အခန်း (၃၁၂)

သာ့ချောင် အခန်းထဲက ထွက်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟော်ချီသည် သူမ၏ ရောက်လာတာကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ဘာလို့ ဒီကို တစ်ယောက်တည်း လာတာလဲ? ကိုယ် မင်းကို နက်ဖြန် ကျောင်းကို လာခေါ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ?"

ဟော်ချီက ဘတ်စကတ်ဘောကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ နေဝင်နေတာကို နောက်ကျောပေးကာ ခြေတံရှည်များဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမကို ကြင်နာမှုအပြည့်နဲ့ စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သာ့ချောင်၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ့ကို ပြန်ဖြေမယ့်အစား သူမက "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ ချမ်အာက ဘယ်သူလဲ?"

ဟော်ချီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် သံသယ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ "ချမ်အာ? ဘယ်သူလဲ? ကိုယ် သူ့ကို သိတာလား?"

သာ့ချောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လေသံသည် ချဉ်စုတ်စုတ်ဖြင့် "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကိုက သူ့ကို တကယ်မသိဘူးလား? တစ်ဖက်သူက သူစိတ်အခြေအနေ‌ မကောင်းနေချိန် အစ်ကိုကို လှမ်းပြောတယ်ဆိုတော့!"

သူမစကားပြောနေစဉ်တွင် ဖေးဂျာကို သူ့လက်ထဲသို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ငါးပူတင်းကဲ့သို့ ဖောင်းလာသည်။

ဟော်ချီသည် ပေဂျာကို ဖမ်းလိုက်ပြီး အပေါ်ခလုတ်ကို နှိပ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း သူက "အဲဒါက သူပဲ" ဟုပြောသည်။

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့လေသံက ပိုပိုပြီး ချဉ်လာခဲ့သည် "ခုနက အစ်ကို သူ့ကို မသိဘူးလို့ ပြောတယ်။ အခုကျ 'သူပဲ' ဖြစ်သွားတယ်"

လူ၏ပါးစပ်သည် လှည့်စားသော သရဲတစ္ဆေဖြစ်သည်!

ဟမ့်!

ဟော်ချီသည် သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော မျက်နှာလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြောင့်စင်းသော ညှပ်ရိုးသည် လည်ပင်းမှ ထောင်ထွက်လာသည်။ သူမလည်ပင်းကို ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်ထားသည်။ သူ့နှလုံးသားက ခုန်သွားသည်။

သူက သူမဆီကို စိုက်ကြည့်ပြီး "နျန်နျန်၊ မင်း သဝန်တိုနေတာလား?"

သာ့ချောင်၏ နှလုံးသားသည် ရှာလကာရည်ဖြင့် ပွက်ပွက်ထသွားသည်။ အဲဒါကို တွေးတောင်မတွေးဘဲ သူမက လက်ကိုဆန့်ပြီး သူ့မျက်နှာကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ "ဝေးဝေးသွား။ နံတယ်!"

ဟော်ချီက ဝမ်းနည်းတဲ့အကြည့်နဲ့ "နျန်နျန်၊ မင်း ကိုယ့်ကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မထီမဲ့မြင်မပြုခဲ့ဖူးပါဘူး"

သာ့ချောင်သည် သူ့ကို သူမနှာခေါင်းမှ အေးစက်ပြီး ခက်ထန်‌သော အသံကို ပေးလိုက်သည်။

သူမတကယ် ဒေါသထွက်နေတာကိုမြင်တော့ ဟော်ချီက သူမကို စနောက်တာကို ရပ်ပြီး ပြောပြလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက ကိုယ် ရှန်းကျန်းကို သွားတုန်းက ကိုယ်တွေ့ခဲ့တဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ရဲ့သမီးပါ။ ကိုယ် သူနဲ့ ခဏပဲ စကားပြောဖူးတာ။ မင်းအခုမှမပြောရင် ကိုယ် သူ့နာမည်တောင် မမှတ်မိဘူး"

သာ့ချောင်က မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး အရည်လဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ " ချမ်အာက အရမ်းကြည့်ကောင်းပြီး လှတာလား?"

ဟော်ချီ၏ ရှင်သန်လိုစိတ်သည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။ သူက ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းပြီး "မင်းလောက် မလှဘူး။ မင်းလောက် မလှဘူး!"

