အခန်း (၂၉၃)

ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုဟာ ထိပ်ဆုံးရဲ့အဆုံးသတ်နဲ့ ရောက်လာတယ်လို့ လူတွေက ပြောဖူးတာ အံ့သြစရာမရှိပါဘူး။ ထိပ်ပြောင်သည်နှင့် သူက ဉာဏ်ကောင်းလာခဲ့သည်။

ထိပ်ပြောင်တာက မဆိုးဘူးလို့ ထင်ရသည်။

သူ့ယောက်ျားက သူမကို ကူညီချင်စိတ်မရှိတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက သူ့ယောက္ခမကို စိုးရွံ့တဲ့အသွင်အပြင်နဲ့ လက်မြှောက်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လမ်းတွင် သူမ၏အငယ်ဆုံးသမီး တုန်းယွင်လေးကို တိုက်မိခဲ့သည်။

သူ့အမေရဲ့အသွင်အပြင်ကိုမြင်တော့ တုန်းယွင်လေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မေမေ၊ ဒီနေ့က အစ်မရဲ့ဆယ့်ရှစ်နှစ်မြောက်မွေးနေ့လေ။ အမေ အမှားတစ်ခုထပ်လုပ်မိလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ဝမ်းနည်းတဲ့မျက်နှာနဲ့ ငိုယိုပြီး "ယွင်ယွင်၊ အမေ တော်တော်ဒုက္ခရောက်နေတယ်။ အမေက မင်းအဖွားရဲ့ ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို ချိုးလိုက်မိတယ်။ ငါ နည်းနည်းဝနေတာ ငါသိပေမယ့် ကြိမ်ကုလားထိုင်က အရမ်းပျက်စီးနေမှန်း ငါမသိဘူး။ ငါ့အမှားကို ငါတကယ်သိတယ် မနက်ဖြန် ငါ ဝိတ်ချမယ်…"

ချောင်အန်းကျဲက ရောက်လာပြီး "အကြီးဆုံး အဒေါ်၊ အဒေါ် ငရုတ်သီး ရွေးဖို့ ခြံကို မသွားဘူးလား? အဒေါ် ဘာလို့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်တာလဲ?"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ မှန်သည်။ သူမသည် ငရုတ်သီးကို ရွေးဖို့ သွားတာ ရှင်းရှင်း‌လေး။ သူမဘာလို့ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်မိသွားတာလဲ?

ရုတ်တရက် ဝက်ကလေးလို အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။ "သတိရပြီ၊ မင်းရဲ့အကြီးဆုံးဦးလေးက ငါ့ကို ထိုင်ဖို့ပြောခဲ့တာ။ သူက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးတဲ့သူပဲ။ အဲဒီကောင်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးလို့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်တာ။ အသဲနှလုံးမရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးရွား!"

ချောင်အန်းကျဲက တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် "အဒေါ့်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းဖို့ အကြီးဆုံးဦးလေးက ပြောခဲ့တာလား?"

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လိမ်လိုက်ပြီး "ဒါက အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး။ မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးဦးလေးက ငါ အလုပ်ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ရလို့ အနားယူဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ သူက ငါ့ကို ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ် ဆွဲတင်လိုက်တာနဲ့ ငါထ်ိုင်ပြီးပြီးချင်း ကုလားထိုင်က ကျိုးကျသွားတယ်!"

ချောင်အန်းကျဲနှင့် တုန်းယွင်သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်လုံးထဲတွင် စကားလုံးသုံးလုံးတွေ့လိုက်သည် - တစ်စုံတစ်ခုက ငါးမျှားလိုက်တာ!

တုန်းယွင်လေး - "အမေ၊ သမီးကို ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို ကြည့်ဖို့ ခေါ်သွား။ အမေက ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို မချိုးမိဘူးထင်တယ်!"

