အခန်း (၂၉၈)

တစ်ဖက်တွင် ချိုက်ရူနန်သည် လက်ဗလာဖြင့် ထန်ဟန်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ "နင် ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ?"

အနွေးအိတ်မရှိ၊ အင်္ကျီမရှိ၊ စားစရာမရှိ။ သူ့ကိုယ်သူပဲ ဒီကို ခေါ်လာတာလား?

အခုလို ချမ်းအေးတဲ့ ဆောင်းရာသီမှာ ထန်ဟန်ဟိုင်က အေးစက်တဲ့ ချွေးတွေနဲ့ ထွက်လာသည်။ "...အဲဒါ၊ ချိုက်ချိုက် ကိုယ့်မှာ အတွေ့အကြုံမရှိဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ကိုယ် သေချာပေါက် ပြောင်းလဲမှာပါ!"

ဒေါသထွက်စွာ ချိုက်ရူနန်က ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သေချာပါသည်၊ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။

ဒါပေမယ့် ကျောင်းတံခါးကို ရောက်တော့ သူမဒေါသတွေ ပြေပျောက်သွားသည်။

စုန့်ယုလျန်သည် လေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်အနည်းငယ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်ကို သူမမြင်လိုက်ရကာ သူမဘေးတွင် ရပ်နေသောလူက သူမအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေပေးချင်ပုံမပေါ်ပေ။

သေချာပါသည်၊ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက လူတစ်ယောက်ကို စိတ်ဆင်းရဲစေသည်။

သူမ ရင်ဘတ်ကို ကော့ကာ သူမက စုန့်ယုလျန်ရှေ့မှာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် ထန်ဟန်ဟိုင် မောင်းနှင်သောကားထဲသို့ ဝင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

စုန့်ယုလျန်သည် သူမ၏အဆောင်မှ လူနှစ်ယောက် ကားထဲသို့ဝင်ကာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူမသည် တခြားသူတွေ လာဖို့ ဒီမှာ စောင့်ရသည်။ နောက်တော့ သူတို့က ဘတ်စ်ကား အဝေးကြီး စီးရမှာ။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုတစ်ခု သူမနှလုံးသားထဲတွင် ပေါက်ကြားလာသည်။

အားလပ်ရက်စတင်ပြီးနောက် နှစ်ကုန်တာက ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့မှာ သာ့ချောင်၊ သူ့အဖိုး၊ အဖွားနဲ့ အငယ်တော်တော်များများဟာ နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းတွေအတွက် အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်ကြသည်။

သူမ၏ မိသားစုသည် စတိုးဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်လှစ်ထားသော်လည်း အချို့သော အရာများကို မရရှိနိုင်သေးဘဲ ကုန်တိုင်တစ်ခုတွင် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်ပါသည်။

စျေးဝယ်ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ လက်များ ပြည့်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် အလွန်ချောမောသော မျက်နှာအသွင်အပြင်ရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သာ့ချောင်သည် သူက တုန်းယွင်လေးရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းဆိုတာ မှတ်မိလိုက်သည်။

သူ့ကိုသိရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ တုန်းယွင်လေးဟာ တစ်ချိန်က တေးဂီတအဖွဲ့ကနေ ပြန်လာခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ အဲဒီကလေးငယ်ကို ညွှန်ပြခဲ့တာကြောင့်ပင်။ ထိုကောင်လေးကို သူမ အရမ်းချစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူက ရုပ်ချောပြီး သီချင်းဆိုလည်း အရမ်းကောင်းသည်။

သာ့ချောင်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် ညီမလေးက ချစ်မိသွားသည့်အတွက် စိတ်မပူခဲ့ပေ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘာမှနားမလည်ပေ။ သူမက သူ့အကြောင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို သူနဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ဤကလေးအကြောင်း မကြာခဏကြားရသည်။

သူမသည် တုန်းယွင်လေးကို ထိလိုက်ပြီး "တုန်းယွင်၊ ဒါတေးဂီတအဖွဲ့ထဲက မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းလေး မဟုတ်လား? မင်းသူ့ကိုသွားနှုတ်ဆက်ချင်လို့လား?"

တုန်းယွင်လေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူမထင်ခဲ့သည်။ အဲဒီအစား သူမ ခေါင်းခါယမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး "အစ်မ၊ သမီး သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး!"

သာ့ချောင်က ခဏလောက် ငုတ်တုတ်ဖြစ်သွားပြီး "မင်း သူ့ကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် မကြိုက်တော့တာလဲ?"

