အခန်း (၂၈၇)

ဥက္ကဌ ကျောက် ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျောက်ချူယန်ကို ချက်ချင်း သူ့အခန်းထဲမှာထားခဲ့ပြီး အပြင်ကနေ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ချူယန် ဒေါသကြောင့် ရူးတော့မည်။

သူက အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ပစ်ပေါက်ပြီး အော်လိုက်သည်။ သူ့ကို လွှတ်မပေးရင် သူက သူတို့ရှေ့မှာ အခုပဲ သေရမယ်လို့ အော်နေခဲ့သည်။

ဥက္ကဌ ကျောက်က သူ့ကို ဘာမဆိုလုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။ အခုသေရင် သူ့ကို ကောင်းကောင်း သင်္ချိုင်းတစ်ခု ဝယ်ပေးမည်!

အမေကျောက်သည် အလွန်ဒေါသထွက်ကာ နှလုံးဖောက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက သားအကြီးဆုံးကို တုတ်နဲ့ရိုက်ရင်း တံခါးကို ခုတ်ထစ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဥက္ကဌ ကျောက်က "ငါ အခုပြောမယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကျောက်ချူယန်ကို လွှတ်ဝံ့ရင် မနက်ဖြန် မိသားစုကို ခွဲပစ်လိုက်မယ်!"

'မိသားစုကို ခွဲပစ်မယ်' ဟူသော စကားလုံး ထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင် ရူးသွပ်နေသော ကျောက်ချူယန်ပင်လျှင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အမေကျောက်က တုန်ရီသောလက်များဖြင့် သူ့ကို ထိုးကာ "မင်း…မင်းက ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ!"

ဥက္ကဌ ကျောက်က "အမေ၊ အမေလည်း ကျွန်တော့်ကို သတ်နေတာပဲလေ။ အမေ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျောက်ချူယန်ဆိုတဲ့ သားတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိတယ်။ အမေနဲ့အဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို အမေလိုချင်ရင် သူ့အတွက် ချန်ထားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဟိုင်ရှန့်ကုမ္မဏီက ကျွန်တော့်ဟာပဲ။ ဒီအိမ်က ကျွန်တော့်ဆီက ပိုက်ဆံနဲ့ ဆောက်တာ ကျောက်ချူယန်က တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ရဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ အနာဂတ်မှာ သူကလမ်းပေါ်မှာ သေအောင် ဆာလောင်နေရင်တောင် အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်က သူ့ကိုကြည့်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့"

အမေကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ မူးလဲသွားသည်။

အစာငတ်ခံပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကြိုးဆွဲချဖြစ်ပါစေ ဥက္ကဌ ကျောက်က အမေကျောက်ကို လက်မလျှော့ဘဲ ကျောက်ချူယန်ကို ထွက်လာစေခဲ့သည်။

သားကြီး၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ချက်ကိုမြင်တော့ အမေကျောက်သည် သားငယ်ကို မလွှတ်ရဲဘဲ သားအကြီးဆုံးသည် ဤအရာကြောင့် အမှန်တကယ်ခွဲထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်များ မကြာမီ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချက်အလက်ပေါက်ကြားသူမှာ ဥက္ကဌ ကျောက်၏ အတွင်းရေးမှုးဖြစ်သည်။ ဥက္ကဌ ကျောက်က သူမကို ကုမ္ပဏီရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို စာချုပ်အတိုင်း လျော်ကြေးပေးဖို့ ခိုင်းစေခဲ့သည်။

ဒါကအစပဲ။ ဟိုင်ရှန့်က ထွက်သွားပြီးနောက် သူမဟာ အနာဂတ်မှာ ဒီလုပ်ငန်းမှာ ဆက်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ကျောက်ချူယန်နှင့်ပတ်သက်ပြီးကတော့ ဗီဇာလည်း ရပြီးပြီ။ သူ့အား တစ်ပတ်အတွင်း နိုင်ငံခြားကို ပို့နိုင်သည်။

