အခန်း (၃၀၅)

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို သရဲတစ္ဆေကို ကြည့်နေသလို ကြည့်နေခဲ့သည်။ မယုံကြည်မှုတွေက သူမ မျက်နှာအနှံ့မှာ ရေးထားသည်။

ရှန်ထျန်းရုံက သူမကို သဘောကျမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။

မှန်သည်၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူက သူမကို တွယ်ကပ်ရတာကို သဘောကျသည်။ သူ့အစ်မလို သဘောကျတာလို့ သူမ ထင်ခဲ့ပြီး တခြားနည်းလမ်းတွေတော့ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး။

ပြီးတော့ သူတို့ကြားမှာ အသက်ငါးနှစ်ကွာဟချက်ရှိသည်။

သူမ စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး "ထျန်းရုံ၊ နောက်နေတာ ရပ်လိုက်။ ဒီဟာသက ရယ်စရာတော့ မဟုတ်ဘူး!"

ရှန်ထျန်းရုံက သူမက သူ နောက်ပြောင်တယ်လို့ထင်ပြီး ပိုစိတ်လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။ "အစ်မယင်၊ ကျွန်တော် နောက်နေတာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်ဝောာ်ပိုပြီး လေးနက်နေလို့မရဘူး။ ကျွန်တော် အစ်မကို တခြားသူတွေထက် ပိုချစ်တယ်။ အစ်မက တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ ချိန်းတွေ့နိုင်ပြီး အစ်မ ကျွန်တော်ကိုကျ ဘာလို့ အခွင့်အရေးမပေးတာလဲ?"

သူလည်း ယောက်ျားပဲလေ!

ချောင်တုန်းယင်က သူမလက်ကို အတင်းဆွဲဆုတ်လိုက်ပြီး "ထျန်းရုံ မင်းက ငါ့ထက် ငါးနှစ်ငယ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိလား? နှစ်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါက အသက်သုံးဆယ် ပြည့်တော့မယ်။ အဲဒီအချိန် မင်းက ငယ်သေးတယ်။ အဲဒီအချိန် ငါက မင်းထက်အသက်ကြီးတာကို မင်းမကြိုက်လောက်တော့ဘူး!"

"ကျွန်တော်မဟုတ်ဘူး! ငါးနှစ်ကွာဟတာလေ အသက်ငါးဆယ်ကွာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအသက်အရွယ်ကွာခြားမှုမှာ ဘာပြဿနာမှရှိမယ် မထင်ဘူး။ အဖိုးက အဖွားထက်တောင် ငယ်သေးတာပဲ။ သူတို့က အတူတူနေလို့ရတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့က အတူတူမ‌နေနိုင်တာလဲ?"

ရှန်ထျန်းရုံ၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် အခြားသူများမကြိုက်သော ခွေးကြီးတစ်ကောင်လို ယိုယွင်းလာသည်။ သူသည် သနားစရာကောင်းသလို အရှုံးကိုလက်မခံလိုစိတ်နှင့် ငြင်းခုံလိုသော အရိပ်အယောင်လည်းရှိသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက ပူလောင်တဲ့ မီးတောက်နှစ်ခုလိုပင်။ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းသွားစေသလိုပါပဲ။ ချောင်တုန်းယင်က သူ့မျက်လုံးတွေကို တိုက်ရိုက်မကြည့်ဝံ့ဘဲ "...ဒါက မတူဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ငယ်သေးတယ်..."

ရှန်ထျန်းရုံက ရှက်ရွံ့စွာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါက မငယ်တော့ဘူး!"

သူက သူမထက် အရပ်မြင့်သည်။ သူ့လက်တွေ ခြေထောက်တွေက သူမထက်ကြီးသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သူမထက်ကြီးသည်။ သူက သူမထက် ငယ်တာကလွဲရင် ဘယ်လိုမှ မသေးပါဘူး။

ချောင်တုန်းယင်က ရုတ်တရက် နီရဲသွားကာ သူမ ဘာတွေ တွေးရမှန်း မသိဘူး။ ထို့နောက် သူမသည် ပြင်းထန်သော ဒေါသကို သုံးကြိမ်ပြန်ပေးကာ "ဘာလို့ မင်း အကျယ်ကြီး အော်နေတာလဲ? မင်းက ငါနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တာလား?"

"မဟုတ်ဘူး" ရှန်ထျန်းရုံ၏ အသံသည် ချက်ချင်းကျဆင်းသွားသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ကိုလံဘတ်စ်က ကမ္ဘာသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသလိုပင်။ သူက ငုံ့ကြည့်ပြီး "အစ်မယင်၊ မင်း ရှက်နေတာလား?"

