အခန်း (၂၈၅)

လော့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သူ့လက်တွေကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းကျွင်း၊ ငါ မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ ငါ့မိန်းမက ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့တာကို မင်းက ဆိုင်ကို ငါ့ဆီ လွှဲပေးဖို့ ဆန္ဒရှိနေတုန်းပဲ…"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့ကို ပခုံးပေါ် ပုတ်လိုက်ပြီး "ဒါက မတူတဲ့ ကိစ္စနှစ်ခုပါ။ ဒါပေမယ့် ဆိုင်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ မင်း ငါ့ကို ကူညီပေးရဦးမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ခမည်းခမက် ဆက်ဆံရေးကြောင့် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လော့ချင်းက သူ့မျက်လုံးထောင့်တွေကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ပုတ်ကာ "ဆိုင်ကို ငါ့လက်ထဲမှာ မပျက်ဆီးစေရပါဘူး!"

နောက်ထပ်တစ်လ ကုန်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ချွန်းမိန်နှင့် လော့ချင်းတို့က ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်းဟွေ့တို့သည် မြို့တော်သို့ ပြန်သွားရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ မပြန်ခင်မှာ ချောင်ကျန်းမင်က သူ့မိသားစုလေးယောက်နဲ့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ အနှေးဆုံးလူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"

ညီအစ်ကို သုံးယောက်ထဲက ပထမဆုံး တောရွာမှ ထွက်မလာခင်က ဖြစ်သည်။ သူက မြို့မှာ ပထမဆုံး အလုပ်ရှာပြီး ဝန်ထမ်းဖြစ်လာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ညီအစ်ကိုများထက် အမြဲတမ်း တက်လှမ်းနေသူလည်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏အမြင်တွင် သူသည် ညီအစ်ကိုများကြားတွင် အလားအလာ အရှိဆုံးသူဖြစ်သည်။ အစ်ကိုအကြီးဆုံးက အလားအလာအနည်းဆုံးပင်။ နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်တွင် ပထမဆုံး အခြေချနေထိုင်သူမှာ အစ်ကိုအကြီးဆုံး မိသားစုဖြစ်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်မလဲ?

အခုလည်း သူ့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် အစ်ကိုတောင် လှုပ်ရှားနေပြီ။ အခု သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ရွှင်မြူးစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို မင်း အရှိန်မြှင့်ပြီး အမီလိုက်ရမယ်!"

ချောင်ကျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ငါစီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ရုံးခွဲကို နောက်နှစ်မှာ မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့တော့မှာ!"

သူတို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီက အလွန်တိုးတက်နေသည်။ ဒါပေမယ့် နန်ရှန်ခရိုင်အစိုးရနဲ့ ချုပ်ဆိုထားတဲ့ စာချုပ်နဲ့ စျေးကွက်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ကိစ္စကြောင့် အခုချိန်မှာ သူတို့ ထွက်ခွာလို့ မရဘူး။

လက်ရှိ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်အရ သူတို့သည် လာမည့်နှစ်တွင် မြို့တော်၌ ရုံးခွဲဖွင့်လှစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

တူမလေး သာ့ချောင် မြို့တော်မှာ စာသင်သွားကတည်းက ချောင်တုန်းရဲ့ စကားတွေက တော်တော်နည်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် သာ့ချောင်နှင့် ဖုန်းပြောနေချိန် သို့မဟုတ် သာ့ချောင်ထံမှ စာတစ်စောင်လက်ခံရရှိမှသာ စိတ်လှုပ်ရှားပုံပေါ်သည်။

သမီးလေးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဖေက တူမလေးလောက်တောင် မကောင်းဘူးဆိုတာကို မြင်တော့ သူ့နှလုံးသားက ချဉ်လာသလို ခံစားရသည်။

ဒါ​ပေမယ့်​ အဲဒါ​ကြောင့် သူ့သမီး​လေး​ပျော်​​အောင်​​ လုပ်ဖို့ မြို့တော်​ကို ​ပြောင်းဖို့ သူစီစဉ်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်၏ မိသားစုမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်းဟွေ့တို့သည် နောက်နေ့တွင် မြောက်ဘက်သို့ ရထားဖြင့် သွားခဲ့ကြသည်။

