အခန်း (၂၉၉)

ဧည့်သည်က သာ့ချောင်ကို အနည်းငယ် ချီးကျူးပြီး ရှောင်ယင်းကို တံတွေးနှင့် ထွေးကာ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုမှသာ ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏အသံကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ သူမသည် တုန်တုန်ယင်ယင်အသံဖြင့် "သာ့ချောင်၊ ငါ...ငါမှားမှန်းသိပါတယ်။ အစ်မ‌ဟွေ့နဲ့ အစ်ကိုကျန်းကျွင်းတို့ကို မင်းမပြောလို့ရမလား?"

သာ့ချောင်က ချက်ချင်းငြင်းလိုက်သည်။ "မရဘူး!"

သူမသည် ဧည့်သည်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရိုင်းစိုင်းပြီး သူမပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုလျှင် သူမသည် တစ်ဖက်လူကို အခွင့်အရေးပေးလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် သူမဟာ ဧည့်သည်တွေကို သူမရဲ့အထောက်အထားကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ ဒါက သူမမိဘတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အကြီးအကျယ်ထိခိုက်စေသည်။

သူစိမ်းတွေကြားရင် သူ့အဖေက တခြားမိန်းမကို အပြင်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်နေတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့အမေက မာနကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ မိန်းမလို့ ထင်ကြလိမ့်မည်။ သူမရဲ့ စိတ်သ‌ဘောထားကြောင့် တစ်နေ့မှာ သူမဆိုင်က ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

ဒီတော့ ရှောင်ယင်းက ဘယ်လိုမှ နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။

ရှောင်ယင်း၏ မျက်လုံးများသည် ယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

သာ့ချောင်ဟာ စိတ်ပျော့ညံ့သူ ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့တာ သနားစရာပင်။ သူမသည် ရှောင်ယင်းကို နောက်တစ်ချက် မကြည့်ဘဲ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

သိုလှောင်ခန်းတံခါးဝကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့အဖေက သူ့အမေရဲ့ ခြေသလုံးကြွက်သားတွေကို နှိပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "ဟွေ့ဟွေ့၊ မင်းရဲ့ အသားအရည်က အရမ်းကောင်းတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ အတူတူပဲ။"

လင်းဟွေ့၏ ပါးပြင်သည် အနည်းငယ်နီလာသည်။ သူမက သူ့ကို တွန်းဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ပြောနေတာ ရပ်လိုက်။ ရှက်စရာကြီး။ လုံလောက်ပြီ၊ မနှိပ်နဲ့တော့။ တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး မြင်ရင် မကောင်းဘူး!"

သူမပြောပြီးသည်နှင့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သာ့ချောင်က တံခါးနားမှာ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမမျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တော့ သူ့သမီးကို တွေ့လိုက်သည်။ "မင်းဒီကိုရောက်နေတာပဲ။ မင်း ဘာလို့ တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်လာရတာလဲ?"

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါတွင် သူမသည် မျက်လုံးလေးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ တကယ်လား အဖေ? သူက ရှက်ရွံ့နေတာ ထင်ရှားသည်။ အဲဒီအစား သူက လှည့်ပြီး သူမကို အပြစ်တင်လိုက်သည်။

လင်းဟွေ့သည် သူ့ခင်ပွန်းသည် သူ့သမီးကို အပြစ်တင်နေသည်ကိုမြင်တော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး သူ့ကို ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သာ့ချောင် ယူလာပေးသော နေ့လည်စာထမင်းဘူးကို ယူသွားကာ "အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်။ စားစရာ ယူလာစရာ မလိုဘူးလို့ အ‌‌မေပြောတယ် မဟုတ်လား? အမေတို့တွက် အပြင်မှာ စားရတာက အတူတူပါပဲ"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါပြီး "အမေ စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီး အအေးကို မကြောက်ပါဘူး" လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး စားသုံးခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် နွေရာသီတွင် အပူဒဏ်နှင့် ဆောင်းရာသီတွင် အ‌အေးဒဏ်ကို မကြောက်ပေ။ ချိုက်ရူနန် ပြောသလိုပင် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အပူချိန်ကို အလိုအလျောက် ထိန်းညှိနေပုံရသည်။