ချောင်တုန်းယင်ရဲ့မျက်နှာက ပိုပူလာပြီး "ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ငါမရှက်ဘူး!"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ရှန်ထျန်းရုံကို တံခါးဝတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံက သူမနောက်ကျောကိုကြည့်ပြီး 'အစ်မယင်က ငါ့ကို မလိုလားဘူး။ အစ်မယင်က ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ အစ်မယင်က ငါ့ကို လှမ်းအော်တယ်' ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင် ထွက်လာသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်အတိအကျပင်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့နောက်မှာ အမြီးတစ်ချောင်းရှိရင် မြေပြင်ပေါ်မှာ ငိုက်စိုက်ကျနေရမည်။

သူမနောက်က အကြည့်တွေက တောက်လောင်နေပုံပင်။ ထို့ကြောင့် ချောင်တုန်းယင်သည် အပြေးအလွှား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံပြောတာကို အခု သူမတွေးလိုက်တော့ သူမရဲ့ လည်ချောင်းထဲက ခုန်ထွက်လုမတတ် နှလုံးသားက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုန်နေသည်။

ထိုင်ခုံကို ပြန်ရောက်တော့ သူမမျက်နှာက နီရဲနေဆဲပင်။ ချောင်တုန်းဟယ်က သူ့ညီမလေးကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ "ထျန်းရုံက မင်းကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ? မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ အရမ်းနီနေတာလဲ?"

ဒီစကားကြားတော့ ချီကျင်း‌လေးက ပြုံးပြီး "ဒုတိယအဒေါ်က ရှက်နေတယ်။ မျက်နှာက နီနေတယ်။ မျောက်ဖင်နီနဲ့ တူတယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး တင်ပါးကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအဒေါ်ကို ရယ်နေတာလား? မင်းမှာ သတ္တိရှိတယ်ပေါ့"

ချီကျင်းသည် သာ့ချောင်ဆီသို့ သူ့လက်တိုတိုလေးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး "တတိယအဒေါ် သားကိုကူညီပါ... ဒုတိယအဒေါ်က ချီကျင်းလေးရဲ့ ပန်းနုရောင် နူးညံ့တဲ့ တင်ပါးလေးကို ရိုက်လိုက်တယ်!"

'ပန်းနုရောင်နှင့် နူးညံ့‌သော' ဟူသည့် စကားလုံးကိုကြားတော့ လူတိုင်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဒီကလေးက ဘယ်လိုစကားလုံးတွေ သင်ယူခဲ့တာလဲ? ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ပန်းနုရောင်နှင့် နူးညံ့တယ်ဆိုတာကို သိနေတာ!

အားလုံးရယ်မောကြသောအခါ လူနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာသည် ပုဇွန်ပြုတ်ကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ကတော့ ချောင်တုန်းဟယ်နဲ့ လော့ကျွင်းလျန်ပါ။ စောစောက နောက်ပိုင်းကို ထောက်ပြခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းက အရှက်ရခဲ့သည်။

ညဉ့်နက်နေပြီ။ လူတိုင်း လူစုခွဲခဲ့ကြသည်။ ချောင်တုန်းယင်ဟာ သာ့ချောင်နဲ့ အတူ အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်သည် တောက်ပနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် နှင်းခဲအလွှာတစ်ခု ပြန့်ကျဲနေသကဲ့သို့ပင်။ ချောင်တုန်းယင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေသည်။ သူမက အိပ်မပျော်နိုင်ပေ။

သာ့ချောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အစ်မစိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေလို့လား?"

"မဟုတ်ပါဘူး" ချောင်တုန်းယင်က မြန်မြန် ငြင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက လျင်မြန်စွာ ထပ်ပြောသည်။ "သာ့ချောင် ငါဆိုလိုတာက ဟော်ချီက မင်းထက် အသက်ငယ်ရင် မင်း သူနဲ့ ရှိဦးမှာလား?"

သာ့ချောင်က သူ့စကားကြားတော့ ဟော်ချီငယ်ငယ်က သူမက သူ့ကို မောင်‌လေးဟု ခေါ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကို သတိရသွားသည်။ သူမ ပါးစပ်ထောင့်က ကွေးသွားပြီး "ဟုတ်တယ်၊ သူဖြစ်နေသရွေ့"

ဟော်ချီက သူမကို ဒီလိုဆက်ဆံပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သူမက အရေးအကြီးဆုံး အနေအထားမှာ ရှိနေရင် အသက်အရွယ်က ဘာကြောင့် အရေးပါမလဲ?

