အခန်း (၃၀၄)

ထို့နောက် သူက "သူက သူ့အရင်ဘဝက နံ့သာပေါင်းကို တကယ် မီးရှို့ခဲ့တာ။ ဒီလိုအရာ‌တွေလုပ်ပြီးတာတောင် ရိုးရိုးသားသားနဲ့ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ သူ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိတယ်။"

မိန်းမကိုစွန့်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ဖက်ကို လှည့်စားခြင်း၊ သူတစ်ပါးမယားကို လှည့်ဖြားခြင်း။ ဤအရာများထဲမှ တစ်ခုစီသည် သူ့ကို အရှက်ခွဲသည့်တိုင်ပေါ်တွင် တင်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူက သူ့ကိုချစ်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရှိသည်။

ဒါက ချောင်ကျန်းကျွင်းကို သက်ပြင်းချစေသည်။ ဒါပေမယ့် သူက သူ့မိသားစုဘဝထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မလာသရွေ့တော့ တစ်ဖက်သားကို နှောင့်ယှက်လို့ မရပါဘူး။

သူဘယ်တုန်းကမှ ကြိုမမှန်းထားတဲ့အရာက နှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ချင်တုန်း ကွယ်လွန်သွားတာပင်။ ရောဂါကြောင့်ဖြစ်တာပါ။ ထို့အပြင် ဒါက ရုတ်တရတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ လင်းဟွေ့နှင့် တုန်းလင်တို့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်မှ မြို့တော်သို့ လာဆက်သွယ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

သူထွက်သွားတုန်းက သူ့သား တုန်းလင်အကြောင်း ဆက်ပြီး တွေးနေခဲ့တယ်လို့ ဆိုသည်။ သူက သူ့ကုတင်ဘေးမှာ စောင့်နေတဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ခဲ့ဘူး။ သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးစက္ကန့်အထိ သူ့ရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို ပြသနေတာ အမှန်ပင်။

ဒါပေမယ့် ဒါတွေအားလုံးက အနာဂတ်မှာပင်။

စက်တင်ဘာလတွင် ကျောင်းစတက်သောအခါ သာ့ချောင်သည် စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသားဖြစ်သည်။

သူမ၏ အတန်းဖော်များထဲတွင် အချို့သည် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲများကို ဆက်လက်ဖြေဆိုရန် စီစဉ်နေကြသည်။ သို့သော် အများစုမှာ ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် မပြင်ဆင်ကြပေ။ ဘွဲ့ရပြီးရင် အလုပ်အကိုင်တွေ တိုက်ရိုက်ရှာကြသည်။

ကျုံးခမ်းသိသည် သာ့ချောင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူ့စိတ်ကူးကတော့ သူမကို ဘွဲ့လွန်သင်တန်းတွေ ဆက်တက်ဖို့ပါ။ သို့သော်လည်း သာ့ချောင်သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သူမသည် ငွေကြေးနှင့် စီးပွားရေးကို အမှန်တကယ် မကြိုက်ပါ။ ဒါပေမယ့် အခုခေတ်မှာ သူမအတွက် ရွေးချယ်စရာ ဘာသာရပ်တွေ အများကြီး မရှိဘူး။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ထိုအချိန်က လူကြိုက်အများဆုံးကို စာရင်းသွင်းခဲ့သည်။

သူမငြင်းတာကိုမြင်တော့ ကျုံးခမ်းသိက နည်းနည်းဝမ်းနည်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကောင်းပါတယ်၊ မင်းရဲ့ရွေးချယ်မှုကို ငါလေးစားတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းစိတ်ပြောင်းသွားရင် မင်း ငါ့ဆီ အချိန်မရွေးလာနိုင်တယ်!"

"ကျေးဇူးပါ ပါမောက္ခ!" သာ့ချောင်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

ကျောင်းမှာ သူမက ကျုံးခမ်းသိကို ပါမောက္ခလို့ခေါ်သည်။ ဟော်အိမ်သို့ သွားသောအခါ သူမက သူ့ကို အန်ကယ်ကျုံးဟုခေါ်သည်။

ရုံးမှထွက်လာပြီးနောက် သာ့ချောင်သည် ချိုက်ရူနန်က သူမဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အို၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို ငါရှာတွေ့ပြီ!" ချိုက်ရူနန်က သူမလက်ကို ကိုင်ထားရင်း စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။

သာ့ချောင်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ? မင်းဘာလို့ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလဲ?"