တုန်းယွင်လေးက အရွယ်ရောက်ပြီးသူလို သက်ပြင်းချပြီး "တစ်ခါက တေးဂီတအဖွဲ့မှာ လေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်တုန်းက သူ့ဖင်ပေါက်ကို သူ့လက်နဲ့ တိတ်တဆိတ်ကုတ်နေတာ သမီး တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် သမီး သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး!!"

သာ့ချောင် - "............"

ကလေးများ၏ နှစ်သက်မှုသည် ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စမတ်ကျသော သို့မဟုတ် ကြည့်ကောင်းသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို သဘောကျပေမည်။ သူတို့သည် ညစ်ညမ်းသောစကားများပြောသောကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို မကြိုက်ကြတော့ပေ။

သာ့ချောင်ငယ်ငယ်က ဒီလို စိတ်ခံစားမှုမျိုး မကြုံဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် ညီမလေးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတွေက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ရယ်စရာကောင်းတာကို သူမ တွေ့ခဲ့သည်။

တုန်းယွင်လေးက ကောင်လေးကို မကြိုက်တော့ပေမယ့် ကောင်လေးက တုန်းယွင်လေးကိုတွေ့တော့ နှုတ်ဆက်ဖို့ ထွက်လာသည်။ သူက တုန်းယွင်လေးကို သကြားလုံးလက်တစ်ဆုပ်စာတောင် ပေးခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် သူမက သူ့ကို မကြိုက်တော့တဲ့အတွက် သကြားလုံးတွေဟာ တောက်ပြောင်တဲ့ သကြားလုံးတွေအစား ပုံမှန်သကြားလုံးတွေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတို့က မှောင်လာရင် နှင်းကျမှာကို စိုးရိမ်တာကြောင့် ဈေးဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြသည်။

သူတို့သည် ထောင့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ချောင်တုန်းဝမ်နဲ့ မီပေါင်တို့ဟာ ဝင်ပေါက်မှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေး လွယ်ပြီး ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချောင်ရှို့ကျီနှင့် အခြားသူများ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသဲအသန် အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

"တုန်းဝမ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီကို ဘာလို့ရောက်နေတာလဲ? မင်းတို့မိဘတွေ ဘယ်မှာလဲ?" ရွှယ်ချွမ်က မေးသည်။

ချောင်တုန်းဝမ် မဖြေခင်မှာ မီ‌ပေါင်က "အဖိုး၊ အဖွား၊ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ။ အဖိုးတို့ပြန်မလာသေးလို့ သမီး ဘာမှ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး!"

'ငါက ဘာမှ စဉ်းစားလို့မရတော့ဘူး'သည် 'မီပေါင်' ၏ မှတ်သားဖွယ်စကားလေးပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမဘာပဲလုပ်လုပ် ဒီစာကြောင်းကို ထည့်ပြောမည်။ သူမရဲ့စိတ်က သူ့အမေ ချူရှန်မေ စိတ်မရှည်သလိုပါပဲ။

သူမစကားကြားတော့ လူတိုင်းက ရယ်မောကြသည်။

ချောင်တုန်းဝမ် - "အဖိုး၊ အဖွား၊ ကျွန်မမိဘတွေက ဒီကိုလာဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ညီမလေးကို သမီး တစ်ယောက်တည်း ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ"

သူမသည် အခြားစာသင်နှစ်တွင် အစ်မဖြစ်သူကို မတွေ့ရတာကြောင့် သူမကို လွမ်းဆွတ်ခဲ့သည်။ ဤမျှ ခရီးရှည်ကြီးတွင် ညီမလေးကို သူကိုယ်တိုင် ခေါ်လာကာ သူမသည် ဤနေရာသို့ လာရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။

ချောင်ရှို့ကျီက ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူတို့ဘာသာ လာခွင့်ပေးတာက နည်းနည်းတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် ဒီအချိန်မှာ သူမ ဒေါသမထွက်ခဲ့ပါဘူး။

သူမက တံခါးကိုဖွင့်ပြီး "ဝင်လာခဲ့။ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရပ်မနေနဲ့။ အအေးမိ ဖျားမှာကို ဂရုစိုက်!"

ချောင်တုန်းဝမ်က ချက်ချင်းမလိုက်ဘူး။ အဲဒီအစား သူမသည် အစ်မထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ ညာလက်တွင် ကိုင်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းကို ယူကာ "အစ်မ၊ ငါသယ်ပေးမယ်"

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းလေး မြင့်တက်သွားပြီး "ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တုန်းဝမ်!"

ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ အများကြီးပဲ။ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ သူတို့သည် သာ့ချောင်ကို အရမ်းတွယ်ကပ်ကြသည်။ သူတို့ ကြီးပြင်းလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလို သူမကို ကယ်တွယ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တုန်းလင်နဲ့ ယိမင်တို့လိုပါပဲ။

ချောင်တုန်းဝမ်က ငယ်ငယ်ကလို သူမကို တွယ်ကပ်နေဆဲပင်။ မိုင်ထောင်ချီအဝေးကတောင် သူမဟာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ရွှေ့ပြောင်းငှက်တစ်ကောင်လို သူမအနားကို ပြန်လာမှာ သေချာပါသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အနားသို့ရောက်ရှိလာသော ညီမလေးကိုကြည့်ကာ ပူနွေးသောရေတွင်းထဲတွင် ရေစိမ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် လူတိုင်းအတွက် ဂျင်းစွပ်ပြုတ် ချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။ အပြင်မှာ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးသည်။ ခရီးထွက်ပြီးနောက် အအေးဒဏ်ကို ပြေပျောက်စေရန် ဂျင်းပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်ရသည်။

ချောင်တုန်းဝမ်နှင့် အခြား အငယ်များက သူမကို ကူညီခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်း စကားစမြည်ပြောပြီး ရယ်ကြသည်။ လေထုသည် အလွန်သဟဇာတဖြစ်ခဲ့သည်။

ဂျင်းပြုတ်ကို သောက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ဖယ်ထားပြီးနောက် ချောင်ရှို့ကျီက သားငယ်အကြောင်း မေးခဲ့သည်။

ချောင်တုန်းဝမ်က လက်ထဲက ရေနွေးပုလင်းကိုကိုင်ပြီး အစ်မကို မှီလိုက်ကာ "ကျွန်မ အဖေနဲ့ ဦးလေး ခမ်းပေါင်တို့ ကွဲသွားပြီ။ သူတို့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေအကြောင်း လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းလောက်ကတည်းက ပြောနေကြတာ။ အဖေက နှစ်သစ်ကို အချိန်မီပြန်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်!"

အန်းရွှင်းကုမ္ပဏီကို ချောင်ကျန်းမင်၊ ချူရှန်မေနှင့် ဝူခမ်းပေါင်တို့က တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် နန်ရှန်ခရိုင်နှင့် ဘဏ်မှတဆင့် ငွေအမြောက်အမြား ချေးယူခဲ့သည်။

သူတို့ သုံးဦးတွင် ချောင်ကျန်းမင်နှင့် ဝူခမ်းပေါင်တို့သည် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ခြင်းနှင့် ဖောက်သည်များ တိုးချဲ့ခြင်းအတွက် တာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။ ချူရှန်မေသည် အစပိုင်းတွင် ကုမ္ပဏီတွင် မည်သည့်ရာထူးကိုမျှ တာဝန်ယူခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် ချောင်ကျန်းမင်နှင့် ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ကုမ္ပဏီ၏ ငွေစာရင်းများကို စီမံခန့်ခွဲရန် တာဝန်ယူခဲ့သည်။

စာရင်းကိုင်ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကို သိရှိသောကြောင့် ဤကိစ္စကို သူမအား အပ်နှင်းရန် သင့်လျော်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဝူခမ်း‌ပေါင်က သူမရဲ့‌ငွေစာရင်း စီမံခန့်ခွဲမှုကို သဘောတူခဲ့သည်။

အရင်တုန်းက ပဋိပက္ခတွေ မရှိခဲ့တာကြောင့် အချင်းချင်း အမှားအယွင်းမရှိတာ သဘာဝပါပဲ။ ယခု ယောင်ရှင်းရှင်း၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် ဝူခမ်းပေါင်သည် ရုတ်တရက် ငွေစာရင်းများကို ပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းမင်နှင့် ချူရှန်မေတို့အတွက် သူ့အမူအရာသည် သူတို့၏စရိုက်ကို သံသယဝင်နေတာဖြစ်သည်။ သူက ငွေစာရင်းများကို ခိုးယူသည်ဟု သံသယရှိသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထိခိုက်ခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဝူခမ်းပေါင်နဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ချောင်ကျန်းမင်ပင်။ သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်နေ့ ဒီလို ရန်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိဘူး။

အဲဒီလို လှုပ်ရှားပြီးရင် သူတို့ဟာ အနာဂတ်မှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခွင့် မရတော့ဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒေါသထွက်တာက အသုံးမဝင်ဘူး။ ဝူခမ်းပေါင်က ခြေချနေပုံရပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ သစ္စာမဲ့ လူဆိုးတွေလို့ ယုံကြည်နေသည်။ သူက ငွေစာရင်းအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ချောင်ရှို့ကျီက သက်ပြင်းချပြီး "အမြတ်ရလာရင် သူငယ်ချင်းမပြောနဲ့ မောင်နှမတွေတောင် ကွဲသွားနိုင်တယ်!"

