အခန်း (၂၈၈)

စာမေးပွဲအခန်းစောင့်က လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းအား တားမြစ်ထားကြောင်း ရှေ့တွင် ကြေညာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူတို့ အိမ်သာသွားချင်ရင် သွားပါ။ သာ့ချောင်က တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့အာရုံကို ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

အခု အရေးကြီးဆုံးက စာမေးပွဲပဲ။ ကျန်တာတွေကို စာမေးပွဲပြီးရင် ဆွေးနွေးနိုင်ပါသည်။

အခန်းစောင့်သည် နောက်ဆုံး စာမေးပွဲစာရွက်ကို ကောက်ယူပြီး စာမေးပွဲစာရွက်ကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ စာသင်ခန်းမှ ထွက်သွားသောအခါ စာသင်ခန်းထဲတွင် အော်ဟစ်ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကိုလည်း သတ်ပစ်ချင်နေတာ။ ဒီလို ခက်ခဲတဲ့ အကြောင်းအရာ! ပါမောက္ခကြီးက ငါတို့ကို နှစ်တစ်နှစ်ကို ကောင်းကောင်း မခံစားစေချင်ဘူး မဟုတ်လား?"

"သေပြီ၊ ငါ တော်တော် ရှုပ်သွားပြီ။ အံသြစရာပဲ၊ မေးခွန်းစာရွက်ထဲမှာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ မေးခွန်းကောင်းကောင်းလေးတွေ ရှိတယ်။ ပါမောက္ခက အရမ်းများနေပြီ!!"

"ငါတို့ ငယ်သေးတာပဲ၊ ဒီစာမေးပွဲက မခက်ဘူး လို့ ပါမောက္ခကြီးက ပြောတယ်။ ငါကလုံးဝကိုယုံခဲ့တာ"

"အခုလောလောဆယ် မေးခွန်းတွေ မဆွေးနွေးရအောင်။ မော်နီတာက မပြန်သေးဘူး။ ငါကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးကို မေးချင်တယ်။ နင်တို့ရော ငါနဲ့ လိုက်ချင်လား?"

သာ့ချောင်က ရုတ်​တရက်​​ရောက်​လာပြီး ဝင်​စွက်​ဖက်​လိုက်သည်​။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းက မော်နီတာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့သည်ကို သတိရမိသွားသည်။ ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်းက တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

အတန်းတစ်တန်းလုံးရှိ အခြားလူသုံးဆယ့်နှစ်ယောက်က အတူတူသွားလိုကြောင်း ဆန္ဒထုတ်ဖော်ကြသည်။

မော်နီတာ၏ ပါးစပ်သည် စူးရှသော်လည်း သူသည် အလွန်အသိစိတ်ရှိပြီး မော်နီတာကောင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ခေါင်းဆောင်မှုအောက်မှာ လူတိုင်းဟာ အလွန်ဖော်ရွေပြီး သဟဇာတဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ခုတော့ သူ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားတော့ အားလုံးက စိတ်ပူနေကြသည်။

အားလုံးက ပညာရေးဌာနကို အတူတူသွားကြသည်။ လူများစွာ အတူတူသွားခဲ့ကြသောကြောင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် ကြယ်များအားလုံးကြားရှိ လဘုရင်မကဲ့သို့ ယောက်ျားလေးတစ်စုကြားတွင် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူမကို အကြည့်ဆုံးပင်။

အားလုံးက ပညာရေးမှူးရုံးကို သွားကြသည်။ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက သူတို့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပြဖို့ ဆန္ဒမရှိခဲ့ဘူး။ သူတို့အား ဘာမှ မမေးဖို့နဲ့ နောက်မှ သိလာမယ်လို့ ပြောခဲ့သည်။

ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး၏ စကားကို လူတိုင်းကြားလိုက်သောအခါတွင် သူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် ပို၍ပို၍ မတည်မငြိမ်ဖြစ်လာသည်။