ဤအရာများ ပြီးသောအခါ သူသည် ချောင်အိမ်သို့ လူကိုယ်တိုင်သွားခဲ့သည်။

ချောင်မိသားစုက ရလဒ်ကို ကျေနပ်ပြီး သူပေးခဲ့တဲ့ လျော်ကြေးကို လက်ခံလိုက်သည်။ ချောင်ရှို့ကျီက သာ့ချောင်ကို ရှယ်ယာတွေ ပေးချင်ပေမယ့် သာ့ချောင်က မလိုချင်ဘူး။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ချောင်ရှို့ကျီက အဲဒါကို လက်ခံလိုက်သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက မိန်းကလေးတွေအတွက် အကာအကွယ်တစ်ခုအနေနဲ့ ပိုက်ဆံပိုရှိရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟော်ချီနှင့် ဟော်မိသားစုသည် သာ့ချောင်ကို‌ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံနေသည်။ ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာကြီးက ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ ဒါ့အပြင် အမျိုးသမီးတွေဟာ တခြားသူတွေထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးတဲ့အခါ ပိုကောင်းပါသည်။

သူ့အဘွားပြောတာကို ကြားပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ရှယ်ယာများကို လက်ခံခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်း‌ဟွေ့တို့သည် မြို့တော်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

အမြွှာနှစ်ယောက်က တွေ့တာနဲ့ ခုန်ထပြီး သူတို့ရဲ့အမေကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် သူမကို မည်မျှ လွမ်းဆွတ်တမ်းတကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရွှယ်အန်းရှု့။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည် သူ့အမေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသည်။

သာ့ချောင်လည်း ပြေးသွားသည်။ သူမက သူမအမေကို ပွေ့ဖက်ရင်း "အမေ၊ ကျွန်မလည်း လွမ်းတယ်။ အိမ်ကကြိုဆိုပါတယ်!"

"မေ့မေ့ချစ်လေးတွေ မေမေလည်း မင်းတို့ကို လွမ်းတယ်​!"

လင်းဟွေ့သည် ကလေးများ၏ ပွေ့ဖက်မှုဖြင့် ဝန်းရံထားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ချောင်ကျန်းကော်က တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အား လာပြီးပွေ့ဖက်အောင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်။ ဒီလိုဖြစ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး မဟုတ်လား?

သူ့အဖေကို ဒီလိုမြင်တော့ သာ့ချောင်က ပါးစပ်ကိုပိတ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

သမီးရဲ့တုံ့ပြန်မှုက ချောင်ကျန်းကော်က ပိုရှက်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူသည် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်သားတစ်ဦးအဖြစ် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး သူယူလာသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။

နှစ်ရက်အတွင်း ကျောင်ချူယန်သည် နိုင်ငံခြားသို့ ပို့ဆောင်ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ဆူပွက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လှည့်ကွက်တိုင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အစ်ကိုကြီးက သူ့ကို လွှတ်မထားခဲ့ဘူး။

ဒီလိုနိုင်ငံရပ်ခြားသွားရတာကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူက သာ့ချောင်ကိုလည်း ဒီအတိုင်း လွှတ်လိုက်ဖို့ ဆန္ဒမရှိပေ။

သူမအတွက်သာ မဟုတ်ရင် သူက ဒီလိုပိတ်လှောင်ခံထားရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါမှမဟုတ် ရှက်စရာကောင်းတဲ့နည်းနဲ့ အဝေးကို အပို့ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူက သူမကို မရနိုင်လို့ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်ခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်ကနေ အသံထွက်လာသည်။ အပြင်မှာ လျှပ်စီးနဲ့ မိုးခြိမ်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယင်းနောက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။

အပြင်မှာ အဆက်မပြတ် မိုးခြိမ်းသံကိုကြားတော့ ကျောက်ချူယန်က ရုတ်တရက် အကြံကောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ချိုးပြီး ပြေးထွက်ချင်ခဲ့သည်။