ချိုက်ရူနန်သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောရန် နေရာကောင်းမဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါနဲ့ သူမကို အောက်ထပ်က ကျောက်ခုံတန်းပေါ် ဆွဲခေါ်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နီရဲသောမျက်နှာဖြင့် "သာ့ချောင်၊ ဟန်ဟိုင်ရဲ့မိဘတွေက ငါ့ကိုတွေ့ချင်နေတယ်တဲ့။ ငါအရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်!"

သာ့ချောင်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ပြီး "ဒါဆို သွားတွေ့လေ။ သူတို့ မင်းကို မစားပါဘူး!"

သူမနားလည်မှုအရ ထန်ဟန်ဟိုင်၏ မိဘများသည် ချိုက်ရူနန်ကို အမြဲတမ်း တွေ့ချင်ခဲ့သော်လည်း ချိုက်ရူနန်သည် ထန်ဟန်ဟိုင်နှင့် စေ့စပ်ရန်မလိုလားခဲ့ပေ။ ဒါကြောင့် သူမက သူနဲ့ ဘယ်တော့မှ အိမ်မပြန်ခဲ့ဘူး။

ယခု သူတို့နှစ်ဦးသည် တည်ငြိမ်သောဆက်ဆံရေးရှိခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ထန်ဟန်ဟိုင်သည်လည်း လူတိုင်း၏ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ပထမတော့ လူတိုင်းက ထန်ဟန်ဟိုင်ကို အကောင်းမြင်စိတ်မရှိကြဘူး။ သူ့အဖေတောင်မှ သူ့ရဲ့တက်ကြွတဲ့အလုပ်ပုံစံကို ကြာကြာထိန်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

နှစ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် သူက နေ့တိုင်း အချိန်မှန် အလုပ်ဆင်းခဲ့သည်။ ယခု စက်ရုံတွင် ဒုတိယ ကြီးကြပ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သူ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေတောင်မှ အကျင့်တွေ ပြောင်းသွားကြသည်။

ချိုက်ရူနန်သည် နွေရာသီအားလပ်ရက်တွင် ထန်ဟန်ဟိုင်ကို သူမအိမ်သို့ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူမမိဘများ၏ ခွင့်ပြုချက်ရရှိခဲ့သည်။ ဒါမှသာ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဆက်ထိန်းနိုင်မှာပါ။

ချိုက်ရူနန်သည် သူမ၏မျက်နှာကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် ပွတ်သပ်ရင်း "ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်စမ်း။ ငါဝတ်ပုံစားပုံ ကြည့်။ ငါမင်းလို ရုပ်ချောရင် ငါစိတ်မပူဘူး။ သူ့မိဘတွေက ငါ့ကို မကြိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ဆက်ဆံရေးအစတွင် ချိုက်ရူနန်သည် ထန်ဟန်ဟိုင်၏ အချစ်အောက်တွင် ပွင့်လန်းခဲ့သည်။ သူမသည် အပြောင်းအလဲများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဆံပင် အရှည်ထားသည်။

မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်လို အ၀တ်အစားတွေ ၀တ်ဆင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်ခွဲလောက်ကြာတော့ သူမရဲ့ မူလသဘာဝကို ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ဆံပင်တိုတိုကို ပြန်ညှပ်ပြီး ဗီရိုထဲမှာ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့က သက်တောင့်သက်သာရှိဆုံး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်သည် သူမကို ဂါဝန်လေးနဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို နှစ်သက်သော်လည်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ မကြာခဏဆိုသလို သူက အနိုင်ကျင့်ခံရသူဖြစ်သည်။ သူ့စကားက ပါဝါမရှိဘူး။

သာ့ချောင်က ပြုံးပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းလေး မြင့်တက်လာကာ "အိုကေ၊ မင်းမျက်နှာက အဆင်ပြေတယ်။ မင်းမျက်နှာ လိုချင်တာလား? စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဟန်ဟိုင်ရဲ့ မိဘတွေက မင်းကဒီလိုဆိုတာ သိနေလောက်ပါပြီ။ သူတို့သားလေးက လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်ကို ပြန်ရောက်ကတည်းက သူတို့က မင်းကို ကျေးဇူးတင်နေကြတာ။ ဘာလို့ သူတို့က မကြိုက်ရမှာလဲ?"