ဝမ်ချွမ်ကျီက ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီး "...ဒါပေမယ့် ငါ့တင်ပါးကြီးကြောင့် ကျိုးသွားတာပဲ၊ ငါထိုင်ပြီးတာနဲ့ ကုလားထိုင်က အက်ကွဲသွားတာ"

ချောင်အန်းကျဲနှင့် တုန်းယွင်လေးတို့သည် စကားမပြောနိုင်ပေ။ သူတို့က သူမကို ရိုးရှင်းစွာ လျစ်လျူရှုပြီး စပျစ်သီး စင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချောင်ကျန်းကော်သည် ကုကုနှင့် ဖီဖီတို့အား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေသည်။ "ဒါက နီးနီးလေးပါပဲ။ ငါက အမေဆီက အရိုက်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ငါ့ဦးနှောက်က မြန်လာပြီး အိုးကို ငါ့မိန်းမဆီ ပစ်ချလိုက်တာ။ ငါက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ မင်းတို့ထင်လား?"

ချောင်အန်းကျဲ - "..."

တုန်းယွင်လေး - "..."

သူတို့က အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့ လာချင်ပေမယ့် ဒီကိုရောက်လာတဲ့အခါ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပို၍ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်လာသည်။

အထူးသဖြင့် တုန်းယွင်လေးသည် နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ "အဖေ၊ ဒါကို ဘယ်လို လုပ်ရတာလဲ? အဖေ့အမှားကို ဝန်ခံဖို့ လုံလောက်ပြီ၊ အခု အမေ့ကို အပြစ်ပုံချလိုက်တယ်။ အဖေက အရမ်းဆိုးတယ်။ သမီး အဖွားကို ပြောပြမယ်!"

ချောင်ကျန်းကော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မြှောက်တက်သွားသည်။ "...တုန်းယွင် မသွားနဲ့နော်။ ငါမှားမှန်းသိတယ်။ မင်းအဖွားကို မပြောပါနဲ့!"

တုန်းယွင်လေးက ရှုံ့တွနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ မေးလိုက်သည်။"သမီး အဖွားကို လောလောဆယ် မပြောနိုင်သေးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဖေ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာတော့ သမီး သိရမယ်!!"

ချောင်ကျန်းကော်က ပြောင်နေတဲ့ ဦးရေပြားကို ကုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ... ငါ့အမှားကို ဝန်ခံပြီး မင်းအမေကို တောင်းပန်လိုက်ရမလား?"

တုန်းယွင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆို လုပ်လိုက်။ အဖေ လှည့်စားလို့ မရတော့ဘူးနော်။ သမီး အဖေ့ကို နောက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေမယ်!"

ချောင်ကျန်းကော် တစ်ယောက် ပြောင်နေတဲ့ ဦးရေပြားကို ကုတ်ရင်း သွားဖို့ကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ယောက္ခမကို ဝန်ခံဖို့ အထဲကို ဝင်ခါနီးမှာ ချောင်ကျန်းကော်က မောဟိုက်ကာ ပြေးလာသည်။

"မိန်းမ မဝင်နဲ့!" ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို နောက်ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ "အဲဒီ ကြိမ်ကုလားထိုင်ကို ချိုးခဲ့တာ…… မင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ အရင်ထိုင်တာ။ ငါ့ကြောင့် ကျိုးသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မဝင်နဲ့။ ငါ အမေနဲ့ စကားပြောပြီး တောင်းပန်လိုက်မယ်။ ငါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်မယ်!"

ဒါကိုကြားတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက သူ့ယောက်ျားကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျန်းကော် ရှင့်ဦးနှောက်ကို အခု တံခါးက ဖမ်းသွားတာလား?"

မဟုတ်ရင် သူဘာလို့ သူ့ကို ကူညီမှာလဲ?

ချောင်ကျန်းကော်သည် သူ့ဇနီးသည် တစ်သက်လုံး ပြုတ်ကျရန် တွင်းများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူက သူ့ဘာသာ သနားစရာကောင်းတဲ့ အချိန်တဲ့ ပြုတ်ကျခဲ့တဲ့ဆိုတာ လုံးဝမသိခဲ့ပါပေ။ "ဒါဆို မင်းငါ့ကိုကူညီပြီး မင်းအတွက်စကားပြောချင်လို့လား?"