သူသည် သာ့ချောင်ကိုသွားရှာမည်။ ပြီးရင် ဆန်ကို လှန်ပစ်လိုက်မည်။ သူမရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုမရှိဘဲ သူ့ကို ဘယ်လို ငြင်းပယ်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း။

ဒါနဲ့ သူက ကုလားထိုင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို အတင်းရိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါက် ကွဲသွားသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးခြိမ်းသံကြောင့် ကျောက်ချူယန်၏ အခန်းပြတင်းပေါက်သည် ဧည့်ခန်းနှင့် ဝေးကွာကာ ကျောက်မိသားစုတွင် မည်သူမျှ မှန်ကွဲသံကို မကြားရပေ။

ကျောက်ချူယန်သည် ကုတင်အောက်တွင် ဝှက်ထားသောကြိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကြိုးချည်ပြီး သူက ကြိုးနဲ့ အောက်ကို ဆင်းသွားသည်။

တံတိုင်းသည် မိုးရေကြောင့် စိုစွတ်ပြီး ချောနေသည်။ သူ့ခြေထောက်တွေက ဆုပ်ကိုင်ထားတာ မရှိဘူး။ သူ ကိုင်ထားသည့် ကြိုးသည် ပြတ်လုနီးပါး ပြုတ်ကျသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဒုတိယထပ်ရှိ သံပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ဘုန်း၊ ကောင်းကင်မှာ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသည်။ လျှပ်စီးကြောင်းပေါင်းများစွာက နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်မိသားစုသည် လျှပ်စီးနှင့် မိုးခြိမ်းသံကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ရှိုက်ကြီးတငင်အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

နောက်တော့ နောက်ထပ် 'ပေါက်ကွဲသံ' ပေါ်လာသည်။ တစ်ခုခု မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသလိုမျိုး အသံထွက်လာသည်။

အမေကျောက်က "ဘာလို့ ငါ ချူယန်ရဲ့ အသံကို ကြားနေရတယ်လို ထင်တာလဲ?"

အကြီးဆုံးချွေးမ ကျောက်က သူမလည်း ကြားပြီး အဖြစ်အပျက်ကို စစ်ဆေးရန် ထီးကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်ခဲ့သည်။

မမြင်ရရင် အားလုံးအဆင်ပြေပါသည်။ ယခု သူမမြင်လိုက်ရတော့ သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ထိတ်လန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်ချူယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး ဆံပင်နဲ့ အဝတ်တွေ ပေါက်ပြဲနေသည်။ သူ သတိမေ့သွားသည်။

သူမ၏ လက်များသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသလို မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ နှလုံးခုန်သွားသည်။ သူမလက်ထဲမှာ ထီးကိုတောင် မကိုင်နိုင်လုနီးပါးပင်။

အငယ်ဆုံးမတ်လေးက မိုးကြိုးထိသွားသည်!!

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမှ ပြန်လည်သက်သာလာသောအခါတွင် ခြေထောက်များ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် သူမသည် အခြားသူများကို ပြန်ပြောပြသည်။

သူမသားအငယ်ဆုံးလေး မိုးကြိုးပစ်ခံရတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကို အမေကျောက်က ကြားတော့ မျက်လုံးတွေ မှိတ်ပြီး မူးလဲသွားသည်။

ကျောက်မိသားစု ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကျောက်ချူယန်၏ ယဲ့တဲ့တဲ့ အသက်ကို နောက်ဆုံးတွင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် မိုးကြိုးထိမှန်ပြီး ဆိုးရွားသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူသည် မသန်စွမ်းသူဖြစ်သွားသည်။

အမေကျောက်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများ ကန်းလုနီးပါး ဖြစ်သည်အထိ ငိုခဲ့သည်။ တခဏအတွင်းမှာပဲ သူမအသက်ဆယ်နှစ် ပိုကြီးသွားသည်။

ညီငယ်၏ ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်းသည် ဥက္ကဌ ကျောင်အား မုန်းတီးသည့်အပြင် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်စေသည်။ သူပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဆေးရုံမှဆင်းလာပြီးနောက် ဥက္ကဌ ကျောင်က သူ့အမေရဲ့ မေတ္တာရပ်ခံမှုက ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ သူ့အား ပြည်ပကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