မကြာခင် နိုဝင်ဘာလရောက်လာသည်။ ဆောင်းဦးရာသီက ပိုပြင်းထန်လာပြီး ရာသီဥတုက ပိုအေးလာသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ရွှေရောင်အ၀တ်အစားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝင်းထဲသို့ လှိမ့်တက်နေသည်။ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်လိုက်ရင် နေရာတိုင်းမှာ ရွှေရောင်အရွက်တွေရှိနေသည်။

သာ့ချောင်သည် စာကြည့်တိုက်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်များကို သေသေချာချာ ဖတ်နေခဲ့သည်။

ကောလိပ်တစ်ခုလုံးတွင် သူမအကြိုက်ဆုံးနေရာက စာကြည့်တိုက်ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အတန်းမရှိရင် သူမသည် ဒီမှာ တစ်ရက်လုံး အချိန်ကုန်သည်။

ကျင့်ဟွာသည် ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာသည့် ကျောင်းဖြစ်ထိုက်သည်။ စာကြည့်တိုက်ရှိ စာအုပ်အရေအတွက်သည် တိုင်းပြည်တွင် အကောင်းဆုံးထဲက တစ်ခုဖြစ်သည်။ အပြင်မှာ မတွေ့နိုင်တဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီးကို ဒီမှာ တွေ့နိုင်သည်။

သူမအတွက်ကတော့ ရတနာသိုက်တစ်ခုပင်။

ဆောင်းဦးနေရောင်သည် မှန်ပြတင်းပေါက်မှ လင်းလက်လာပြီး လိုက်ကာကဲ့သို့ သူမအပေါ်၌ ဝဲနေသည်။ သူမအသားအရည်က ကျောက်စိမ်းနဲ့တူကာ ဖြူစင်တယ်ဆိုတာ မီးမောင်းထိုးပြနေသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားတယ်လို့ ထင်ရသည်။

စာကြည့်တိုက်ရှိ အတန်းဖော်များသည် ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး အားလုံးကို ဤလှပသောရုပ်ပုံက စွဲဆောင်သွားကြသည်။

အများစုမှာ လူတိုင်းက စာအုပ်ဆီသို့ ပြန်မကြည့်မီ တစ်ချက်ထက်ပိုပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယခုခေတ်တွင် လေ့လာရန် အခွင့်အလမ်းများစွာမရှိပေ။ တစ်ယောက်က တက္ကသိုလ်တက်ခွင့်ရလို့ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ဒါကြောင့် လူအများစုဟာ ဒီလိုအခွင့်အရေးကို အလဟသ မဖြစ်ကြဘူး။

ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ သုံးယောက်တောင် ကြိုးကြိုးစားစား စာလေ့လာကြသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ဦးလေး အလုပ်ထုတ်ခံရပြီးနောက် သူမသည် အိမ်တွင် အရေးမကြီးကြောင်း တွေ့ရှိပြီးနောက် ပို၍ပင် အားထုတ်ခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ သူမသည် အိပ်ခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စာမလုပ်ဘူး။ ယခုဆိုရင်တော့ သူမလက်ထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ာကိုင်ထားသည့် သာ့ချောင်ကို တွေ့တိုင်း သူမသည် ချက်ချင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူဖတ်သည်။

သူမသည် သာ့ချောင်အပေါ် မနာလိုမှုအားလုံးကို သူမ၏ စာသင်ခန်းထဲသို့ ဖြန့်ကျက်ခဲ့သည်။ တခြားနယ်ပယ်တွေမှာ သူမနဲ့ မယှဉ်နိုင်တာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ လေ့လာမှုမှာ ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးသင့်ဘူး။

ဤအငွေ့အသက်ကြောင့် အဆောင်အတွင်းရှိ အခြားလူများသည် အနားယူရန် မရဲကြပေ။ သူတို့အားလုံးသည် စာကျက်ချိန်ကို ဆန့်ကျင်ကာ ပြေးလွှားကြသည်။

စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်မှာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိသည်။ အဲဒီ့အပြင်ကနေ စာကြည့်တိုက်ကို ရံဖန်ရံခါ ကိုင်းကြည့်နေတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူ့ခေါင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရူးကြောင်ကြောင် အပြုအမူကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့ကို အာရုံစိုက်လာစေသည်။