လင်းဟွေ့သည် သူ့သမီးအတွက် စိတ်ဆင်းရဲနေရဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ပွစိပွစိပြောနေသေးသည်။

သာ့ချောင်က စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မပြောခင် သူတို့ ထမင်းစားပြီးဖို့ စောင့်နေခဲ့သည်။

လင်းဟွေ့သည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် နီမြန်းသွားသည်။ "တကယ့်ကို ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိတာပဲ! အလုပ်လျှောက်တုန်းက သူရဲ့မိသားစုက အလွန်ဆင်းရဲပြီး သူ့အဖေရဲ့ရောဂါကို ကုသဖို့ ငွေရှာချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ။ သူကတာဝန်သိတတ်တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို လက်ခံတာ။ သူက ဒီလိုလူလို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။"

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ယင်ကောင်တွေကို အစာကျွေးသလို ခံစားရသည်။ သူက လုံးဝ စက်ဆုပ်သွားပြီး "ဒီလူ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ သူ့ကို သွားခိုင်းလိုက်တော့မယ်!"

သူမသည် သူနှင့် လင်းဟွေ့တို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းစေရန်ပင် သတ္တိရှိခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ သူမကို သာ့ချောင်က ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ နားလည်မှုလွဲမှားမှုတစ်ခု အမြစ်တွယ်လာပါက မြစ်ဝါမြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားလျှင်ပင် ရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

လင်းဟွေ့သည် ရှောင်ယင်း၏ လစာကို ဖြေရှင်းပေးပြီး ထိုနေ့တွင် သူမကို အလုပ်ထုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်ယင်းသည် နှပ်ချေးများထွက်သည်အထိ ငိုပြီး သူမ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး မျက်ရည်များကျလာသည်။ ဒါပေမယ့် သူမကို ဘယ်သူမှ စာနာစိတ်မရှိကြဘူး။ အဆုံးတွင် သူမသည် ရှိုက်ကြီးတငင်သာ ထွက်ခွာသွားနိုင်သည်။

နှစ်သစ်ကူး နီးလာတာကြောင့် တခြားလူကို ရှာဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သာ့ချောင်က ငွေကိုင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ဖို့ ရောက်လာသည်။ နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် ချောင်တုန်းဝမ်လည်း လာကူညီသည်။

သာ့ချောင်သည် ငွေကိုင်အဖြစ် လုပ်ကိုင်လာသောကြောင့် စတိုးဆိုင်ရှိ လုပ်ငန်းသည် တိုးတက်လာသည်။ အဆုံးမရှိသော ဖောက်သည်များ ရှိခဲ့သည်။ ကြွယ်ဝလွန်းလို့ လူတွေကို မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

အမျိုးသားအချို့သည် သာ့ချောင်၏ အလှကိုမြင်ပြီး မကြာခဏဆိုသလို စျေးဝယ်ရန် အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကြသည်။ သူတို့သည် သူမနှင့် ခဏခဏ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် သာ့ချောင်ကို ထွက်ခိုင်းခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူတို့အားလုံးကို သာ့ချောင်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ သာ့ချောင်က သူမက စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းထားကြောင်း တိုက်ရိုက်ပြောပြခဲ့သည်။

ဒီလူတွေဟာ ကြားပြီးနောက် သူတို့က စ်ိတ်မ‌ကောင်းစရာလို့ ခံစားမိပေမယ့် သိပ်စိတ်မ၀င်စားကြဘူး။

အဲဒီနေ့မှာပဲ ဆိုင်ထဲကို လူငယ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ သူ့အသက်က ဆယ့်ငါး ဆယ့်ခြောက်လောက်ရှိပြီ။ သူ့အသားအရည်က ဂျုံအရောင်ဖြစ်နေသည်။ သူက အရမ်းတောက်ပပြီး ကျန်းမာနေပုံရသည်။

သူဝင်လာပြီးတာနဲ့ သူဝယ်ချင်တဲ့အရာတွေကို အမြန်ရွေးပြီး သူက ငွေရှင်းဖို့အတွက် ငွေရှင်းကောင်တာဆီ ယူသွားလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံပေးဆောင်ပြီးသည်နှင့် သူက ချက်ခြင်း မထွက်ခွာခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မင်း တွက်တာ မှားနေတယ်!"

