အခန်း (၃၀၁)

တုန်းယွင်လေးက သူမရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်တယ်လို့ ဆိုခဲ့သည်။ အကျင့်ကောင်းရင် သူမအတွက် လက်ဆောင်တွေ ဝယ်ပေးလို့ရသည်။ သူမ အကျင့်မကောင်းရင် တခြားသူတွေ လက်ဆောင်တွေရတာကိုပဲ သူမက ကြည့်နိုင်သည်။

လက်ဆောင်အတွက် ဝမ်ချွမ်ကျီသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အတင်းချုပ်ထားလိုက်သည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လူတိုင်းက အံ့သြသွားကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာ ဝမ်ချွမ်ကျီကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သူကတော့ ချောင်ရှို့ကျီမဟုတ်ဘဲ သူ့သမီး တုန်းယွင်လေး ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အင်အားတိုင်းတွင် တန်ပြန်အင်အားတစ်ခုရှိသည်။

ဟော်ချီနှင့် သူ၏အတန်းဖော်များ တည်ထောင်ထားသော ဆက်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီသည် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာသုတေသနတွင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့သည်။ အချက်ပြမှုများသာ လက်ခံရရှိကာ ခေါ်ဆိုသူနံပါတ်ကို မမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သော မူလချို့ယွင်းချက်အား ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ ယခု ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာသည် ခေါ်ဆိုသူနံပါတ်ကို ပြသနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ဤအောင်မြင်မှုသည် ခေါ်ဆိုမှုနံပါတ်ကိုကြည့်ရှုရန် ဆက်သွယ်ရေးရုံးမှတစ်ဆင့် သွားရခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ဆက်သွယ်ရေးရုံး အများအပြားက တံခါးကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လာခေါက်ပြီး သူတို့နဲ့ စာချုပ်ချုပ်ကြသည်။

လူငယ်သုံးယောက်ကို လူတိုင်းမြင်သောအခါ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့်ပင် ငိုကြွေးခဲ့ကြသည်။

ဟော်ချီနှင့် အခြားသူတို့သည် ဒစ်ဂျစ်တယ်ဆက်သွယ်‌ရေးရုံးမှတစ်ဆင့် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံးရွှေအိုးကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

လုံခြုံအောင်ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက် သူက ရရှိတဲ့ငွေတွေကို သာ့ချောင်က လွှဲပေးလိုက်တဲ့အခါ သာ့ချောင်က သူမရဲ့ပါးစပ်လေးကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီက အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ!"

ဟော်ချီသည် သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိကာ "ဒါက အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်မှာ နောက်ထပ်ရှိဦးမယ်။"

ဒီအခါမှာ သာ့ချောင်က သက်ပြင်းချပြီး "ညီမ ပိုကြိုးစားရမယ်ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ညီမ ချန်ထားခံရလိမ့်မယ်!"

သူမပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူက သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက တံဆိတ်နှိပ်ရန် သူမကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ပူပူနွေးနွေး အနမ်းတစ်ခုပင်။

သာ့ချောင်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေချောင်းများ တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် တွန့်ခွေနေသည်။

ကျောင်းပြန်စပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် သူမ၏ အတန်းကျော်သော စာမေးပွဲတွင် ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့သည်။ တစ်ဖန် သူမသည် ဌာနတစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေပြန်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောင်းက သူမကို အတန်းကျော်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ နှစ်သစ်စပြီးတာနဲ့ သူမသည် တတိယနှစ်ကို တန်းကျော်သွားခဲ့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ခုနစ်လကြာသွားသည်။

သိုက်ရှုဖန်ကို ဆေးရုံပို့လိုက်သောအခါ ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့ကို အခန်းထဲသို့ ပို့လိုက်ချိန်ဖြစ်ပြီး သူတို့က အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ပြီးတော့ မိသားစုနှစ်စု အတူတူ ဆေးရုံကို သွားကြသည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်မှာ သိုက်ရှုဖန်သည် ကလေးယူတော့မည်ဖြစ်ပြီး ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့သည် လိပ်ခေါင်းရောဂါကြောင့် လိပ်ခေါင်းခွဲစိတ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က လိပ်ခေါင်းရောဂါ ရှိကြသည်။

ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လိပ်ခေါင်းရောဂါရှိခဲ့သော်လည်း ယခင်က မပြင်းထန်ခဲ့ပေ။ သူတို့သည် မြို့တော်ကို ရောက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲကြောင့် ဝမ်းချုပ်တာ မကြာခဏ ခံစားရတတ်သည်။ လိပ်ခေါင်းကို ပိုဆိုးစေသည်။

နှစ်ယောက်စလုံးက ဒါကို အလေးအနက်မထားခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဒီနှစ်ကစပြီး သူတို့သည် အစပ်တွေကို ကြိုက်လာကြသည်။ ရေထဲမှာတောင် ငရုတ်သီးမှုန့်တွေ ဖြန်းချင်ကြသည်။ ရလဒ်ကတော့ သူတို့ရဲ့ လိပ်ခေါင်းဟာ ပိုပိုပြီး ဆိုးလာစေခဲ့သည်။

ဒီနေ့ 'သွေးဆည်' ကျိုးသွားခဲ့သည်။

ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်စဉ်တွင် အော်ဟစ်ငိုယိုနေခဲ့ကြသည်။ ဒါက တစ်လမ်းလုံးက လူများစွာကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

မသိတဲ့သူတွေကတော့ ဝမ်ချွမ်ကျီက ကလေးမွေးတော့မယ်လို့ ယူဆကြသည်။ ဒါပေမယ့် ချောင်ကျန်းကော်လို အရွယ်ရောက်ပြီးသူကတော့ ဒီလိုမျိုး အော်ခေါ်နေတာကြောင့် အားလုံးက နည်းနည်းတော့….. အံ့သြသွားကြသည်။

သူနာပြုဆရာမက သူတို့နှစ်ယောက်ကို မအော်ဖို့ပြောခဲ့ပြီး ဒါက အများသူဌာနေရာပင်။

ဝမ်ချွမ်ကျီ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ကွဲအက်သွားသည်။ 'ကျွန်မ နာကျင်နေတယ်' ဟူသော စကားလုံးကို သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရေးထားသည်။

"ဆရာမ ကျွန်မ တင်ပါးက အရမ်းနာတယ်။ အဆက်မပြတ် နာနေတယ်။ ကျွန်မ တင်ပါးကို မနာအောင် ထိန်းဖို့ ဆေးနည်းနည်း ပေးလို့ရမလား"

သူနာပြုဆရာမ၏ နဖူးတွင် အနက်ရောင်လိုင်းသုံးခုပေါ်လာသည်။ "ရှင်ဆေးသောက်ရမှာလား ခွဲစိတ်မှုလုပ်ရမှာလား ကျွန်မတို့ အတည်ပြုလို့မရခင်မှာ ရှင့်ကို ဆရာဝန်က စစ်ဆေးရမယ်။ ခဏစောင့်!"

သူနာပြုဆရာမက သူပြောပြီးတာနဲ့ အပြင်ထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။ ဒါပေမယ့် ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို ဘယ်လိုလုပ်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်လိုက်နိုင်မလဲ?

သူမသည် သူနာပြုဆရာမ၏အ၀တ်အစားများကို ဆွဲကိုင်ကာ "ဆရာမ၊ မသွားပါနဲ့၊ ကျွန်မ တင်ပါးတကယ်နာနေတာ"

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။ လူနာ ကျွန်မကို အရင်လွှတ်လိုက်"

ဤကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သောအခါတွင် လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသည်။ သူနာပြုဆရာမက ရှက်လွန်းလို့ သူ့ကိုမြှုပ်ဖို့ တွင်းတူးချင်ခဲ့သည်။

"မင်း နားမလည်ဘူး!" ဝမ်ချွမ်ကျီက "ကျွန်မအိမ်သာတက်တုန်းက ဖန်ကွဲစတွေ ထွက်ကျလာသလိုပဲ။ သွေးတွေက အိမ်သာသုံးစက္ကူပေါ်မှာ ပြည့်နေတယ်။ သူနာပြုဆရာမ ကျွန်မ သေမှာလား? မသေနိုင်သေးဘူး၊ ကျွန်မမြေးကို မချီရသေးဘူး!"