စတိုင်ကျတဲ့ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုမျိုး မရှိရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးဖို့ လုံခြုံရေးကို ခေါ်လာနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်လေးသည် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တိုင်း သူ့မျက်လုံးထဲက အလှတွေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ကြောက်သလို စာကြည့်တိုက်ထဲက လူတစ်ယောက်ကို သူ့အာရုံစူးစိုက်မှု စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဒီလူက သာ့ချောင်ကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားခဲ့တဲ့ ကျောက်ချူယန်ကလွဲလို့ တခြားသူတော့ မဟုတ်ပါချေ။

သူ့အမေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေတဲ့အတွက် သူ့အမေက သူ့အစ်ကိုကြီးကို အတင်းအကြပ် အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြခဲ့သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ သူ့အစ်ကိုကြီးက အလှအကြောင်းပြောပြတာထက် သူ့အမေသေတာကို ပိုကြည့်ချင်ခဲ့သည်။ သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်လွန်းလို့ သူဒေါသဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ့အမေက အစ်ကိုကြီးရဲ့ အတွင်းရေးမှူးဆီက အချက်အလက်ကို ရခဲ့သည်။

အချက်အလက်ရပြီးနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးအား သူ၏နှလုံးသားထဲက အလှလေးကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ အဲဒီကနေမှ သူမနာမည်က ချောင်နျန်နျန်လို့ သူသိလိုက်ရသည်။ သူ့မိသားစုထဲက လူတိုင်းက သူ့ကို သာ့ချောင်လို့ ခေါ်ကြသည်။ သူမသည် ကျင့်ဟွာ၏ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် စီးပွားရေးဌာနမှ ကျောင်းသူလေး တစ်ဦးဖြစ်သည်။

အချက်အလက်ကိုမြင်ပြီးနောက် ချောင်နျန်နျန်ဟူသောအမည်က ပြီးပြည့်စုံသော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သူခံစားခဲ့ရသည်။ ဒီလို အလှတရားက သူ့နှလုံးသားကို မမေ့နိုင်စေပေ။

လွန်ခဲ့သည့်တစ်လခန့်က သတင်းရခဲ့ပြီး သူမကိုရှာဖွေရန် သူသည် ကျင့်ဟွာကောလိပ်သို့ ချက်ချင်းရောက်လာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ အပြင်ထွက်တိုင်း မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လဲကျသွားသည်ဖြစ်စေ ရုတ်တရက် ဝမ်းလျှောခြင်းဖြစ်သည်။ ဒါမှမဟုတ် ကားက လမ်းတစ်ဝက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လမ်းကြောင်းဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကမှ ဆေးရုံမှ ဆင်းခွင့်ရခဲ့သည်။ အခု သူရောက်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရာအားလုံး ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။

နေ့ခင်းဘက် စာကြည့်တိုက်ပိတ်သောအခါ သာ့ချောင်သည် စာအုပ်ကို ပြန်ချထားပြီး လူများနှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါတွင် လူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူက ပြုံးပြီး "ချောင်နျန်နျန်၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းနဲ့တွေ့ပြီပေါ့!"

လန့်ဖျပ်သွားပြီး သာ့ချောင်က နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ကို နားမလည်သော မျက်လုံးများဖြင့် "ရှင်က ဘယ်သူလဲ?"

ကျောက်ချူယန်၏ မျက်လုံးများသည် ကော်ကဲ့သို့ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်ထားသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေမှာ အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး "ကိုယ်က ဥက္ကဋ္ဌကျောက်ရဲ့ ညီပါ။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှာ မင်းနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်လေ။ ကိုယ့်ကို မမှတ်မိဘူးလား?"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများက သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်သွားသည်။ နောက်တော့ မနှစ်မြို့စရာ အဖြစ်အပျက်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမက “ရှင်ဘာလိုချင်လို့လဲ?”

ကျောက်ချူယန် - "မင်းက ငါ့အိမ်မက်ထဲက ချစ်သူနဲ့ အရမ်းတူတယ်။ မင်းကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ချင်တာ။ နျန်နျန် လက်ခံမလား လက်မခံဘူးလား စဉ်းစားပေးလို့ရမလား?"

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ "ပထမဆုံး ကျွန်မကို ကျောင်းသူချောင်လို့ ခေါ်ပါ။ ကျွန်မက ရှင်နဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ နျန်နျန်က ရှင် ခေါ်နိုင်တဲ့ နာမည်တော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယ၊ ရှင်ရဲ့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ကျွန်မ ငြင်းတယ်။ တတိယ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လာမရှာပါနဲ့တော့!"