ချောင်တုန်းဝမ်က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး!"

သူမ၏ ဂဏန်းသင်္ချာနှင့် စိတ်တွက် ဂဏန်းသင်္ချာတို့သည် သာမန်လူထက် ကောင်းသည်။ သူမသည် သူမရဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာမှာ ဘယ်တုန်းကမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး။

ကောင်လေးက "ပြန်ရေတွက်လိုက်!"

ကောင်းပြီ၊ ပြန်ရေတွက်သည်!

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမ၏ စိတ်တွက် ဂဏန်းသင်္ချာတွင် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့သည်။ ခဏကြာတော့ သူမမျက်နှာကို ရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

သူမ တကယ်ကို တွက်ချက်မှု လွဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် အဆင့်နိမ့်သော အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က ရှက်ရွံ့ပြီး ခြားနားချက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ တွက်တာ မှားသွားတယ်!"

ကောင်လေးက ပိုက်ဆံလက်ခံပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို ယူကာ "အဆင်ပြေပါတယ်" လို့ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးတာနဲ့ သူထွက်သွားခဲ့သည်။

ပထမတော့ မတော်တဆမှုတစ်ခုလို့ပဲ သူမထင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကောင်လေးက နောက်နေ့မှ ထပ်ရောက်လာသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ကောင်လေးကို တွေ့သောအခါ မနေ့က အဖြစ်အပျက်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ တွက်ချက်မှုမှားပြီး မျက်နှာပျက်ရမှာကို သူမ ကြောက်တာကြောင့် မျက်နှာက တင်းမာနေခဲ့သည်။

တွက်ချက်မှုပြီးသောအခါ ကောင်လေးက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်က လှုပ်သွားကာ "ဒီနေ့တွက်တာမှန်တယ်"

ချောင်တုန်းဝမ်က သူက သူမကို လှောင်ပြောင်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခြောက်ယွမ်နဲ့ ရှစ်ဆယ်ဆင့် ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေးက ပိုက်ဆံကိုယူပြီး သူ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကောင်လေးက မကြာခဏရောက်လာသည်။ ချောင်တုန်းဝမ်သည် ငွေကိုင်လုပ်တိုင်း ရောက်လာသည်။

နှစ်ယောက်သား စကားသိပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့တွင် တံခါးပိတ်ပြီးနောက် ကောင်လေးက လာတာရပ်သွားသည်။

မီးရှူးမီးပန်းသံတွေနဲ့အတူ နှစ်သစ်ရောက်လာပြန်သည်။

ဟော်မိသားစုသည် ယခင်နှစ်များကဲ့သို့ ချောင်အိမ်သို့ လာခဲ့သည်။

မနှစ်က နှစ်သစ်ကူးအကြိုမှာ ကျုံးခမ်းသိက ချောင်ခြံထဲမှာ သိုက်ရှုဖန်ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ထို့နောက် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဖြစ်လာသည်။

ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးအကြိုမှာ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံက သတင်းကောင်း ထပ်ရပြန်သည်။

.......

