းလျန်က သူမလက်ကို တစ်ဖန်ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကိုယ်တကယ်ပါ။ ဒါက ကိုယ်နဲ့ ကိုယ်တို့ လော့မိသားစုအတွက် မင်းကို အကြွေးဆပ်တာပါ"

ချောင်တုန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။

နာရီဝက်အကြာတွင် လော့ကျွင်းလျန်သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆာလောင်နေတဲ့ ဗိုက်ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်ခံစားခဲ့ရသည်။

ညစာစားချိန်​​ရောက်​​နေတာကို သူ နှင်​ထုတ်​ခံရသည်​...