မော်နီတာနဲ့ အဆောင်နေအဖော်တွေဖြစ်ကြတဲ့ လူတွေက မော်နီတာရဲ့ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို အဆောင်ကိုပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူက သိမ်းသွားကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်၊ အရာရာတိုင်းက သူတို့ထင်ထားတာထက် ပိုလေးနက်တာကြောင့် လူတိုင်းက နိုးထလာခဲ့သည်။

စာမေးပွဲတွေ အားလုံးပြီးသွားတဲ့အခါ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက နောက်ဆုံးမှာ အမှန်အတိုင်းပြောခဲ့သည်။ မော်နီတာရဲ့ ဝင်ခွင့်စာဟာ သူ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်ဘဲ သူက သူတစ်ပါးဟာကို အသုံးပြုခဲ့တာ။

ဆရာကြီး၏ ရှင်းပြချက်ကိုကြားတော့ အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။

ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?!

သူတို့သိတဲ့ မော်နီတာမှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကောင်းပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းရှိသည်။ သူဟာ အလွန်တောက်ပပြီး အားကိုးရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ။ ဤကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသောအရာကို သူမည်သို့ပြုနိုင်မှာလဲ?

ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားက သူတို့ရှေ့မှာ ရှိသည်။ သူသာ မခိုးရင် မော်နီတာက အဲဒီတုန်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုခံလိမ့်မည်။ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထုပ်ပိုးပြီး ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပြီးတော့ အဆုံးမှာတော့ သူက လူတိုင်းကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။

လူတိုင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ခံစားချက်တွေ ရောထွေးနေခဲ့သည်။ သူတို့ ဘာပြောရမှန်းမသိပေ။

စာမေးပွဲတွေ ပြီးသွားတော့ အားလုံးစုပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်သွားကြသည်။ မော်နီတာ၏ ကိစ္စသည် လူတိုင်း၏ မှတ်ဉာဏ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း မြုပ်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် အတန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဟော်ချီကို ပြောပြခဲ့သည်။

ဟော်ချီ သိသွားပြီးနောက် "သူ့မှာ ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေရှိပါစေ တခြားသူရဲ့ ဝင်ခွင့်အကြောင်းကြားစာကို ခိုးယူတာဟာ ဥပဒေနဲ့မညီဘူး။ ဘယ်လိုအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စာနာဖို့မထိုက်တန်ပါဘူး!"

သာ့ချောင်က အငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး "သိပါတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် အားလုံးက သူ့အတွက် သေချာပေါက် ဆုတောင်းကြလိမ့်မယ်။ အတန်းဖော်တွေက ဘာခံစားရမှန်း မသိကြတော့ဘူး။"

ဟော်ချီသည် သူမက အခြားကောင်လေးကို ဆက်ပြောနေချိန်တွင် ရှာလကာရည်ကို မြည်းစမ်းနေခဲ့သည်။ သူက သူမလက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီအိတ်ထဲထည့်ကာ ညှစ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီ၊ ဒီလိုလူက မင်းရဲ့ အင်အားနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ သူထွက်သွားပြီးကတည်းက သူ့အကြောင့် ထပ်မပြောပါနဲ့တော့"

ဒီအချိန်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာ သိပ်မရှိတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အရမ်းနီးနေတာကြောင့် သူ့လုပ်ရပ်လေးကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြပေ။

"အင်း၊ အဲဒါကို မပြောတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ အစ်ကို ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးအတွက် ညီမတို့အိမ်ကို လာမှာလား?"

သူ့အင်္ကျီက အရမ်း‌နွေးသည်။ သာ့ချောင်သည် သူ့အား ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ သူ့အပြုအမူကို အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့လက်ကို ညှစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ပျော့ပျောင်းပြီး အရိုးမဲ့လက်များနှင့် မတူဘဲ သူ့လက်များသည် အလွန်မာကျောသောကြောင့် ညှစ်ရတာ လုံးဝကို မပျော်နိုင်ပေ။