"ဟုတ်တယ်။ အရူးတစ်ယောက်သာ သူတို့ရှေ့မှာ အခွင့်ကောင်းယူမှာ မဟုတ်ဘူး!" ဝမ်ချွမ်ကျီက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျန်းကော်၊ ဝင်သွားလိုက်!"

ဒါကိုကြားတော့ ချောင်ကျန်းကော်က သူမကို မကြည့်ဘူး။ အဲဒီအစား ခေါင်းသေးသေးလေး ပေါ်လာတဲ့ မဝေးလှတဲ့ နံရံကို သူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုခေါင်းက ခါယမ်းပြကာ သူ့လုပ်ရပ်အပေါ် မကျေနပ်ကြောင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့ရဲ့ပြောင်နေတဲ့ ဦးရေပြားကို ထပ်ကုတ်ပြီး "မိန်းမရေ၊ ငါ မင်းအတွက် နှစ်ရက်နေရင် တစ်ခုခုဝယ်ပေးပါ့မယ်။"

ဝမ်ချွမ်ကျီက အံ့သြသွားပြန်သည်။ သူမက သူ့နဖူးကိုထိဖို့ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "အဖျားမရှိပါဘူး။ ကျန်းကော်၊ ကျွန်မကို မခြောက်နဲ့။ ရှင့်မှာ ရောဂါတစ်ခုခုတော့ ရှိနေတာမလား?"

နှစ်တွေကြာလာပြီးနောက်မှာတော့ ချောင်ကျန်းကော်ဟာ သူ့ရဲ့ဇနီးဖြစ်သူကို ပြန်မတုန့်ပြန်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတော့ "... မိန်းမ နေကောင်းပါတယ်၊ ငါတို့လက်ထပ်ခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီလို့ ထင်မိရုံပါ။ ငါမင်းကို တစ်ခုခု လက်ဆောင် ပေးသင့်တာပေါ့ "

ဝမ်ချွမ်ကျီက တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။

"ကျန်းကော်၊ ရှင်က ကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ နောက်ဘဝမှာလည်း ရှင့်ရဲ့ဇနီးဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ!"

ချောင်ကျန်းကော် - "..."

ဒါဆို သူက သူ့နောက်ဘဝမှာ ဖက်ထုပ်အကြီးကြီး အခုသုံးဆယ်စားနိုင်တဲ့ မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်ရဦးမှာလား?

သူ မလုပ်နိုင်ဘူး။

နောက်ဘဝတွင် ဖက်ထုပ်သုံးလုံးသာ စားသော ဇနီးသည်နှင့် လက်ထပ်ချင်သည်။ သုံးဆယ်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ အရမ်းစိတ်ဖိစီးသည်။

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့အမေကို ဝန်ခံဖို့ အထဲကို ဝင်သွားတော့ ကြိမ်ကုလားထိုင်က အစကတည်းက ကျိုးခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။

သူ့မိန်းမအတွက် တွင်းတူးတာမဟုတ်ဘဲ သူ့အတွက်ပဲ။

သူ၏ ထိပ်ပြောင်ခြင်းသည် အသုံးမဝင်ပေ။ သူက လုံးဝ ဉာဏ်မကောင်းဘူး!