ချိုက်ရူနန်က သူမကို ပွေ့ဖက်ဖို့ အပြေးလာပြီး "သာ့ချောင် နင်က အရမ်း မှော်ဆန်တယ်။ နင်ပြောတာကို ကြားတော့ ငါ သိပ်ကြောက်ပုံမပေါ်တော့ဘူး!"

သာ့ချောင်၏ အသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရတော့ သူမ၏ နားရွက်မှ စိမ့်စမ်းရေများ စီးဆင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချိုသာပြီး ထိထိမိမိပင်။ လူတွေရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို တက်ကြွစေသည်။

သာ့ချောင်က သူမကို ဆွဲလိုက်သည်။ စကားမစခင် သူမကို အပေါ်အောက် ငုံ့ကြည့်ကာ "တစ်ဖက်လူရဲ့ မိဘတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ အရမ်းကြီးကျယ်နေဖို့ မလိုအပ်ပေမယ့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်စားဆင်ယင်တာက အထင်ကြီးစရာကောင်းတြဲ ကိစ္စတစ်ခုပါ။ နောက်မှ ငါ မင်းကို အကြံဉာဏ်တစ်ခု ပေးရမလား?"

ချိုက်ရူနန်က နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး "သာ့ချောင် မင်းက ငါ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ"

ပိတ်ရက်မကုန်မီတွင် သာ့ချောင်သည် ချိုက်ရူနန်ကို ဝတ်စားပုံနှင့်ပတ်သက်၍ အကြံဉာဏ်အချို့ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ချို့ယွင်းစေတာများကို ရှောင်ရှားရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လှပလာသည်။

ချိုက်ရူနန်က သူ့ကိုယ်သူ မှန်ထဲမှာ ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ "သာ့ချောင်၊ မင်းက အရမ်းအံ့သြစရာကောင်းတယ်။ ငါက အရမ်းကြည့်ကောင်းနေမယ်လို့ ငါဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။ မင်းအဝတ်အစားတွေ လုပ်သင့်တယ်ထင်တယ်!"

သာ့ချောင်က နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ဘွဲ့ရပြီးရင် ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်းပိုင်းကို လုပ်ကိုင်ဖို့ သူမနှလုံးသားထဲတွင် အစီအစဉ်ချလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘွဲ့လွန်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

ချိုက်ရူနန်သည် ပါးပြင်များ နီမြန်းနေသော ထန်ဟန်ဟိုင်နှင့် အိမ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံတာက အရမ်းအောင်မြင်ခဲ့သည်။

ထန်ဟန်ဟိုင်၏ မိဘများသည် ချိုက်ရူနန်ကိုအမြဲတမ်း အမြင်ကောင်းရှိကြသည်။ သားဖြစ်သူကို ကြိုးစားအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ ယခု သူမကို လက်တွေ့ တွေ့လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် တောက်ပသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ရုပ်ရည်ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူတို့က သူမကို ပိုလို့တောင် သဘောကျသွားကြသည်။ သူတို့သားလေးက လက်ထပ်ပြီး အိမ်ပြန်လာတာကို မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။

ချိုက်ရူနန်က ပြန်ရောက်သောအခါ သာ့ချောင်ကို ထပ်မံပွေ့ဖက်ပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ပွဲတော်ရောက်လာတော့ ဝူအာလေးက နှစ်လကျော်ပြီ။ သူ့ကို ဝဝကစ်ကစ်လေးဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။ သူက အရမ်းကျန်းမာပြီး ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေသော မြင်ကွင်းဖြစ်သည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ဝူအာလေးကို မြင်သောအခါ သိုက်ရှောင်ရွှယ်ပေါ် မျက်လုံးများ ကျရောက်သွားသည်။