ချောင်တုန်းယင် - "ဒါပေမယ့် ဟော်ချီက မင်းထက်ငယ်ရင် တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးကို မင်း ဂရုစိုက်မှာလား? နောက်ပြီး အမျိုးသမီးတွေက ယောက်ျားတွေထက် ပိုရင့်မြန်တယ်လေ။ မင်း သူ့ထက် အသက်ပိုကြီးရင် နောင်မှာ မင်းသူနဲ့အတူရှိနေရင် သူ့အစ်မနဲ့ တူမှာကို စိုးရိမ်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?"

ကမ္ဘာကြီး၏ ပါးစပ်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ ဓားများထက် ထက်မြက်သည်။ အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်းပြုလိုက်ပေမယ့် ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး တစ်နေ့လုံး ရန်ဖြစ်ကြတဲ့ စုံတွဲတွေလိုပဲ... အခြေခံအားဖြင့်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီအကြောင်းကို အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။

သာ့ချောင်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး "အဖိုးက အဖွားထက် ငယ်တယ်။ သူတို့က အံ့သြစရာလို့ ထင်တယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အစ်မဘာပဲလုပ်လုပ် တစ်ယောက်ယောက်က ပြောမှာပဲ။ ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ?"

သူမ၏ အဖိုးနှင့် အဖွားကြားက ဆက်ဆံရေးသည် အသက်၊ အထောက်အထား၊ နောက်ခံနှင့် အချိန်တို့ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်ရတာ တစ်သက်လုံးအတွက်လို့ သူတို့ကို ပြောခဲ့သည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ငါဘာပဲလုပ်လုပ် လူတွေက ပြောလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ရယ်စရာကောင်းတာက ငါဘာမှ ကောင်းကောင်းမလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပြောတာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

ချောင်တုန်းယင်သည် သူမ၏ အဖိုးနှင့် အဖွားကြားရှိ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တွေးကြည့်သောအခါတွင် သူမ အလွန်ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ဤမျှလှပသော ဆက်ဆံရေးမျိုးနှင့် မထိုက်တန်ကြောင်း သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

သာ့ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်ကို တံတောင်ဆစ်ပေါ်တင်ကာ တစ်ဖက်သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မျက်လုံးကျရောက်သွားသည်။

"အစ်မယင်၊ ဒါကို မင်းဘာလို့ထင်တာလဲ? လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုလိုပဲ၊ သူ့အရည်အချင်းက ဟင်းချက်တတ်တာပဲ။ အန်းကျဲက စာ‌တော်တယ်။ တုန်းယွင်လေးက သီချင်းဆိုနိုင်တယ်။ လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ အရည်အသွေးတွေရှိတယ်။ အစ်မယင်၊ အစ်မက အခုထိ အစ်မရဲ့ကောင်းတာကို မသိသေးဘူးဘဲ"

ချောင်တုန်းယင်က သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေမှန်း သိပေမယ့် သူမ တကယ်ပဲ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ငါကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

သာ့ချောင်သည် ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ "အစ်မပြောခဲ့တဲ့ အခြေအနေလည်း ရှိတယ်။ အရည်အချင်းမရှိတာက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက ဘဝရဲ့ ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးသွားတာလို့ ငါထင်တယ်"

ချောင်တုန်းယင်က သက်ပြင်းမချခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ "မင်းမှန်တယ်"

လူတော်တော်များများက ဒီအမှန်တရားတွေကို နားလည်ကြပေမယ့် သူတို့ရဲ့ဘဝကို ကောင်းမွန်စွာနေထိုင်နိုင်တယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး။

သာ့ချောင်သည် အပေါ်မှ တွားသွားကာ သူမ၏ခါးကို သိုင်းဖက်ပြီး သူမရင်ဘတ်ပေါ် ခေါင်းတင်လိုက်သည်။ "အစ်မယင်၊ အစ်မအဆင်ပြေလာပါလိမ့်မယ်။ ငါ အစ်မကို ယုံကြည်တယ်!"

ချောင်တုန်းယင်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ကျောင်းကိုလာခဲ့တဲ့ သူမ အဖိုးအဖွားတွေကို တွေးနေခဲ့သည်။ သူ့ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူမပါးစပ်က "ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်ထ။ ငါ့ရင်ဘတ်က အရမ်းပြားနေပြီ။ မင်းဆက်ပြီး ဖိထားရင် ချိုင့်ခွက်ကြီးဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

သာ့ချောင်က ဒါကိုကြားတော့ သူမက ရယ်မောလိုက်ပြီး "အစ်မယင် ဒီအတွက် အစ်မ ငါ့ကို အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး။ အဲဒီနေရာဟာ အစကတည်းက ပြန့်ကားတဲ့ မြစ်တစ်စင်းပဲလေ"

ချောင်တုန်းယင်က သူမကို ကလိထိုးပြီး လက်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်းက ငါ့ကို ရယ်ရဲတာလား? ငါမင်းကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ ကြည့်ရအောင်။"

ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သာ့ချောင်သည် အကောင်းဆုံးသော ခန္ဓာကိုယ် ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သည့် ခြေတံရှည်၊ ခါးသေးသေးနှင့် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းသော ရင်သားရှိသည်။ သေအောင် မနာလိုစရာ‌ပင်!