ချောင်ကျန်းကော်က သူ့မိန်းမရဲ့စကားကြားတော့ အမြန်ခေါင်းညိတ်သည်။ " ဆရာမ၊ မင်းမသိဘူး ငါ့ဖင်လည်းနာတယ်။ သွေးတွေလည်း အများကြီးထွက်နေတယ်!"

သူနာပြုဆရာမ - "... " သူမ လုံးဝမသိချင်ဘူး။

သိုက်ရှုဖန်ကို ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သားအိမ်ခေါင်းသည် မွေးဖွားခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် လုံလောက်စွာ မကျယ်ပေ။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး မွေးဖွားရာမှာ ကူညီဖို့ ဆေးရုံပတ်လမ်းလျှောက်ဖို့ ဆရာဝန်က သူတို့ကို ပြောခဲ့သည်။

သူမသည် ဟောခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ချောင်ကျန်းကော်နှင့် သူ့ဇနီးသည် သူနာပြု၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကာ တင်ပါးနာနေသည်ကို ပြောနေတာကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူမခင်ပွန်း၏ လက်ကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည်။ "သွား၊ ပြန်လှည့်!"

အခုမဖြတ်တာ ပိုကောင်းပါသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ကျုံးခမ်းသိလည်း ချောင်မိသားစုမှ နှစ်ယောက်ကို မှတ်မိပြီး သူ့မိန်းမ လှည့်ထွက်သွားဖို့ အမြန်ကူညီပေးခဲ့သည်။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိတာကို တခြားသူတွေကို ပေးမသိတာက ပိုကောင်းပါသည်။

ဟော်ချီက ဘွဲ့ရပြီးပြီ။ သူ့အမေက မီးဖွားတော့မယ်ဆိုတာ သိတဲ့အခါ သူက သာ့ချောင်ကို သွားခေါ်ဖို့ ကုမ္ပဏီကနေ ကျောင်းကို ချက်ချင်း မောင်းထွက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဆေးရုံကို လိုက်သွားကြသည်။

သာ့ချောင်သည် သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များကို ခတ်ကာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ၊ အစ်ကို စိတ်ပူနေတာလား?"

လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်တွင် သူမသည် အန်တီဖန်ကို ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့ရေ တိုက်ကျွေးခဲ့သော်လည်း အန်တီဖန်၏ အသက်အရွယ်လည်း ရှိသေးသည်။ မလွှဲမရှောင်သာ သူမ စိတ်ပူသွားသည်။

ဟော်ချီက ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အကိုက်ခံရသည့် အမှတ်အသားရှိသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ကိုယ် ဒီမှာပါ!"

ဟုတ်ပါသည်၊ သူစိုးရိမ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူက အခု မိသားစုရဲ့ မဏ္ဍိုင်ပါ။ ဒါကြောင့် သူစိုးရိမ်နေရင်တောင် သူတို့ရှေ့မှာ အဲဒါကို မပြနိုင်ဘူး။

သူ့စကားကြားတော့ သာ့ချောင်၏ တင်းမာသော နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ခုကြောင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဆေးရုံကို ရောက်သွားသည်။

ဟော်ချီက သူမ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်တာကို ကူညီဖို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမနှုတ်ခမ်းကို ညှစ်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်ပြီး “နောင်မှာ ဒီလောက်ထိ မကိုက်နဲ့” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သာ့ချောင်သည် ပါးပြင်များ ပူထူနေပြီး ခေါင်းညိတ်မပြခင် အေးခဲသွားခဲ့သည် "ကောင်းပြီ"

ဟော်ချီ၏ ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးသွားပြီး "သွားကြရအောင်။ ကိုယ်တို့ မြန်မြန်သွားတာကောင်းမယ်"

သာ့ချောင် ကားထဲက ဆင်းလာရင်းနဲ့ စောစောက သူ သူမကိုကြည့်တဲ့ပုံစံကို သတိရသွားသည်။ သူမ နှလုံးခုန်နှုန်းက အရမ်းမြန်နေသည်။

နှစ်ယောက်သား ဟောခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်နှင့် "ဒေါက်တာ၊ သူနာပြုဆရာမ၊ ကျွန်မ တင်ပါးအရမ်းနာတယ်!!"