ဤတွင်ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပွဲက ပြီးသွားသည်။ လူတိုင်းက ဧည့်ခန်းထဲမှာ စကားစမြည်ပြောကြတာ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံနည်းနည်းနဲ့ ဖဲကစားကြသည်။

ရွှယ်အန်းရှု့သည် သူ့အောက်ခံဘောင်းဘီအောက် အရာအားလုံးဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း လေထုသည် အလွန်လိုက်ဖက်ညီလှသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် လူတိုင်းနှင့် စကားစမြည်မပြောပါ။ သူမသည် စားပွဲဘေးတွင် ဝိုင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖြည့်နေသည်။

ချောင်ကျန်းကော်သည် ဖီဖီနှင့် ကုကုတို့နှင့် အပြင်မှ စကားစမြည်ပြောရာမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူက သူ့မိန်းမ စားနေတုန်းဆိုတာကို မြင်တော့ သက်ပြင်းချပြီး "မိန်းမ၊ မင်းဘာလို့စားနေတာလဲ? မင်း ဝိတ်ချချင်တယ်လို့ မင်းမပြောဘူးလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက နှမ်းနဲ့ မြေပဲသကြားလုံးတွေကို ဝါးရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မ ဝိတ်လျှော့ချချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ပိုစားနေတာ။ မစားဘူးဆိုရင် ကျွန်မဝိတ်ကျဖို့ ခွန်အားတွေ ဘယ်လိုလုပ်ရနိုင်မလဲ?" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောင်နေတဲ့ ဦးရေပြားကို ပွတ်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။ ပြီးတော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မိန်းမ၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ငါလည်း ပိုစားမယ်။ ငါတို့ဗိုက်ပြည့်သွားရင် အတူတူ ဝိတ်ချကြမယ်!"

လူတိုင်း - "..."

ဒီစုံတွဲက တကယ်ကို လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်မှု ပိုများလာခဲ့သည်။ သဟဇာတဖြစ်မှုသည် အလွန်ပြည့်စုံသောကြောင့် လူများကို စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

စားနေစဉ်တွင် ချိုမြိန်သော အရာများကို အလွန်အကျွံစားမိသည်ဟု ဝမ်ချွမ်ကျီက ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ငန် သို့မဟုတ် အစပ်တစ်ခုခုစားရန် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဒါနဲ့ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို သွားကာ အနံ့ထွက်နေတဲ့ တို့ဟူးပန်းကန်ကို ယူလာသည်။

အနံ့ထွက်နေသော တို့ဟူး၏အနံ့သည် အလွန်အနံ့ပြင်းသော်လည်း အပြင်တွင် ကြွပ်ယွသော အရသာရှိပြီး အတွင်းတွင် နူးညံ့သည်။ ထို့ကြောင့် စပ်လွန်းပြီး လန်းဆန်းစေသည်။ စားလို့ကောင်းသည်!

သို့သော် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် အနံ့ထွက်နေသော တို့ဟူးကို ယူဆောင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သိုက်ရှုဖန်သည် ချက်ချင်းပင် ပျို့အန်ချင်လာသည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသွားကာ ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

သူမဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ ကျုံးခမ်းသိက တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူက ကိုင်းလိုက်ပြီး "အန်းဖန်ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘယ်မှာ နေမကောင်းလို့လဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သိုက်ရှုဖန်၏ မျက်လုံးများသည် ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ လက်ထဲမှ အနံ့ထွက်နေသော တိုဟူးပေါ်မှ စိုက်ကျသွားသည်။ "အဲ့ဒါကို အနံ့ခံလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ပျို့အန်ချင်သလို ခံစားရတယ်"

ကျုံးခမ်းသိ ပြန်မပြောခင်မှာ ဝမ်ချွမ်ကျီက ပေါက်ကွဲသွားသည်!

သူမသည် အနံ့ထွက်‌နေသော တိုဟူးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ဖျန်းခနဲ ဖျန်းခနဲ ထွက်လာသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့လက ရှင် နံနံပင်ရှိတဲ့ တိုဟူးကို အသည်းအသန်စားတာ ကျွန်မတွေ့ပါတယ်။ အခု ကျွန်မ တစ်ခုခုစားချင်တာကို ရှင်ကဘာလို့ နေမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ? ရှင် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာလား?"

သိုက်ရှုဖန်က ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး "ချွမ်ကျီ ကျွန်မကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကျွန်မ ဒီလိုဆိုလိုတာမဟုတ်... အု့..."