သာ့ချောင်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြစ်ပြီး ရယ်မောကာ သနားဖို့ တောင်းပန်ခဲ့သည်။

လရောင်က ကျလာသည်။ အခန်းထဲမှာ ရယ်မောသံတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှန်ထျန်းရုံ မထွက်ခွာမီတွင် ချောင်တုန်းယင်သည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေပြီး အပြင်မထွက်ခဲ့ပေ။

ရှန်ထျန်းရုံက အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် မထွက်ခင်မှာ သူက သူမကို စာတစ်စောင်ထားခဲ့ကာ သာ့ချောင်ကို သူ့အတွက် ပေးခိုင်းခဲ့သည်။

သာ့ချောင်သည် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အနည်းငယ်ပြောင်းလဲမှုကို အနံ့ခံလိုက်မိသည်။

ချောင်တုန်းယင်သည် သာ့ချောင် ပေးလိုက်သော စာအိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်နေပေမယ့် သူမမျက်နှာပေါ်မှာ ဣန္ဒြေရရနဲ့ အတင်းအကြပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်စုတ်လေးက လူကိုယ်တိုင်က လာပြောလို့ မရဘူးလား? ဘာလို့ စာရေးတာလဲ?"

သာ့ချောင်သည် သူမမျက်နှာကို မကယ်တင်ဘဲ သူမကို နေရာတွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်မယင်၊ အစ်မက တစ်မနက်လုံး အခန်းထဲမှာ ပုန်းနေခဲ့တာ။ ထျန်းရုံက အစ်မကို တွေ့ချင်ရင်တောင် မတွေ့နိုင်ဘူးလေ"

ချောင်တုန်းယင် - "..."

မြင်ပေမယ့် စကားမပြောနဲ့။ သို့မှသာ သူတို့သည် ညီအစ်မများ ဖြစ်နိုင်သေးမည်။

ဒါပေမယ့် သာ့ချောင် အပါအဝင် ချောင်မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဒါကို နားမလည်ခဲ့တာ သေချာပါသည်။ ချောင်မိသားစုသည် အပြောအဆိုကို ကောင်းကောင်းကြီး လူသိများသည်။

သာ့ချောင် ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် တုန်ရီသောလက်ဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ရေးခြစ်ထားသော စာကြောင်းကို သူမမြင်ခဲ့သည် - အစ်မယင်၊ ကျွန်တော် အစ်မကို ချစ်တယ်၊ ကျွန်‌တော်ဆိုလိုတာက အဲဒါပါ။

'ကျွန်‌တော် အစ်မကို ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး စာကို လွှင့်ပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အိပ်ပြီးရင် သူ့စိတ်တွေ ပိုကြည်လင်လာမယ်လို့ သူမ တွေးလိုက်မိခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ... သူဒီလိုပြောရဲသေးသည်။

သူမက စာတစ်စောင်ကြောင့် အကြာကြီး မှိုင်‌တွေနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဤကိစ္စကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ရှန်ထျန်းရုံသည် စာသင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူ ဒီကို နေ့တိုင်းလာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ထိတွေ့မှု လျော့နည်းလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် သူမကို တဖြည်းဖြည်း စွန့်လွှတ်သွားလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် သူ့အရွယ် ယောက်ျားလေးများသည် မေ့လျော့တတ်ကြသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမကို မကြိုက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဒါမှမဟုတ် သူက ကျောင်းမှာ အသက်တူတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားနိုင်သည်။

စာကို မီးရှို့ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မီးခြစ်တစ်လုံးကို သူမရှာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် စာ မီးတောက်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမစိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမ မီးကို ငြိမ်းသတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ စာကို သူမ ဝှက်ထားလိုက်သည်။

ဟော်ချီ၏ ကုမ္ပဏီသည် များစွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်ဟာ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ မကြာခဏ ခရီးထွက်ကြသည်။ သူသည် သာ့ချောင်နဲ့တွေ့ဖို့ အချိန်ပိုနည်းတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေ သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်ပတ်ကို အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက် ဖုန်း‌ပြောကြလိမ့်မည်။ တစ်မြို့တည်းနေလျှင် သူတို့သည် အတူတူထမင်းစားကြမည်။