အရင်တုန်းက ဟော်မိသားစုဟာ ချောင်မိသားစုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းဖို့ ကျေးလက်ကို သွားခဲ့သည်။ နှစ်တွေအကြာကြီး လူတိုင်းဟာ မိသားစုလို ပေါင်းသင်းခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်မှာတော့ ချောင်မိသားစုက မြို့တော်ကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ မြို့တော်မှာ လူတိုင်းရှိတာကြောင့် သာ့ချောင်က ဒီမေးခွန်းကို မေးခဲ့သည်။

ဟော်ချီက မဆိုင်းမတွ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ "ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်တို့ အတူတူ ဖြုန်းကြမယ်။ ဟိုတုန်းက အဝေးကြီးမှာတောင် ကိုယ်တို့တွေ အတူတူရှိခဲ့ကြတာပဲ။ အခု ကိုယ်တို့ နီးနေပြီ အတူတူ မရှိဖြစ်တာ ထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်၊ မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အင်း၊ အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကိုပြောတာ မှန်တယ်။"

အနီးနားတွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကိုမြင်လိုက်ရာ ဟော်ချီက သူ့ခေါင်းကိုမော့ပြီး သူမခေါင်းလေးကိုပွတ်ကာ "မြန်မြန်ထုပ်ပိုးလိုက်။ ကိုယ် မင်းကို စောင့်နေမယ်"

သာ့ချောင်က ပြန်ယူစရာ အများကြီး မရှိတာကြောင့် ဟော်ချီက သူ့အထုပ်ကိုကူညီဖို့ ကမ်းလှမ်းတဲ့အခါ သူမငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က ရယ်စရာ မျက်နှာထားနဲ့ ပြုံးပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

ဟော်ချီက သူမ ခုန်ပေါက်နေတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က မြင့်တက်နေသည်။

သာ့ချောင် ပြန်မှာကိုမြင်တော့ ချိုက်ရူနန်က ဝန်လေးတဲ့အမူအရာနဲ့ "သာ့ချောင်၊ ငါ မင်းနဲ့ မခွဲချင်ဘူး!"

သာ့ချောင်က သူမကို ကြည့်ပြီး "ဒါဆို နှစ်သစ်ကူးအတွက် နင် ငါ့အိမ်ကို ဘာလို့ မလိုက်တာလဲ?"

ချိုက်ရူနန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် သူမ ခေါင်းယမ်းကာ "ငါသာလိုက်ရင် အမေက ငါ့ခွေးခြေထောက်တွေကို တုတ်နဲ့ ချိုးပစ်လိမ့်မယ်!"

သာ့ချောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချိုက်ရူနန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ခွေးဟု ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါ်နိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

အဆောင်ထဲမှာ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးနေကြသည်။ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဘူး။

ဘုံရန်သူအဖြစ် မျှဝေခံစားခဲ့ဖူးပြီး မပျက်စီးနိုင်သော ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ သုံးယောက်သည် မနီးစပ်တော့ပါ။ အတန်းနားချိန်တွေမှာတောင် သူတို့က အတူတူ မစားတော့ဘူး။

အထူးသဖြင့် စုန့်ယုလျန်က ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏ အဆာပြေမုန့် သို့မဟုတ် လက်ဆောင်လေးများ မပေးတော့တာကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ မြှောက်ပင့်သူဖြစ်ခြင်းကို သူမရပ်တန့်လိုက်သည်။

ချန်ရှောင်လန်သည် ဝမ်ရှန်းရှန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွားသည်။ တကယ်ကို ပလတ်စတစ်ပန်းတွေနဲ့ ညီအစ်မတွေပါ။

သာ့ချောင်မှာ ပစ္စည်းအများကြီးမရှိလို့ မကြာမီ ထုပ်ပိုးပြီးသွားသည်။ သူမသည် ချိုက်ရူနန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိပ်ဆောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါတွင် ကောင်းကင်၌ နှင်းများ လွင့်ကျနေသည်ကို တွေ့ရပြန်သည်။ လေအေးတိုက်ခတ်မှုကြောင့် လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများသည် တုန်လှုပ်ကာ အေးစက်သော ငှက်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူမဆင်းလာတာကိုမြင်တော့ ဟော်ချီက အမြန်ထလာပြီး သူ့အင်္ကျီကိုချွတ်ကာ သူမကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ "သွားရအောင်၊ ကားက အပြင်မှာစောင့်နေတယ်။"