စကားမဆုံးခင်မှာ သူမက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

ကျုံးခမ်းသိသည် အပြေးအလွှား လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ "ရှင် ဒီလိုဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးဆို။ ဒေါသထွက်လိုက်တာ!"

ချောင်ရှို့ကျီ - "အကြီးဆုံးရဲ့ဇနီး၊ ထိုင်ပြီး မင်းရဲ့အစားအစာကို စားပါ!"

သူ့ယောက္ခမရဲ့စကားကြားတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာ သူမ ယောက္ခမကို မနှောင့်ယှက်ရဲဘူး။

လင်းဟွေ့သည် စောစောက သိုက်ရှုဖန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို တွေးနေမိသည်။ ထို့နောက် အမွှာတွေကို ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက သူမ၏အခြေအနေကို ပြန်တွေးမိသွားသည်။ သူမစိတ်တွေ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

"အန်တီဖန်၊ ရေနွေးနည်းနည်းသောက်လိုက်။ အန်တီ့ဗိုက်က ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။"

သာ့ချောင်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ရေနွေးပူပူလေး တစ်ခွက်ယူဖို့ မီးဖိုချောင်ကို သွားလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးကို ရေနွေးပူပူထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမက ဟော်ချီနှင့်အတူ ခြံထဲသို့ သယ်သွားခဲ့သည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် လောလောဆယ် ဘာမှမစားမသောက်ချင်ပေ။ ဒါ​ပေမယ့်​ သာ့ချောင်က အလွန်​စာစာနာတတ်ပြီး​ သူမဟာ က​လေးကို စိတ်​မ​ကောင်းဖြစ်​​စေချင်တာကြောင့် ​ရေကိုလက်​ခံလိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတာက သူမ ဗိုက်ထဲမှာ စောစောက အရမ်းနာနေတယ်ဆိုတာ သိသာပါသည်။ ရေတစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူမသည် အမှန်တကယ် သက်သာလာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ပွေ့ပိုက်ထားသလိုမျိုး သူမဗိုက်က နွေးလာသည်။

သူမသည် တစ်ငုံပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ ရေဖန်ခွက် အောက်ခြေကို ရောက်သွားသည်။

သူမကိုဒီလိုမြင်တော့ ကျုံးခမ်းသိက သူမ အရမ်းရေဆာနေတယ်လို့ ထင်သွားသည်။ "မင်း နောက်ထပ်လိုချင်သေးလား? ကိုယ်မင်းကိုနောက်တစ်ခွက်ထပ်ထည့်ပေးမယ်"

သိုက်ရှုဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ရေမဆာဘူး ဒါပေမယ် ကျွန်မအတွက် သာ့ချောင်ထည့်ပေးတဲ့ ရေက အရသာရှိတယ်။ သာ့ချောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အပြင်းဖျားနေသည့် မောင်မိသားစု၏ အဘွားအိုကို သူမ ရုတ်တရက် တွေးမိသည်။ ရေထဲကို တစ်ခုခုထည့်လိုက်နိုင်သည်။ သာ့ချောင်ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူမပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုံးခမ်းသိကိုတောင် မပြောနိုင်ဘူး။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို မြင့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ "အန်တီဖန် အဆင်ပြေရင် ကောင်းပါတယ်။"

ဟော်ချီက သူ့နောက်မှာ ရပ်နေသည်။ သူမလက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့လက်နဲ့ ညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် သူမ၏ နားရွက်ထိပ်များ နီရဲလာခဲ့သည်။

သူက တိတ်တဆိတ် ရယ်မောရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ခြေဖမိုးပေါ်တက်နင်းလိုက်သည်။ သူမက အဲဒါကို ဖိအားနည်းနည်းပေးခဲ့သည်။

ဟော်ချီက "နျန်နျန်၊ ကိုယ်မှားသွားပါတယ်" လို့ အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ကရုဏာသက်အောင် တောင်းပန်လိုက်သည်။