သူ့အမေက သူ့ကို ညီလေးကိုတောင် သည်းခံနိုင်တဲ့ အသိစိတ်မရှိဘူးဆိုပြီး ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ကျောက်ချူယန်သာ တိုင်းပြည်မှာရှိနေရင် သူ့ကို တကယ်ဒုက္ခပေးမယ်ဆိုတာ ဥက္ကဌ ကျောက် သိသည်။

သာ့ချောင်သည် ကျောက်မိသားစုတွင် ဘာဖြစ်သွားသည်မသိပေ။ သူမရဲ့ သင်ကြားမှုအပေါ်မှာပဲ သူမရဲ့ အာရုံကို စိုက်ထားသည်။

သူမသည် အသိပညာကို အရူးအမူးစုပ်ယူနေသော ရေမြှုပ်တစ်ခုလိုပင်။

နှင်းကျပြီးနောက် မြို့တော်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆောင်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် မြို့တော်၏ ဆောင်းရာသီသည် ဤမျှအေးမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ နှင်းတွေ ထူထပ်စွာကျလာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမသိတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

အပြင်မှာ နှင်းတွေက ဒူးရောက်လုနီးပါးပင်။ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်တော့ နေရာတိုင်းကို အဖြူရောင် စောင်တစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ အထူဆုံးအဝတ်အစားကို ဝတ်ထားရင်တောင် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်လှုပ်စေလိမ့်မည်။

ချိုက်ရူနန်သည် သာ့ချောင်ကို လေးလေးနက်နက် မနာလိုဖြစ်ပြီး "မင်းက အရမ်းသွယ်လျတဲ့ပုံပါပဲ။ ဘာလို့ မင်း အအေးဒဏ်ကို လုံးဝ မကြောက်တာလဲ?"

သူမသည် အအေးကို မကြောက်ရုံသာမက နွေရာသီတွင် အပူကိုလည်း မကြောက်ပေ။ နွေရာသီတွင် သာ့ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အပူချိန်သည် သာမန်လူများထက် အနည်းငယ် နိမ့်နေပုံရသည်။ သူမနဲ့ နီးတဲ့အခါ အေးမြနေသည်။

ဒါပေမယ့် ဆောင်းရာသီမှာတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ သူ့အလိုလို တည်ငြိမ်လာပြီး ပူနွေးလာခဲ့သည်။ ဒါက ဘယ်လို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးလဲ?

သေအောင် မနာလိုစရာပင်!

သာ့ချောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ငါ့မိသားစုက ငါ့ကို အာဟာရတွေ အများကြီးပေးတယ်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ နောက်နှစ် ငါပြန်လာရင် မင်းကို နှင်းဆီခြောက်တွေ ယူလာပေးမယ်။"

စာသင်နှစ်အပြီးမှာ သာ့ချောင်ဟာ ချိုက်ရူနန်ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် အသိအမှတ် ပြုခဲ့ပါသည်။

ချိုက်ရူနန်က ပြေးလာပြီး ဝမ်းသာအားရ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ "သာ့ချောင် ငါ မင်းကို သေအောင် ချစ်တယ်။ ငါ မင်းကို လက်ထပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ?"

သာ့ချောင် - "ငါ မလိုချင်ဘူး။ နင်က ငါ့ကောင်‌လေးလောက် ကြည့်ကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး!"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုက်ရူနန်၏ မျက်နှာသည် ငါးပူဖောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

နောက်ဆုံး စာမေးပွဲ နီးလာပြီ။ ကျောင်းသားများ ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုဖြင့် နေရာယူခဲ့ကြသည်။

လူတိုင်းက စာမေးပွဲမှာ အကောင်းဆုံးအမှတ်တွေရကြပြီး ကျောင်းပညာသင်ဆုတွေရချင်တာကြောင့် ဒီနေ့တွေမှာ သင်တန်းပျက်ကွက်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။ မိသားစုရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချချင်ကြသည်။

ဇန်နဝါရီလလယ်တွင် သာ့ချောင်နှင့် အခြားသူများသည် ပထမစာသင်နှစ်၏ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲကို နောက်ဆုံးတွင် ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သာ့ချောင်၏ အတန်းထဲတွင် ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒီလိုဖြစ်လာတုန်းက အားလုံးက စာသင်ခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပညာရေးမှူးရုံးက ဆရာမတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး အတန်း မော်နီတာဆိုပြီး ခေါ်မယ်လို့ ဘယ်သူသိလဲ?

