အခန်း (၃၀၇)

ဝမ်ရှန်ယန်က ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းနက်သွားသည်။

အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ပဉ္စမမြောက်ညီဖြစ်သူ ဝမ်ရှင်းရှန် မသေသေးဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို သူ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။ အဲဒီအစား သူက လူ့ပင်လယ်အလယ်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားရမည်။ ထိုအချိန်က အခြေအနေအမျိုးမျိုး၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် သူဘယ်ရောက်နေသည်ကို ရှာဖွေရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

အဲဒီကာလမှာ သူ့ကို လူတွေက အာရုံစိုက် အကူအညီတွေ ပေးခဲ့ပေမယ့် ဘာသတင်းမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသေလုနီးပါးဖြစ်ကြောင်း လက်ခံခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမပေါ်လာတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။

ဆယ့်သုံးနှစ်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ဝက်သားပြုတ် တစ်ပန်းကန်နှင့် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာသည်။ သူ့အပြုအမူကိုမြင်တော့ သူမက "ဘာကိစ္စရှိလို့ ဘယ်သူခေါ်တာလဲ? ရှင်ဘာလို့ဒီလိုအမူအရာရှိနေတာလဲ?" လို့မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်ယန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမှ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်းမရှိပေ။ သူက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ထွက်လေကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။ "ပဉ္စမမြောက်က အသက်ရှင်နေသေးတယ်"

ချောင်ဟုန်းရှက သူပြောနေတာကို ခဏလောက် နားမလည်ခဲ့ပေ။ "ပဉ္စမမြောက်? ဘယ်ပဉ္စမမြောက်လဲ?"

"သေသွားတာ ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ကိုယ့်ညီ ဝမ်ရှင်းယန် သူ အသက်ရှင်နေသေးတဲ့!" ဝမ်ရှန်ယန်သည် ခေတ္တရပ်ကာ အဆက်ပြတ်သွားပြန်သည်။

ချောင်ဟုန်းရှသည် ထိုစကားကိုကြားသောအခါ သူမလက်ထဲတွင်ရှိသော အ၀တ်စုတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ "ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ? သူအသက်ရှင်နေသေးတာလား? ဒါက...ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ?"

ဝမ်ရှန်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်၊ အချိန်အကြာကြီးဆိုတော့ သူသေပြီလို့ ကိုယ်ထင်ခဲ့တာ။ အခုပဲ ရှန်မြို့ရဲစခန်းက ကိုယ့်ကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ သူက လူတစ်ယောက်ကို သတ်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်တဲ့"

ချောင်ဟုန်းရှက အံ့အားသင့်သွားပြန်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ အခု ဘာလုပ်မှာလဲ? သူတို့က ရှင့်ကို အဲဒီကို လာစေချင်ဝာာလား? ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အာမခံပေးဖို့ ရှင့်ရဲ့အကူအညီကို လိုချင်တာလား"

သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သည်ဖြစ်စေ၊ သူမတွင် အသိစိတ်မရှိသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါ၊ ဝမ်ရှင်းရှန်က သူတို့မိသားစုကို ထိခိုက်စေမှာကို သူမ လိုချင်ချေ။

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် ထိုအချိန်က သူနေထိုင်ခဲ့စဉ်က လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့်ဇနီးကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူ့အကြောင်းကို ထပ်မကြားရတော့ဘဲ သူ့အမေက နေရာမှာတင် လေဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ဒီအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံးက သူမက သူ့အပေါ် အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ အမြင်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ လုံးဝအဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်ဘူး။

ဝမ်ယန်ရှန် - "စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ့်မှာ လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး၊ ကိုယ့်မှာရှိရင်တောင် ကိုယ် အဲ့လိုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

ဒီညီလေး ဝမ်ရှင်းရှန်ကို သူလည်း မကြိုက်ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူက ဝမ်မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ချောက်ထဲ ဆွဲချလုနီးပါးပင်။ ထို့အပြင် ဘဝတစ်ခုအတွက် ဘဝတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါမှ ဥပဒေကို မချိုးဖောက်သင့်ဘူးဆိုတာ သူသိလိမ့်မည်။

ဒါတောင် သူ ဒီခရီးကို သွားရမည်။ ဟိုတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကို သူ အဖြေရှာရမည်။