နှစ်ယောက်သားသည် တစ်ချိန်တည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ဒီအသံ... နည်းနည်းတော့ ရင်းနှီးနေသည်။

အသံ၏ရင်းမြစ်ကိုရှာဖွေရာ ချောင်ကျန်းကော်နှင့် ဝမ်ချွမ်ကျီတို့သည် ဟောခန်းအတွင်းရှိ တိုင်များတွင် မှီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တွန့်လိမ်နေသည်။ ပါးစပ်မှ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သာ့ချောင် - "အစ်ကိုဟော်ချီ ဒီအတိုင်းသွားရအောင်။ ဒီလမ်းမြန်မြန်" ဒီအတိုင်းသွားရင်တော့ သူတို့ကို မတွေ့ရတော့ဘူး။

ဟော်ချီက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဟိုကိုသွားတာ ပိုမြန်မယ်ထင်တယ်"

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူခိုးကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ အမြန်ပြေးသွားကြသည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ထောင့်စွန်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် အနည်းငယ်ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း ၎င်းအကြောင်းကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရဘဲ သူမ၏တင်ပါးသည် တဆတ်ဆတ်တုန်လာပြန်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမမှာ ထိုကိစ္စအတွက် စိတ်ထဲမှာ မရှိခဲ့ပေ။

ကလေးဆောင်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူတို့ အဝေးကနေ လမ်းလျှောက်လာရင်း သိုက်ရှုဖန်ကို ကူညီနေတဲ့ ကျုံးခမ်းသိကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျုံးခမ်းသိ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြင်နာမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။

"အန်တီဖန်/အမေ!" သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီသည် လမ်းလျှောက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် ခေါ်လိုက်သည်။

သိုက်ရှုဖန်က မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။ "သာ့‌ချောင်၊ ချီအာ၊ မင်းတို့ဒီမှာလား?"

သာ့ချောင်က လမ်းလျှောက်လာပြီး သူ့လက်တစ်ဖက်ကို နူးညံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အန်တီဖန်၊ အဆင်ပြေလား ဗိုက်နာနေလား?" ဟု နူးနူးညံ့ညံ့လေး မေးလိုက်သည်။

သိုက်ရှုဖန်က သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ တွန့်သွားပြီး "သိပ်မနာပါဘူး၊ ကလေးမွေးဖို့ အချိန်ယူရဦးမယ်လို့ ဆရာဝန်က ပြောပါတယ်။"

အမှန်တကယ်တော့ ကလေးမွေးတာက ဘယ်လိုမှ မနာကျင်ဘဲ မနေပါဘူး။ သူ့အသက်အရွယ်မှာ သူမရဲ့ အင်အားအဆင့်ဟာ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ ယှဉ်လို့မရနိုင်ဘူး။ ဝေဒနာက အခုဆို နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီ။

သူမက သာ့ချောင်ကို မကြောက်ချင်ခဲ့တာ၊ အနာဂတ်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာဖို့ သူမမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိလာမှာကို စိုးရိမ်သည်။

သာ့ချောင်သည် အန်တီဖန်၏ ချွေးများကို သုတ်ရန် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အန်တီဖန်အတွက် သူယူလာပေးသော ဂေါ်ဂျီဘယ်ရီသကြားညိုရေကို အစ်ကိုဟော်ချီကို ယူပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

သိုက်ရှုဖန်သည် သူမ ယူလာပေးသော ရေကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။ သူမသည် မဆိုင်းမတွ သောက်လိုက်သည်။

