အခန်း (၂၉၄)

ဒါကိုကြားတော့ သာ့ချောင်ရဲ့နှလုံးသားဟာ လျင်မြန်စွာခုန်နေခဲ့သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကို ဘာကိုပြောတာလဲ?"

အစ်ကိုဟော်ချီက ဒီနေ့ သူမနဲ့ ကလေးယူချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား?

ကလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းပေမယ့် သူမ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး။

ဟော်ချီက သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ငွေစုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို သူမကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး "ဒါက ကိုယ့်အဖိုးနဲ့ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေပဲ၊ ဒါအကုန်ဒီမှာပဲ။ ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို မင်းပိုင်တယ်လို့ ကိုယ်အရင်တစ်‌ခေါက်က ပြောခဲ့တယ်‌နော် ဒါကြောင့် မင်းကို ငွေစုစာအုပ်ကို ပေးလိုက်မယ်။ အနာဂတ်မှာ ကိုယ် ငွေရှာတဲ့အခါ အားလုံးကို မင်းကို ပေးမယ်။"

သာ့ချောင်က သူ့လက်ထဲက ငွေစုစာအုပ်ကို ပြူးကျယ်ကျယ်ကာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခဏလောက်ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူမက "... အစ်ကို့ကိုယ်ကို ပေးမယ်လို့ ပြောတာ ဒါကို ဆိုလိုတာလား?"

ဟော်ချီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ်ဘာကိုဆိုလိုတာလို့ မင်းထင်လို့လဲ?"

သာ့ချောင်သည် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွားသည်။ သူမလက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ပူပူနွေးနွေး နားရွက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို ဟော်ချီ၊ ဒါကို ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး!"

သူမရဲ့ပါးပြင်မှာ ပန်းရောင်တွေ စွန်းထင်းနေတာကို မြင်တော့ ဟော်ချီမှာ ထူးဆန်းတဲ့ဆန္ဒတစ်ခု ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။ "နျန်နျန် ၊ ယူလိုက်ပါ။ မင်းအခုချိန်ကစပြီး ကိုယ့်ရဲ့စည်းစိမ်ဥစ္စာအားလုံးကို မင်းတာဝန်ယူရလိမ့်မယ်။ ကိုယ်ပိုက်ဆံလိုရင် နောက်ကျ မင်းကိုတောင်းမယ်။!"

သာ့ချောင်သည် သူ့၏ ထူထဲသော မျက်တောင်များသည် ညင်သာစွာ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်ကို‌ဟော်ချီ၊ ညီမအိမ်မှာ ညီမအဖွားက ညီမအဖိုး၊ ညီမအမေက ညီမအဖေအတွက် ငွေစုစာအုပ်ကို သိမ်းထားတယ်။ အခု အစ်ကိုက အစ်ကို့အတွက် ငွေစုစာအုပ်ကို ညီမကို သိမ်းထားဖို့ တောင်းဆိုနေတာလား၊ ဆိုလိုတာက အစ်ကိုက လိုချင်......"

ဟော်ချီက မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ် နျန်နျန်၊ ကိုယ် မင်းကို လက်ထပ်ချင်တယ်။ ကိုယ် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့တာ။ နောက်နှစ်မှာ ကိုယ် မင်းကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရင် မင်းသဘောတူမှာလား?"

သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သာ့ချောင်ဟာ သူ့တစ်သက်လုံး လက်တွဲချင်နေတဲ့သူပါ။ သို့သော် ယခုအချိန်သည် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းရန် အကောင်းဆုံးအချိန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် ချမ်းသာပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တော့ ဘာမှမရှိပေ။

အခု သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာကို သူ့မိသားစုက ပေးခဲ့သည်။ သာ့ချောင်ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ ဒါတွေကို သူ မသုံးချင်ဘူး။ လုပ်ငန်းတစ်ခုစဖို့ သူ့အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးပြီ။ သူငွေရှာပြီးတာနဲ့ သာ့ချောင်ကို လက်ထပ်ခွင့်တောင်းမည်။

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ခုန်နေသည်။ သူမက ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ အစ်ကို ဟော်ချီ!"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကလေးဘဝနှင့် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် သူနှင့်အတူ အမြဲရှိနေခဲ့သည်။ သူက သူမကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကာကွယ်ခဲ့သည်။ သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူက သူမနဲ့ အတူရှိနေမှာပါ။

အဆင်းရဲဆုံးနဲ့ အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေမှာတောင် သူက သူမအတွက် အရသာရှိတဲ့ အရာမျိုးစုံကို ရှာဖွေပြီး သူမအား ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင်ကို ကောက်ရိုးနဲ့ ယက်ပေးခဲ့သည်။ ဒီလိုလူကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် သဘောမကျဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?