နေ့ခင်းဘက်တွင် ဟော်မိသားစုနှင့် မောင်မိသားစုမှလူများ ရောက်လာကြသည်။

သိုက်ရှုဖန်က သာ့ချောင်ကို သူ့ချွေးမကို ကြည့်နေသလို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ အလွန်ကျေနပ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်က မောင်မိသားစု၏ အကြီးဆုံးအစ်မဖြစ်သူက သူ့သားကို ဟော်ချီနှင့်ယှဉ်ပြိုင်စေလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဟော်မိသားစုသည် ကြိုးစားလွန်းသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အထူးသဖြင့် ချောင်အိမ်သို့သွားကြသည်။ သူတို့က သူတို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘဲ အရှုံးပေးရုံပင်။

သိုက်ရှုဖန်သည် သာ့ချောင်ကို လက်ဝတ်ရတနာ လက်ဆောင်ပေးသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် ဈေးကြီးတယ်လို့ ပြောလို့ရသည်။

သာ့ချောင်က အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်လို့ ခံစားမိပြီး သူမတကယ်လက်မခံနိုင်ပေ။ သို့သော် သိုက်ရှုဖန်က သူမသည် လက်မခံရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါ၊ သူမကတော့ စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သာ့ချောင်ဟာ လအနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူတို့ရဲ့မိသားစုထံ ဆေးပြားအနည်းငယ် ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဆေးပြားတွေက ဘာတွေနဲ့ လုပ်ထားမှန်း မသိပေမယ့် သူတို့ သုံးယောက်က သောက်ပြီးနောက် လုံးဝ မဖျားဘူး။

အထူးသဖြင့် သူမအတွက်ပင်။ ကျေးလက်မှပြန်လာသောအခါ အသက်သုံးဆယ်ကျော်မျှသာရှိသော်လည်း သူမ၏ဆံပင်တစ်ဝက်မှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်။ သာ့ချောင်ပေးသော နှင်းဆီခြောက်နှင့် ဆေးပြားများကို စားသုံးပြီးကတည်းက သူမသည် နေ့တိုင်း နုပျိုလာသည်။

သူ့ယောက္ခမရဲ့ စကားအရ သာ့ချောင်က သူတို့မိသားစုဆီ ပို့လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေက ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဝယ်လို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် သူမကို လက်ဝတ်ရတနာ တစ်စုံ ပေးလိုက်တာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါ့ပြင် သာ့ချောင်က အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သူတို့မိသားစုဆီ မပို့ခဲ့ရင်တောင် သူမရဲ့ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ပေးရတာ ဝမ်းသာပါသည်။

ဟော်ဟွားချင်းသည် သာ့ချောင်ကို အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျော်ကြားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ပေးခဲ့သည်!

မောင်မိသားစုသည်လည်း အလွန်ရက်ရောသည်။ စုပေါင်းပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင် လက်ဆောင်ပေးကြသည်။

မောင်မိသားစုသည် ဟော်မိသားစုထက် သာ့ချောင်ကို ပိုကျေးဇူးတင်မိသည်။

မဒမ်မောင်သည် အသက်ရှင်နေသေးသည်။ ဤခြောက်နှစ်သည် မောင်မိသားစုရှိ လူတိုင်းအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုစဉ်က သာ့ချောင်ကို ခြံဝင်းတစ်ခုအဖြစ် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်!

ယခု သူတို့သည် အခြားသော ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ပေးလိုစိတ်ရှိကြသည်။

သူ့အဖွားနဲ့ အဖိုးကို ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီးနောက် သာ့ချောင်က နောက်ဆုံးမှာ လက်ခံလိုက်သည်။

ချောင်မိသားစုမှ မိသားစုဝင်များအတွက် အားလုံးက သူမအတွက် လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ဝမ်ချွမ်ကျီ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အနီရောင်စာအိတ်နှစ်ယွမ်သည် အသေးဆုံးဖြစ်သည်။ သာ့ချောင်က စိတ်ထဲမထားပါ။ သူမကို ချိုချိုသာသာ ကျေးဇူးပင်တင်ခဲ့သည်။

တခြားသူတွေက သူမကို အဝတ်အစား လက်ကိုင်ပုဝါအထိ ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ အကုန် လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကုကုက သူ့အတွက် ဥနှစ်လုံး ပေးခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က သူမ အရမ်းကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။