ချောင်ဟုန်းရှက သူနဲ့အတူလိုက်ချင်ပေမယ့် အိမ်မှာ ကလေးသုံးယောက်ရှိသည်။ သူမသည် သူတို့ကို ချန်ထားခဲ့၍မရပေ။ အဆုံးတွင် ဝမ်ရှန်ယန်သည် ရှန်မြို့သို့ တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့သည်။

သူ ရှန်မြို့သို့ရောက်သောအခါတွင် ဝမ်ရှင်းရှန်ကို သူ့အထောက်အထားကြောင့် တွေ့ဆုံရန် အမြန်စီစဉ်နိုင်ခဲ့သည်။ သီးခြားနှင့် ပိတ်ထားသော အခန်းတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ထောင်စောင့်က "ဝင်သွား၊ ဒုက္ခမပေးနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်" ဆိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်လိုက်သည်။

ဒီစကားသံကြားတာနဲ့ ဝမ်ယန်ရှန်က ခေါင်းကိုမော့ပြီး တံခါးဆီကို လှမ်းကြည့်သည်။ သူ အံ့ဩသွားသည်။

ထောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တံခါးဝတွင် လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ထဲကို လက်ထိတ်ခတ်ထားသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး ကြီးမားသော အမာရွတ်များစွာ ရှိသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေက အေးစက်နေချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည်။ သွေးဆာနေတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို အပြည့်အ၀ လွှမ်းခြုံထားသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်ဘောင်းဘီဗလာပင်။ ခြေထောက်တစ်ချောင်း ပြတ်သွားတာ ထင်ရှားသည်။

အကယ်၍ ဝမ်ရှန်ယန်သည် ၎င်း၏ အထောက်အထားကို အစောပိုင်းက အတည်မပြုခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူသည် ယခင်က သူနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူခြင်းမရှိပါက ဝမ်ရှန့်ယန်သည် သူ့ကို မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်က ဝမ်ရှင်းရှန်ကို ကြည့်နေချိန်မှာတော့ တစ်ဖက်က သူ တတိယအစ်ကိုကို ကြည့်နေသည်။

သူ့အသွင်အပြင်က အဲဒီနှစ်ထက် အများကြီး မပြောင်းလဲသေးပေမယ့် သူ့စိတ်နေစိတ်ထားက အများကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဲဒီတုန်းက သူ အိမ်က ထွက်သွားတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ရှိသည်။ ယခုတွင် ဝမ်ယန်ရှန့်သည် သာလွန်သူသာရှိနိုင်သော တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဂုဏ်ဒြပ်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။

သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်တော့ တတိယအစ်ကိုက အဆင်ပြေနေမှန်း သူသိလိုက်သည်။ မှန်သည်၊ တတိယအစ်ကိုသည် အခြားညီအစ်ကိုများနှင့်မတူပေ။

ဝမ်ရှန်ယန်သည် ခြေထော့နန့်ထော့နန့်ဖြင့် တုတ်တစ်လှမ်းနှင့် လျှောက်လာသည်။ သူ့လက်များသည် လက်ထိတ်ခတ်ထားဆဲဖြစ်သောကြောင့် အလွန်နှေးကွေးပြီး ခဲယဉ်းစွာ လမ်းလျှောက်ရသည်။ ဤမလှမ်းမကမ်းသို့ လမ်းလျှောက်ရန် သူသည် သုံးမိနစ်ခန့် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

သူသည် ဝမ်ရှန်ယန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က စကားမပြောဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

အဆုံးတွင် ဝမ်ရှင်းရှန်က လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူက ပါးစပ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ပြီး "တတိယအစ်ကို မင်း လုံးဝ အံ့သြပုံမပေါ်ဘူး"

ဝမ်ယန်ရှန် - "အဲဒီတုန်းကတည်းက မင်းသေတာကို အတုလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်သုံးနှစ်လောက်က မင်းအကြောင်း ငါတို့ ဘာမှမကြားရဘူး။ အသိစိတ်နည်းနည်းရှိတဲ့လူက ဒီလောက်ကြာကြာ ဘာသတင်းမှမရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်မသွားဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ မင်းရဲ့ အတုအယောင်ကြောင့် အမေက လေဖြတ်လို့ သေသွားတာ။ တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး အဖေက လိုက်သွားတယ်။ မင်းအသက်ရှိသေးရင် အဆက်အသွယ် ရှိရမယ်။"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ဝမ်ရှန်ယန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူ့လက်ထဲမှ တုတ်သည် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ မြေပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ထောင်စောင့်က တံခါးကို လှမ်းကြည့်ကာ ထွက်သွားပြန်သည်။

ဝမ်ရှန်ယန်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး " ငါတို့ အဖေနဲ့အမေ မင်းကို တခြားသူတွေထက် ချစ်တယ်ဆိုတာ မင်းပိုသိပါတယ်။ ဒါဆို မင်းသေတာကို အတုလုပ်တုန်းက မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ?"