အစ်ကိုဟော်ချီသည် ဂရုစိုက်ကြောင်း သာ့ချောင် ခံစားမိသည်။ ဂျင်းလက်ဖက်ရည် သောက်တာထက် သူမနှလုံးသားက ပိုနွေးလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်သစ်ကူးအကြိုနေ့ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်တွင် လူတိုင်းသည် ဒုတိယမြောက်၏ ခြံဝင်းတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ချောင်ဟုန်းရှနှင့် ချောင်ယွဲ့မင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုနှစ်တွင် ပြန်လာခြင်းမရှိပေ။ ချောင်ဟုန်းရှက အရမ်းဝေးသည်။ ချောင်ယွဲ့မင်၏ အကြောင်းပြချက်မှာ သူမ၏ သားငယ်လေး အဖျားရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယခု အေးခဲနေပြီမို့ သူမ အပြင်ကို မထွက်ရဲတော့ပေ။

ချောင်ကျန်းမင်ရဲ့ မိသားစုလေးယောက် ရောက်လာသည်။

ချူရှန်မေ၏ အရင်ယောက္ခမများသည် ဤကိစ္စကို အလွန်မကျေနပ်ကြပေ။ မကျေနပ်မှုက အသုံးမဝင်ဘူး။ ချူရှန်မေဟာ သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူ့အစ်မကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် ကြယ်များပြည့်နေပုံရသည်။ "အစ်မ၊ ငါ နင့်ကို နန်ရှန်ကောင်တီက မုန့်တွေ အများကြီး ယူလာပေးတယ်။ နင် ဘာစားချင်လဲ?"

သူမသည် အစ်မကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေသော်လည်း ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရန် ရှက်ရွံ့မိသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်ကထက် အများကြီး အရပ် ပိုမြင့်လာတာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးလိုက်သည်။ "မင်းဝယ်ထားတာဆို အစ်မက သဘောကျတယ်!"

ချောင်တုန်းဝမ်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြယ်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

ရောက်တာနဲ့ သူ့သမီးအကြီးဆုံးက သာ့ချောင်ကို တွယ်ကပ်နေတာကို တွေ့ရတော့ ချောင်ကျန်းမင်ဟာ နောက်နှစ်မှာ မြို့တော်ကိုပြောင်းဖို့ သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ပိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်သည် အိမ်ထောင်ကျပြီးသားပင်။ ထုံးစံအရ သူမသည် လော့ကျွင်းလျန်အိမ်တွင် လော့ကျွင်းလျန်နှင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲကို ကျင်းပသင့်သည်။ ဒါပေမယ့် ဒီနှစ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကြောင့် သူမက မပြန်ချင်တော့ဘူး။

ထို့အပြင် သူမ၏ဗိုက်သည် ခုနစ်လအရွယ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ရာသီဥတုက အေးခဲပြီး မြေပြင်က ရေခဲတွေနှင့်။ ပြန်သွားဖို့ သေချာပေါက် မသင့်တော်ဘူး။ လော့ကျွင်းလျန်သည် သူမအား ဂရုစိုက်ရန်အတွက် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကျင်းပရန် ချောင်အိမ်သို့ လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်​​ယောက်​နှစ်​သစ်​မှာ ပြန်​မလာ​တော့ဘူးဆိုတာကို အမေလော့ သိလိုက်​တာနဲ့ နှစ်​မကုန်​ခင်​နဲ့ နှစ်သစ်ကူးအကြိုအထိ သူမက ​တောက်​လျှောက်​ ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။ လော့ချင်းကတော့ ​​သူမအတွက် လုံလောက်ပါသည်။ ပွဲကျင်းပဖို့ လုံးလုံးလျားလျား စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူက ဆိုင်ထဲမှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။