မမျှော်လင့်ဘဲ သာ့‌ချောင်၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။ သူမက သူ့ရင်ဘတ်ကို လှမ်းရိုက်သည်။ "သူ ကြည့်ကောင်းသည် ဖြစ်စေ၊ ကြည့်မကောင်းသည်ဖြစ်စေ အစ်ကိုက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနိုင်တယ်။ သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိဘူး ဆိုတာကို အစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲတာလဲ?"

သာမာန်မိန်းကလေး တစ်ယောက်ဆိုရင် ရင်ဘတ်ကို လက်သီးသေးသေးလေးနဲ့ ပုတ်တာက ယောက်ျားလေးအတွက် အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းသည်။ ဒါပေမယ့် သာ့ချောသ်ရဲ့ လက်သီးချက်က ဟော်ချီကို နာကျင်သွားစေသည်။

ဒါက ရင်ဘတ်ကို ထိတဲ့ လက်သီးသေးသေးလေး မဟုတ်ဘဲ ရင်ဘတ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ ချေမှုန်းဖို့ ခွန်အားပင်။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ သူက ဝမ်းနည်းမှုကို မဖော်ပြရဲဘူး။ သူက သူမလက်ကို အမြန်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "နျန်နျန် ကိုယ်က သူနဲ့ တကယ်ကို ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ မင်းမယုံရင် အခုပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင်းပြမယ်!"

သာ့ချောင် - "မလိုပါဘူး၊ အစ်ကိုအတွက် ညီမဖြေပြီးသွားပြီ"

ဟော်ချီက ခဏရပ်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာကာ "မင်း သူ့ကို ဘာပြန်ဖြေလိုက်တာလဲ?"

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အပြုအမူကို ယခုမှ ပြန်သတိရပြီး ကလေးဆန်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ကျွန်မ သူ့ကို ခဏ‌စောင့်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်!"

"ဟားဟားဟား..." ဟော်ချီက မျက်ရည်တွေထွက်လာတဲ့အထိ ရယ်မောရင်း "နျန်နျန် မင်းက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ!"

တစ်ဖက်လူက ဒီအဖြေကို လက်ခံလိုက်တဲ့အခါ သူမ အသက်ရှုကြပ်သွားနိုင်သည်။

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ မျက်ခွံတွေကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲနဲ့ ညည်းညူသည်။ "အစ်ကို့ရဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို ညီမရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တာ။ အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်ငန်းကိုတောင် ပျက်စီးသွားစေနိုင်တယ်။ အစ်ကို စိတ်မဆိုးဘူးလား?"

ယခုတော့ သူမ စဉ်းစားမိခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ် စိတ်လောသွားသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီစကားတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ အရမ်းစိတ်မကောင်းဖြစ်မိခဲ့သည်။

သူ့လက်ရှည်ရှည်ကြီးကို ဆန့်ကာ ဟော်ချီက သူမကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဖက်လိုက်သည်။ "ဖောက်သည် မရှိတော့ရင် အဲဒါလည်းသွားပြီ။ မင်းပြောခဲ့တာတွေက ကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ကိုယ်မထင်ဘူး။ သူထပ်ပြီး စာပြန်ပို့ရင် ကိုယ်က 'ငါလူလွတ် မဟုတ်ဘူးလို့' ပြန်ဖြေလိုက်မယ်။"

သာ့ချောင်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီလိုက်သည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များသည် လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားက တစ်ခုကို တွေးကာ ပါးစပ်က နောက်တစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ... မကောင်းဘူးလား?"

ရှေးခေတ်က ဘုရင် ကျိုးယိုသည် လှပသောအပြုံးတစ်ခုကိုရရှိရန် ပဒေသရာဇ်ဘုရင်များနှင့် ကစားခဲ့ပြီး ထန်ကျုံးရွှမ်သည် အငယ်အနှောင်းယန်ကို လတ်ဆတ်သော နှင်းသီး စားသုံးခွင့်ပေးရန်အတွက် မြင်းများစွာကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ထိုမိန်းမပျိုလေးများကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

ဟော်ချီက နှာခေါင်းကို ဖိလိုက်ပြီး "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်တို့မှာ အဲဒီဖောက်သည် မရှိရုံနဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကိုယ်တို့ကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းချင်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိတယ်!"