အစကတော့ လူတိုင်းက သိပ်ပြီး မတွေးကြဘူး။ အခန်း မော်နီတာသည် ဖြူဖျော့သော မျက်နှာဖြင့် ထုပ်ပိုးရန် ပြန်လာသောအခါတွင် လူတိုင်းက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မော်နီတာ ဘာလုပ်နေတာလဲ? စာမေးပွဲနီးနေပြီ၊ ဘာလို့ ထုပ်ပိုးနေတာလဲ?"

"ဟုတ်​တယ်​။ ဆရာမက အခု ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုနေလို့လား? စာမေးပွဲ​ဖြေ​တော့မယ်​ဆိုတာ သူမသိဘူးလား။"

"မှန်တယ်၊ မော်နီတာ၊ ဆရာမကို သွားပြောပါ။ တခြားအရာတွေကြောင့် စာမေးပွဲကို ထိခိုက်တာ ခွင့်မပြုဘူးလို့။ မင်းရဲ့အဆင့်တွေနဲ့ဆိုရင် မင်း သေချာပေါက် ပညာသင်ဆု ရနိုင်မှာပါ!"

အတန်းမော်နီတာသည် လူတိုင်း၏ စကားကိုကြားသောအခါ သူသည် ခေါင်းမထောင်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ တိတ်တိတ်လေးပဲ သူ့ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။

သပ်သပ်ရပ်ရပ်ပြင်ဆင်ပြီးမှ သူက ထွက်ခွာရန် ကနဦးစီစဉ်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်ခြေကို မြှောက်ပြီးတော့ ခဏရပ်လိုက်သည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့နဲ့ငါ စာသင်လို့မရတော့ဘူး။ လူတိုင်း ဂရုစိုက်ကြ၊ နောက်ပြီး... အားလုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်!"

စကားပြောပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများသည် ညာဘက်မှ သာ့ချောင်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှပင်။

သူသည် အကြည့်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

မော်နီတာရဲ့ စကားကို လူတိုင်းကြားလိုက်တဲ့အခါ သူက လူတိုင်းနဲ့ နောက်ပြောင်တယ်လို့ ထင်ကြသည်။

ဟာသတစ်ခုအတွက်မဟုတ်ရင် 'ဂရုစိုက်ပါ' နဲ့ 'တောင်းပန်ပါတယ်' လို့ ဘာကြောင့်ပြောတာလဲ?

မော်နီတာသည် သွက်လက်သောလူ မဟုတ်သော်လည်း ပြတ်သားသော စကားပြောဆိုခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ ရံဖန်ရံခါ သူသည် လူတိုင်းကို ကြိမ်းမောင်းသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို ချစ်ပြီး မုန်းကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ထွက်သွားတော့ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?

စာမေးပွဲက ဆယ်မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ဒီအချိန်မှာ သူဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ? စာမေးပွဲမဖြေဘူးလား?

အားလုံးအသိတွေပြန်ရတဲ့အခါ အခန်းစောင့် ရောက်လာသည်။ အားလုံးက မော်နီတာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မေးချင်ပေမယ့် မေးလို့မရခဲ့ဘူး။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ထိုင်ခုံတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ ‌မော်နီတာက သူမကို အခုလေးတင်ပေးလိုက်တဲ့ အကြည့်ကို ပြန်သတိရတော့ မော်နီတာ ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတဲ့ ယူဆချက်တစ်ခု သူမ ရရှိခဲ့သည်။