အိမ်မှာ နေ့တိုင်း မှေးမှိန်နေတဲ့ အငွေ့အသက်ကို မြင်တော့ သားငယ်က သူ့သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ ပုန်းနေလိုက်သည်။ အေးစက်ပြီး လွတ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တော့ အမေလော့က မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ငိုကြွေးခဲ့သည်။

အော်ဟစ်သံကိုကြားတော့ အနီးနားပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက စပ်စုချင်ကြသည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က သူတို့သည် အမေလော့၏ စော်ကားခြင်းကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် သူမအား နှစ်သိမ့်ရန် မည်သူမျှ မလာခဲ့ကြပေ။

ဒါကြောင့်မို့လို့ ဘယ်သူမှ မျက်နှာပူပူကို အေးနေတဲ့ တင်ပါးပေါ် မကပ်ချင်ကြဘူး။

ချောင်မိသားစုရဲ့ ဘက်ကတော့ အားလုံး လိုက်ဖက်ညီပြီး ရွှင်မြူးနေကြသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီ ပင်လျှင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေရသည်။ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့နေ့မှာ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ရဲလို့ရှိရင် သူမယောက္ခမ သူမကို နှင်ထုတ်မှာ သေချာပါသည်။

ချောင်‌ကျန်းကော်၏ ထိပ်ပြောင်သောအကွက်သည် မပျောက်သေးပါ။ ထိပ်ပြောင်ခြင်းသည် သူ၏လက္ခဏာဖြစ်လာသည်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ တခါတရံ လာစားကြတဲ့ ဧည့်သည်တချို့က စားသောက်ဆိုင်နာမည် မမှတ်မိတော့ သူဌေးထိပ်ပြောင်တဲ့ နေရာလို့ ခေါ်ကြသည်။

တခြားသူသာဆိုရင် သူက အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ချောင်ကျန်းကော်သည် နှလုံးကြီးသည်။ ထိပ်ပြောင်ခြင်းသည် သူ၏ အစာစားချင်စိတ် သို့မဟုတ် အိပ်စက်ခြင်းကို မထိခိုက်စေပါ။

သူနဲ့ ချောင်ယိုရို့ ကြားက ဆက်ဆံရေးက တော်တော် အဆင်ပြေသွားတာကို မှတ်သားထားသည်။

ချောင်မိသားစုက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပွဲကို ချက်ပြုတ်တဲ့အခါ ယောက်ျားတွေက စားဖို့ အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေတာကြောင့် အမျိုးသမီးတွေက အလုပ်သွားလုပ်ကြတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်မိသားစုလုံး လက်ထဲမှာပဲရှိသည်။ လေးနှစ်သားအရွယ် မီပေါင်ကိုတောင် ဖက်ထုပ်ထုပ်ဖို့ တာဝန်ပေးခဲ့သည်။

ယခုနှစ်တွင် ဖက်ထုပ်ထုပ်လုပ်ရသည့် တာဝန်မှာ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များအတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟော်ချီ၏ လက်များသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက သာ့ချောင်အတွက် သူက ရာသီခွင် လက္ခဏာတွေ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ ယခု သူသည် ရွှေတုံးသဏ္ဍာန် ဖက်ထုပ်များကို ပြုလုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဖက်ထုပ်များသည် အပြည့်နှင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပုံတူများဖြစ်သည်။ တော်တော်သပ်ရပ်လှပသည်။

သာ့ချောင်က သူ့ဟာကိုကြည့်ပြီးနောက် သူမဟာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ သက်ပြင်းချရင်း "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ နှစ်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဖက်ထုပ်လုပ်တဲ့ နေရာမှာ အစ်ကို့ကို ညီမ မယှဉ်နိုင်သေးဘူး။"

ဟော်ချီက သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး "မဆိုးပါဘူး။ နောင်ကျရင် ကိုယ်တို့မိသားစုမှာ ကိုယ်ပဲ ဖက်ထုပ်လုပ်မယ်။ မင်းက ခဏစောင့်စားရုံပဲ။"

သူဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့အသံက လူနှစ်ယောက်ပဲကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးနေသည်။