သိုက်‌ရှောင်ရွှယ်သည် ယမန်နှစ်တွင် အထက်တန်းကျောင်းမှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ကျောင်းမတက်ခဲ့ပေ။ အန်းပင်း ကဲ့သို့ပင် သူမသည် အဆိုးဆုံးကောလိပ်ကိုတောင် မတက်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ့အဖေက သူမကို ထပ်ပြီး လုပ်စေချင်ပေမယ့် သူမဒီလိုလုပ်တာထက် သေတာ ပိုကောင်းပါသည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့အဖေ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဆွဲစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူက သူမကို မ‌ဖြောင်းဖျနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဘွဲ့ရပြီးနောက် သ်ိုက်ရှောင်ရွှယ်သည် ကူညီရန် အန်းပင်း၏ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားလိုသော်လည်း သူမ၏ မိသားစုက သူမအား တားဆီးခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်အားထက်သန်လွန်းပြီး သူမ၏အနာဂတ် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအား နှိမ့်ချရန်သာ လုပ်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သိုက်ရှောင်ရွှယ်က သူမစကားကို နားထောင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် သူမအဒေါ် သိုက်ရှုဖန် မူကြိုကျောင်းတွင် မူကြိုဆရာမအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။

"ရှောင်ရွှယ်၊ မင်းနဲ့ အန်းပင်း စေ့စပ်ထားတာ နှစ်နှစ်ကျော်ပြီ။ မင်းလက်ထပ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား? ဝမ်ချွမ်ကျီက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြားသူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သိုက်ရှောင်ရွှယ်က "ကျွန်မ ဒီလောက်စောပြီး အိမ်ထောင်မပြုချင်ပါဘူး။ အခုလက်ရှိ နေထိုင်မှုပုံစံက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်ပါတယ်။"

ဝမ်ချွမ်ကျီသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမ စိုးရိမ်တကြီး ခုန်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုအစောကြီးပဲလဲ။ မင်းကအသက်နှစ်ဆယ်ရှိနေပြီ။ တုန်းယင်လို အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်မှ လက်ထပ်ချင်နေတာလား?"

ချောင်တုန်းယင် - "..."

ဖရဲသီးစားနေတဲ့ ချောင်တုန်းယင်က ရုတ်တရက် သူ့အမေဆီကနေ လက်သီးကို ခံလိုက်ရသည်။

အန်းပင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးပြောခဲ့သည်။ "အမေ၊ ဒုတိယအစ်မအကြောင်း ဒီလိုပြောနေတာ ရပ်လိုက်နိုင်လား? ရှောင်ရွှယ်က သူလိုချင်တဲ့အချိန် လက်ထပ်လို့ရတယ်။ သူ့ကို ဒီလိုမျိုး လက်ထပ်ခိုင်းဖို့ အမေဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ?"

တုန်းယွင်က "မေမေ၊ ဆောင်းဦးအဝတ်အစားအသစ်ကို မလိုချင်ဘူးလား?" လို့ တုန်းယွင်က ပြောလိုက်ချိန်မှာ ဝမ်ချွမ်ကျီက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ကျိန်ဆဲမိတော့မည်။

ဝမ်ချွမ်ကျီက သူမကို တစ်ယောက်ယောက်က လည်ပင်းညှစ်ထားသလိုမျိုး တုံ့ပြန်ခဲ့သည်...

ဒီစကားလေးကြောင့် သူမကို ပါးစပ်ပိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဝမ်ချွမ်ကျီက အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ပြောခဲ့တာမို့ ချောင်တုန်းယင်ရဲ့ တစ်သက်တာ အဖြစ်အပျက်ကို လူတိုင်းရဲ့ အာရုံစိုက်မှု တစ်ဖန်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ဒီနှစ်ပြီးရင်တော့ ချောင်တုန်းယင်ဟာ အသက် 24 နှစ်ပြည့်တော့မှာပင်။ သူမသည် ဤခေတ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် အပျိုကြီးဖြစ်သည်။

သူ့သား ချီကျင်းလေးကို အသီးကျွေးရင်း ချောင်တုန်းဟယ်က "တုန်းယင် ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ မင်းထက်တစ်နှစ်နှစ်နှစ်ကြီးတဲ့ ညီလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ဘာလို့မမိတ်ဆက်ပေးရမှာလဲ?"

ချောင်တုန်းယင် အသံမထွက်မီတွင် သူမဘေးတွင်ထိုင်နေသော ရှန်ထျန်းရုံသည် မထိုင်နိုင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ မတားနိုင်ဘဲ သူ့အကြည့်ကို သူမပေါ်ကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားတော့ ချောင်တုန်းယင်က ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "အိုကေ၊ အခု အစ်မကို ကျေးဇူးတင်မယ်။ အောင်မြင်ရင် မင်းကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ စာအိတ်အနီကြီးတစ်စောင် ပေးပါ့မယ်!"