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် သူ့ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျောက်ချူယန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေက သူ့ရင်ထဲမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ့မှာ ပိုက်ဆံနဲ့ ရုပ်ရည်ရှိသည်။ အရင်တုန်းကတော့ ဘယ်မိန်းကလေးကို သူ လိုက်ချင်နေပါစေ လွယ်တဲ့ကိစ္စပင်။ တချို့က သူလိုက်ရန် မလိုအပ်ဘူး။ တစ်ဖက်လူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချုပ်နှောင်ထားလိမ့်မည်။

မထင်မှတ်ပဲ သူမသည် သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါသည်။ ဒီနည်းက စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပင်။

အလှလေး သူ့လက်ကို ကိုင်ဖို့ အရမ်းလွယ်ရင် ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကျောခိုင်းခြင်းသည် သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူက လှည့်ပြီး သာ့ချောင်ရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင် မရှိတော့ဘူးလား ဆိုတာကို ကြည့်ဖို့ အတန်းပြီးသွားတော့ သူက လာခဲ့သည်။ သူရောက်လာတာနဲ့ ဒီပုံကိုမြင်ရဖို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သူသည် ဒေါသထွက်သွားသည်!

ညစ်ညမ်းသော လူယုတ်မာက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ? သာ့ချောင်နဲ့ ထိတွေ့ရဲတာ သူ့ဘဝက ရှည်လျားလွန်းလို့ မဟုတ်လား?

ဟော်ချီ လန့်သွားသည်။ သူအဲဒီကို မရောက်ခင်မှာ 'ဘုန်းခနဲသံ' ကြားလိုက်ရသည်။

သာ့ချောင်သည် ကျောက်ချူယန်ကို သူမ ပခုံးပေါ် တင်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လှဲချလိုက်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူမျက်နှာက တွန့်လိမ်သွားသည်။

ဟော်ချီက အမြန်ပြေးပြီး သာ့ချောင်ကို သူ့နောက်မှာ ထားလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ချူယန်၏ မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းကို ငါသတိပေးတယ်၊ နောင်မှာ ငါ့ရည်းစားကို နှောင့်ယှက်ဝံ့ရင် ဒီကျောင်းတံခါးကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်အောင် မင်းကို ငါလုပ်ပစ်မယ်!"

ကျောက်ချူယန်သည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ စော်ကားခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။ ချက်ခြင်းပဲ ဒေါသထွက်သွားပြီး "ငါ့ကိုလွှတ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို ဒီကျောင်းကနေ ချက်ချင်း ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်မယ်"

ဒါကိုကြားတော့ ဟော်ချီက သူ့ကို လွှတ်မပေးဘူး။ အဲဒီအစား သူက သူ့မျက်နှာကို သူ့ခြေဖဝါးနဲ့ နင်းပြီး နှိပ်စက်ခဲ့သည်။

ကျောက်ချူယန်သည် နာကျင်ပြီး အရှက်ရသွားသည်။ သူက ဟော်ချီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဓားနဲ့ထိုးသတ်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။

သာ့ချောင်က ဟော်ချီရဲ့ ကျောကို လက်ညှိုးနဲ့ ထိုးပြီး "အစ်ကိုဟော်ချီ ဒီလိုလူမျိုးအတွက် အစ်ကို့လက်တွေကို မညစ်ပတ်ပါနဲ့။ ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ ကျွန်မ လုံခြုံရေးကို ခေါ်လိုက်မယ်!"

ဟော်ချီက သူ့ခေါင်းကို လှည့်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ် စိတ်မြန်လက်မြန် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

လုံခြုံရေးကို မခေါ်ခင် သာ့ချောင်က သူ့ကိုပြုံးပြလိုက်သည်။

လုံခြုံရေးအစောင့်က အမြန်ရောက်လာပြီး ကျောက်ချူယန်ရဲ့လက်ကို လိမ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် သူသည် ကျောင်း၏ကျောင်းသားမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ ရဲစခန်းသို့ သူ့ကို ပို့လိုက်သည်။