ဝမ်ရှင်းရှန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းပေါက်ထွက်တော့မယ့်ပုံပင်။ "ငါမယုံဘူး! မင်း ငါ့ကိုလိမ်နေတာ!"

"မင်းကို လှည့်စားဖို့အတွက်နဲ့ အဖေနဲ့အမေကို ကျိန်ဆဲဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ငါ့ကို တွေ့ချင်တဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းကို ကယ်စေချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်လား?" ဝမ်ယန်ရှန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကြောင့် တစ်ဖက်သားရဲ့ ထိတ်လန့်မှုက ဘယ်လောက်တောင်လဲ? သူ့မိဘများ ထွက်ခွာသွားခြင်းအတွက် မည်မျှစိုးရိမ်ပြီး သူ့အတွက် အသနားမခံနိုင်လို့လား?

ဝမ်ရှင်းရှန်ပေါ် သူ့၏ နားလည်မှုအပေါ်အခြေခံ၍ နောက်ပိုင်းသည် အဓိကဖြစ်ရမည်။

ဝမ်ယန်ရှန့ မှန်းဆတာ မှန်သည်။ ဝမ်ရှင်းရှန် အရမ်းတုန်လှုပ်သွားရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ သူ့မိဘတွေ မရှိတော့ဘူးလို့ သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့်ပါ။

သူအိမ်ကထွက်သွားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က အသက် ၆၀ လောက်ပဲရှိသေးသည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဟာ ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်နေမယ်လို့ သူထင်ခဲ့သည်။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက် အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ သူ့ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးဖို့ အခွင့်အရေးရှိမှာပါ။ ဒါမှမဟုတ် နေ့တွင်းချင်းတောင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်။ ထွက်ခွင့်ပြုနိုင်သည်!

သူ့မိဘတွေက ဒီလောက်စောပြီး ထွက်သွားတာကို သူ့စိတ်ထဲ ဘယ်တော့မှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒါက သူ့ကြောင့်ဖြစ်ခဲ့ရတာ။

သူက မျက်ရည်နှစ်စက်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူက ထိုင်နေရာကနေ ထွက်လာပြီး ဝမ်ရှန်ယန်ထံ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ " တတိယအစ်ကို ငါက တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပါ။ ငါ ဘာစကားမှမပြောဘဲ မထွက်သွားသင့်ခဲ့ဘူး။ အဖေနဲ့အမေကို မမျှော်လင့်ထားဘူး... ငါသေထိုက်တယ်။ ငါက လူယုတ်မာပဲ!"

သူပြောသည့်အတိုင်း သူက သူ့ကိုယ်သူ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးရိုက်လိုက်သည်။

ဝမ်ယန်ရှန်က သူ့ကို မတားပေ။ သူ့အကြည့်တွေက ပိုအေးစက်လာသည်။ "မင်းက သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်။ မင်းက ဂုဏ်နဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကြောင့် တခြားသူတွေရဲ့ အသက်ကို တကယ်ယူနိုင်တယ်။ မင်းလို လူယုတ်မာတစ်ယောက် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်သုံးနှစ်ကတည်းက သေသင့်တယ်!"

ဝမ်ရှင်းရှန်က နှပ်ချေးတွေ မျက်ရည်တွေ ရွှဲသွားတဲ့အထိ ငိုသည်။ "တတိယအစ်ကို ငါမှားမှန်း ငါသိပါတယ်။ ငါ နောင်တရနေတာ ကြာပါပြီ။ အဲဒီတုန်းက အတင်းလုပ်ခိုင်းခံခဲ့ရတာ။ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဖန်းရှောင်ကျွင်းက ငါ့ကို အတင်းအကြပ်လုပ်ခဲ့တာ။ တတိယအစ်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကယ်ပါဦး။ အဖေနဲ့အမေအတွက် ငါ့ကိုကယ်ပေးပါ။ ငါ ပြန်သွားပြီး သူတို့ကို ရှိခိုးပြီး သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ပါစေ။"

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ဒေါသကြောင့် ရယ်လုနီးပါးပင်။

သူက ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ကန်လိုက်သည်။ "ဒီအချိန်မှာ မင်းမှာ အဖေနဲ့အမေကို ပြောစရာ မျက်နှာရှိသေးတယ်ပေါ့?"