ရွှယ်ချွမ်က သူမကို ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေးခဲ့ပေမယ့် သူပေးခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားဟာ နာမည်ကြီး ပန်းချီကားတစ်ချပ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့ကိုယ်ပိုင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပင်။ သာ့ချောင်က သဘောကျသည်။

ချောင်ရှို့ကျီက သူမမောင်နှမတွေရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်နဲ့ တူညီတဲ့ ရွှေလက်ကောက်ကို ပေးခဲ့သည်။

‌ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမယောက္ခမနှင့် ယောက္ခထိီးတို့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အခု သူတို့ထုတ်လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မြင်တော့ နောက်ဆုံးတော့ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ ယောက္ခမနဲ့ ယောက္ခထီးတို့က ဘက်လိုက်မှာကို သူမကြောက်ခဲ့သည်။

လူတိုင်းက လက်ဆောင်ပေးနေတုန်း ဟော်ချီတစ်ယောက်တည်းသာ မပေးခဲ့ပေ။

သူက သူမနားကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် မင်းကို ကိုယ့်လက်ဆောင်ကို နောက်မှ ပေးမယ်။ ကိုယ် မင်းကို စိတ်မပျက်စေရဘူး!"

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို မြင့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို ညိတ်လိုက်သည်။ "ရုတ်တရက် ညီမစောင့်မျှော်နေမိတယ်၊ ​​အစ်ကို ဟော်ချီ ညီမကို ဘာပေးမှာလဲ?"

ဟော်ချီက သူမရဲ့ မျက်တောင်ထူထူတွေကို ကြည့်ပြီး "ဒီည မင်းသိလိမ့်မယ်!"

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် မောင်မိသားစုသည် ဦးစွာထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးမှာလည်း လုပ်စရာရှိသည် ဒီလိုနဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူတို့ ထွက်သွားကြသည်။

ကျုံးခမ်းသိနှင့် သိုက်ရှုဖန်တို့သည် ကလေးထိန်းကျောင်းသို့ ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် သွားကြသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။ အလုပ်ကလွဲလို့ သူတို့သည် ဘယ်သွားသွား ခွဲလို့မရဘူး။

ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ လော့ကျွင်းလျန်တို့ဟာ သူတို့ရဲ့သားလေး ချီကျင့်နဲ့ အတူ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် တစ်ယောက်ချင်းစီက ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် သွားကြသည်။

ညနေရောက်တော့ ဟော်ချီက သူမကို ကားနဲ့လာခေါ်သည်။

ချောင်ကျန်းကျွင်းက သူ့သမီးကို တံခါးဆီ လိုက်ပို့ပြီး ဟော်ချီကို မဖော်ရွေတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။ " ကိုးနာရီမထိုးခင် သူ့ကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ သတိရပါ ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မနာကျင်စေနဲ့!"

တကယ်တော့ သူ့အမြင်အရတော့ အန္တရာယ်အရှိဆုံးလူက ဟော်ချီပဲလေ။

သူအရမ်းကြိုးစား ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို လက်တချက်နဲ့ လုယူသွားသည်။ အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းသည်။

ဟော်ချီက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဦးလေး စိတ်မပူနဲ့။ ကိုးနာရီမထိုးခင် ကျွန်တော် နျန်နျန်ကို သေချာပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်!"

ချောင်ကျန်းကျွင်း၏ မျက်ခုံးများက ပို၍ပင် တင်းကျပ်လာသည်။

ဒီကောင်က ကောက်ကျစ်လွန်းသည်။ သူ့ကို ဦးလေး ကျန်းကျွင်းလို့ ခေါ်လေ့ရှိတာ။ ဒီနေ့တော့ ရုတ်တရက် သူ့ကို စကားစပြောတဲ့ပုံစံ ပြောင်းသွားသည်။ တစ်ခုခုတော့ ခံနေတယ်ဆိုတာ သိသာပါသည်။

ချောင်နျန်နျန်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ရေစီးကြောင်းကို နားမလည်ပေ။ သူ့အဖေ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး သူမသည် ရှေ့ခရီးသည် ထိုင်ခုံသို့ ဝင်လိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ ချောင်ကျန်းကျွင်းက အရမ်းဝမ်းနည်းသွားသည်။ "သမီးက အရွယ်ရောက်လာရင် ထိန်းလို့မရတော့ဘူး!"