သေချာပါသည်၊ သောက်ပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ခွန်အားတွေက သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် သူမအား သားဖွားခန်းသို့ ပို့ခဲ့သည်။

သားဖွားခန်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သာ့ချောင်၏ မျက်နှာသည် ဖျော့တော့လာသည်။

ဘယ်သူမှ အာရုံမထားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဟော်ချီက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမလက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "မကြောက်ပါနဲ့။ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ အာမခံလိုက်သည်။

သာ့ချောင်၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "အစ်ကိုဟော်ချီ အနာဂတ်မှာ ညီမ ကလေးမလိုချင်လို့ မရဘူးလားဟင်?"

လွန်ခဲ့သည့်လအနည်းငယ်တွင် အန်တီဖန်၏ ကိုယ်ဝန်သည် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရသည်။ ယခု သူမ၏ နားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မြင်ကွင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟော်ချီက မဆိုင်းမတွပြန်ဖြေသည်။ "အိုကေ၊ ကိုယ်တို့လက်ထပ်ပြီးရင် ကလေးမမွေးဘူး၊ ကိုယ်တို့ ကလေးယူမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်က သားကြောဖြတ်လိုက်မယ်။"

သေချာပါသည်၊ သူက သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကလေး လိုချင်ပေမယ့် မိသားစု မျိုးရိုးအတွက် သူမကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူမနဲ့ တစ်သက်လုံး အတူနေချင်တာကြောင့်ပါ။ ဒါကြောင့် သူမ ကလေးမလိုချင်ရင် သူတို့မှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူက သူ့အဖိုးကို စည်းရုံးဖို့ ကြိုးစားမည်။

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ "အစ်ကိုဟော်ချီက အရမ်းကောင်းတာပဲ!"

ဟော်ချီက သူ့နှုတ်ခမ်းကို မြှင့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် နူးညံ့မှုအပြည့်ရှိနေသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် သိုက်ရှုဖန်သည် သားလေးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

သားလေးဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူမမြင်သောအခါ အလွန်စိတ်ပျက်သွားသည်။ အမှားလုပ်မိတာလားလို့ သူမက သူနာပြုကိုတောင် မေးခဲ့သည်။ သူမ လွယ်ထားတာ သမီးဖြစ်သင့်တယ်လို့ တွေးမိသည်။

ဤမှတ်ချက်သည် သားဖွားမီးယပ်အထူးကုဆရာဝန်များနှင့် သူနာပြုများအား အနည်းငယ် အံသြသွားစေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် သူမကို အမြင်‌ကောင်းရှိသွားကြသည်။

အရင်တုန်းကတော့ လူတွေက မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို ထိန်းသိမ်းချင်တာ အရမ်းများသည်။ မွေးဖွားခြင်း ကန့်သတ်ချက် မရှိသောအချိန် ဖြစ်သည်။ သားဆက်ခြားခြင်း အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီးကတည်းက မြို့တော်ရှိ ဆေးရုံသည် ကလေးမိန်းကလေးများကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော မိသားစုများကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အဲဒါက သူတို့ကို စိတ်ဆိုးပြီး အင်အားမဲ့စေသည်။

ကျုံးခမ်းသိက ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သားဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေကြပါသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အထုပ်သေးသေးလေးကို ချီထားသည်။ သူ့သား အသားက ရှုံ့တွနေသည်။ သူ့မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။

သူဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရတဲ့ ဒီကလေးက သူ့ဆီရောက်လာသည်။ ဒါဟာ သူနဲ့ သိုက်ရှုဖန်တို့ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။

ကလေးရေချိုးပြီးနောက် သာ့ချောင်နှင့် ဟော်ချီသည် ဝူအာလေးကို တွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။

ဝူအာ၏ အရေပြားသည် အနည်းငယ်တွန့်နေသော်လည်း သူက ဟော်ချီနှင့် အလွန်ဆင်တူသော ဖြောင့်စင်းသောနှာတံရှိသည်။