နည်းပညာသည် မည်သူမဆို အတုယူနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ လက်ရှိတွင် ၎င်းတို့သည် စကားလုံးများကို ဖော်ပြနိုင်သည့် ဖေးဂျာများ ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် နိုင်ငံရှိ တစ်ခုတည်းသော ကုမ္ပဏီဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းတို့တွင် ဖောက်သည် ပြတ်တောက်မှု မရှိပေ။

လွန်ခဲ့သော ခြောက်လအတွင်း ကုမ္ပဏီသည် အပေါ်မှအောက်ခြေအထိ အလုပ်များနေခဲ့သည်။ တစ်ခါတလေမှာ လူတိုင်းက ဖောက်သည်နည်းဖို့ မျှော်လင့်ပြီး ငွေရှာရတာ ငြီးငွေ့လာတယ်လို့ အရွှန်းဖောက်ကြသည်။

ဒါက ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ကုမ္ပဏီဟာ ဖောက်သည်တွေကို အောက်ကျို့ခံဖို့သာ နေနေသာသာ ဖောက်သည်တွေ မချို့တဲ့ဘူးဆိုတာ ပြသနေသည်။ ဖောက်သည်များက ၎င်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

သာ့ချောင်သည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခါးကို ပွေ့ဖက်ထားကာ သူမ၏ကျောကို နံရံနှင့် ကပ်လိုက်သည်။ "အစ်ကို... အမ်..."

သူမစကားမဆုံးခင်မှာ သူက ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်သည်။

ခဏကြာတော့ ဟော်ချီက သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးတွင် ရှိနေသေးသည်။

သာ့ချောင်က ရှက်ပြီး သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။ "အစ်ကို...ဘာလို့သတိမပေးတာလဲ..."

ဟော်ချီသည် သူမအား ညိုးငယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် မြင့်တက်နေသည်။ "ဒါ ကိုယ်အမှားပါ။ နောက်တစ်ခါဆို ကိုယ် မင်းကို ကြိုပြောမယ်"

"..." သာ့‌ချောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟော်ချီက တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း "နျန်နျန် ကိုယ် မင်းကို ထပ်နမ်းချင်တယ်။ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?"

စကားပြောပြီးနောက် သူက ငုံ့ကာ သူမနှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။

ဘယ်သူက ဒီလို အကြောင်းကြားမှာလဲ?

သာ့ချောင်က ရှက်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူမက သူ့ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိမ်ဆွဲသော်လည်း ထိုလူက သူမကို လွှတ်မပေးပေ။

နှစ်ယောက်သားသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ငြိမ်သွားသည်။ အိမ်က အလုပ်သမားက ဈေးဝယ်ပြန်လာတဲ့အချိန်အထိ ခွဲမသွားဘူး။

ဟော်ချီကို ခေါ်တဲ့ သူကတော့ စီရင်စု S မှာရှိတဲ့ အရောင်းစင်တာက သူဌေးရဲ့ သမီး ချင်မြောင်ချမ်ပါ။ သူမဟာ လှပပြီး ထက်မြက်ပြီး တက်ကြွသည်။ အရင်တုန်းကတော့ သူမသည် ဟော်ချီနဲ့မတွေ့မချင်း တခြားသူတွေရဲ့ ချီးမြှောက်ခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။

ဟော်ချီက သူမကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံပြီး သူမကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘူး။ ဒီသဘောထားက သူမကို အနိုင်ရဖို့ တွန်းအားကို ချက်ချင်း နှိုးဆွပြီး သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို သက်သေပြဖို့ အဲဒီလူကို အနိုင်ယူချင်စေခဲ့သည်။

ပထမတော့ သူမဟာ အပျော်ပဲ လုပ်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်သားရဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအကြောင်း ကြားလိုက်ရတော့ သူမစိတ်တွေ လှုပ်ရှားသွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့ ထက်မြက်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ ကိုင်တွယ်မှုပုံစံကို သူမတွေ့လိုက်ရသည်။

ဟော်ချီသည် သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသော်လည်း အစမှအဆုံးအထိ တူညီသော သဘောထားဖြင့် သူက သူမကို ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူမကို အပိုအကြည့်တွေကို ဘယ်တော့မှ မပေးဘူး။ သူ ရှန်းကျန်းမှ ပြန်သွားပြီးနောက် သူ့ပုံစံက သူမစိတ်ထဲမှာ စွဲမြဲနေခဲ့သည်။ ဒီလိုလူကို လွှတ်လိုက်တာက သူမတစ်သက်လုံး နောင်တရစေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။ အဲဒါကို ထပ်ခါထပ်ခါ တွေးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ မကောင်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖေးဂျာကနေ ပေးပို့ခဲ့သည်။

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် သူမသည် ဖေးဂျာကို ဆက်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရိုလာကိုစတာ စီးရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မက်ဆေ့ချ်ကို လွဲချော်သွားပြီး သူမ၏ မက်ဆေ့ချ်ကို အကြောင်းမပြန်မှာကို ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပင် သူမသည် သူ့ဆီက ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို ကြောက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တုန်ခါသံကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဝမ်းသာအားရ ခုန်တက်သွားပြီး ကလစ်နှိပ်လိုက်သည်။ သွေးတွေ အန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

စောင့်နေ???