ဟော်ချီသည် သာ့ချောင်ကို ခေါ်ကာ သီးသန့်ဥယျာဉ်တစ်ခုသို့ မောင်းသွားခဲ့သည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် နှင်းဆီ၊ သစ်ခွ၊ ဂန္ဓမာ စသည်တို့ အပါအဝင် အဖိုးတန် ပန်းမျိုးစုံ နှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပန်းများသည် ညတွင် ပို၍ပင် ပွင့်နေသည်။ ပန်းများ၏ ရနံ့သည် ညလေနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာသည်။ ပန်းပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေသလိုမျိုး လူတွေကို လန်းဆန်းစေသည်။

သာ့ချောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းများကို ကိုင်ကာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်က ကွေးညွှတ်သွားသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ ဒီလိုကောင်းတဲ့နေရာကို အစ်ကိုဘယ်မှာတွေ့တာလဲ?"

ဟော်ချီက သူမမေးခွန်းကို မဖြေဘူး။ အဲဒီအစား သူက သူမကို စူးစူးရဲရဲ မျက်လုံးတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ကာ "မင်းသဘောကျလား?"

သာ့ချောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "သဘောကျတယ်။ တကယ်သဘောကျတယ်!"

ဟော်ချီက သူမဆီသို့ လက်ကိုဆန့်ကာ "အထဲမှာ အံ့သြစရာတွေရှိတယ်။ မင်းကြိုက်ရင် ကြည့်ဖို့ နောက်မှပြန်လာမယ်!"

နောက်ထပ် ရှိတာလား?

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် မျှော်လင့်ခြင်း အပြည့်ရှိနေသည်။ သူမလက်ကို သူ့လက်ထဲထည့်လိုက်သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏လက်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့လက်နှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့်လျှင် သူမလက်သည် အလွန်သေးငယ်ပြီး နူးညံ့သည်။ သူမလက်ကို သူက ဒီအတိုင်း တစ်သက်လုံး ကိုင်ထားနိုင်သည်။

ဟော်ချီက သူမကို ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုဆီ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

ရေကန်ပတ်လည်တွင် ရောင်စုံမီးလုံးလေးများ ထွန်းညှိထားသည်။ အလင်းအိမ်များသည် မှေးမှိန်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကုလားကာအလွှာနှင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော တောက်ပမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဟော်ချီသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရေကန်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မြက်ခင်းအောက်တွင် အခင်းကို ခင်းရန် သူ့လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သာ့ချောင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ပိုးစုန်းကြူးများ မြက်ခင်းပြင်မှ ပျံတက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပိုးစုန်းကြူးများသည် ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာသော ကြယ်စုတစ်စုကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်ကာ လေအလယ်တွင် ကခုန်နေကြသည်။ ဒါကြောင့် လူတွေက အသက်ရှုဖို့ မေ့သွားတတ်ကြသည်။

"အစ်ကိုဟော်ချီ ဒါ အစ်ကိုပြောခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်လား။ ညီမ သဘောကျတယ်!"

သာ့ချောင်သည် ပိုးစုန်းကြူးတစ်ကောင်ကို ထိရန် လက်ကိုဆန့်လိုက်သည်။ ပိုးစုန်းကြူးလေးဟာ တက်ကြွ‌သော နတ်သမီးလေးကို ထိမိပြီး ချက်ခြင်း ပြေးထွက်သွားသည်။

ဟော်ချီသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူ့အား မှင်နက်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "ဟင့်အင်း၊ အဲဒါ မင်းအတွက် ကိုယ်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်လက်ဆောင်က ကိုယ် ကိုယ်တိုင်ပဲ"