ဟော်ချီ - "နျန်နျန် ဒါဆို မင်း က်ိုယ့်ကို ကတိပေးပါလား?"

သာ့ချောင်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အင်း၊ ညီမ အစ်ကို့ကို ကတိပေးပါတယ်၊ အစ်ကိုဟော်ချီ"

ဟော်ချီ၏ နားရွက်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နီရဲလာသည်။ သူမခါးကို ပွေ့ဖက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို ငုံ့ကြည့်ကာ "နျန်နျန် ကိုယ်... မင်းကို တံဆိတ်နှိပ်ချင်တယ်၊ လုပ်လို့ရမလား?"

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် လည်ချောင်းမှ ခုန်ထွက်ခါနီး ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။ မသိစိတ်က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "......ရတယ်"လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စကားထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဟော်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမကို ဖိထားသည်။

အရင်ကနဲ့ ယှဉ်ရင် သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာသည်။ နှုတ်ခမ်းချင်းထိရုံ ပထမအကြိမ်နဲ့မတူတော့ဘူး။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ခွန်အားများ ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူ့ကို နီးကပ်စွာ မှီခိုရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

ညလေညင်းက တိုက်ခတ်လာသည်။ ပန်းတွေရဲ့ ရနံ့က နှာခေါင်းထဲကို စိမ့်ဝင်သွားသည်။ ပိုးစုန်းကြူးတွေ ပျံဝဲနေသည်။ ကောင်းကင်ထက်မှာ ဖြာကျနေတဲ့ ကြယ်ရောင်အောက်မှာ နှလုံးသားနှစ်ခုက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်နေခဲ့သည်။

ဟော်ချီက သူမကို ခွာလိုက်တဲ့အခါ သာ့ချောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရည်လဲ့နေပြီး ပါးပြင်တွေ နီမြန်းနေကာ နှုတ်ခမ်းတွေ... ရောင်ရမ်းသွားသည်။

သူ့သမီး၏ အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ?

သူ့နှလုံးသားက နာကျင်ပြီး ပူလောင်သွားသည်။ ဒီမုန်းစရာကောင်းတဲ့ဝက်။ သူ မွေးမြူထားတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို အလွယ်တကူ မျိုချလိုက်သည်!!

ဘယ်လောက်တောင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းလဲ!

ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဒေါသထွက်နေသည်။ ဟော်ချီသည် သူ့မျက်လုံးက မသင်္ကာစရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံမြက်စည်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူ့ကို ရိုက်နှက်ချင်နေသလိုပင်။

သာ့ချောင်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမသည် မိသားစုကို မေးမြန်းရန် မစောင့်ဆိုင်းဘဲ ဥယျာဉ်မှ ခူးဆွတ်လာခဲ့သော နှင်းဆီဖြူများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟော်ချီကို သူ့အဖေရဲ့ မာကျောနေသော မျက်ခုံးများအောင်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူ့ယောက်ျားကို ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ လင်းဟွေ့က ရယ်ချင်သွားသည်။ ကိစ္စတွေ ချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်စေဖို့ သူမက ဟော်ချီကို အသံပြုပြီး ချောင်အိမ်ကနေ ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်သည်။

ဟော်ချီ ထွက်သွားပြီးနောက် ချောင်ကျန်းကျွင်းက ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ "ဒီကောင်လေးကို ဘာလို့ စောစောက စကားလာပြောတာလဲ? သူက... အိုး သာ့ချောင်က အရမ်းငယ်သေးတာ။ သူက… မသင့်တော်ဘူး!"

လင်းဟွေ့က ရွှင်မြူးစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကြည့်စမ်း၊ အခန်းထဲမှာ ရှင့်ရဲ့ ရှာလကာရည်အနံ့တွေ ပြည့်နေတယ်။ ​​သမီးလေးက အရွယ်ရောက်လာပြီ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟောချီက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ရှင် သာ့ချောင်ကို အိမ်မှာ တစ်သက်လုံး နေခိုင်းလို့ မရဘူးလေ၊ ရှင်လုပ်လို့ရလို့လား?"