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချခံရပြီး မထနိုင်ခဲ့ချေ။ "တတိယအစ်ကို မင်း ငါ့ကိုမုန်းနေတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် ငါအိမ်မပြန်ချင်ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါမသွားနိုင်တာ။ ငါအိမ်ပြန်ရင် မင်းတို့ကို ငါသေချာပေါက်ပြောမယ်..!"

ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် သူ့သူငယ်ချင်း ချိုက်ကျန့်ဖျင်သည် ဝမ်ကွမ်းရှန့်ဟုခေါ်သော ကံမကောင်းသောလူကို သတ်ခဲ့ပြီး ရှန်းကျန်းသို့ ခိုးဝင်ရန် ၎င်း၏ အထောက်အထားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ကွမ်းရှန့်၏ အကြီးဆုံးဦးလေးရဲ့ ကုမ္ပဏီသို့ ချောမွေ့စွာဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

အစတုန်းကတော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ကုမ္ပဏီကို လွှဲပြောင်းယူတော့မယ့် နှစ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြဿနာက ချိုက်ကျန့်ဖျင် ဖြစ်သည်။ ချိုက်ကျန့်ဖျင်က သူမူးနေချိန်မှာ သူတို့လုပ်သမျှကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဒါကို ဝမ်ကွမ်းရှန့်၏ အကြီးဆုံးဦးလေးက ကြားလိုက်ရသည်။

အဲဒီလူကြီးက ရက်စက်တဲ့လူပင်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအပြီးတွင် သူသည် ချိုက်ကျန်ဖျင်ကို အခင်းဖြစ်နေရာတွင်ပင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းတစ်လှည့်ဖြင့် သူသည် သူ့နောက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလောက်အောင် လိမ္မာပါးနပ်ခဲ့စွာ ချက်ချင်းလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်က သူ့ကို လွှတ်မထားခဲ့ပေ။ သူ့ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်ရှာဖို့ လူတွေကို ခိုင်းခဲ့သည်။ ဒီလိုနဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ အမာရွတ်တွေ ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ပြည်မကြီးသို့ ခိုးကူးရန်မှတခြား ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။ အဲဒီအဘိုးအိုက သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာကို လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး။ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူဟာ လမ်းပေါ်က ကြွက်တစ်ကောင်လို ပုန်းအောင်းပြီး သာမန်လို တစ်ရက်မှ မနေခဲ့ရဘူး။

ပြီးခဲ့သောလတွင် ထိုလူယုတ်မာ၏ နောက်လိုက်က သူ့ကို ထပ်မံတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူနှစ်ဦးကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ရဲများက ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူစောစော ပြောခဲ့တဲ့ သူ့မိသားစုကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှာ ကြောက်လို့ဆိုတာက မမှန်ပါပေ။

သူသည် သူ့မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ချင်နေတာ ကြာပြီပင်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ သူ တခြားလူတွေကို မယုံချေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူသည် ရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာရန် နေနေသာသာ သတင်းကို ပြန်မပို့နိုင်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ယန်ရှန်သည် အရူးမဟုတ်ပါ။ ဘာမှမပြောဘဲ သူက သူ့စကားတွေကို မယုံပေ။ "မင်းမရဏတိုင်းပြည်ကို သွားတဲ့အခါ မင်းအဖေ၊ မင်းအမေနဲ့ မင်းသတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေအတွက် မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောင်တရနိုင်တယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက သူ့ဆီသို့ တွားသွားရင်း ဝမ်ရှင်းရှန်က "တတိယအစ်ကို၊ တတိယအစ်ကို၊ မသွားပါနဲ့... တတိယအစ်ကို!"

ဝမ်ယန်ရှန်သည် ခြေတစ်လှမ်းမှ မရပ်ဘဲ ထွက်သွားကာ ဒီနှစ်များအတွင်း ဝမ်ရှင်းရှန့်အကြောင်း ရဲစခန်းမှ လူများကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းခဲ့သည်။ နားထောင်ပြီးနောက် သူက တစ်ဖက်သားကို လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ခွင့်ပေးသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ရှန်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဝမ်ရှင်းရှန်သည် သုံးလအကြာတွင် ပစ်သတ်ခံခဲ့ရသည်။