ဒါကြောင့် သားသမီးတွေ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ အကြီးဆုံးကို ဒုတိယမြောက်နဲ့ ဆက်မတွဲခိုင်းတော့ဘူး။ ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူမက သူတို့ဘာသာသူတို့ ရပ်တည်ဖို့ ပြောခဲ့တာ။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ဟော်ချီကို ချက်ခြင်းတွေးမိသည်။

ဟော်ချိီသည် လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်က အခြားအတန်းဖော်နှစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ လူတိုင်းဟာ ခွန်အားတွေပြည့်နေပြီး တူညီတဲ့ပန်းတိုင်တစ်ခုရှိသည်။ အနာဂတ်မှာ ဒုက္ခတွေ များလာမလား မသိဘူး။

ချောင်တုန်းဝမ်သည် သူမ အစ်မ မှင်တက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ သူမလက်ထဲသို့ ရေနွေးပုလင်းကိုထည့်ကာ "အစ်မ၊ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ?" လို့မေးလိုက်သည်။

သာ့ချောင်က သူ့ခံစားချက်ကို ပြန်ပြောပြသည် - "ငါက အစ်ကိုဟော်ချီအကြောင်း တွေးနေတာ။ အစ်ကိုဟော်ချီက ဒီနှစ်မှာ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့တယ်။ သူ့ကို သတိပေးရမလားလို့ တွေးနေမိတယ်။"

ချောင်တုန်းဝမ်က 'အိုး' လို့ အသံပြုပြီး သူ့အဖိုးနဲ့ အဖွားကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှယ်ချွမ် - "မင်းသူ့ကိုသတိပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ပဋိပက္ခမဖြစ်သေးတော့ သတိပေးတာက သိပ်ပြီးထိရောက်မှုမရှိဘူး"

လုပ်ငန်းတစ်ခုစစချင်းမှာ အထူးသဖြင့် အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူငယ်တွေအတွက် တစ်ယောက်တည်းလုပ်ရတာ အရမ်းခက်ခဲသည်။ တော်တော်များများက လုပ်ငန်းတစ်ခုစဖို့ သူငယ်ချင်းရှာကြလိမ့်မည်။ တချို့လူတွေက အခက်အခဲတွေကို ဝေမျှကြသလို တချို့ကတော့ အန္တရာယ်တွေကို ဝေမျှကြမည်။

ဟော်ချီသည် ငယ်သေးသည်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပူးပေါင်းရတာ အဆင်ပြေသည်။ သူတဖြည်းဖြည်း အရွယ်‌ရောက်လာပြီး သန်မာလာတဲ့အခါ သူ့အတွက် တစ်ကိုယ်တော်ပျံသန်းဖို့ အချိန်နှောင်းမှာမဟုတ်ပါပေ။

ချောင်တုန်းဝမ်နဲ့ မီပေါင်လေးတို့ ရောက်လာတာကြောင့် မိသားစုက ပိုပိုပြီး တက်ကြွလာသည်။

နှစ်သစ်ကုန်ခါနီးလေ ဒုတိယမြောက်ရဲ့ ဆိုင်က အလုပ်ပိုများလာ‌လေဖြစ်သည်။ ဆိုင်တွင် ဝန်ထမ်း သုံးဦး ရှိသည်။ သို့တိုင်၊ မလုံလောက်ပေ။

ချောင်ကျန်းကျွင်းနှင့် လင်းဟွေ့တို့သည် မရပ်မနား ပြေးလွှားနေခဲ့ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး မျက်လုံးအောက်မှာ အမဲစက်တွေ ရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့် အလှည့်အပြောင်းတွေ မြင့်တက်လာတာကိုမြင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အရမ်းအားတက်သွားသည်။

သာ့ချောင်၊ ချောင်တုန်းဝမ်၊ တုန်းလင်နှင့် အခြား အငယ်များသည်လည်း အလှည့်ကျ ကူညီပေးကြသည်။

အဲဒီနေ့မှာ သာ့ချောင်က သူမမိဘတွေကို နေ့လည်စာ လာပို့ပေးခဲ့သည်။

တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ငွေကိုင်တာဝန်ခံ ရှောင်ယင်းသည် ဖောက်သည်တစ်ဦးနှင့် စကားများရန်ဖြစ်နေသည်ကို သူမဘကြားလိုက်ရသည်။

ဧည့်သည်က သူမ နှေးလွန်းပြီး ညစာစားဖို့ အိမ်ပြန်ဖို့ နှောင့်နှေးခဲ့တာကြောင့် မကြိုက်ပေ။ ရှောင်ယင်းက မျက်လုံးပြူးပြီး သူမမှာ အရည်အချင်းရှိရင် တိုင်ကြားသင့်တယ်လို့ တစ်ဖက်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းကို ပြောပါရစေ၊ ငါက ဒီဆိုင်ရဲ့ သူဌေးပါ။ ဒီဆိုင်က ငါ့ယောက်ျား ပိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေရင်တောင် အသုံးမဝင်ဘူး!"