ချောင်ကျန်းကျွင်း - "သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူမနေသင့်ဘူးလို့ ကိုယ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သာ့ချောင်က အခုဆယ့်ရှစ်နှစ်ပဲရှိသေးတာ။ နောက်ထပ် ခုနစ်နှစ် ဒါမှမဟုတ် ရှစ်နှစ်လောက်စောင့်ဖို့က သိပ်နောက်ကျမှာမဟုတ်ပါဘူး။"

လင်းဟွေ့က ရယ်မောကာ "အရင်တုန်းက ရှင် ကျွန်မအိမ်ကိုလာတုန်းက အဖေက ရှင့်ကို တစ်နေရာမှ သဘောမကျဘူး။ အခု ရှင့်အလှည့်ရောက်လာမယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ သာ့ချောင်နဲ့ ဟော်ချီ နှစ်ယောက်စလုံးက နယ်နိမိတ်ကိုသိတဲ့ ကလေးလေးတွေပါ။ သိပ်​မစိုးရိမ်​ပါနဲ့​"

ချောင်ကျန်းကျွင်းသည် ထိုအချိန်က သူ့ကိုယ်သူ တွေးမိသွားသည်။ ရှက်ရွံ့သောမျက်နှာဖြင့် သူက နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့သည်။

ဟော်ချီက ကားမောင်းနေသည်။ ပန်းခြံထဲက အနမ်းကို တွေးရင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်က တစ်လျှောက်လုံး ကွေးညွတ်သွားခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ အာမခံချက်ဖြင့် သူသည် ယခုအခါ စွမ်းအင်ပြည့်ဝနေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် သာ့ချောင်ကို အကောင်းဆုံးဘဝနဲ့ နေထိုင်ခွင့်ပေးရမည်။

ကွေ့ဟွာ ပန်းတွေက မွှေးပျံ့နေသည်။ တခဏအတွင်းမှာပင် စက်တင်ဘာလဖြစ်သည်။

ဟော်ချီသည် ကျောင်းစတက်သည်နှင့် အတန်းတစ်ခုကို ကျော်သွားခဲ့သည်။ မူလက သူသည် ဤစာသင်နှစ် တတိယနှစ်တွင် ဖြစ်သင့်သည်။ လျှောက်လွှာအောင်မြင်ပြီးနောက်တွင် အခြားအမျိုးသား အတန်းဖော်နှစ်ဦးနှင့် နောက်ဆုံးနှစ်သို့ သူက တန်းတက်ခဲ့သည်။

ချိုက်ရူနန်သည် နွေရာသီအားလပ်ရက် တစ်လျှောက်လုံး သာ့ချောင်ကို မတွေ့ခဲ့ရပါ။ သူမကို မြင်သောအခါ သူမ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားသည်။ "သာ့ချောင်၊ ငါ နင့်ကို အရမ်းလွမ်းတယ်။ ငါအိမ်ပြန်ရင် လက်ထပ်ဖို့ တွန်းအားပေးခံရမယ်ဆိုတာ ငါသိခဲ့ရင် ငါမပြန်ဘူး။ သေလောက်အောင် စိတ်ရှုပ်စရာပဲ "

သာ့‌ချောင်သည် သူမ၏ စကားသံကို နားထောင်ခဲ့သည်။ ချိုက်ရူနန်သည် ယခုနွေရာသီ အားလပ်ရက် ပြန်သောအခါတွင် ဘလိုင်းဒိတ်ပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်စီစဉ်ထားကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

ချိုက်ရူနန်က ကူကယ်ရာမဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ မှတ်ချက်ချခဲ့သည်။ "ငါ့အမေနဲ့ ငါ့အဖေက ကျောင်းပြီးရင် ငါအသက်အရမ်းကြီးမှာ စိုးရိမ်ပြီး ယောက်ျားရှာရခက်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အခု စေ့စပ်ဖို့ ယောက်ျားရှာသင့်တယ်တဲ့။ ငါ စေ့စပ်ဖို့ မကန့်ကွက်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ဘာသာ ရှာမှာပေါ့။ သူတို့က ငါ့ကို ကောက်ကွေးတဲ့ ဖရဲသီးတွေနဲ့ ပုံပျက်ပန်းပျက်တွေကို ရှာပေးခဲ့တယ်။"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ နောက်ဆုံးမှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒါက တကယ်ကို ဆိုးနေတာလား?"

ချိုက်ရူနန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒါပေါ့၊ တချို့က ငါ့လောက် အရပ်မရှည်ဘူး။ တချို့က အသက် 20 လောက်နဲ့ ငါ့အဖေထက် အသက်ပိုကြီးတယ်လို့ ထင်ရတယ်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ဘဝမှာ သည်းခံ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရတာကို ပြသနေတယ်လေ။ ငါ သူနဲ့ အတူရှိနေရင် ငါက သူ့သမီးလို့ ထင်လိမ့်မယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် လူတိုင်းမှာ ကြည့်ရဆိုးတာ ကိုယ်စီရှိကြတယ်! ငါ နင့်ကို တကယ်မနာလိုဘူး။ မင်းမှာက ချောမောပြီး ထက်မြက်တဲ့ ငယ်ချစ်လေး ရှိတယ်! စကားမစပ် နင်ကော ငါ စေ့စပ်သင့်တယ်လို့ ထင်လား?"