ကျောက်ချူယန်၏ လက်သည်းများက သာ့ချောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည့် မြင်ကွင်းကို ဟော်ချီ သတိရမိပြီး ဒေါသထွက်နေတုန်းပင်။ “နောင်မှာ မင်းကို လာခေါ်ဖို့ ကိုယ်လာခဲ့မယ်”

ဒါမှ သူမဆီက အကြည့်မလွှဲနိုင်တဲ့သူတွေ နှောင့်ယှက်တာ တားဆီးနိုင်မည်။

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပြီ။ အခုမှ စပြီး စာကြည့်တိုက်မှာ စာလုပ်တဲ့အခါ၊ ညီမ အစ်ကိုဟော်ချီ လာဖို့ စောင့်နေမယ်။"

သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး သာ့ချောင်က ဒါကို ငြင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ဖုံးကွယ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမယ့် အစတုန်းကတော့ သူတို့က ဒီလောက် လူသိရှင်ကြား မဖြစ်ချင်ဘူး။ အခုတော့ လူတွေပိုသိလာလေလေဆိုတော့ သံသယတွေ အရမ်းကြီး ရှောင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဟော်ချီက သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူမကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်လေးတွေ။ နောက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အရမ်းကြည့်ကောင်းကြသည်။ အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြရင် လှပတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့ ဖြတ်သွားသော အတန်းဖော်များသည် မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်ရုံမှလွဲပြီး မတတ်နိုင်ပေ။

.....

ချောင်ကျန်းကော်က ချောင်ယိုရို့ကို သူ့ဇနီးအဖြစ် အိမ်ပြန်သယ်သွားကတည်းက ချောင်ယိုရို့က ချောင်ကျန်းကော်ကို မြင်ရင် ရှောင်ခဲ့သည်။

ဒါက ချောင်ယိုရို့ကို အလွန်စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။ ချောင်ယိုရို့ စိတ်ကျေနပ်စေရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ ခွေးမလေး တစ်ကောင်ကို သူဝယ်ခဲ့သည်။

ခွေးမလေးက ဂနာမငြိမ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ? သူမသည် ခွေးလေခွေးလွင့်နှင့် နှစ်ရက်မပြည့်မီတွင် ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ချောင်ယိုရိုတို့အကြား ဆက်ဆံရေးက တင်းမာနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ဦးနှင့် ခွေးတစ်ကောင်ကြား ဆက်ဆံရေးကို ပြေလျော့စေရန်အတွက် ချောင်ကျန်းကော်သည် ခေါင်းရှုပ်သဖြင့် မကြာခဏ ခေါင်းကုတ်ခဲ့သည်။

ဒီမနက်မှာတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အပြင်ဘက်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက တောက်ပနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားကို လက်ဖြင့်ဆွဲလိုက်ပြီး "ကျန်းကော်၊ ထပြီး ကုန်စုံဆိုင်သွားတော့!"

ချောင်ကျန်းကော်က ထထိုင်လိုက်တဲ့အခါ ခေါင်းအုံးပေါ်က ဆံပင်တွေကို ရုတ်တရက် သတိထားမိပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မိန်းမရယ်၊ ဆံပင်က ဒီအတောအတွင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျွတ်ရတာလဲ? မင်းက ဒီလိုမျိုးဆို လွယ်လွယ်နဲ့ ထိပ်ပြောင်သွားနိုင်တယ်!"

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက လန့်သွားသည်။ ခေါင်းအုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချောင်ကျန်းကော်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်မှာ ပြောင်နေတဲ့အပိုင်းကို သူမ မထင်မှတ်ပဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ အံ့ဩသွားသည်။

ထို့နောက် ဝက်အူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဟားဟားဟား... ကျန်းကော်၊ ရှင် ခေါင်းပြောင်နေတယ်!!"

ချောင်ကျန်းကော်က အလျင်အမြန် လက်ဆွဲပြီး သူ့နဖူးထက်က ပြောင်နေတဲ့ အကွက်ကို ထိလိုက်သည်။ သူ့ဦးရေပြားက အေးစက်နေသည်။

ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဒါ... အရမ်းပြောင်တာ မဟုတ်လား??

......

စာရေးသူမှာ ပြောစရာတစ်ခုရှိသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ဇနီးသည်ကို လှောင်ပြောင်တတ်သော ချောင်ကျန်း‌ကော်သည် ထိပ်ပြောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်~~