ဘာစောင့်နေလဲ??

သူမသည် စိတ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် အနည်းဆုံးတော့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ဖုန်းခေါ်နိုင်သည်။ နှစ်သိမ့်မှု မရှိခဲ့ရင်တောင် ဒီလို နာကျင်စေတဲ့ စကားတွေ ပြောဖို့ မလိုပါဘူး။

ချင်မြောင်ချမ်သည် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဖေးဂျာကို ပြုတ်ကျလုနီးပါးပင်။

သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မလုပ်တော့ကြောင်း ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူမသည် ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံလိုစိတ်မရှိလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆက်သွယ်ရေးဌာနကို ထပ်ခေါ်ပြီး စာပို့လိုက်သည် - နှင်းသီးက မှည့်နေပြီး အစ်ကိုနဲ့ဆို အရသာရှိမယ်လို့ ချင်အာ မျှော်လင့်တယ်။

ဟော်ချီ မက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူသည် ဆက်သွယ်ရေးဌာနကို ဖုန်းဆက်ပြီး စာပြန်ခဲ့သည် - ငါ့မိန်းမက နှင်းသီးကို နှစ်သက်တယ်။ ဒီလိုကြားရတာ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ပြန်ဖြေတာကိုမြင်တော့ ချင်‌မြောင်ချမ်က ဒုတိယအကြိမ် သွေးအန်လုမတတ်ပင်။

သူ ဘယ်တုန်းက လက်ထပ်လိုက်တာလဲ?

ဒါ့အပြင် သူမပြောခဲ့တာတွေက သူ့မိန်းမကို နှင်းသီးပေးချင်တာ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုချစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေတာပဲ!!

ဒါက သူမကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်!!!

ကံကောင်းထောက်မစွာ ချင်မြောင်ချမ်သည် ကပ်တွယ်တတ်သူ မဟုတ်ပါ။ အငယ်အနှောင်းဖြစ်လိုသော စိတ်လည်းမရှိပေ။ ဤအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် သူမသည် လက်လျှော့ခဲ့ပြီး‌ ဟော်ချီထံ မက်ဆေ့ခ်ျကို ထပ်မပို့တော့ပါ။

ဟော်ချီသည် တစ်ဖက်လူထံမှ နှင်းသီးကို မရရှိခဲ့ပေ။

သနားစရာပဲ။

ချောင်ကျန်းမင်သည် သူ၏ စွန့်ဦးတီထွင်မှု ခရီးအလယ်တွင် ကြီးမားသော ဆုတ်ယုတ်မှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရေးက ရှိနေတုန်းပင်။

မြို့တော်သို့ ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ကြံ့ကြံ့ခံပြီး အောင်မြင်မှုများရရှိရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ မိုးရွာရွာ နေပူပူ ဖောက်သည်စာရင်းကို ချဲ့ထွင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် လမ်းကြောင်းများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တစ်နှစ်တာ အလုပ်ကြိုးစားပြီးနောက် သူ့ကုမ္ပဏီသည် နောက်ဆုံးတွင် မြို့တော်တွင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အတော်လေး ကြီးမားလာခဲ့သည်။

အဲဒီနေ့မှာပဲ သူတို့သည် တောင်ပိုင်းက ဖောက်သည်ကြီးတစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံခဲ့သည်။ တစ်ဖက်က သူ့မိန်းမကို ခေါ်လာသည်။ ဒါနဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူ နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ဤဖောက်သည်သည် အရည်အသွေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ လူတိုင်းနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည်။

ချူရှန်မေနှင့် တစ်ဖက်လူ၏ ဇနီး အစ်မအန်းတို့သည် အလွန်ပင် ဖော်ရွေစွာ စကားပြောကြသည်။ သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တွေ့တာ အရမ်းနောက်ကျသွားသလို ခံစားရသည်။