အဆောင်က တခြားလူတွေကလည်း အိပ်ဆောင်ကို ပြန်ရောက်နေပြီ။ လောလောဆယ်တော့ သူတို့ပစ္စည်းတွေကို စီ‌နေကြသည်။ ချိုက်ရူနန်၏ စကားကို ကြားလိုက်သောအခါတွင် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ ခဏရပ်သွားသည်။

သာ့ချောင်က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘူး။ "နောက်နှစ်မှာ အစ်ကို ဟော်ချီက သူငွေရှာပြီးရင် ငါ့ကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

သာ့ချောင်၏ စကားကိုကြားတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်း၏ နှလုံးသားသည် စူးစူးဝါးဝါး ညှစ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နည်းနည်းနာသွားသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် လျင်မြန်စွာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာပြီး ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ယူကာ သူမ၏နေရာတွင် ထားလိုက်သည်။

ချိုက်ရူနန်က သက်ပြင်းလေးလေးပင်ပင်ချကာ "သူ့မိသားစုက အရမ်းချမ်းသာတာကို ပိုက်ဆံရှာချင်နေသေးတယ်။ နောက်ပြီး မင်းဘာမှလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ချမ်းသာတဲ့ ဇနီးဖြစ်ရုံပဲ"

သာ့ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါဘူး၊ အနာဂတ်မှာ ငါလည်း သေချာပေါက် အလုပ်လုပ်မှာပါ"

သူမသည် သန်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရန် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဘဲ အခြားသူများကို တွယ်ကပ်နေသော နွယ်ပင်ဖြစ်ရန်လည်း သူမ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

အဖွားပြောသည့်အတိုင်း "တောင်ကြီးပေါ်မှာ မှီခိုနေလို့ တောင်ပြိုကျတာ၊ လူတွေကို အားကိုးလို့ လူတွေက ပြေးကြတာ" မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခြင်းသည်သာ အယုံကြည်ရဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်!

စုန့်ယုလျန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါတွင် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးထားသော်လည်း မှတ်ချက်မပေးပေ။

သာ့ချောင်က စကားပြီးတာနဲ့ သူမဟာ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲက နှင်းဆီခြောက်ပုလင်းနဲ့ ဂေါ်ဂျီဘယ်ရီသီးတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပြီး ချိုက်ရူနန်ကို ပေးလိုက်သည်။

ချိုက်ရူနန်က ဝမ်းသာလွန်းလို့ ပျံတက်လုမတတ်ပေ။ "သာ့ချောင်၊ ငါ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်။ ဒီအရာတွေက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်။ ဒါကို သောက်ပြီးနောက် ငါ့အသားအရေက အများကြီး တိုးတက်လာတယ် မဟုတ်လား?"

သာ့ချောင်က သူ့မျက်နှာကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ နင့်မျက်နှာပေါ်က ဝက်ခြံတွေ ပျောက်သွားပြီ"

ပုလင်းနှစ်ပုလင်းကို ကိုင်ထားရင်း ချိုက်ရူနန်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မှန်တယ်၊ မရှိတော့ဘူး။ ပြန်သွားတော့ အမေက ငါ့ကို မမှတ်မိလုနီးပါးဘဲ"

စုန့်ယုလျန်သည် ချိုက်ရူနန်၏ လက်ထဲမှ အရာများကို မနာလိုသောမျက်နှာဖြင့် ဘေးကကြည့်လိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းသည် အမွေဆက်ခံသူ အတုဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့ရှိပြီးနောက် သာ့ချောင်ကို မျက်နှာသာပေးမည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သာ့‌ချောင်သည် သူမကို အမြဲဂရုမစိုက်ပါ။ သူမနှင့် လုံးဝမနီးကပ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမလက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ချိုက်ရူနန်သည် နှင်းဆီပန်းများနှင့် ဂေါ်ဂျီဘယ်ရီသီးများကို သူမ၏ ဗီဒိုအတွင်း သော့ခတ်ထားလိုပ်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မွေးရပ်မြေမှ ပြန်ယူလာသော အမှတ်တရပစ္စည်းများကို သာ့ချောင်ကို ပေးသည်။

"အမေက အဲဒါတွေကို နင့်အတွက် ယူသွားပေးဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ငြင်းမနေနဲ့၊ အခွင့်အရေးရရင် အမေက နင့်ကို တွေ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်!"