သူမအမေက သူမကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်သူဆိုရင် သူမက သူနဲ့မတွေ့ချင်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် သူမအစ်မသည် အတော်လေး အားကိုးရသည်။

သူမပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အတွဲတွေရှိနေတာကို မြင်တော့ သူမ တကယ်ရှာသင့်တယ်လို့ ခံစားရသည်။

ချောင်တုန်းဟယ် - "မင်းအတွက်‌ ကောင်းပါလိမ့်မယ်!"

ချီကျင်းလေး၏ ကလေးအသံသည် သံယောင်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်!"

သူဘယ်လောက် ချစ်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာမြင်တော့ ချောင်တုန်းယင်က ကိုင်းပြီး သူ့မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်သည်။

ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ လော့ကျွင်းလျန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဘွဲ့ရခဲ့သည်။ ချောင်တုန်းဟယ်သည် အထက်တန်းကျောင်းသို့ အင်္ဂလိပ်စာဆရာလုပ်ရန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး လော့ကျွင်းလျန်သည် သူ့ဆရာ၏ အကူအညီဖြင့် တရားရုံးသို့ အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံ၏ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် နီမြန်းလာသည်။ သူက ရုတ်တရက်ထရပ်ပြီး "အစ်မယင် ခဏလောက် ထွက်လာလို့ရမလား? ကျွန်တော် အစ်မကို ပြောစရာရှိတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ဒီမှာ ပြောလို့မရဘူးလား?"

ရှန်ထျန်းရုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထိုမှပင် ချောင်တုန်းယင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

အဖြူရောင် လရောင်သည် ဖြာကျကာ နှစ်ယောက်သား၏ ပုံရိပ်များကို အလွန်ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ချောင်တုန်းယင်သည် သူ့အရိပ်ကို နင်းပြီး အိမ်အပြင်ဘက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးရာသီပွဲတော်ဖြစ်သောကြောင့် အဝေးမှ မီးရှူးမီးပန်းကလေးများနှင့် အ‌ဝေးမှ ကလေးများ ဆော့ကစားသံကို ရံဖန်ရံခါ ကြားနေရသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် မိမိထက် ဦးခေါင်းပိုမြင့်သော ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက မျက်ခုံးပင့်ကာ "ပြော၊ နင်ငါ့ကို ဘာပြောချင်လို့လဲ?"

သူမအကြည့်အောက်မှာ ရှန်ထျန်းရုံရဲ့ နားရွက်တွေ နီရဲလာသည်။ သူကတုံ့ဆိုင်းကာ "အစ်မယင် လုပ်နိုင်မလား၊ အစ်မ ဘလိုင်းဒိတ်မသွားလို့ ရမလား?"

ချောင်တုန်းယင်သည် ဤစကားကိုကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဘာလို့ နင် ငါ့ကို မသွား‌စေချင်တာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံက သူ့အကြည့်တွေကို မဆုံရဲပေ။ "...အကြောင်းပြချက်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် အစ်မကို မသွားစေချင်ဘူး။ တစ်ခုခုထပ်ဖြစ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ? ကျွန်တော် အစ်မကို မနာကျင်စေချင်ဘူး!"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည် - "စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ့နှလုံးသားက စိန်နဲ့လုပ်ထားတယ်။ ထိုးနှက်မှု အမျိုးမျိုးကို ငါခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အစ်မယင်က အသက်မငယ်တော့ဘူး။ အိမ်ထောင်မပြုရင် ငါတကယ် အပျိုကြီး လုပ်ရလိမ့်မယ်!"

ရှန်ထျန်းရုံက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့လက်ဖဝါးက ချွေးတွေထွက်နေသည်။ "အစ်မယင်၊ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ လက်မထပ်နဲ့။ ငါ့ကို လက်ထပ်ပါ!"

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ချောင်တုန်းယင်သည် အံ့ဩသွားသည်။ ပြီးတော့ သူက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူ့ကို ရိုက်လိုက်သည်။ "ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းဘာမဟုတ်တာတွေ ပြောနေတာလဲ? ဒီည မင်း မသောက်ဘူးမလား၊ မင်း ဘာလို့ မူးနေတာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံက သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာက နီမြန်းလာပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ "အစ်မယင်၊ ငါ မမူးဘူး။ ငါ မဟုတ်တာပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ကြိုက်တယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က တခြားသူတွေထက် မင်းကို ပိုသဘောကျတယ်!"