ရှောင်ယင်းက ဒီလိုပြောတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ဒေါင်းတစ်ကောင်လို ဂုဏ်ယူနေခဲ့သည်။

ဧည့်သည်က ဒေါသထွက်သွားကာ "သူဌေးက အရမ်းကြီးမြတ်နေလို့လား? မင်းရဲ့ သဘောထားက ဒီနေ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။ ဒါက အရင်တုန်းက ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဝယ်လိုအား သမဝါယမ ဖြစ်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာ။ မင်းဒီလို အပြုအမူတွေ ဆက်လုပ်နေရင် ငါ ဒီကို ဘယ်တော့မှ ပစ္စည်းပြန်ဝယ်ဖို့ မလာဘူး!"

"ဒါဆို မဝယ်နဲ့။ ဒီလိုမျိုး ပမာဏနည်းနည်းပဲ ဝယ်တာကို ရှင်က အော်ငေါက်စရာ အာရုံတွေ ရှိနေသေးတယ်။ ငါတို့ရဲ့ စတိုးဆိုင်လုပ်ငန်းက အရမ်းကောင်းတာမို့ ရှင့်လို တွန့်တိုတဲ့ ဖောက်သည် မလိုဘူး!"

သူမပြောသည့်အတိုင်း ဧည့်သည်၏ ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးတော့မည်။ ထိုအချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်က ဆန့်ထုတ်ကာ သူမလက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ခွန်အားက သူမလက်ကို ကြေမွလုမတတ် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

ရှောင်ယင်းသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့မည်။ ဒါပေမယ့် သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သာ့ချောင်ရဲ့ လျစ်လျူရှုတဲ့ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ချက်ချင်းပင် သူမမျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားကာ "သာ့..."

သာ့ချောက်က သူမကို ဖြတ်ပြောကာ အေးစက်စက်အသံဖြင့် "ကျွန်မမှာ ကျွန်မထက် ခြောက်နှစ်လောက်ကြီးတဲ့ နောက်ထပ်အမေတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ဘာလို့မသိရတာလဲ? ကျွန်မ အဖေက ရှင့်ကို ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်ခဲ့တာလဲ?"

ရှောင်ယင်း၏ မျက်နှာသည် ဖြူပြီးနီလာသည်။

ဧည့်သည်က သာ့ချောင်ကိုကြည့်ပြီး ရှောင်ယင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သူက ဒီဆိုင်ရဲ့ သူဌေးမဟုတ်ဘူးလား?"

သာ့ချောင်က ရှောင်ယင်းရဲ့ လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီဆိုင်ကို ကျွန်မမိသားစုက လည်ပတ်နေတာပါ။ သူက ကျွန်မတို့ငှားထားတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပဲ။ ကျွန်မအမေက အရမ်းကြင်နာပြီး ချောမောလှပတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဖောက်သည်တွေကို ဒီလို ဆက်ဆံဖို့ ဒီလိုသဘောထားမျိုး ဘယ်တော့မှ မရှိဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့စတိုးဆိုင်မှာ မနှစ်မြို့ဖွယ်အတွေ့အကြုံရှိရင် ကျွန်မတို့အမှားပါ။ ကျွန်မတို့က တောင်းပန်ပြီး လျော်ကြေးအနေနဲ့ ဒီနေ့ ဧည့်သည့်ရဲ့စျေးဝယ်မှုအတွက် အခကြေးငွေမယူပါဘူး"

ဧည့်သည်က စောစောက ဒေါသထွက်သွားခဲ့သည်။ ဒီဆိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မဝယ်တော့ဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ ကတိပေးရုံတင်မကဘဲ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေကိုပါ ကြော်ငြာမည်။ ဘာမှမဝယ်ဖို့ ဒီကို မလာဖို့ ပြောမည်။

မထင်မှတ်ပဲ ဒီကောင်မလေးပေါ်လာခဲ့သည်။ ငွေကိုင်က သူမကို လှည့်စားခဲ့ကြောင်း သူမက ပြောရုံသာမကဘဲ သူမကို အလကား ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ မကျေနပ်မှုများသည် နေရောင်ထဲတွင် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ သဲလွန်စမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။