ချိုက်ရူနန်၏ မိခင်သည် သူမနှင့်တူသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ချောမောသူများကို ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိပေ။

ချိုက်ရူနန်သည် ပထမစာသင်နှစ် အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက သာ့ချောင်၏ နတ်သမီးရုပ်ရည်အကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးမှာ နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိဘူးလို့ ကြွားလုံးထုတ်ပြီး သူ့အမေရဲ့နှလုံးကို ယားယံအောင် အောင်မြင်စွာလုပ်ခဲ့သည်။

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားတော့ သူမက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ လက်ခံခဲ့သည်။ " နောက်မှ ငါ့အတွက် မင်းအမေကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပေးပါ!"

ချိုက်ရူနန်က ပြဿနာမရှိဘူးလို့ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့အမေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ပို့ပေးစေချင်သည်။

သာ့ချောင်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။

သပ်ရပ်သော ပြင်ဆင်မှုပြီးသောအခါ သာ့ချောင်နှင့် ချိုက်ရူနန်သည် အတူတူစားရန် ထမင်းစားခန်းသို့သွားခဲ့သည်။

ညဘက်ကျ အဆောင်က တခြားလူတွေ ရောက်လာသည်။ ရှု့ချွန်းကျွမ်၏ အိပ်ရာတစ်ခုတည်းသာ ဗလာဖြစ်နေသေးသည်။

အစတွင် လူတိုင်းက သူမသည် တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျနေတာဟု ထင်ကြပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျောင်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ပတ်လောက်ကြာတဲ့ထိ သူမ ပြန်မလာသေးပေ။

နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာန ဆရာက သူမသား နေမကောင်းဖြစ်တာကြောင့် နှစ်ဝက်ကြာ အနားယူကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ရှု့ချွန်းကျွမ်သည် ဤအဆောင်တွင် အထူးခြားဆုံးလူဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်းစောစောထွက်ပြီး နောက်ကျမှပြန်လာသည်။ သူမသည် အတန်းတက်သည်ဖြစ်စေ၊ အလုပ်သွားသည်ဖြစ်စေ နေ့တိုင်း ပင်ပန်းနေတာ တွေ့ရသည်။ သူ့မျက်လုံးအောက်မှာ အမြဲတမ်း အမဲစက် ထူထူတွေ ရှိနေသည်။

သူမသည် အဆောင်ထဲတွင် မကြာခဏမရှိသောကြောင့် အဆောင်ရှိလူများက သူမနှင့် အလွန်မရင်းနှီးကြပေ။

ထို့အပြင် လူတိုင်းသည် မတူညီသော မေဂျာများမှဖြစ်ကာ အတူတူ အတန်းမတက်ကြရပေ။ ရှု့ချွန်းကျွမ်သည် သူတို့အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သာ့ချောင်သည် ရှု့ချွန်းကျွမ်၏ လျှော်ဖွပ်ထားသော အဝတ်ဖြူများနှင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို ပြန်သတိရပြီး သူမ၏ မိသားစု အခြေအနေမှာ အလွန်ဆင်းရဲသည်ဟု မှန်းဆခဲ့သည်။

ဒုတိယနေ့တွင် သူမသည် ရှု့ချွန်းကျွမ်၏ ဆက်သွယ်ရန်လိပ်စာအတွက် ဂျပန်စာဌာနအကြီးအကဲအား တောင်းဆိုပြီးနောက် ငွေအနည်းငယ် ပေးပို့လိုကြောင်း ချိုက်ရူနန်အား ပြောကြားခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် ချိုက်ရူနန်က သူမနဲ့ပူးပေါင်းမယ်လို့ ဖော်ပြခဲ့သည်။

ဆက်သွယ်ရန်လိပ်စာကို ရပြီးနောက် နှစ်ယောက်အတူ စာတိုက်သို့ သွားကြသည်။ သာ့ချောင်က ရှု့ချွန်းကျွမ်ထံ ယွမ်နှစ်ရာ ပေးခဲ့သည်။ ချိုက်ရူနန်က မချမ်းသာဘူး။ သူမက ယွမ်သုံးဆယ်သာ ထုတ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ငွေပမာဏက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ အတွေးက အရေးကြီးသည်။

စာတိုက်မှ ထွက်လာပြီးနောက် နှစ်ယောက်သားသည် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် စတူဒီယိုသို့ သွားကြသည်။